Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 23:37
Het expatleven is echter gericht op tijdelijk. Hier is echter sprake van geworteld zijn (bij TO's man dan toch) En ik zag net 'n quote van haar voorbij komen waarin ze schreef dat haar man aan het begin van zijn carriere kon kiezen tussen een baan in de randstad en waar ze nu zitten. Er was toen dus de mogelijkheid dat TO haar stempel had gedrukt op haar wens om daar te blijven omdat haar man toen keuze had en nog niet gebonden was aan het oosten. Wil niet zeggen dat hij niet alsnog de stad had willen ontvluchten op 'n later tijdstip, maar toen had ze sterker gestaan dan nu natuurlijk, nu hij al 16 jaar naar volle tevredenheid woont.samarinde schreef: ↑04-05-2020 23:32Daar heb je gelijk in, maar het is niet óns probleem. Wij hoeven niet te bedenken of de randstad leuker is, of dat een dorp ook fantastische voordelen heeft. TO wil in een stad wonen. De man van TO is met haar getrouwd. Zij moeten hier samen een oplossing voor vinden.
Ik ken een echtpaar dat al ruim tien jaar in verschillende delen van het land woont: hij werkt in de randstad en brengt ma-do door in de stad, aanvankelijk in een hotel en inmiddels in een aangekocht pied-à-terre, en zij woont op het platteland en zorgt daar voor kinderen, tuin, huis. Ik ken ook een echtpaar dat al ruim tien jaar in verschillende landen woont: hij werkt en woont in Hong Kong, zij is hier gebleven met de kinderen en ze zien elkaar zo'n vijf keer per jaar gedurende enkele weken. Ik ken ook echtparen die al heel lang een expat-bestaan leiden in het Verre Oosten, of in Zuid-Amerika, en die daar uitsluitend verblijven vanwege de baan van de man; de vrouwen werken niet (meer). Maar ik ken ook een echtpaar waarvan de vrouw op een buitenlandse ambassade werkt, terwijl hij thuis voor de kinderen zorgt omdat hij daar niet aan de slag kan. Het kan allemaal. Kilometers hoeven geen bezwaar te zijn, zolang beide partners bereid zijn om concessies te doen. Meestal gaat het om heel hoge salarissen, anders doe je zoiets niet.
Tegen deze mensen zeg je ook niet: 'Je kunt binnen een straal van 50 kilometer vast ook wel een baan vinden.' Nee, niet déze baan met dít salaris en déze kansen, voordelen en toekomstmogelijkheden.
Maar... binnen ál deze huwelijken (zoals hierboven geschetst) is de ongelijkheid een gespreksonderwerp. Natuurlijk! Want helemaal ideaal is het niet. Er komt een dag, en dan wil de niet-werkende partij weer aan de slag. Of de niet-werkende partij wil terug naar huis, naar familie en vrienden. Of de niet-werkende partij wil dat de kinderen in Nederland naar de middelbare school gaan. Of... nou ja, er komen altijd discussies over ongelijkheid, en meestal komen die mensen er gewoon uit. Ze gunnen elkaar iets. Ze beseffen dat ze dit leven alleen kunnen leiden omdat ze het sámen doen.
dinsdag 5 mei 2020 om 06:07
Ik heb heerlijk geslapenWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 23:02
Ik gun iedereen zijn nachtrust dus: bij mij moet je denken aan Schiphol, een onderdeel van het vliegproces en defensie.
Over de functie van mijn partner ga ik niks zeggen hij heeft niet om dit topic gevraagd.
dank je
dinsdag 5 mei 2020 om 08:04
Je maakt anders een hoop klassieke fouten.
Onderhandelen kan alleen maar succesvol vanuit macht (maar dat is niet onderhandelen en funest binnen de relatie), of vanuit het zoeken van de win-win.
Van wat ik heb gelezen (en ik heb natuurlijk ergens na een paar pagina’s het bijltje erbij neer gegooid) ga je de onderhandeling in met de gedachte dat jouw man een openstaande schuld heeft. Daarmee blokkeer je die win-win.
