Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:30
Ik denk dat ik eerst zou solliciteren, zien of ik een baan krijg. En als ik die krijg, in die stad voor mijzelf iets huren.
En na een jaartje de boel evolueren, of ik het echt allemaal wel zo geweldig vind, die dynamische stad en verantwoordelijke baan. Het kan ook zomaar zwaar tegenvallen allemaal.
En na een jaartje de boel evolueren, of ik het echt allemaal wel zo geweldig vind, die dynamische stad en verantwoordelijke baan. Het kan ook zomaar zwaar tegenvallen allemaal.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:31
Ja bij laboratoria, toiletpapierproductie en Netflix. Niet bij Schiphol of defensie hoor. Dat zijn wel zo ongeveer de meest onrealistische plekken die ik kan verzinnen om nu een nieuwe baan te krijgen.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:26Voor al die mensen die denken dat de arbeidsmarkt op slot zit, op dit moment gaat het in bepaalde segmenten van de markt gewoon door, de wereld bestaat niet alleen uit kantoorbanen en winkelpersoneel. Er is een tekort aan mensen die specialistisch werk kunnen doen en het is niet vreemd dat TO daar nu een goede baan in kan vinden.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:32
Nou, hoera voor jou, misschien kun je nu proberen je voor te stellen dat niet elk kind hetzelfde is en sommige pubers intensievere zorg hebben en werken daarnaast het tijdelijk onmogelijk of veel te moeilijk maken. Het gaat hier over 5 jaar en al had ze nooit gewerkt, dan nog zegt dat niets over de menselijke behoefte om het leven anders te willen doen. Of geef je die rechten op als je partner en moeder bent zonder inkomen? Griezelig zoals jij je visie tot een cult hebt verheven, een visie die wijd verbreidt er voor zal zorgen dat vrouwen nog steeds worden gezien als wezens die weinig in te brengen hebben en niet mogen hebben als ze financieel een "last" zijn geweest. Absurd gewoon en vooral hoe je er over te keer blijft gaan naar TO.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:25Als ik iets niet uitbesteed is het de opvoeding van mijn kinderen wel. Ik zorg gewoon dat ik mijn werk plan rondom de noden en behoeften van mijn kinderen en dat gaat al 16 jaar prima.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:33
Ja, dit zei ik ook al maar ik mag niet meer meedoen van TO.Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 11:28Ik vind het verhaal nu wel een beetje gek worden.
Zowel Schiphol als defensie zijn op dit moment een zinkend schip en nog net niet failliet. Lokale vliegvelden liggen al helemaal op zn gat. En het lijkt me vrij sterk dat TO F16 vlieger is maar al 5 jaar eruit ligt en zo weer kan beginnen.
In tegenstelling tot wat best veel mensen zeggen lijkt het mij wél heel relevant om wat voor baan het gaat en of je daar je hele gezin van kan onderhouden of het alleen maar voor de lol doet. Beiden is an sich prima, maar voor een lolbaan is het natuurlijk totaal onrealistisch om te verwachten dat man zijn werk als medisch specialist opgeeft (gezien opleiding + promotie + specialisatie lijkt me nu vrij zeker dat het dat is). Ook in de toekomst. Dan heb je natuurlijk wel een totaal ander gesprek dan als je fiscalist bent die een interessante optie op de zuidas aangeboden heeft gekregen waar nog heel veel groei en mogelijkheden bijkomen.
Ik dacht na die post trouwens ook dat jij goed geraden had (of dat TO jouw suggestie met beide handen aangreep om het verhaal wat aan te dikken).
