Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 21:35
Vind ik juist wel relevant. Het lijkt uit te gaan van een, m.i., naïeve levenshouding waarin je op elk moment denkt te kunnen kiezen voor het een of ander. Gewoon, omdat je dat nu wil.Turtlerain schreef: ↑04-05-2020 21:11Ik bedoel oa de posts van Dreamer in de trant van: “toen geen ambitie getoond, dus hoezo nu plots wel?” Zoiets. Vind ik totaal irrelevant welke keuzes toen zijn gemaakt, want die keuzes pasten bij de toenmalige situatie. De huidige situatie vraagt blijkbaar een heroverweging.
Zo werkt het niet. Eerdere keuzes hebben altijd gevolgen voor de periode daarna.
maandag 4 mei 2020 om 21:43
Het is inderdaad logisch dat hij daar niet om zit te springen. Maar voor TO is die nieuwe baan (iets intellectueels of anderszins uitdagends, iets waarin ze zichzelf kan bewijzen, waar ze energie uit kan halen) misschien wel het equivalent voor seks in de woonkamer. Dat betekent niet dat ze op hem is uitgekeken, het betekent hooguit dat ze méér noten op haar zang heeft - en daar is niks mis mee. Dan kan ze in de toekomst genoeg seks in de woonkamer hebben in de weekends, en na afloop vertellen over alle spannende (of teleurstellende, of bizarre) dingen die ze heeft meegemaakt. Een eigen leven, daar gaat het om. En dat ze de afgelopen jaren niet heeft gewerkt, is haar goed recht. Ze kon het zich veroorloven, omdat haar man werkte (en zo nodig kon overwerken, reizen, doen wat nodig was zonder zich om 'thuis' te bekommeren). Goede deal, toch? Voor allebei?fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 20:43Zou jij het aardig vinden als je man jou na 27 jaar huwelijk als de kinderen uit huis gaan en jij je erop verheugt dat je eindelijk weer ongegeneerd overdag seks in de woonkamer kunt hebben en je huis weer terug hebt en samen de bloemetjes buiten kunt zetten, vertelt dat ie op je is uitgekeken en in zijn eentje in een flatje op 2 uur rijden wil gaan wonen?
Ik snap best dat hij daar niet om zit te springen.
Maar nú wil TO graag een stap voorwaarts maken. Ik zou zeggen: doen! En het lijkt me redelijk dat de man van TO een beetje met haar meedenkt, daar ben je tenslotte een team voor. Hij heeft de afgelopen jaren alles kunnen geven, nu is het tijd dat zíj zich weer op iets nieuws stort. Die man hoeft toch niet meteen ontslag te nemen? Hooguit moet hij een béétje meebewegen, maar dat lijkt me een kleine moeite na al die jaren.
Kortom: ik vind de man van TO star en egocentrisch. Ja, hij verdient het geld, maar dat was hem zonder TO niet gelukt (in combinatie met een gezin en een gelukkig huwelijk). Hij kan dat geld gewoon blijven verdienen, hij moet alleen wat kleine aanpassingen doen.
maandag 4 mei 2020 om 21:45
Dit verwoordt precies wat mij ook stoort en hoe ik het ook voel.zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 21:05Er werd gezegd dat to hard wordt aangepakt. Ik voel me daar deels door aangesproken en als je het als kwetsend hebt ervaren to dan bied ik mijn oprechte excuses aan.
Ik merk dat ik me aan je denkwijze stoor en hopelijk kan ik je uitleggen waarom. Je vraagt van je man dat hij jullie huidige vrijstaande woning verkoopt, zodat er twee goedkopere woningen vr terug kunnen komen. Dat vind ik nogal wat. Wel vind ik dat hij het moet stimuleren dat je een paar nachten dichter bij werkt overnacht (als je de baan krijgt uiteraard).
Mi is het je om de stad te doen en niet om de baan. En bij stad denk ik aan: Amsterdam, miss Utrecht of Haarlem. En dan natuurlijk niet in zuid-oost maar in een leukere buurt, oud zuid ofzo, of watergraafsmeer. Dat mag je willen. Heb ik ook gewoond tijdens Mn studie. Maar heel veel mensen willen daar wonen. Dus is het duur. En heb jij toch de medewerking en het salaris van je man nodig.