Daarnaast ontbreekt het je duidelijk aan het empathisch vermogen om door te hebben wat je echt aan hem vraag. Die baan is niet alleen maar een bron van inkomen, de woning niet alleen maar gestapelde stenen.
Dan ook nog dat je klaagt over een half uur moeten rijden naar een goed restaurant of bioscoop, maar dezelfde tijd voor woon-werk moet jouw man maar accepteren. Ga jij vaker dan dagelijks uit eten en/of bioscoop?
Kortom, je vraagt nogal wat, maar daar stel je niets tegenover. Ja, inlossing van een schuld die in jouw hoofd bestaat.
Begin nou eens eerst met gewoon vragen hoe hij de toekomst ziet en aangeven hoe jij de toekomst ziet. En kijk dan eens of je daar een nieuw doel uit kan halen dat van jullie samen is.
Lukt dat absoluut niet, dan kun je nog steeds die leuke baan zoeken, appartement huren dichtbij in een stad voor doordeweeks.
En ja, dat kan het einde van jullie huwelijk inluiden. Misschien zijn jullie wensen niet meer op 1 lijn te krijgen. Maar dat hij niet zijn leven wat hij heeft opgebouwd helemaal op de schop wil gooien omdat jij ontevreden bent, dat is doodnormaal.
dinsdag 5 mei 2020 om 08:25
Ik denk niet dat je het zo moet bekijken.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 22:23Wauw wat heb ik jou aangedaan dat je het zo op mij hebt gemunt? Als dit allemaal projecties zijn van je eigen leven dan lijkt mij die heel zwaar. Ik zei eerder dat ik je reacties waardeer en dat die mij ergens scherp houden; dat neem ik terug. Ik hetj naar dat je mijn hele topic verdraait, mij woorden in de mond legt die ik niet heb gezegd en mijn situatie schetst op een manier waarin ik mijzelf niet herken.
Daarom reageer ik vanaf nu niet meer op je reacties.
Jammer dat het zo moet.
Fashionvictim staat gewoon aan de andere kant en stelt hele kritische vragen en heeft een heel duidelijk andere mening.
Ga het gesprek aan met haar en je hebt al voorsprong in de discussie met je man. Omdat je het gesprek dan ook vanuit zijn perspectief kan benaderen en daardoor openlijker het gesprek aan kan gaan.
Ze houdt je een mooie spiegel voor waar je alleen maar bij kan ‘winnen’.
Ze geeft je input om ook jouw man te begrijpen. Neem je dat aan én hou jij je mening dan heb je een heel ander gesprek met je man dan wanneer je in de vechtlinie gaat zitten.
Maar je reageert op fashionvictim zoals je ook op jouw man reageert
dinsdag 5 mei 2020 om 08:32
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:20Dat gevoel heb ik er ook bij: slikken of stikken en dat hij alles op scherp zet. En hij vind dat ik alles op scherp zet.
Ik heb de neiging om hem gelijk te geven, en ik zal mijn best doen om het aardig te verwoorden.
Hij weet heel goed wat hij niet wil. Hij weet ook wat hij wel wil. Wat hij wil, is deze baan, dit huis, op deze plek. Wat hij niet wil is opnieuw beginnen.
Jij weet ook heel goed wat je niet wil. En wat je wel wilt. Het probleem is dat jouw wil haaks op die van hem staat. Je verwijt hem dat hij niet voor jou wil solliciteren op de plek waar jij naartoe wilt. Maar jij wilt ook niet over die B&B nadenken. Jij hebt een baan gezien die je wel ziet zitten en je hebt gesolliciteerd (had ik toch goed gelezen ergens?). Dus je bent al bezig met wat jij wilt zonder dat jullie een beslissing hebben genomen. Dus ja, jij bent nu degene die de boel op scherp zet. Hij wordt voor een voldongen feit gesteld en aan mij zou je een verkeerde hebben.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben rond jouw leeftijd en ik snap je heel goed. Maar als mijn man me morgen zou vertellen dat hij gesolliciteerd heeft op een baan 100 km verderop en daar ook wil gaan wonen, dan wens ik hem veel succes. Maar zonder mij.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 5 mei 2020 om 09:02
Eens! Ik hoop dat jullie het gesprek nog kunnen ombuigen naar iets constructiefs. Doe je best, TO.DS1971 schreef: ↑05-05-2020 08:04Je maakt anders een hoop klassieke fouten.
