Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:46
Is dat zo, dat hij geen tweede woning wil?vrijenblij20220 schreef: ↑05-05-2020 12:38Dat geld is niet van To alleen he, haar man wil dit niet.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:51
Die man wil gewoon na z'n werk thuiskomen en niet het halve land moeten door crossen om een weekend met z'n vrouw door te brengen in een drukke stad. Die mens zal rond de 50 zijn en gewoon moe na een werkweek en willen genieten van zijn tuin.
TO wil inhalen wat ze als twintiger heeft laten liggen.
TO wil inhalen wat ze als twintiger heeft laten liggen.
anoniem_109047 wijzigde dit bericht op 05-05-2020 12:51
0.34% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 12:51
Ik had begrepen dat de man ook daadwerkelijk aan de slag zou kunnen in de Randstad; er was daar een vacature, dacht ik? Dat is niet 'even een baan nemen', het zal allicht om hetzelfde soort werk gaan. Op een andere plek. En TO wil graag terug naar de Randstad, dus dan vind ik het niet zo vreemd dat zij hem aanspoort om die baan serieus te overwegen. Gesteld dat hij, zoals iemand hier vermoedde, medisch specialist is, dan verandert hij van ziekenhuis/werkplek maar niet van baan. Dat is nog steeds een grote stap voor hem, maar ik snap wel dat TO hier ineens een prachtige oplossing ziet.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:55
Je gaat toch geen vaste baan van 16 jaar opgeven voor een tijdelijk contract met uitgeklede Cao en ook nog je woongenot inleveren? En TO heeft überhaupt nog geen baan daar laat staan een vast contract. Als die man zich over laat halen gaat de relatie evengoed kapot omdat hij alles opgeeft. Kan ie beter z'n baan en huis aanhouden.samarinde schreef: ↑05-05-2020 12:51Ik had begrepen dat de man ook daadwerkelijk aan de slag zou kunnen in de Randstad; er was daar een vacature, dacht ik? Dat is niet 'even een baan nemen', het zal allicht om hetzelfde soort werk gaan. Op een andere plek. En TO wil graag terug naar de Randstad, dus dan vind ik het niet zo vreemd dat zij hem aanspoort om die baan serieus te overwegen. Gesteld dat hij, zoals iemand hier vermoedde, medisch specialist is, dan verandert hij van ziekenhuis/werkplek maar niet van baan. Dat is nog steeds een grote stap voor hem, maar ik snap wel dat TO hier ineens een prachtige oplossing ziet.
dinsdag 5 mei 2020 om 12:55
Maar dan nog, maakt TO de stappen veel te grootsamarinde schreef: ↑05-05-2020 12:51Ik had begrepen dat de man ook daadwerkelijk aan de slag zou kunnen in de Randstad; er was daar een vacature, dacht ik? Dat is niet 'even een baan nemen', het zal allicht om hetzelfde soort werk gaan. Op een andere plek. En TO wil graag terug naar de Randstad, dus dan vind ik het niet zo vreemd dat zij hem aanspoort om die baan serieus te overwegen. Gesteld dat hij, zoals iemand hier vermoedde, medisch specialist is, dan verandert hij van ziekenhuis/werkplek maar niet van baan. Dat is nog steeds een grote stap voor hem, maar ik snap wel dat TO hier ineens een prachtige oplossing ziet.