Wat mij volgens mij steekt is dat je er te makkelijk over denkt. Ik weet wat het is om bijna 15 jaar lang meer dan fulltime te werken en vr een kind te zorgen. Ik heb nu een prachtig salaris waar ik erg dankbaar vr ben, maar ik had dit nooit kunnen bereiken met part time werken. En ik ben 37 en niet boven de vijftig. Met mijn inkomen kan ik nu een hyp krijgen van ongeveer 400k, maar hiermee kan ik dus niet in oud-zuid wonen.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt, maar ik vind niet dat ik een makkelijk leven heb. Bij die goede baan hoort nl ook een voortdurende mentale druk. Wellicht reageer ik daarom zo op jou en ik realiseer me dat dit niet helemaal fair is.
Ik hoop echt dat je eruit komt met je man. Hoe redelijker jullie beiden zijn, hoe groter de kans. En zoals lila stuurde: het mag ook met kleine stapjes.
Ik erger me echt enorm aan het gemak en de laatdunkendheid waarmee over kostwinner zijn gesproken wordt.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 21:47
Ja, en dat geloof ik dus niet. Ik geloof eerder dat hij net als ik gewoon advocaat van de duivel is en TO daar nogal verongelijkt op reageert. Dat deed ze immers in dit topic ook. Bij de terechte opmerking "zorg nu eerst eens voor een baan" gaf zij dan bijvoorbeeld als antwoord "okee, dus ik moet ons huwelijk maar aan de wilgen hangen, nou, als het zo moet".starbright schreef: ↑04-05-2020 21:06Probleem dat TO heeft is juist dat haar man zelfs dat saboteert.
Ik denk dat de kans groot is dat ze thuis ook zo reageert.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 21:52
Vetgedrukte was wel waar TO dit topic mee begon. Dat het zo gemeen was dat haar man niet even zijn baan opzegde om een baan in het westen te nemen. Op mij kwamen alle dingen erna vooral over als argumenten om uiteindelijk alsnog die wens door te drammen.samarinde schreef: ↑04-05-2020 21:43Het is inderdaad logisch dat hij daar niet om zit te springen. Maar voor TO is die nieuwe baan (iets intellectueels of anderszins uitdagends, iets waarin ze zichzelf kan bewijzen, waar ze energie uit kan halen) misschien wel het equivalent voor seks in de woonkamer. Dat betekent niet dat ze op hem is uitgekeken, het betekent hooguit dat ze méér noten op haar zang heeft - en daar is niks mis mee. Dan kan ze in de toekomst genoeg seks in de woonkamer hebben in de weekends, en na afloop vertellen over alle spannende (of teleurstellende, of bizarre) dingen die ze heeft meegemaakt. Een eigen leven, daar gaat het om. En dat ze de afgelopen jaren niet heeft gewerkt, is haar goed recht. Ze kon het zich veroorloven, omdat haar man werkte (en zo nodig kon overwerken, reizen, doen wat nodig was zonder zich om 'thuis' te bekommeren). Goede deal, toch? Voor allebei?
Maar nú wil TO graag een stap voorwaarts maken. Ik zou zeggen: doen! En het lijkt me redelijk dat de man van TO een beetje met haar meedenkt, daar ben je tenslotte een team voor. Hij heeft de afgelopen jaren alles kunnen geven, nu is het tijd dat zíj zich weer op iets nieuws stort. Die man hoeft toch niet meteen ontslag te nemen? Hooguit moet hij een béétje meebewegen, maar dat lijkt me een kleine moeite na al die jaren.
Kortom: ik vind de man van TO star en egocentrisch. Ja, hij verdient het geld, maar dat was hem zonder TO niet gelukt (in combinatie met een gezin en een gelukkig huwelijk). Hij kan dat geld gewoon blijven verdienen, hij moet alleen wat kleine aanpassingen doen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 21:52
Dat laatste snap ik heel goed. Die keuze was toen voor jullie als gezin blijkbaar de juiste, dus natuurlijk ga je op zo’n moment niet de hakken in het zand zetten, zoals sommigen hier suggereren.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 21:33Vijf jaar geleden waren onze jongste twee pubers en dreigde onze middelste te ontsporen. Om hem te begeleiden hebben we samen besloten dat ik zou stoppen met werken totdat het weer goed ging. De keuze viel automatisch op mij omdat ik toch al onder mijn niveau werkte.