Onderhandelen kan alleen maar succesvol vanuit macht (maar dat is niet onderhandelen en funest binnen de relatie), of vanuit het zoeken van de win-win.
Van wat ik heb gelezen (en ik heb natuurlijk ergens na een paar pagina’s het bijltje erbij neer gegooid) ga je de onderhandeling in met de gedachte dat jouw man een openstaande schuld heeft. Daarmee blokkeer je die win-win.
Daarnaast ontbreekt het je duidelijk aan het empathisch vermogen om door te hebben wat je echt aan hem vraag. Die baan is niet alleen maar een bron van inkomen, de woning niet alleen maar gestapelde stenen.
Dan ook nog dat je klaagt over een half uur moeten rijden naar een goed restaurant of bioscoop, maar dezelfde tijd voor woon-werk moet jouw man maar accepteren. Ga jij vaker dan dagelijks uit eten en/of bioscoop?
Kortom, je vraagt nogal wat, maar daar stel je niets tegenover. Ja, inlossing van een schuld die in jouw hoofd bestaat.
Begin nou eens eerst met gewoon vragen hoe hij de toekomst ziet en aangeven hoe jij de toekomst ziet. En kijk dan eens of je daar een nieuw doel uit kan halen dat van jullie samen is.
Lukt dat absoluut niet, dan kun je nog steeds die leuke baan zoeken, appartement huren dichtbij in een stad voor doordeweeks.
En ja, dat kan het einde van jullie huwelijk inluiden. Misschien zijn jullie wensen niet meer op 1 lijn te krijgen. Maar dat hij niet zijn leven wat hij heeft opgebouwd helemaal op de schop wil gooien omdat jij ontevreden bent, dat is doodnormaal.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
dinsdag 5 mei 2020 om 09:08
Amen. Dit.DS1971 schreef: ↑05-05-2020 08:04Je maakt anders een hoop klassieke fouten.
Onderhandelen kan alleen maar succesvol vanuit macht (maar dat is niet onderhandelen en funest binnen de relatie), of vanuit het zoeken van de win-win.
Van wat ik heb gelezen (en ik heb natuurlijk ergens na een paar pagina’s het bijltje erbij neer gegooid) ga je de onderhandeling in met de gedachte dat jouw man een openstaande schuld heeft. Daarmee blokkeer je die win-win.
Daarnaast ontbreekt het je duidelijk aan het empathisch vermogen om door te hebben wat je echt aan hem vraag. Die baan is niet alleen maar een bron van inkomen, de woning niet alleen maar gestapelde stenen.
Dan ook nog dat je klaagt over een half uur moeten rijden naar een goed restaurant of bioscoop, maar dezelfde tijd voor woon-werk moet jouw man maar accepteren. Ga jij vaker dan dagelijks uit eten en/of bioscoop?
Kortom, je vraagt nogal wat, maar daar stel je niets tegenover. Ja, inlossing van een schuld die in jouw hoofd bestaat.
Begin nou eens eerst met gewoon vragen hoe hij de toekomst ziet en aangeven hoe jij de toekomst ziet. En kijk dan eens of je daar een nieuw doel uit kan halen dat van jullie samen is.
Lukt dat absoluut niet, dan kun je nog steeds die leuke baan zoeken, appartement huren dichtbij in een stad voor doordeweeks.