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:35
Sorry maar dat is waar jouw wereld om draait maar op de achtergrond draaien alle multinationals en grote bedrijven gewoon door. Vanuit mijn persoonlijke leven weet ik dat het gewoon doorgaat, ik moet wel zeggen dat het allemaal om +100k banen gaat. Schiphol en defensie gaan ook gewoon door ook al ga jij nu niet met het vliegtuig op vakantie.Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 11:31Ja bij laboratoria, toiletpapierproductie en Netflix. Niet bij Schiphol of defensie hoor. Dat zijn wel zo ongeveer de meest onrealistische plekken die ik kan verzinnen om nu een nieuwe baan te krijgen.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:35
Niet op Schiphol of bij Defensie.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:26Voor al die mensen die denken dat de arbeidsmarkt op slot zit, op dit moment gaat het in bepaalde segmenten van de markt gewoon door, de wereld bestaat niet alleen uit kantoorbanen en winkelpersoneel. Er is een tekort aan mensen die specialistisch werk kunnen doen en het is niet vreemd dat TO daar nu een goede baan in kan vinden.
Schiphol heeft sowieso alles op slot gegooid, de luchtvaart is zo ongeveer de hardst getroffen sector van allemaal wereldwijd. Dus nee, een goede baan in de luchtvaart terwijl je net 5 jaar huisvrouw in de provincie bent geweest is echt je reinste kolder. Er zitten wereldwijd duizenden mensen die een maand geleden nog een topbaan in die sector hadden thuis.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:36
En wat naakt het uit wie ze daar van kan onderhouden, kinderen zijn de deur uit en man heeft eigen inkomen, ik schat trouwens in dat TO hier een hoger inkomen mee kan genereren dan de meeste hier.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:33Ja, dit zei ik ook al maar ik mag niet meer meedoen van TO.
Ik dacht na die post trouwens ook dat jij goed geraden had (of dat TO jouw suggestie met beide handen aangreep om het verhaal wat aan te dikken).
dinsdag 5 mei 2020 om 11:37
Juist door in een goedkope regio te wonen kun je én luxe wonen (luxer dan in menig stad in elk geval) én er blijft geld over voor culturele citytrips en reizen. Als je in een drukke binnenstad woont en je hele salaris gaat op aan je veel te dure woning, je betaalt je blauw aan het parkeren van je auto's, hoe cultureel kun je dan nog bezig zijn? Je bent daar alleen maar aan 't overleven en bezoekt de lokale horeca. Nou nou, lekker cultureel. En dat museum heb je na een paar keer ook wel gezien.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:23Jij bent alleen gelukkig als het leven gaat en is zoals jij het wil dus ik kan me voorstellen dat jij "team man" bent maar misschien moet je je bedenken dat het veel normaler is dat sommige mensen meer willen meemaken in hun leven dan het platteland met zijn bekoorlijke kanten maar vaak wel met een eenzijdige beeld van hoe je hoort te leven. Creatieve of culturele prikkels ga je op het platteland niet vinden, de goeie banen ook niet. Allemaal dingen waar jij geen behoefte aan hebt, en niets nieuws voor de vaste klanten hier maar doodvermoeiend als je er maar over door blijft gaan.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:38
Wat klets je nou voor onzin, je hebt blijkbaar een heel beperkte blik op wat er op het ogenblik nog meer gebeurd, dat is niet erg maar breng het niet als een feit.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:35Niet op Schiphol of bij Defensie.
Schiphol heeft sowieso alles op slot gegooid, de luchtvaart is zo ongeveer de hardst getroffen sector van allemaal wereldwijd. Dus nee, een goede baan in de luchtvaart terwijl je net 5 jaar huisvrouw in de provincie bent geweest is echt je reinste kolder. Er zitten wereldwijd duizenden mensen die een maand geleden nog een topbaan in die sector hadden thuis.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:38
Toevallig zijn dit onderwerpen waar ik behoorlijk veel vanaf weet en niet omdat ik met het vliegtuig op vakantie ga.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:35Sorry maar dat is waar jouw wereld om draait maar op de achtergrond draaien alle multinationals en grote bedrijven gewoon door. Vanuit mijn persoonlijke leven weet ik dat het gewoon doorgaat, ik moet wel zeggen dat het allemaal om +100k banen gaat. Schiphol en defensie gaan ook gewoon door ook al ga jij nu niet met het vliegtuig op vakantie.