Als zij nou eerst weer eens aan het werk gaat. De rest van het leven veranderen kan altijd nog
Als mijn man nu thuis kom met het nieuws:
Ik wil graag een nieuwe baan, ik weet nog niet welke en heb nog niet gesolliciteerd, maar dan moet jij wel vandaag nog solliciteren op deze vacature
Dan bel ik de huisarts of we een afspraak kunnen krijgen bij de GGZ-ondersteuning
dinsdag 5 mei 2020 om 13:02
Natuurlijk mag ze dat verwachten. Maar waarom zouden HAAR dromen en wensen als consequentie hebben dat hij ZIJN baan en huis moet opgeven? Dat is toch echt op elke planeet een belachelijke onredelijke verwachting? Als zij wil werken moet ze gaan werken. Daar heeft hij niks over te zeggen, ze is een vrij mens dus natuurlijk mag ze overal gaan werken waar ze wil. Maar dat mag hij natuurlijk ook. Hij hoeft niet zijn baan op te geven omdat zij iets wil, dat is natuurlijk absurd.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:22Dat had gekund, maar destijds kozen ze anders. Mag TO daar dan niet op terugkomen nu de zorg niet meer nodig is? Moet ze nu de rest van haar leven onder haar niveau blijven werken vanwege een onhandige keuze. Of mag ze van haar man verwachten dat hij nu ook met haar meedenkt over haar dromen en wensen?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:06
Maar je kan toch niet voor een ander bepalen bij welk bedrijf hij/zij wil werken? Stel, je bent supermarktmanager van de Appie. Dan is het toch ook bizar als je partner zegt "joh, de Aldi is ook een winkel, ga daar maar werken". Of bij easyJet: joh, Ryanair is ook een luchtvaartmaatschappij, ga daar maar werken.samarinde schreef: ↑05-05-2020 12:51Ik had begrepen dat de man ook daadwerkelijk aan de slag zou kunnen in de Randstad; er was daar een vacature, dacht ik? Dat is niet 'even een baan nemen', het zal allicht om hetzelfde soort werk gaan. Op een andere plek. En TO wil graag terug naar de Randstad, dus dan vind ik het niet zo vreemd dat zij hem aanspoort om die baan serieus te overwegen. Gesteld dat hij, zoals iemand hier vermoedde, medisch specialist is, dan verandert hij van ziekenhuis/werkplek maar niet van baan. Dat is nog steeds een grote stap voor hem, maar ik snap wel dat TO hier ineens een prachtige oplossing ziet.
Meestal hebben mensen ook verschillende redenen waarom ze wel bij Appie en niet bij Aldi willen werken, daar gaat een ander die het werk niet hoeft uit te voeren toch helemaal niet over?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:07
lilalinda schreef: ↑05-05-2020 12:55Maar dan nog, maakt TO de stappen veel te groot
Als zij nou eerst weer eens aan het werk gaat. De rest van het leven veranderen kan altijd nog
Als mijn man nu thuis kom met het nieuws:
Ik wil graag een nieuwe baan, ik weet nog niet welke en heb nog niet gesolliciteerd, maar dan moet jij wel vandaag nog solliciteren op deze vacature
Dan bel ik de huisarts of we een afspraak kunnen krijgen bij de GGZ-ondersteuning
Precies dat dus.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:09
Hahahaha, je moet ze er wel echt met de haren bijslepen, he, die voordelen?forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 12:26Het voordeel dat hij geen onbetaald verlof hoefde te nemen, zodat er meer geld beschikbaar was voor het gezin, het voordeel dat hij niet gepasseerd werd voor een promotie omdat iemand die wel fulltime werkt vast meer ambitie heeft. Ofwel alle nadelen waar ook parttime werkende vrouwen last van hebben op de werkvloer.
Minder werken kost carrière mogelijkheden. En dus heb je voordeel als je partner dat kan oppakken.
Kortom: nog steeds onzin wat mij betreft.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:12
Omdat er ook mensen bestaan die binnen een relatie denken in SAMEN en ONZE ipv in HAAR en ZIJNfashionvictim schreef: ↑05-05-2020 13:02Natuurlijk mag ze dat verwachten. Maar waarom zouden HAAR dromen en wensen als consequentie hebben dat hij ZIJN baan en huis moet opgeven? Dat is toch echt op elke planeet een belachelijke onredelijke verwachting? Als zij wil werken moet ze gaan werken. Daar heeft hij niks over te zeggen, ze is een vrij mens dus natuurlijk mag ze overal gaan werken waar ze wil. Maar dat mag hij natuurlijk ook. Hij hoeft niet zijn baan op te geven omdat zij iets wil, dat is natuurlijk absurd.
dinsdag 5 mei 2020 om 13:14
Ja, dat zei ik dus ook al. Ze zei gisteren aan het einde van de avond ineens dat we voor haar werk moesten denken aan Schiphol, een bepaald onderdeel van de luchtvaart en defensie.