En ja, dat kan het einde van jullie huwelijk inluiden. Misschien zijn jullie wensen niet meer op 1 lijn te krijgen. Maar dat hij niet zijn leven wat hij heeft opgebouwd helemaal op de schop wil gooien omdat jij ontevreden bent, dat is doodnormaal.
dinsdag 5 mei 2020 om 09:35
TO kan nu geen kant meer op. Want zolang ze de baan niet heeft hoeft haar man haar niet serieus te nemen in haar ongelukkig zijn want “ zie eerst maar dat je die baan krijgt”... en als ze de baan eerst aanneemt mag ie boos zijn omdat ze hem voor het blok zet door zonder een oplossing een baan ver weg aan te nemen.
Als hij haar al 16 jaar de worst voor heeft gehouden dat zij weer aan haar werk mocht als de kinderen haar zorg niet meer nodig hadden, snap ik haar teleurstelling dat dat nu ineens van de baan is, juist omdat ze al -6 jaar slikt. Als die belofte er inderdaad was, dan is de schuld die man moet inlossen niet alleen in haar hoofd.
Overigens zou ik al ik weet dat mijn partner al jaren ongelukkig is en dat aangeeft, dat niet ervaren als ondankbaar, maar me wel afvragen waarom ik dat niet eerder heb gezien en het vinden van een compromis wel belangrijk vinden.
De reacties van FV zijn volkomen logisch vanuit haar positie als alleenstaande ouder, maar als je samen in een relatie zit kun je ontevredenheid met een ingesleten rolpatroon niet afdoen als verwend prinsessen gedrag van iemand die haar handjes moet dicht knijpen en iedere dag op haar knietjes moet van dankbaarheid voor het mooie salaris dat man binnenbrengt.
Ik snap ook heel goed dat hij in eerste instantie nee zegt op de vraag zijn baan op te geven en te verhuizen, dat is iemand hele leven op de kop zetten. Maar als TO dat niet eens op tafel mag leggen omdat hij de kostwinner is, dan geef je de man en het geld heel veel macht.
Denk win win.
Als hij haar al 16 jaar de worst voor heeft gehouden dat zij weer aan haar werk mocht als de kinderen haar zorg niet meer nodig hadden, snap ik haar teleurstelling dat dat nu ineens van de baan is, juist omdat ze al -6 jaar slikt. Als die belofte er inderdaad was, dan is de schuld die man moet inlossen niet alleen in haar hoofd.
Overigens zou ik al ik weet dat mijn partner al jaren ongelukkig is en dat aangeeft, dat niet ervaren als ondankbaar, maar me wel afvragen waarom ik dat niet eerder heb gezien en het vinden van een compromis wel belangrijk vinden.
De reacties van FV zijn volkomen logisch vanuit haar positie als alleenstaande ouder, maar als je samen in een relatie zit kun je ontevredenheid met een ingesleten rolpatroon niet afdoen als verwend prinsessen gedrag van iemand die haar handjes moet dicht knijpen en iedere dag op haar knietjes moet van dankbaarheid voor het mooie salaris dat man binnenbrengt.
Ik snap ook heel goed dat hij in eerste instantie nee zegt op de vraag zijn baan op te geven en te verhuizen, dat is iemand hele leven op de kop zetten. Maar als TO dat niet eens op tafel mag leggen omdat hij de kostwinner is, dan geef je de man en het geld heel veel macht.
Denk win win.
dinsdag 5 mei 2020 om 10:15
Ik snap er niks meer van. Eerst zeg je dat je overal wel kan werken maar nu heb je ineens een hele specifieke functie? En hoewel iedereen weet dat we middenin de Coronacrisis zitten en Schiphol al haar vacatures heeft dichtgegooid krijg jij aanbiedingen van recruiters? En hoe kan je je basiskennis over defensie en het vliegproces op peil houden in het oosten van het land? Daar zitten toch helemaal geen vliegbases?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 23:02
Ik gun iedereen zijn nachtrust dus: bij mij moet je denken aan Schiphol, een onderdeel van het vliegproces en defensie.