De kans dat je nu na 5 jaar thuiszitten een topbaan op Schiphol aangeboden krijgt is nul.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:41
Ik weet niet waar jij allemaal over bazelt maar a) begrijp ik niet wat hier staat, b) ga ik tegen niemand tekeer en c) ben ik juist degene die altijd verweten wordt anti-man te zijn en altijd vrouwen voor te trekken.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:32Nou, hoera voor jou, misschien kun je nu proberen je voor te stellen dat niet elk kind hetzelfde is en sommige pubers intensievere zorg hebben en werken daarnaast het tijdelijk onmogelijk of veel te moeilijk maken. Het gaat hier over 5 jaar en al had ze nooit gewerkt, dan nog zegt dat niets over de menselijke behoefte om het leven anders te willen doen. Of geef je die rechten op als je partner en moeder bent zonder inkomen? Griezelig zoals jij je visie tot een cult hebt verheven, een visie die wijd verbreidt er voor zal zorgen dat vrouwen nog steeds worden gezien als wezens die weinig in te brengen hebben en niet mogen hebben als ze financieel een "last" zijn geweest. Absurd gewoon en vooral hoe je er over te keer blijft gaan naar TO.
Whatever, darling.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:42
Dat is hoe jij wil dat jouw leven is en waar jij tevreden mee bent. Je hebt heel andere behoeftes en die begrijp ik maar andere mensen hebben heel andere behoeftes. Hoe mensen hun geld willen besteden is ook een persoonlijke beslissing, het zou je sieren als wat meer probeert te begrijpen dat wonen in een druk centrum voor veel meer geld ook een keuze is.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 11:37Juist door in een goedkope regio te wonen kun je én luxe wonen (luxer dan in menig stad in elk geval) én er blijft geld over voor culturele citytrips en reizen. Als je in een drukke binnenstad woont en je hele salaris gaat op aan je veel te dure woning, je betaalt je blauw aan het parkeren van je auto's, hoe cultureel kun je dan nog bezig zijn? Je bent daar alleen maar aan 't overleven en bezoekt de lokale horeca. Nou nou, lekker cultureel. En dat museum heb je na een paar keer ook wel gezien.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:42
Als je zegt dat 'Schiphol gewoon doorgaat' heb je heel veel feiten gemist. Schiphol heeft 90% verkeers- en inkomsten verlies. Niks hieraan is 'gewoon doorgaan'.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:43
Tuurlijk hebben werkende ouders ook gedoe met hun kinderen. Maar ik reageerde op jouw stelling dat je met een veeleisende carrière geen steun nodig hebt van een partner. Mijn punt is dat je met en een veeleisende baan en moeilijke kinderen die steun wel hard nodig hebt. Of het echt nodig is om als moeder je baan op te zeggen weet ik niet, dat is echt afhankelijk van de situatie en de functie.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:29Ach kom nu toch, denk je nu werkelijk dat werkende ouders nooit kinderen met gedoe en problemen hebben? Die zeggen daar alleen niet en masse hun baan voor op, maar die gaan bijvoorbeeld juist in gesprek met hun werkgever en krijgen daar zelfs hulp van als de situatie daar om vraagt.