En nogmaals: de keuze om 16 jaar geleden te verhuizen was omdat mijn partner toen klaar was met zijn studie, vervolgstudie, promotie en daarna specialisatie. Hij was toen 36 jaar oud en hij kon kiezen tussen 2 banen: een in de Randstad en een hier. De keuze viel op deze plek omdat dat zijn voorkeur had en het op dat moment een goede keus was voor het gezin. De keuze was niet reëel om te blijven waar we zaten, dan had hij nooit meer werk gevonden. Ik heb daar mee ingestemd omdat, zoals iemand hierboven ook al aangaf, in een relatie compromissen moeten worden gesloten om de relatie te laten werken. Dus om te zeggen ik heb hier mijn droombaan, stad en familie: sorry jammer voor jou en je studie maar ik blijf hier met de kinderen en zoek het maar uit dat is echt niet in mij opgekomen.
Ik vind dat je je wensen moet kunnen bespreken met je man en dat die serieus naar jou moet luisteren en met jou moet meedenken over de verschillende opties.
Wat ik niet duidelijk heb: gaat het jou om de baan, of om het wonen in de randstad? Of beiden? Zou je “genoegen nemen” met een iets minder uitdagende baan, maar dan dichter bij jullie huidige woonplaats?
maandag 4 mei 2020 om 21:57
Ik weet heus wel dat zulke reacties projecties zijn van iemands eigen situatie. En het siert je dat je dit durft toe te geven.zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 21:05Er werd gezegd dat to hard wordt aangepakt. Ik voel me daar deels door aangesproken en als je het als kwetsend hebt ervaren to dan bied ik mijn oprechte excuses aan.
Ik merk dat ik me aan je denkwijze stoor en hopelijk kan ik je uitleggen waarom. Je vraagt van je man dat hij jullie huidige vrijstaande woning verkoopt, zodat er twee goedkopere woningen vr terug kunnen komen. Dat vind ik nogal wat. Wel vind ik dat hij het moet stimuleren dat je een paar nachten dichter bij werkt overnacht (als je de baan krijgt uiteraard).
Mi is het je om de stad te doen en niet om de baan. En bij stad denk ik aan: Amsterdam, miss Utrecht of Haarlem. En dan natuurlijk niet in zuid-oost maar in een leukere buurt, oud zuid ofzo, of watergraafsmeer. Dat mag je willen. Heb ik ook gewoond tijdens Mn studie. Maar heel veel mensen willen daar wonen. Dus is het duur. En heb jij toch de medewerking en het salaris van je man nodig.
Wat mij volgens mij steekt is dat je er te makkelijk over denkt. Ik weet wat het is om bijna 15 jaar lang meer dan fulltime te werken en vr een kind te zorgen. Ik heb nu een prachtig salaris waar ik erg dankbaar vr ben, maar ik had dit nooit kunnen bereiken met part time werken. En ik ben 37 en niet boven de vijftig. Met mijn inkomen kan ik nu een hyp krijgen van ongeveer 400k, maar hiermee kan ik dus niet in oud-zuid wonen.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt, maar ik vind niet dat ik een makkelijk leven heb. Bij die goede baan hoort nl ook een voortdurende mentale druk. Wellicht reageer ik daarom zo op jou en ik realiseer me dat dit niet helemaal fair is.
Ik hoop echt dat je eruit komt met je man. Hoe redelijker jullie beiden zijn, hoe groter de kans. En zoals lila stuurde: het mag ook met kleine stapjes.
En het spijt mij voor jou dat je financieel geen makkelijk leven hebt. Dat gun ik namelijk iedereen. Maar ik ga mij niet verontschuldigen omdat ik het financieel goed heb. Ik heb 23 jaar gewerkt en heb 5 jaar niet gewerkt. Niet om als een luxe prinses mijn nagels te lakken maar om 3 pubers bij te staan in hun proces naar volwassenheid. En dat was bij tijd en wijle rete zwaar kan ik je zeggen! Mijn man kon toen inderdaad ‘s morgens de deur achter zich dicht trekken terwijl ik bij bureau Halt zat. En dat neem ik hem niet kwalijk. Waar ik over val is zijn onwil om nu met mij mee te denken.
maandag 4 mei 2020 om 22:05
fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 21:45Dit verwoordt precies wat mij ook stoort en hoe ik het ook voel.
Ik erger me echt enorm aan het gemak en de laatdunkendheid waarmee over kostwinner zijn gesproken wordt.
maandag 4 mei 2020 om 22:07
Huh? Waar haal je vandaan dat zusjevan LadyDay het financieel niet makkelijk heeft?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 21:57Ik weet heus wel dat zulke reacties projecties zijn van iemands eigen situatie. En het siert je dat je dit durft toe te geven.