Over de functie van mijn partner ga ik niks zeggen hij heeft niet om dit topic gevraagd.
Het maakt mij overigens niet uit wat voor baan je hebt maar ik heb wel het gevoel dat je gaandeweg dit topic de boel zit te verdraaien om jouw slachtofferschap erger te doen lijken en je man als een grotere lul af te schilderen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 10:22
Nee hoor. Mijn opvattingen komen voort uit het feit dat ik vind dat je ook in een relatie gewoon je eigen broek moet kunnen ophouden en dat als je er zelf voor kiest om afhankelijk te zijn je vervolgens niet moet gaan klagen dat je afhankelijk bent.samarinde schreef: ↑04-05-2020 22:59Ik denk dat de verschillende opvattingen in dit topic te maken hebben met het verschil tussen eenouder- en twee-oudergezinnen. Het maakt nogal wat uit of je in je eentje - man of vrouw - voor zowel het inkomen als de kinderen en het huishouden moet zorgen, of dat je die dingen samen doet - en verdeelt.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 10:24
Vliegveld Teuge en vliegveld Hoogeveen liggen in het oosten van 't land.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 10:15Ik snap er niks meer van. Eerst zeg je dat je overal wel kan werken maar nu heb je ineens een hele specifieke functie? En hoewel iedereen weet dat we middenin de Coronacrisis zitten en Schiphol al haar vacatures heeft dichtgegooid krijg jij aanbiedingen van recruiters? En hoe kan je je basiskennis over defensie en het vliegproces op peil houden in het oosten van het land? Daar zitten toch helemaal geen vliegbases?
Het maakt mij overigens niet uit wat voor baan je hebt maar ik heb wel het gevoel dat je gaandeweg dit topic de boel zit te verdraaien om jouw slachtofferschap erger te doen lijken en je man als een grotere lul af te schilderen.
dinsdag 5 mei 2020 om 10:35
.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 10:24Vliegveld Teuge en vliegveld Hoogeveen liggen in het oosten van 't land.
En op vliegveld Teuge landen dagelijks tientallen F16's
Niet geschoten is altijd mis
dinsdag 5 mei 2020 om 10:46
Dat wist ik niet. Dat neemt verder niet weg dat er in Teuge geen luchtverkeersleiding is en defensie er ook niet zit, het is een burgervliegveld.
Maar zoals ik al zei, mij maakt de baan verder niet uit, ik heb alleen de indruk dat TO nu iets insinueert zodat haar wens om in het westen te gaan wonen 'urgenter' wordt en haar man dus een nog grotere lul lijkt omdat hij niet mee wil verhuizen naar Schiphol. Maar de rest van haar verhaal strookt helemaal niet met het beeld wat ze nu van zichzelf schetst.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 10:54
Maar hij was net zo goed afhankelijk van haar. Want alleen om dat zij extra zorgtaken op zich nam, kon hij blijven carrière maken.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 10:22Nee hoor. Mijn opvattingen komen voort uit het feit dat ik vind dat je ook in een relatie gewoon je eigen broek moet kunnen ophouden en dat als je er zelf voor kiest om afhankelijk te zijn je vervolgens niet moet gaan klagen dat je afhankelijk bent.
En als iemand je beloofd” nu doen we X j voor mij en straks doen we Y voor jou “ en als het dan straks is zegt “ nee hoor we blijven lekker x doen want dat bevalt mij prima en dan had je destijds niet akkoord moeten gaan”. Dan zou ik me genaaid voelen.
