Bindingsangst?

Even een (lang) verhaal van een onzekere man waarbij ik om wat advies vraag.

Ik kwam vorig jaar net uit een heel lange relatie waarbij ik door een heel moeilijke periode ben gegaan. Nooit op mezelf geweest, direct gaan samenwonen. Toen ging dat uit en stortte m’n wereld in. Was wel vrij snel over die ex heen want verliefdheid was wel ver te zoeken, maar was erg bang om alleen te zijn. Sowieso had ik wel meerdere angstklachten waarvan ik wist dat ik daar aan moest gaan werken. Toch zocht ik alleen de afleiding op, ging veel op stap, heel snel op Tinder en een maand later ontmoette ik al iemand met wie ik tot voor kort samen was.

Ik 30, zij 19. Ja, ik weet het, heel groot leeftijdsverschil. Maar wist niet wat ik meemaakte. Ik voelde me geliefd, ze deed alles voor me. Alles leek helemaal fantastisch. Eerst wilde ik geen relatie maar ik werd gewoonweg verliefd dus ik besloot er voor de volle 100% voor te gaan.

Toen kwam een paar keer de klad er in. Plotseling na 2 maanden relatie creëerde ze afstand. Koeltjes op de app, en ik heb altijd gelijk door als er “iets” is. Zei ze dat ze zich ergerde aan onze discussies en dat ze even tijd voor zichzelf nodig had. Nou prima. Heeft een paar dagen geduurd en toen leek inderdaad alles weer koek en ei.

2 maanden later weer het zelfde verhaal. Plotseling heel afstandelijk. Afspraken met mij ontwijken, ze zocht alleen maar vriendinnen op en ook weer heel koeltjes in het contact. Ging mij op den duur te ver, dus ik wilde een verklaring. Na een ellenlange discussie kwam het hoge woord er uit dat ze vond dat ik te dichtbij kwam en dat ze het allemaal wel heel spannend begon te vinden. Maar ook dat ze echt wel graag met me wilde zijn. Dus daarna hebben we eigenlijk onze beste periode gehad, was niks meer van dat gedrag terug te zien. Ze leek weer helemaal verliefd.

Weer 2 maanden later, tijdens Corona crisis weer de twijfels en afstandelijkheid. We hadden net een fikse ruzie gehad waarbij ik flink uit m’n slof was geschoten (leuke dronken ruzie), dus ik steeds denken dat het daar aan lag. Maar goed, zij zei van niet. Echter ging het nu weken lang met ups en downs dat ik er deze keer niet meer tegen kon. Mijn angsten zorgden ervoor dat ik alles op mezelf ging betrekken en steeds op zoek was naar bevestiging. Heb haar een week de tijd gegeven om na te denken wat ze wilde. Geen enkel contact gehad.

Na die week gaf zij de relatie op: we zijn toch te verschillend en ze kon me niet geven wat ik nodig had.

Ik bemerkte dat ik er helemaal kapot van was en dat ik nog stapelverliefd was. Ondanks meerdere signalen dat het toch niet zo goed was. Bij (vrij zeldzame) ruzies ging ze altijd direct naar huis, de grote twijfels die ze had dus en ze was ook nog wel heel erg op haar ouders gesteld en aangewezen (ze woonde nog thuis). Gesprekken over samenwonen ging ze altijd uit de weg evenals gesprekken over haar gevoelens.

Doordat ik nu niet wil vluchten in allerlei vermijdend gedrag, ben ik gaan uitzoeken waarom dit mislukt is en wil ik er wat van leren. Ook ga ik in therapie voor mijn angsten/zelfvertrouwen. Nu zie ik in dat bij mij een zekere vorm van verlatingsangst speelde. Een leven zonder relatie kan ik me niet voorstellen en doe veel om de ander te pleasen. Niet goed dus.

Bij haar het tegenovergestelde. Als ik 20 symptomen van bindingsangst zie dan zijn er minimaal 15 op haar van toepassing. Blijkt denk ik ook wel grotendeels uit mijn verhaal. Wat bij haar ook een enorme impact heeft gehad is de scheiding van haar ouders omdat de vader vreemd ging. Gezin viel uit elkaar, vader maanden lang niet gezien en ze had sowieso geen goede band met haar ouders. Nu zijn ze weer “gelukkig” bij elkaar en sinds kort is de band met haar ouders sterker dan ooit. Haar ouders willen ook graag dat ze vaak thuis is en daar geeft ze dan ook vaak gehoor aan.

Heeft in ieder geval een flinke “kras” op haar hart gezet allemaal. Ze wilde ook alles over m’n ex weten, zocht in m’n appgesprekken naar de naam van m’n ex. Absoluut niet goed maar ze had moeite met vertrouwen. Dacht dat ze gewoon m’n dagelijkse dingen las uit interesse. Had ook niks te verbergen voor haar.

Heb al deze dingen bij elkaar nooit gerelateerd aan bindingsangst. Kom ik nu pas achter. Heb haar verzocht geen contact op te nemen omdat ik dit gewoon een tijdje alleen moet verwerken. Maar toch stuurde ze na een week nog een appje hoe het ging. Met haar ging het allemaal goed terwijl ik er dus wel behoorlijk kapot van ben. Snapte gelijk weer waarom ik geen contact wilde.