Ik zei daarop dat ik het gevoel had dat ze er nu allerlei dingen bij aan het verzinnen was om het allemaal wat urgenter te doen lijken en haar man wat slechter af te schilderen. Want dat strookt inderdaad niet met de OP en ook al niet met haar eerdere verhaal dat ze 11 jaar een baan gehad had waarin ze haar basiskennis op peil had gehouden.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:15
Maar dat TO ook niet hoorstarbright schreef: ↑05-05-2020 13:12Omdat er ook mensen bestaan die binnen een relatie denken in SAMEN en ONZE ipv in HAAR en ZIJN
TO wil dat nu alles aan de kant gaat voor Haar wensen
Zijn baan, hun huis etc. terwijl ze nog niet eens een gesprek gehad heeft
Als mijn man met zo'n plan thuis komt, vraag ik hem: goh schat, gaat het wel goed met je?
Maar we zetten het huis niet te koop en ik zeg mijn huidige baan niet op
Eerst een realistisch plan, dan pas de uitwerking
dinsdag 5 mei 2020 om 13:15
Ah, gaat zij dan elke dag naar HUN baan? Of is het toch echt haar man die dat werk uitvoert?starbright schreef: ↑05-05-2020 13:12Omdat er ook mensen bestaan die binnen een relatie denken in SAMEN en ONZE ipv in HAAR en ZIJN
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 13:16
Ja maar samen is natuurlijk wel opgebouwd uit die twee entiteiten. Zelfs een pietenwilma@home.nl mailadres en een gezamenlijke bankrekening maken niet dat je opeens 1 bent.starbright schreef: ↑05-05-2020 13:12Omdat er ook mensen bestaan die binnen een relatie denken in SAMEN en ONZE ipv in HAAR en ZIJN
Die twee mensen maken zelf eigen keuzes, leven hun eigen leven, en waar dat bij elkaar komt wordt het samen. Het blijven piet + Wilma. Pietenwilma bestaat niet. Ook al is Wilma verhuist voor piet.
ldp wijzigde dit bericht op 05-05-2020 13:19
Reden: Typo
Reden: Typo
0.09% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 13:17
De vreemde keuze van TO begint bij het moment dat haar vriend/man was afgestudeerd en de keuze had tussen een baan in de randstad en in het oosten.
TO had naar haar zeggen een goede carriere in de randstad en ze woonden daar al. Dus waarom is toen toch voor die baan in het oosten gekozen terwijl TO daar haar baan voor moest opgeven (of wilde ze die sowieso opgeven omdat ze kinderen wou?)
Nu haar man zich wel geaard heeft in het oosten is het niet fair om te verwachten dat hij dat allemaal opgeeft, omdat zij blijkbaar haar carriere en hun stadse woonomgeving zo makkelijk opgaf tig jaar geleden.
TO had naar haar zeggen een goede carriere in de randstad en ze woonden daar al. Dus waarom is toen toch voor die baan in het oosten gekozen terwijl TO daar haar baan voor moest opgeven (of wilde ze die sowieso opgeven omdat ze kinderen wou?)
Nu haar man zich wel geaard heeft in het oosten is het niet fair om te verwachten dat hij dat allemaal opgeeft, omdat zij blijkbaar haar carriere en hun stadse woonomgeving zo makkelijk opgaf tig jaar geleden.
dinsdag 5 mei 2020 om 13:17
fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 13:15Ah, gaat zij dan elke dag naar HUN baan? Of is het toch echt haar man die dat werk uitvoert?