Ik vind het raar om gelijkwaardigheid binnen een relatie te laten afhangen van wie het meeste binnen brengt. Man en ik werken nu ongeveer evenveel. Als een van mijn kinderen serieus zorg nodig heeft, zal ik waarschijnlijk ook degene zijn die minder gaat werken, maar als dat zou betekenen dat ik daarmee ook al mijn zeggenschap kwijt zou raken over waar mij gelukkig en ongelukkig maakt, zou ik dat mijn man zeker kwalijk nemen.
dinsdag 5 mei 2020 om 10:56
Natuurlijk niet. Als zij persé ook carriere had gewild was er wel 'n oplossing gekomen in de vorm van een nanny ofzo. Met twee riante inkomens is dat gewoon haalbaar. Zeker als ze nu beweert dat er nu alleen al van zijn inkomen geld genoeg is voor een tweede huis.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 10:54Maar hij was net zo goed afhankelijk van haar. Want alleen om dat zij extra zorgtaken op zich nam, kon hij blijven carrière maken.
En als iemand je beloofd” nu doen we X j voor mij en straks doen we Y voor jou “ en als het dan straks is zegt “ nee hoor we blijven lekker x doen want dat bevalt mij prima en dan had je destijds niet akkoord moeten gaan”. Dan zou ik me genaaid voelen.
Ik vind het raar om gelijkwaardigheid binnen een relatie te laten afhangen van wie het meeste binnen brengt. Man en ik werken nu ongeveer evenveel. Als een van mijn kinderen serieus zorg nodig heeft, zal ik waarschijnlijk ook degene zijn die minder gaat werken, maar als dat zou betekenen dat ik daarmee ook al mijn zeggenschap kwijt zou raken over waar mij gelukkig en ongelukkig maakt, zou ik dat mijn man zeker kwalijk nemen.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:01
Niet alles is op te lossen met en nanny, Rebulletje. Zeker niet als het om pubers gaat die bij bureau Halt zitten. Maar allebei wat inleveren met baan had natuurlijk wel gekund.
En dat TO nu de kaart trekt 'ik heb wat voor jou gedaan, doe jij nu maar wat voor mij' vind ik niet echt terecht, omdat ze volgens mij vooral wat voor haar kinderen deed en niet zozeer voor haar man. En dan nu gaan lopen miepen "maar ik deed het allemaal voor hem en nu verdien ik wat voor mij" vind ik gewoon onterecht.
Tenzij die man een dominante lul is, die nooit heeft gevraagd wat zij nou wilde (maar volgens haar ging alles in goed overleg) en haar nu ook niets gunt. Maar dan kun je je dus afvragen waarom je überhaupt bij een dominante lul wilt blijven
En dat TO nu de kaart trekt 'ik heb wat voor jou gedaan, doe jij nu maar wat voor mij' vind ik niet echt terecht, omdat ze volgens mij vooral wat voor haar kinderen deed en niet zozeer voor haar man. En dan nu gaan lopen miepen "maar ik deed het allemaal voor hem en nu verdien ik wat voor mij" vind ik gewoon onterecht.
Tenzij die man een dominante lul is, die nooit heeft gevraagd wat zij nou wilde (maar volgens haar ging alles in goed overleg) en haar nu ook niets gunt. Maar dan kun je je dus afvragen waarom je überhaupt bij een dominante lul wilt blijven
Later is nu
dinsdag 5 mei 2020 om 11:02
Het is waarschijnlijk ultra-geheim. Zelfs op Volkel landen niet dagelijks tientallen F16’s
dinsdag 5 mei 2020 om 11:06
forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 10:54Maar hij was net zo goed afhankelijk van haar. Want alleen om dat zij extra zorgtaken op zich nam, kon hij blijven carrière maken.
Welnee, dat vind ik altijd zo'n onzin die huisvrouwen zichzelf wijsmaken om hun eigen leven nog wat cachet te geven. Of er wel of niet iemand thuis zit heeft echt geen enkele invloed op je mogelijkheden carrière te maken, hoor. Ook mensen met werkende partners en mensen zonder partner maken gewoon carrière. In mijn beleving zelfs meer en vaker dan mensen die in zo'n traditionele jaren vijftig relatie zitten.