Maar goed, ondanks alles vind ik haar eigenlijk nog heel erg leuk. En vind het wel sneu dat ze toch wel met zichzelf in de knoop zit. Denk dat ze dit helemaal niet doorheeft en haar gevoel gewoon wegdrukt. Met volgende relaties zal ze hier dus waarschijnlijk weer op stuiten. Ze gaf bij ons afsluitende gesprek aan dat alles goed met haar ging, terwijl ze een paar maanden geleden nog haar knokkels tegen de muur kapot sloeg en ze niet wist waar het aan lag. De dokter wilde haar al aan de antidepressiva hebben. Is niet gebeurd, therapie heeft ze na 1 sessie geskipt, en daarna leek het ook wel gewoon heel goed met haar te gaan.

Dus ja, jullie zullen misschien denken: labiel, veel te jong, heeft geen toekomst, kap er mee. Dat hoor ik idd om me heen. Toch denk ik dat zij nog veel gevoelens voor me heeft. Een maand voor het uit ging was ze nog helemaal hoteldebotel. Zou dus bijzonder zijn als dat ineens weg is.

Voor mij is het wel een dilemma. Ik vind haar echt een schat van een meid, op dat getwijfel na, maar dat lijkt dus een bepaalde reden te hebben wat niks met mij te maken heeft. Dus op dit moment zou ik er graag nog wat mee doen om te kijken of het nog een kans van slagen heeft tussen ons. Maar of dat slim is? Ben wel benieuwd naar wat vrouwelijk advies in deze

huurvrouwtje schreef: ↑

04-05-2020 19:57

jullie halen t slechte in elkaar naar boven en vind het altijd ( been there) zielig als andere iemand betichten van bindingsangst.. zelfs al zou dat zo zijn als je iemand ECHT heel leuk vind en het goed voelt ga je er voor, dit is nog een meisje, net kind af... please als je haar zo leuk vind, gun haar dan een stabiele man..

Ik beticht haar nergens van. Ik denk dat ze het heeft. Probeer zelf erachter te komen wat er fout is gegaan. Ik wil er ook van leren. Op die lange relatie na, waarin ik nooit echt verliefd ben geweest (ook leermoment), heb ik er gewoonweg ook geen ervaring mee. Daarom hier maar eens vragen. Opent m’n ogen misschien wat meer. Neem er idd maar een biertje bij.

Gatekeeper* schreef: ↑

04-05-2020 20:01

als je date met kinderen dan krijg je kinderlijk gedrag. Die mentale kloof tussen jou en haar is op dit moment nog veel te groot. Was gedoemd om te mislukken.

Dat hoor ik idd ook wel meer. Klinkt hard, maar als je onzeker bent, heb je soms ook wel wat harde woorden nodig.

Klinkt misschien gek maar ik heb gewoon wel wat aan deze harde woorden.

huurvrouwtje schreef: ↑

04-05-2020 20:15

dit zijn geen harde woorden... en waarom komt dit wel aan en niet de opmerkingen van de mensen om je heen of de nee wat dat meisje zegt? anyways... ga met jezelf aan de slag

Ik denk omdat die mensen dicht bij me staan. Soms heb je steuntjes in de rug nodig van mensen die er onafhankelijk tegenaan kijken.

ManInVrouwenWereld schreef: ↑

04-05-2020 20:32

Sorry, maar dit is jouw probleem met verlatingsangst etc.

Je stelling over je vorige relatie, dat je nooit verliefd bent geweest, geloof ik niet. Ik denk dat je dat jezelf wijsmaakt om de pijn te verzachten en diezelfde techniek pas je toe op dame in kwestie door te zeggen dat zij bindingsangst heeft.

Jullie zitten beiden op een heel ander level, totaal andere levensfase en dat wat jij graag zou willen ziet zij waarschijnlijk (nog) niet zitten, het benauwd haar. Zij heeft het waarschijnlijk oprecht leuk met jou maar iets in haar zegt dat ze eerst nog even zelf moet rondfladderen, vallen en opstaan, ervaren. Die stem praat jij naar de achtergrond op het moment dat jullie samen zijn. Gescheiden van elkaar is die stem voor haar echter luid en duidelijk, gun haar dat.

Wees eerlijk naar jezelf en erken je eigen problemen. Werk daaraan en je maakt het (vooral) jezelf een stuk makkelijker.

Tot zover mijn ondeskundige onderbuikgevoel na het lezen van OP.

Wat je zegt over m’n vorige relatie klopt niet. Ja, het was erg leuk in het begin maar ik heb het denk ik meer in stand gehouden door de ook besproken verlatingsangst. Bang om er alleen voor te komen te staan.

Voor de rest zeker met je eens. Ik moet nu aan mezelf werken en de eerste stappen heb ik daarvoor gezet.

WasHetMaarWat schreef: ↑

04-05-2020 21:19

Ze is pas 19!! Jij zit met jezelf in de knoop en verwacht dat zij dealt met al jouw issues. Daar zit een kind van 19 echt niet op te wachten. Ellenlange discussies over allerlei onverwerkte shit moet je op die leeftijd niet willen, en blijkbaar wil zij dit ook niet. Laat haar lekker genieten van haar jeugd.
Ga door met je therapie, werk aan jezelf en als je weer goed in je vel zit, kun je eens gaan denken aan een nieuwe relatie.

Zij wist van het begin af aan al van mijn issues en steunde me er altijd in. Hebben we geen ellenlange discussies over gehad. Andersom heb ik haar ook met haar issues geholpen, zoals het hoort. Dat we gewoon nu niet bij elkaar passen is me idd wel duidelijk.

Ga zeker door met de therapie, want heb nu wel heel goed door dat ik hier gewoon mijn eigen probleem heb neergelegd en daar moet zeker wat aan gebeuren.