Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 20:35
in de tropenjaren van een gezin met drie kinderen werkte TO gewoon, dus dat zal allemaal wel meevallen, die onbeschikbaarheid van de vader van de kinderen.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 20:34Het kan verklaren waarom iemands ambities niet in iedere fase van het leven op nummer 1 staan. Er is immers nog een heleboel ander werk dat ook moet gebeuren in een gezin. Niet ieders werk is daar even makkelijk mee te combineren. Dit resulteert er vaak in dat de ander het oppakt, want iemand moet het doen. Het is geen optie om het niet te doen namelijk.
Maar dit betekent niet dat de ambities er niet zijn, ze zijn alleen noodgedwongen naar de achtergrond geschoven. Mooi toch dat TO er nu voor wil gaan?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 20:36
Ja dat zou kunnen. En dan heb je op dat punt natuurlijk een geheel ander gesprek.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 20:03Volgens mij is ze daar ook mee bezig, dus het is een kwestie van tijd voordat ze verder kan kijken. Ik ben benieuwd wat er voor nodig is om deze man van zijn troon te krijgen. Mijn ervaring is dat dit sowieso niet gaat gebeuren. Al wordt TO de nieuwe minister president.
Dat hij op dit moment, zonder enig concreet plan en midden in de corona crisis niet staat te springen om huis en baan op te geven kun je hem moeilijk aanrekenen.
dinsdag 5 mei 2020 om 20:38
Ik hoor dat vaker. Sommige pubers gaan door een zeer complexe fase en hebben veel meer aandacht nodig dan kleine kinderen ooit kunnen vragen. En dan is ook echt specifiek aandacht nodig van de ouders en dus niet van een kdv medewerker, een nanny of een andere oppas. Soms moet je er echt voor je kind zijn. De puberteit is een logische fase waarin dit voor kan komen.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:31En nog iets: vindt niemand het dan vreemd dat TO wél gewoon kon blijven werken toen ze baby's, peuters en kleuters had, maar dat die drie kinderen pas problematisch werden toen ze eigen zelfstandige levens hadden omdat ze pubers en adolescenten waren?
Dat wijst er toch ook op dat het met die onmogelijke tijden van man en die heftige buitenlandreizen wel mee zal vallen?
dinsdag 5 mei 2020 om 20:44
Echt, je wringt je in allerlei bochten om de meest onlogische scenario's logisch te maken.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 20:38Ik hoor dat vaker. Sommige pubers gaan door een zeer complexe fase en hebben veel meer aandacht nodig dan kleine kinderen ooit kunnen vragen. En dan is ook echt specifiek aandacht nodig van de ouders en dus niet van een kdv medewerker, een nanny of een andere oppas. Soms moet je er echt voor je kind zijn. De puberteit is een logische fase waarin dit voor kan komen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 20:50
Nou nee. Het is iets waar veel ouders de mist mee ingaan. Denken dat hun pubers alles wel zelf kunnen en er vervolgens achterkomen dat een kind van 14, 15, 16 precies dat is; nog een kind. Juist in die leeftijd hebben kinderen veel aandacht nodig, omdat hun complete hormoonhuishouding over de kop gaat.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:44Echt, je wringt je in allerlei bochten om de meest onlogische scenario's logisch te maken.
dinsdag 5 mei 2020 om 20:57
Zucht. Ik ben zelf moeder van een puber en als je me een beetje zou kennen zou je weten dat ik al sinds het bestaan van die puber op dit forum vrouwen altijd aanraad om juist in de babytijd te blijven werken zodat je naarmate je kind ouder wordt steeds makkelijker vrij kunt krijgen of minder kunt gaan werken. Dus dit weet ik allemaal.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 20:50Nou nee. Het is iets waar veel ouders de mist mee ingaan. Denken dat hun pubers alles wel zelf kunnen en er vervolgens achterkomen dat een kind van 14, 15, 16 precies dat is; nog een kind. Juist in die leeftijd hebben kinderen veel aandacht nodig, omdat hun complete hormoonhuishouding over de kop gaat.