Ik heb zelf toch ook een puber, iedereen om me heen heeft kinderen en ook die kinderen hebben allemaal wel wat. Van transgender tot kanker tot depressies tot gepest worden op school tot autisme tot you name it, ik heb het allemaal wel voorbij zien of horen komen op mijn werk bij kinderen van collega's of mezelf.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:44
Toevallig heb ik door mijn eigen goede baan hier nu juist wel verstand van. De kans dat een huisvrouw uit Boekelo of Haaksbergen een >100K functie op Schiphol krijgt in deze tijd is zero.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:44
Dat is idd een keuze, maar TO had 16 jaar geleden de mogelijkheid gehad haar man voor de randstad baan te laten kiezen. Toch liet ze hem die in het oosten aannemen. En hij is daar volmaakt gelukkig geworden. Je kan hem nu dus niet meer zomaar ontwortelen voor iets wat nog maar zal moeten blijken of het geen bevlieging is (als er uberhaupt al een baan is)Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 11:42Dat is hoe jij wil dat jouw leven is en waar jij tevreden mee bent. Je hebt heel andere behoeftes en die begrijp ik maar andere mensen hebben heel andere behoeftes. Hoe mensen hun geld willen besteden is ook een persoonlijke beslissing, het zou je sieren als wat meer probeert te begrijpen dat wonen in een druk centrum voor veel meer geld ook een keuze is.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:47
Ik zei niet dat je met een veeleisende baan geen steun nodig hebt van een partner, jullie lezen echt slecht.Turtlerain schreef: ↑05-05-2020 11:43Tuurlijk hebben werkende ouders ook gedoe met hun kinderen. Maar ik reageerde op jouw stelling dat je met een veeleisende carrière geen steun nodig hebt van een partner. Mijn punt is dat je met en een veeleisende baan en moeilijke kinderen die steun wel hard nodig hebt. Of het echt nodig is om als moeder je baan op te zeggen weet ik niet, dat is echt afhankelijk van de situatie en de functie.
Jij zei dat iemand DANKZIJ de thuiszittende partner carrière kan maken en dat is onzin. Carriere maken doe je helemaal zelf, daar heeft het feit of je kinderen op de crèche zitten, bij oma zijn of thuis bij je partner echt geen invloed op. En of je trap wordt gezogen door de werkster of door je partner of door niemand heeft ook al geen enkele invloed op je promotiekansen.
Steun van een partner is verder altijd fijn, en ook dat heeft verder geen enkele relatie tot carrière. Of je nu een shitbaan, goede baan of geen baan hebt, in een normale relatie hoort je partner je altijd te steunen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:48
Alleenstaande ouders gaan vast ook minder werken, nemen onbetaald verlof, of laten een promotie schieten. Dus ja, die geven ik tijdelijk een stukje carrière op. Alleen als die weer terug willen naar hoe het was, krijgen ze niet te horen dat hun mening niet meer telt omdat ze ooit voor hun kind kozen.
TO en haar man hadden de luxe om ervoor te kiezen dat zij de zorgtaken op zich nam zodat hij niets hoefde op te offeren. Daar hadden beiden op dat moment voordeel van. e had misschien haar baan niet helemaal op hoeven geven, maar iemand moest ( tijdelijk) een stapje terug doen.
Maar nu geeft TO aan dat ze het weer terug wil naar een meer gelijkwaardige situatie. Weer een stap vooruit voor haar. En ik vind niet dat die man dat zomaar mag torpederen omdat TO minder geld inbrengt. Heeft ze minder recht op levensgeluk omdat zij de kostwinner is?
Ik vind van niet.
anoniem_64cd0dc304e83 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 11:57
12.06% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 11:50
eens met jouforumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:48Alleenstaande ouders gaan vast ook minder werken, nemen onbetaald verlof, of laten een promotie schieten. Alleen als die weer terug willen naar hoe het was, krijgen ze niet te horen dat hun mening niet meer telt omdat ze ooit voor hun kind kozen.
TO en haar man hadden de luxe om ervoor te kiezen dat zij de zorgtaken op zich nam. Daar hadden beiden op dat moment voordeel van.
Maar nu geeft TO aan dat ze het weer terug wil naar een meer gelijkwaardige situatie. En ik vind niet dat die man dat zomaar mag torpederen omdat TO minder geld inbrengt. Heeft ze minder recht op levensgeluk omdat zij de kostwinner is?