dinsdag 5 mei 2020 om 13:23
Niet alles gelezen, dus wellicht mosterd, maar je onderschat volgens mij hoe makkelijk het is om een leuke en uitdagende baan te vinden op een leuke lokatie. Voor jou 10 anderen die in de 20/30 zijn en niet een gat van 5 jaar in hun CV hebben. Ben je voldoende op de hoogte van de ontwikkelingen op jouw vakgebied in de afgelopen 5 jaar? Niet alleen vakinhoudelijk, maar heb je bijv. nog goede contacten onderhouden etc? Zeker als je hoogopgeleid bent en een uitdagende baan had, kun je je verkijken op hoeveel je hebt gemist in de afgelopen jaren. Eigen keuze geweest. Ook minder leuke keuzes zijn eigen keuzes.
Vind nou eerst maar eens die baan in een stad in de buurt (Arnhem of zo? Geen Randstad maar wel een leuke stad die veel te bieden heeft) en ga zelf eens die “30 autominuten”, die je zo luttel vindt, forenzen. Ga na je werk langs een leuke sushi-tent of cafe voor je in de auto naar huis stapt en voel aan wat het met je doet om weer te werken en weer in een stad te zijn. Kijk eerst even aan hoe dat gaat, voor je je man dwingt om een nieuwe baan te zoeken en te verhuizen (2 hele grote major life events).
Het hoeft allemaal niet meteen perfect opgelost te worden op precies de manier die jij wil.. zeker niet als het alternatief is dat het huwelijk aan haar einde komt, zoals je eerder zei. Begin eerst wat dichter aan huis.
Dorpen zijn ook niet mijn ding, dus ik snap je drang om naar de stad terug te willen, maar ik vind dat je je onredelijk en onrealistisch opstelt naar je man toe en dat je je passief gedraagt.
Vind nou eerst maar eens die baan in een stad in de buurt (Arnhem of zo? Geen Randstad maar wel een leuke stad die veel te bieden heeft) en ga zelf eens die “30 autominuten”, die je zo luttel vindt, forenzen. Ga na je werk langs een leuke sushi-tent of cafe voor je in de auto naar huis stapt en voel aan wat het met je doet om weer te werken en weer in een stad te zijn. Kijk eerst even aan hoe dat gaat, voor je je man dwingt om een nieuwe baan te zoeken en te verhuizen (2 hele grote major life events).
Het hoeft allemaal niet meteen perfect opgelost te worden op precies de manier die jij wil.. zeker niet als het alternatief is dat het huwelijk aan haar einde komt, zoals je eerder zei. Begin eerst wat dichter aan huis.
Dorpen zijn ook niet mijn ding, dus ik snap je drang om naar de stad terug te willen, maar ik vind dat je je onredelijk en onrealistisch opstelt naar je man toe en dat je je passief gedraagt.
dinsdag 5 mei 2020 om 13:32
dinsdag 5 mei 2020 om 13:33
TO wil alleen horen, dat haar man een misgunnende zak is, en zolang ze daarin blijft hangen, denk ik dat dit uitdraait op een echtscheiding
dinsdag 5 mei 2020 om 13:43
Medisch specialisten zijn doorgaans niet in loondienst en even uit een maatschap treden, om elders in een andere maatschap te treden lijkt mij nog niet zo 123 geregeld.samarinde schreef: ↑05-05-2020 12:51Ik had begrepen dat de man ook daadwerkelijk aan de slag zou kunnen in de Randstad; er was daar een vacature, dacht ik? Dat is niet 'even een baan nemen', het zal allicht om hetzelfde soort werk gaan. Op een andere plek. En TO wil graag terug naar de Randstad, dus dan vind ik het niet zo vreemd dat zij hem aanspoort om die baan serieus te overwegen. Gesteld dat hij, zoals iemand hier vermoedde, medisch specialist is, dan verandert hij van ziekenhuis/werkplek maar niet van baan. Dat is nog steeds een grote stap voor hem, maar ik snap wel dat TO hier ineens een prachtige oplossing ziet.
Maar dan nog, ook al is het hetzelfde werk, het zijn wel andere collega's. Dat kan flink tegenvallen. Als je 16 jaar met een groep hebt gewerkt, dan ontstaan daar ook sociale banden uit.