Het ging er echter om dat jij stelde dat TO's man 100 uur per week werkte op onmogelijke tijden en altijd in het buitenland zat. Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk want dan was dat al een probleem geweest toen TO een baby, peuter en kleuter had. Of denk je dat iemand die pubers niet met een parttime baan kan combineren ineens wel een baby, peuter en kleuter in d'r eentje handelt terwijl haar man lekker de yup uithangt in het buitenland? Dat is toch totaal onlogisch en onwaarschijnlijk.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:10
Ze wil dat haar man snapt dat zij nu aan de beurt is, na zichzelf jarenlang weggecijferd te hebben. Ze had gehoopt dat haar vent zou zeggen, tuurlijk schat, let's go! Maar dat is dus niet het geval. Ik kan me voorstellen dat dat even slikken is. Hoe nu verder, daar gaat het om. En is ze bereid haar man te verliezen als ze nu voor zichzelf kiest. Dat is TO nu aan het uitvogelen, na honderd jaar huwelijk. Moet ik dat echt uitleggen?fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:14tuurlijk wel maar ze kan toch ook gewoon solliciteren? Daar heeft ze haar man toch niet voor nodig? En als ze een baan krijgt kan ze toch gewoon aan de slag? Of moet die man haar elke ochtend brengen ofzo?
dinsdag 5 mei 2020 om 21:13
Ik denk idd aan medisch specialist, ken ook wel een voorbeeld van iemand die eerst alleen in het buitenland terecht kon, en vervolgens ergens in een provinciestad in Nederland. Zo'n specialisatie waar er maar een paar van zijn in het land.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:34Jawel, ze heeft zelfs meer dan 1 keer in dit topic gezegd dat als hij niet in het oosten was gaan werken, hij nooit meer een baan had gekregen. Daar heb ik meermaals over gevraagd hoe dat dan kon als hij nu wel met gemak een baan aan de andere kant van het land kan krijgen. Ik vraag me nog steeds af wat voor soort baan dat moet zijn waarin je je hele werkzame leven maar 1 kans krijgt.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:14
Maar heeft ze zichzelf jarenlang weggecijferd of voelt ze dat nu ineens zo (wellicht door de overgang)? Ze vertelt namelijk zelf dat ze altijd samen beslissingen voor hun gezin gemaakt hebben, en helemaal niet "voor hem".FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 21:10Ze wil dat haar man snapt dat zij nu aan de beurt is, na zichzelf jarenlang weggecijferd te hebben. Ze had gehoopt dat haar vent zou zeggen, tuurlijk schat, let's go! Maar dat is dus niet het geval. Ik kan me voorstellen dat dat even slikken is. Hoe nu verder, daar gaat het om. En is ze bereid haar man te verliezen als ze nu voor zichzelf kiest. Dat is TO nu aan het uitvogelen, na honderd jaar huwelijk. Moet ik dat echt uitleggen?
En waar moet die vent "tuurlijk schat, let's go!" op zeggen dan? Er is toch helemaal niks om naartoe te gaan? Dus hoe nu verder? Wat een rare vraag. Er is helemaal niks gebeurd en TO's leven is precies hetzelfde als vorige week of vorige maand. Al dat drama bestaat alleen in haar hoofd en jullie zitten dat lekker op te jutten.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:17
Ah, interessant. Maar hoe logisch is het dan dat je in een dergelijk zeldzaam beroep zo gemakkelijk verkast? Er zullen dan toch ongetwijfeld ook heel veel reacties op zo'n zeldzame vacature komen? Of werkt dat echt zo van "hee, schat, ik zag een vacature voor jouw specialisme, bel ze even, dan slinger ik vast Funda aan!"
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:17
Kleine kinderen zijn veel makkelijker elders te stallen. Als je dan zelf een baan hebt met regelmatige tijden, dan kun je het gewoon regelen. Daar heb je geen man voor nodig.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:57Zucht. Ik ben zelf moeder van een puber en als je me een beetje zou kennen zou je weten dat ik al sinds het bestaan van die puber op dit forum vrouwen altijd aanraad om juist in de babytijd te blijven werken zodat je naarmate je kind ouder wordt steeds makkelijker vrij kunt krijgen of minder kunt gaan werken. Dus dit weet ik allemaal.
Het ging er echter om dat jij stelde dat TO's man 100 uur per week werkte op onmogelijke tijden en altijd in het buitenland zat. Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk want dan was dat al een probleem geweest toen TO een baby, peuter en kleuter had. Of denk je dat iemand die pubers niet met een parttime baan kan combineren ineens wel een baby, peuter en kleuter in d'r eentje handelt terwijl haar man lekker de yup uithangt in het buitenland? Dat is toch totaal onlogisch en onwaarschijnlijk.