En het spijt mij voor jou dat je financieel geen makkelijk leven hebt. Dat gun ik namelijk iedereen. Maar ik ga mij niet verontschuldigen omdat ik het financieel goed heb. Ik heb 23 jaar gewerkt en heb 5 jaar niet gewerkt. Niet om als een luxe prinses mijn nagels te lakken maar om 3 pubers bij te staan in hun proces naar volwassenheid. En dat was bij tijd en wijle rete zwaar kan ik je zeggen! Mijn man kon toen inderdaad ‘s morgens de deur achter zich dicht trekken terwijl ik bij bureau Halt zat. En dat neem ik hem niet kwalijk. Waar ik over val is zijn onwil om nu met mij mee te denken.
Ze zegt dat het niet makkelijk is om kostwinner te zijn en dat grote inkomen binnen te harken, dat is heel wat anders dan wat jij ervan maakt.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 22:12
Waarom zo aggressief?fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 22:07Huh? Waar haal je vandaan dat zusjevan LadyDay het financieel niet makkelijk heeft?
Ze zegt dat het niet makkelijk is om kostwinner te zijn en dat grote inkomen binnen te harken, dat is heel wat anders dan wat jij ervan maakt.
maandag 4 mei 2020 om 22:13
leg mij uit welk woord / welke woorden er precies agressief is/zijn in die post, want ik zie het niet.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 22:13
Whatif; je hoeft je ook zeker niet te verontschuldigen voor het feit dat je het goed hebt. Het zij je gegund, echt. Ik heb het nu ook goed, maar heeft moeite gekost.
Ieder heeft het soms zwaar op zn eigen manier, wat jij schrijft over bureau Halt lijkt me heel pittig. Hopelijk is alles goed gekomen.
Ik denk absoluut dat dit oplosbaar is, wellicht is je man straks hartstikke trots op je nieuwe baan.
Ieder heeft het soms zwaar op zn eigen manier, wat jij schrijft over bureau Halt lijkt me heel pittig. Hopelijk is alles goed gekomen.
Ik denk absoluut dat dit oplosbaar is, wellicht is je man straks hartstikke trots op je nieuwe baan.
maandag 4 mei 2020 om 22:15
Dat was niet om lekker thee te gaan drinken met de buurvrouw maar om mijn drie puberzonen, waarvan een dreigde te ontsporen op de rails te houden.
maandag 4 mei 2020 om 22:16
En daar heeft je man helemaal niks aan bij gedragen?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 22:15Dat was niet om lekker thee te gaan drinken met de buurvrouw maar om mijn drie puberzonen, waarvan een dreigde te ontsporen op de rails te houden.
Je hebt echt een blinde vlek, vind ik.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 22:16
Bedankt. Ik hoop dat je gelijk krijgt.zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 22:13Whatif; je hoeft je ook zeker niet te verontschuldigen voor het feit dat je het goed hebt. Het zij je gegund, echt. Ik heb het nu ook goed, maar heeft moeite gekost.
Ieder heeft het soms zwaar op zn eigen manier, wat jij schrijft over bureau Halt lijkt me heel pittig. Hopelijk is alles goed gekomen.
Ik denk absoluut dat dit oplosbaar is, wellicht is je man straks hartstikke trots op je nieuwe baan.
Bedankt voor je reacties die waardeer ik echt wel.
maandag 4 mei 2020 om 22:18
Het is ongeveer keer vier ja, voorzichtig gerekend. Dus je brutojaarsalaris maal vier. Ik verdien geen ton maar gaat wel die kant op.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 22:12je lijkt zo wereldvreemd, TO. Heb je überhaupt een idee wat voor inkomen je moet hebben om een hypotheek van 4 ton te kunnen krijgen in je eentje? En dat noem jij "financieel niet makkelijk"?
maandag 4 mei 2020 om 22:22
Ja, ik weet het, ik heb vrij recent ook laten berekenen wat ik nu precies aan hypotheek kon krijgen dus ik weet ongeveer wat jij dan verdient. ik ben vooral verbaasd dat TO dat "financieel niet makkelijk hebben" noemt.zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 22:18Het is ongeveer keer vier ja, voorzichtig gerekend. Dus je brutojaarsalaris maal vier. Ik verdien geen ton maar gaat wel die kant op.