Als je partner werkt of je hebt geen partner dan gaan je kinderen gewoon naar de crèche en huur je een werkster in. Zo ingewikkeld is het huishouden en zijn die kinderen nu ook weer niet dat je daar een thuisblijvende partner voor moet hebben. Die thuisblijvende partner blijft vooral voor zichzelf thuis, niet voor de baan van de ander.
En als iemand je beloofd” nu doen we X j voor mij en straks doen we Y voor jou “ en als het dan straks is zegt “ nee hoor we blijven lekker x doen want dat bevalt mij prima en dan had je destijds niet akkoord moeten gaan”. Dan zou ik me genaaid voelen.
Tja, ik zei al dat ik de indruk had dat TO de boel her en der wat aandikt en verdraaid en die harde belofte was nu typisch zoiets wat me wat aangedikt leek. Die kwam pas aan het einde van het verhaal eens op de proppen.
Ik vind gelijkwaardigheid binnen een relatie vooral een mindset die niet per se afhangt van de verdeling. Je kunt evenveel werken en verdienen en toch totaal niet gelijkwaardig zijn, en je kunt een heel scheve verdeling van de taken hebben en toch wel gelijkwaardig zijn. Dus puur op basis van een taakverdeling is het moeilijk om iets over gelijkwaardigheid te zeggen.Ik vind het raar om gelijkwaardigheid binnen een relatie te laten afhangen van wie het meeste binnen brengt. Man en ik werken nu ongeveer evenveel. Als een van mijn kinderen serieus zorg nodig heeft, zal ik waarschijnlijk ook degene zijn die minder gaat werken, maar als dat zou betekenen dat ik daarmee ook al mijn zeggenschap kwijt zou raken over waar mij gelukkig en ongelukkig maakt, zou ik dat mijn man zeker kwalijk nemen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:08
Eens.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:06Welnee, dat vind ik altijd zo'n onzin die huisvrouwen zichzelf wijsmaken om hun eigen leven nog wat cachet te geven. Of er wel of niet iemand thuis zit heeft echt geen enkele invloed op je mogelijkheden carrière te maken, hoor. Ook mensen met werkende partners en mensen zonder partner maken gewoon carrière. In mijn beleving zelfs meer en vaker dan mensen die in zo'n traditionele jaren vijftig relatie zitten.
Als je partner werkt of je hebt geen partner dan gaan je kinderen gewoon naar de crèche en huur je een werkster in. Zo ingewikkeld is het huishouden en zijn die kinderen nu ook weer niet dat je daar een thuisblijvende partner voor moet hebben. Die thuisblijvende partner blijft vooral voor zichzelf thuis, niet voor de baan van de ander
Tja, ik zei al dat ik de indruk had dat TO de boel her en der wat aandikt en verdraaid en die harde belofte was nu typisch zoiets wat me wat aangedikt leek. Die kwam pas aan het einde van het verhaal eens op de proppen.
Ik vind gelijkwaardigheid binnen een relatie vooral een mindset die niet per se afhangt van de verdeling. Je kunt evenveel werken en verdienen en toch totaal niet gelijkwaardig zijn, en je kunt een heel scheve verdeling van de taken hebben en toch wel gelijkwaardig zijn. Dus puur op basis van een taakverdeling is het moeilijk om iets over gelijkwaardigheid te zeggen.
Ik heb zelfs als alleenstaande moeder een carrière. Heb ik niemand thuis voor (gehad).
Niet toen ex en ik nog samen waren. Ook nu nog niet
anoniem_243683 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 11:11
8.20% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 11:10
Ik vraag me eigenlijk af of man wel weet dat ze 'altijd maar zijn zin deden' of dat hij oprecht heeft gedacht dat TO er net zo instond als hij. En mogelijk had hij 16 jaar terug ook niet verwacht dat hij niet meer terug zou willen naar 'de stad' en het hem hier in deze uithoek zo zou bevallen en heeft hij gedacht dat TO deze gevoelens wel zou delen.