Er zal vast iets ernstigs aan de hand zijn geweest in de puberteit. Anders zou TO vast haar baan niet aan de wilgen hebben gehangen. Ze had immers al bewezen dat ze geen pussy is door de tropenjaren door te komen met drie kinderen, werk en een man met Belangrijke Baan die boven alles gaat.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:24
TO heeft haar man zelfs nodig om te solliciteren, maar nu is ze ineens het toonbeeld van zelfstandigheid. Yeah sure.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 21:17Kleine kinderen zijn veel makkelijker elders te stallen. Als je dan zelf een baan hebt met regelmatige tijden, dan kun je het gewoon regelen. Daar heb je geen man voor nodig.
Er zal vast iets ernstigs aan de hand zijn geweest in de puberteit. Anders zou TO vast haar baan niet aan de wilgen hebben gehangen. Ze had immers al bewezen dat ze geen pussy is door de tropenjaren door te komen met drie kinderen, werk en een man met Belangrijke Baan die boven alles gaat.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:25
Toch is er vaak wel iemand (meestal de vrouw) die meer concessies doet dan de ander. Als je namelijk allebei je eigen werk op nummer 1 zet, terwijl je samen een gezin hebt, dan kan het voorkomen dat de ene wordt uitgezonden naar Bangkok, terwijl de ander zeer belangrijke zaken te doen heeft in Lutjegast. En nee, dat kan echt nergens anders en het is allemaal zeer specifiek en belangrijk.
Dat werkt niet, dus je moet toch overeenkomen. Vaak is het dan toch de vrouw die zich in allerlei bochten wringt, of de relatie loopt stuk, omdat beiden voet bij stuk houden (waarna het weer de vrouw is die meestal het grootste deel voor de kinderen op zich neemt).
Dus linksom of rechtsom moet iemand water bij de wijn doen. Het is dan heel lullig om degene die een stap naar de ander heeft toegezet in een later stadium van de relatie klem te zetten op basis van de uitkomsten van die concessie. Ik vind dit echt een machtsspel dat niet thuishoort in een gezonde relatie tussen twee volwassenen.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:25
Haar man denkt waarschijnlijk dat zij het gezin/de kinderen niet als zichzelf wegcijferen heeft beschouwd, maar dat het gezinsleven haar eigen vrije keuze was. En ongeacht of TO nu werkte of niet, haar man bleef een stabiel inkomen binnen brengen om 5 personen welvarend te kunnen laten leven. Waarom zou hij nu opeens het huis waar hij zich in 16 jaar thuis is gaan voelen op moeten geven? Het is niet zijn schuld dat TO geen emotionele binding met hun huis en omgeving heeft gekregen. Met 3 kinderen zou je verwachten dat ze een rijk sociaal leven zou hebben opgebouwd, maar ze laat het zo allemaal vallen als ze maar naar de randstad kan.FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 21:10Ze wil dat haar man snapt dat zij nu aan de beurt is, na zichzelf jarenlang weggecijferd te hebben. Ze had gehoopt dat haar vent zou zeggen, tuurlijk schat, let's go! Maar dat is dus niet het geval. Ik kan me voorstellen dat dat even slikken is. Hoe nu verder, daar gaat het om. En is ze bereid haar man te verliezen als ze nu voor zichzelf kiest. Dat is TO nu aan het uitvogelen, na honderd jaar huwelijk. Moet ik dat echt uitleggen?
dinsdag 5 mei 2020 om 21:27
Opjutten? wat voor mentale gymnastiek moet jij doen om tot die conclusie te komen? Het gaat er niet om hoe TO's leven vorige maand, of 10 jaar geleden was, en hoe ze er toen instond. En de (al dan niet gezamenlijke) keuzes die destijds gemaakt zijn voor het welzijn van het gezin doen er nu niet meer toe, want de kinderen zijn groot en hebben haar niet meer nodig. Het gaat erom wat ze nu graag zou willen (een baan, verantwoordelijkheid, een salaris, een frisse wind door haar leven, etc.). En of ze een man heeft die daarin mee wil gaan, of dat ze het zo graag wil dat ze ervoor kiest om op een andere manier verder te gaan.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 21:14Maar heeft ze zichzelf jarenlang weggecijferd of voelt ze dat nu ineens zo (wellicht door de overgang)? Ze vertelt namelijk zelf dat ze altijd samen beslissingen voor hun gezin gemaakt hebben, en helemaal niet "voor hem".