Ik kan er geen touw meer aan vastknopen. TO komt soms enorm wereldvreemd over en zegt dingen die echt niet lijken te stroken met elkaar.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 22:23
Wauw wat heb ik jou aangedaan dat je het zo op mij hebt gemunt? Als dit allemaal projecties zijn van je eigen leven dan lijkt mij die heel zwaar. Ik zei eerder dat ik je reacties waardeer en dat die mij ergens scherp houden; dat neem ik terug. Ik hetj naar dat je mijn hele topic verdraait, mij woorden in de mond legt die ik niet heb gezegd en mijn situatie schetst op een manier waarin ik mijzelf niet herken.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 22:16En daar heeft je man helemaal niks aan bij gedragen?
Je hebt echt een blinde vlek, vind ik.
Daarom reageer ik vanaf nu niet meer op je reacties.
Jammer dat het zo moet.
maandag 4 mei 2020 om 22:25
Waarom blijven jullie maar op onze financiën hameren? Dat is zelfs tussen mijn partner en mij geen punt van discussie!zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 22:18Het is ongeveer keer vier ja, voorzichtig gerekend. Dus je brutojaarsalaris maal vier. Ik verdien geen ton maar gaat wel die kant op.
maandag 4 mei 2020 om 22:28
Ik geef het ook opTheeMetChocolade schreef: ↑04-05-2020 20:27Als je zelf niet door hebt hoe ongelofelijk naar je doet in dit topic dan houdt het op.
maandag 4 mei 2020 om 22:28
Ik heb het helemaal niet op je gemunt, hoe kom je erbij? Een deel van de discussie van vanavond was je er helemaal niet eens meer dus reageerde ik op andere mensen en niet op jou. Jou stel ik vooral vragen maar je beantwoordt ze al vanaf de allereerste vraag nauwelijks of niet.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 22:23Wauw wat heb ik jou aangedaan dat je het zo op mij hebt gemunt? Als dit allemaal projecties zijn van je eigen leven dan lijkt mij die heel zwaar. Ik zei eerder dat ik je reacties waardeer en dat die mij ergens scherp houden; dat neem ik terug. Ik hetj naar dat je mijn hele topic verdraait, mij woorden in de mond legt die ik niet heb gezegd en mijn situatie schetst op een manier waarin ik mijzelf niet herken.
Daarom reageer ik vanaf nu niet meer op je reacties.
Jammer dat het zo moet.
En ik heb al vanaf mijn eerste post aangegeven wat me stoort aan je houding: je doet zo laatdunkend over het werk en het inkomen van je man en zo verongelijkt. Terwijl je daar mijns inziens helemaal geen reden toe hebt: je hebt zelf al deze keuzes gemaakt en je verwacht nu iets van je man wat echt in geen enkele wereld een redelijk verzoek is.
Als jij spijt hebt van keuzes die je hebt gemaakt, dan moet je het heft in eigen hand nemen en vanaf nu andere keuzes maken. Maar dat moet je wel ZELF doen, en niet weer op je man afwentelen.
Mijn leven is helemaal niet zwaar maar in tegenstelling tot jou weet ik wel net als je man hoe het is om financieel verantwoordelijk te zijn voor een gezin. Een verantwoordelijkheid die jij niet alleen bagatelliseert maar zelfs niet eens waardeert.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 22:28
?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 22:25Waarom blijven jullie maar op onze financiën hameren? Dat is zelfs tussen mijn partner en mij geen punt van discussie!
maandag 4 mei 2020 om 22:29
Dit! Het gaat niet over geld!Kirby schreef: ↑04-05-2020 19:41Dat betaalt ze ook zelf! Dat huis wat ze nu hebben wordt gewoon betaald van zijn salaris, zoals het al de afgelopen 5 jaar gebeurt want TO heeft nu geen inkomen. Dus elke euro die ze gaat verdienen is extra en kan besteed worden aan een tweede huis. Het eerste huis wordt niet ineens 2x zo duur omdat TO gaat werken hoor. En dan ga ik er gemakshalve van uit dat het niet om een baan als vakkenvuller bij de Vomar gaat maar om een baan met een redelijk salaris. Stel 2000/2500 euro netto. Nou, daar kun je een leuk huis van huren hoor in de randstad. Hou je nog genoeg geld over voor gas/water en licht en andere uitgaven. En ja, dat is best zonde om te werken voor een huis, maar ik denk dat het TO voornamelijk om een baan op niveau te doen is en niet zozeer het geld.
Haar man hoeft dus helemaal niets te bekostigen. En de enige concessie die hij moet doen is dat hij het huishouden zal moeten runnen door de weeks en ik denk zomaar dat dat één van de problemen is. Hij wil haar klein houden om zichzelf groot te kunnen voelen.