Later is nu
dinsdag 5 mei 2020 om 11:11
Het ligt er helemaal aan welke afspraken er gemaakt zijn toen ze ervoor kozen in het dorp te gaan wonen en ook toen bleek dat kind meer zorg nodig had. Als man toen heeft beloofd aan TO dat ze terug zouden gaan zodra kinderen hen niet meer nodig hadden en daar nu op terug komt, dan heeft ze gelijk.
Als die afspraken nooit gemaakt zijn en zij er alleen van uit ging dat... dan heeft ze kennelijk nooit helder gecommuniceerd ofvis ze door hem nooit gehoord in haar behoefte. In dat geval kun je je ook afvragen waarom je blijft, maar ik kan me ook voorstellen dat je eerst probeert een oplossing te zoeken samen, al was het alleen maar omdat je anders moet toegeven dat je jezelf al die jaren vergist hebt in met wie je samen was.
Ik zou het nogal teleurstellend vinden als mijn man eea zag zoals FV en ik nooit meer minder afhankelijk mag worden omdat ik ooit vrijwillig tijdelijk een stap terug heb gezet in het belang van het gezin.
In het geval van TO zou ik eerst een baan in de buurt zoeken en niet gelijk naar de andere kant van het land gaan, maar ik zou zeker zorgen dat ik weer aan het werk kwam.
Als die afspraken nooit gemaakt zijn en zij er alleen van uit ging dat... dan heeft ze kennelijk nooit helder gecommuniceerd ofvis ze door hem nooit gehoord in haar behoefte. In dat geval kun je je ook afvragen waarom je blijft, maar ik kan me ook voorstellen dat je eerst probeert een oplossing te zoeken samen, al was het alleen maar omdat je anders moet toegeven dat je jezelf al die jaren vergist hebt in met wie je samen was.
Ik zou het nogal teleurstellend vinden als mijn man eea zag zoals FV en ik nooit meer minder afhankelijk mag worden omdat ik ooit vrijwillig tijdelijk een stap terug heb gezet in het belang van het gezin.
In het geval van TO zou ik eerst een baan in de buurt zoeken en niet gelijk naar de andere kant van het land gaan, maar ik zou zeker zorgen dat ik weer aan het werk kwam.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:12
Dreamer schreef: ↑05-05-2020 11:01Niet alles is op te lossen met en nanny, Rebulletje. Zeker niet als het om pubers gaat die bij bureau Halt zitten. Maar allebei wat inleveren met baan had natuurlijk wel gekund.
En dat TO nu de kaart trekt 'ik heb wat voor jou gedaan, doe jij nu maar wat voor mij' vind ik niet echt terecht, omdat ze volgens mij vooral wat voor haar kinderen deed en niet zozeer voor haar man. En dan nu gaan lopen miepen "maar ik deed het allemaal voor hem en nu verdien ik wat voor mij" vind ik gewoon onterecht.
Tenzij die man een dominante lul is, die nooit heeft gevraagd wat zij nou wilde (maar volgens haar ging alles in goed overleg) en haar nu ook niets gunt. Maar dan kun je je dus afvragen waarom je überhaupt bij een dominante lul wilt blijven
Mee eens.
En voor pubers die bij bureau Halt zitten kun je natuurlijk ook gewoon een vrije dag nemen, tijdelijk wat minder gaan werken, je uren anders indelen, meer thuiswerken, onbetaald verlof nemen, zorgverlof of calamiteitenverlof nemen of de puber verplicht naar huiswerkbegeleiding sturen of een andere vorm van toezicht organiseren. Je hoeft er niet per se gelijk je baan voor aan de wilgen te hangen natuurlijk en mensen die hun baan leuk vinden en daar voldoening uit halen zullen dat ook niet snel doen. Mensen die hun baan direct maar aan de wilgen hangen hadden dat bij elke andere 'calamiteit' waarschijnlijk ook wel gedaan, die zijn hun baan dan meestal gewoon zat en zijn blij eindelijk een excuus te hebben om hem op te kunnen zeggen.
Am Yisrael Chai!