En waar moet die vent "tuurlijk schat, let's go!" op zeggen dan? Er is toch helemaal niks om naartoe te gaan? Dus hoe nu verder? Wat een rare vraag. Er is helemaal niks gebeurd en TO's leven is precies hetzelfde als vorige week of vorige maand. Al dat drama bestaat alleen in haar hoofd en jullie zitten dat lekker op te jutten.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:28
Netjes verwoord. Helemaal mee eens!TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 21:25Toch is er vaak wel iemand (meestal de vrouw) die meer concessies doet dan de ander. Als je namelijk allebei je eigen werk op nummer 1 zet, terwijl je samen een gezin hebt, dan kan het voorkomen dat de ene wordt uitgezonden naar Bangkok, terwijl de ander zeer belangrijke zaken te doen heeft in Lutjegast. En nee, dat kan echt nergens anders en het is allemaal zeer specifiek en belangrijk.
Dat werkt niet, dus je moet toch overeenkomen. Vaak is het dan toch de vrouw die zich in allerlei bochten wringt, of de relatie loopt stuk, omdat beiden voet bij stuk houden (waarna het weer de vrouw is die meestal het grootste deel voor de kinderen op zich neemt).
Dus linksom of rechtsom moet iemand water bij de wijn doen. Het is dan heel lullig om degene die een stap naar de ander heeft toegezet in een later stadium van de relatie klem te zetten op basis van de uitkomsten van die concessie. Ik vind dit echt een machtsspel dat niet thuishoort in een gezonde relatie tussen twee volwassenen.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:29
Als dit voor haar belangrijker was had ze 16 jaar geleden in de randstad moeten blijven. Zij had toen immers die topcarriere die ze nu nog terug op denkt te kunnen pakken. En haar man had ook een optie op een baan daar. Maar toen was het blijkbaar toch niet zo belangrijk voor haar, zowel haar baan als haar stad.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 21:25Toch is er vaak wel iemand (meestal de vrouw) die meer concessies doet dan de ander. Als je namelijk allebei je eigen werk op nummer 1 zet, terwijl je samen een gezin hebt, dan kan het voorkomen dat de ene wordt uitgezonden naar Bangkok, terwijl de ander zeer belangrijke zaken te doen heeft in Lutjegast. En nee, dat kan echt nergens anders en het is allemaal zeer specifiek en belangrijk.
Dat werkt niet, dus je moet toch overeenkomen. Vaak is het dan toch de vrouw die zich in allerlei bochten wringt, of de relatie loopt stuk, omdat beiden voet bij stuk houden (waarna het weer de vrouw is die meestal het grootste deel voor de kinderen op zich neemt).
Dus linksom of rechtsom moet iemand water bij de wijn doen. Het is dan heel lullig om degene die een stap naar de ander heeft toegezet in een later stadium van de relatie klem te zetten op basis van de uitkomsten van die concessie. Ik vind dit echt een machtsspel dat niet thuishoort in een gezonde relatie tussen twee volwassenen.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:33
Nou tjongejonge, jij komt nooit eens ergens op terug in je leven?redbulletje schreef: ↑05-05-2020 21:29Als dit voor haar belangrijker was had ze 16 jaar geleden in de randstad moeten blijven. Zij had toen immers die topcarriere die ze nu nog terug op denkt te kunnen pakken. En haar man had ook een optie op een baan daar. Maar toen was het blijkbaar toch niet zo belangrijk voor haar, zowel haar baan als haar stad.
Wat een bizar topic is dit geworden. Wens je wijsheid TO
dinsdag 5 mei 2020 om 21:34
Dan was de relatie wellicht destijds al stukgelopen, in plaats van nu.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 21:29Als dit voor haar belangrijker was had ze 16 jaar geleden in de randstad moeten blijven. Zij had toen immers die topcarriere die ze nu nog terug op denkt te kunnen pakken. En haar man had ook een optie op een baan daar. Maar toen was het blijkbaar toch niet zo belangrijk voor haar, zowel haar baan als haar stad.
Ze heeft toen voor kinderen/gezin gekozen. Ik ben benieuwd waar ze nu voor kiest, in deze fase van haar leven.
Mensen veranderen.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:36
Niet wat belangrijke levensbeslissingen betreft idd.starbright schreef: ↑05-05-2020 21:33Nou tjongejonge, jij komt nooit eens ergens op terug in je leven?