Ik vind van niet.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:52
Ze kan toch terug naar het soort baan die ze had tot 5 jaar geleden? Daar zal die man vast niets negatiefs over te zeggen hebben.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:48Alleenstaande ouders gaan vast ook minder werken, nemen onbetaald verlof, of laten een promotie schieten. Alleen als die weer terug willen naar hoe het was, krijgen ze niet te horen dat hun mening niet meer telt omdat ze ooit voor hun kind kozen.
TO en haar man hadden de luxe om ervoor te kiezen dat zij de zorgtaken op zich nam. Daar hadden beiden op dat moment voordeel van.
Maar nu geeft TO aan dat ze het weer terug wil naar een meer gelijkwaardige situatie. En ik vind niet dat die man dat zomaar mag torpederen omdat TO minder geld inbrengt. Heeft ze minder recht op levensgeluk omdat zij de kostwinner is?
Ik vind van niet.
Hij wil gewoon niet dat de relatie op het spel gezet wordt als TO in haar uppie carriere gaat maken aan de andere kant van het land en hij wil heel terecht zijn thuis en goede baan daar niet voor opgeven.
dinsdag 5 mei 2020 om 11:52
Is dat zo? Welk voordeel dan precies?forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:48Alleenstaande ouders gaan vast ook minder werken, nemen onbetaald verlof, of laten een promotie schieten. Alleen als die weer terug willen naar hoe het was, krijgen ze niet te horen dat hun mening niet meer telt omdat ze ooit voor hun kind kozen.
TO en haar man hadden de luxe om ervoor te kiezen dat zij de zorgtaken op zich nam. Daar hadden beiden op dat moment voordeel van.
Het stoort me echt enorm dat het altijd vrouwen zijn die zelf niet of nauwelijks werken die zichzelf en elkaar wijsmaken dat het zo'n feestje is en dat je er als man zoveel voordeel van hebt dat je gevangen mag zitten in de verantwoordelijkheid voor x mensen en je eigen behoeften daaraan ondergeschikt moet maken.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 11:59
Dat heb je zelf niet goed gelezen, want ik heb het over de combinatie veeleisende baan én moeilijke kinderen. Om dat te combineren heb je steun nodig van een partner. En hoe die steun er precies uitziet, kan variëren van simpele emotionele ondersteuning tot en met inleveren op de eigen carrière.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 11:47Ik zei niet dat je met een veeleisende baan geen steun nodig hebt van een partner, jullie lezen echt slecht.
Jij zei dat iemand DANKZIJ de thuiszittende partner carrière kan maken en dat is onzin. Carriere maken doe je helemaal zelf, daar heeft het feit of je kinderen op de crèche zitten, bij oma zijn of thuis bij je partner echt geen invloed op. En of je trap wordt gezogen door de werkster of door je partner of door niemand heeft ook al geen enkele invloed op je promotiekansen.
Steun van een partner is verder altijd fijn, en ook dat heeft verder geen enkele relatie tot carrière. Of je nu een shitbaan, goede baan of geen baan hebt, in een normale relatie hoort je partner je altijd te steunen.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:00
In de Randstad herken ik dit beeld trouwens echt helemaal niet. Onder hoogopgeleiden in de Randstad is de norm toch al minstens een decennium maar volgens mij zelfs al twee decennia, om beiden 4 dagen te werken en zorg en werk dus volledig gelijk te verdelen. Huisvrouwen zijn hier echt een uitstervend ras.samarinde schreef: ↑05-05-2020 11:18Het is nooit goed om afhankelijk te zijn, nee. Maar het is wel wat vaak - of bijna altijd - gebeurt als mensen kinderen krijgen en het leven voor al die gezinsleden bekostigd moet worden, terwijl er ook voor de kinderen moet worden gezorgd. Dan kun je kiezen voor au pairs en schoonmakers die thuis de boel draaiende houden, of een van de twee doet een stap terug. Meestal is dat de vrouw.
Am Yisrael Chai!