Dus ik denk nog steeds dat to er te gemakkelijk over denkt.
dinsdag 5 mei 2020 om 13:50
To staat denk ik sowieso al met een voet buiten, want bij alle mogelijke compromissen was het ik denk niet dat ons huwelijk dat overleeft.
Dat klinkt niet echt heel stabiel.
dinsdag 5 mei 2020 om 14:01
Mijn kinderen zijn te jong te ontsporen.forumfossiel schreef: ↑05-05-2020 11:19Maar halo en fv, jullie hebben waarschijnlijk geen kinderen die volledig dreigen te ontsporen. Een werkster en een Nanny zijn prima voor normale zorg, maar bureau Halt verwacht echt dat er een ouder meekomt. En als je kind langdurig in het ziekenhuis komt te liggen, stuur je ook de Nanny niet naar doktersafspraken.
Uiteraard hadden ze die last ook kunnen verdelen, maar daar kozen ze niet voor. Moet TO daar de rest van haar leven voor boeten, dat ze toen niet harder op haar strepen heeft gestaan en nu merkt dat eea scheef gegroeid is in de machtsverhouding.
Wel weet ik dat ik zodanig in baan gerespecteerd wordt en werkgevers steeds meer respect krijgen voor alleenstaande moeders dat ik echt wel eens naar een doktersafspraak kan gaan onder werktijd. Wel wordt er van mij ook flexibiliteit gevraagd. En vaak zijn huisvrouwen die aan het werk gaan dat toch minder. Een soort ‘ verwende instelling’ (sorry voor de generaliserende opmerking)
Het gaat om gedrevenheid.
En dan is alles mogelijk. Pubers of niet.
Ik zou het zelfs met 5 pubers nog kunnen. Alleen hoor je mij dan waarschijnlijk wel klagen dat ik geen tijd meer heb voor vriendinnen of sporten of Nagelstudio.
Maar ja: dat was dan mijn eigen keuze
dinsdag 5 mei 2020 om 14:06
redbulletje schreef: ↑05-05-2020 13:17De vreemde keuze van TO begint bij het moment dat haar vriend/man was afgestudeerd en de keuze had tussen een baan in de randstad en in het oosten.
TO had naar haar zeggen een goede carriere in de randstad en ze woonden daar al. Dus waarom is toen toch voor die baan in het oosten gekozen terwijl TO daar haar baan voor moest opgeven (of wilde ze die sowieso opgeven omdat ze kinderen wou?)
Nu haar man zich wel geaard heeft in het oosten is het niet fair om te verwachten dat hij dat allemaal opgeeft, omdat zij blijkbaar haar carriere en hun stadse woonomgeving zo makkelijk opgaf tig jaar geleden.
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 21:33Vijf jaar geleden waren onze jongste twee pubers en dreigde onze middelste te ontsporen. Om hem te begeleiden hebben we samen besloten dat ik zou stoppen met werken totdat het weer goed ging. De keuze viel automatisch op mij omdat ik toch al onder mijn niveau werkte.
En nogmaals: de keuze om 16 jaar geleden te verhuizen was omdat mijn partner toen klaar was met zijn studie, vervolgstudie, promotie en daarna specialisatie. Hij was toen 36 jaar oud en hij kon kiezen tussen 2 banen: een in de Randstad en een hier. De keuze viel op deze plek omdat dat zijn voorkeur had en het op dat moment een goede keus was voor het gezin. De keuze was niet reëel om te blijven waar we zaten, dan had hij nooit meer werk gevonden. Ik heb daar mee ingestemd omdat, zoals iemand hierboven ook al aangaf, in een relatie compromissen moeten worden gesloten om de relatie te laten werken. Dus om te zeggen ik heb hier mijn droombaan, stad en familie: sorry jammer voor jou en je studie maar ik blijf hier met de kinderen en zoek het maar uit dat is echt niet in mij opgekomen.