Wat een bizar topic is dit geworden. Wens je wijsheid TO
dinsdag 5 mei 2020 om 21:43
FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 21:27Opjutten? wat voor mentale gymnastiek moet jij doen om tot die conclusie te komen? Het gaat er niet om hoe TO's leven vorige maand, of 10 jaar geleden was, en hoe ze er toen instond. En de (al dan niet gezamenlijke) keuzes die destijds gemaakt zijn voor het welzijn van het gezin doen er nu niet meer toe, want de kinderen zijn groot en hebben haar niet meer nodig. Het gaat erom wat ze nu graag zou willen (een baan, verantwoordelijkheid, een salaris, een frisse wind door haar leven, etc.). En of ze een man heeft die daarin mee wil gaan, of dat ze het zo graag wil dat ze ervoor kiest om op een andere manier verder te gaan.
Met opjutten bedoel ik dat er een hele bups vrouwen hier zit te roepen dat haar man een egoïstische dominante lul is die zijn vrouw klein wil houden terwijl ze letterlijk nul feiten heeft genoemd die die conclusie rechtvaardigen. Dat gevoel bestaat alleen in haar hoofd en in de hoofden van al die vrouwen die er hele carrières en buitenlandreizen bij verzinnen.
Haar man heeft haar geen baan verboden. Hij heeft alleen aangegeven niet zijn baan te willen opgeven en zijn huis te willen verkopen voor een luchtkasteel zonder enig plan. Dat zou iedere normale vrouw "verstandig" noemen, zeker gezien het feit we in een economische crisis zitten.
Alleen op het Vivaforum ben je dan een dominante lul. Weer wat geleerd.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:44
Als het zeldzaam is, gaat het doorgaans via via. Of eigenlijk: het wereldje is dan zo klein dat men elkaar op de hoogte stelt ( en vraagt).fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 21:17Ah, interessant. Maar hoe logisch is het dan dat je in een dergelijk zeldzaam beroep zo gemakkelijk verkast? Er zullen dan toch ongetwijfeld ook heel veel reacties op zo'n zeldzame vacature komen? Of werkt dat echt zo van "hee, schat, ik zag een vacature voor jouw specialisme, bel ze even, dan slinger ik vast Funda aan!"
Dat kan ook gaan om een of ander hoogleraarschap bedenk ik me net. In een een of ander merkwaardig vakgebied zoals een uitgestorven exotische taal ofzo (hoewel dit bij TO's man waarschijnlijk niet opgaat, is vaak later in loopbaan).
anoniem_65f406179499f wijzigde dit bericht op 05-05-2020 21:46
0.06% gewijzigd
dinsdag 5 mei 2020 om 21:45
Ik ben weliswaar niet zo honkvast als jij dus dat verhuizen til ik minder zwaar aan als jij, maar met de kern van je betoog ben ik het wel roerend eens.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 21:25Haar man denkt waarschijnlijk dat zij het gezin/de kinderen niet als zichzelf wegcijferen heeft beschouwd, maar dat het gezinsleven haar eigen vrije keuze was. En ongeacht of TO nu werkte of niet, haar man bleef een stabiel inkomen binnen brengen om 5 personen welvarend te kunnen laten leven. Waarom zou hij nu opeens het huis waar hij zich in 16 jaar thuis is gaan voelen op moeten geven? Het is niet zijn schuld dat TO geen emotionele binding met hun huis en omgeving heeft gekregen. Met 3 kinderen zou je verwachten dat ze een rijk sociaal leven zou hebben opgebouwd, maar ze laat het zo allemaal vallen als ze maar naar de randstad kan.
Het is op zijn minst bijzonder te noemen dat TO geen enkele binding met de omgeving waar haar kinderen zijn opgegroeid heeft. Ik vind het ook erg jammer dat ze geen enkele keer antwoord op de vraag waar haar kinderen wonen heeft willen geven.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 21:47
Ah, dus eigenlijk niet zo heel anders als in elke andere branche.Voornu schreef: ↑05-05-2020 21:44Als het zeldzaam is, gaat het doorgaans via via. Of eigenlijk: het wereldje is dan zo klein dat men elkaar op de hoogte stelt ( en vraagt).
Dat kan ook gaan om een of ander hoogleraarschap bedenk ik me net. In een een of ander merkwaardig vakgebied zoals en uitgestorven exotische taal ofzo (hoewel dit bij TO's man waarschijnlijk niet opgaat, is vaak later in loopbaan).
Am Yisrael Chai!
