Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 00:55
fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 17:31Ik trek ook niet in twijfel dat ze snel weer aan de slag kan, ik trek in twijfel dat ze iets in de luchtvaart en/of bij defensie doet. En eerlijk gezegd trek ik ook het niveau van de geambieerde baan in twijfel.
Ik vond dat TO nogal onrealistische dingen zei over met name salarissen waardoor ik het idee kreeg dat ze daar niet zoveel vanaf weet. Maar als je echt in de categorie >100K per jaar zit dan heb je echt wel een idee van marktwaardes. Ik geloof er niks van dat TO in die categorie zit. Zéker niet als vrouw. De vrouwen die op dat niveau zitten zijn namelijk vrijwel altijd ook buiten hun vakgebied bekend omdat ze uitzonderlijk zijn.
Ik heb de posts van TO er even bijgepakt en zij spreekt echt nergens over een salaris van 100K hoor. Dat is er door andere forummers ingegooid.
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 04:11
Alsof we beide een ander topic lezen...
Ik vind FV voornamelijk denigrerend, neerbuigend en misselijk reageren. Volledig gericht op haar eigen absolute wijsheid en eigen gelijk.
Ik snap het wel als TO nooit meer terugkomt na 46 pagina's gezever.
What have we done....
donderdag 7 mei 2020 om 06:20
Keuzes, keuzes, keuzesTanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 22:12Dat is ideaal, maar helaas weigeren mannen in de praktijk maar al te vaak hun deel te doen. Te druk met werk, is voor mannen nog altijd een zeer gebruikelijk antwoord als er iets met hun kind is. Ze weten toch wel dat hun vrouw het wel voor ze ontvangt. Alles wat ze laten liggen, maar daar wordt nooit over gepraat, omdat het nog steeds normaal wordt gevonden. Ook na een scheiding trouwens.
Ik ben trouwens echt niet TO. Ik volgde dit topic al een paar dagen. Normaal lees ik alleen mee, maar nu vond ik het toch te tragisch worden dat inhakken op TO.
donderdag 7 mei 2020 om 06:52
Frappant dat er juist tegen vrouwen die op latere leeftijd een kinderwens ontwikkelen altijd wordt gezegd dat zij hun vent moeten dumpen terwijl zij die man ook hadden beloofd kindvrij te willen blijven. Deze man heeft hier 16 jaar zijn leven opgebouwd en is daar heel gelukkig geworden. Dat gooi je niet meer weg.Macarinata schreef: ↑07-05-2020 06:49Eigenlijk alleen de OP gelezen. Je man is oneerlijk. Jullie hadden een afspraak dat jullie terug zouden gaan. Jij hebt lang water bij de wijn gedaan en nu is het zijn beurt.
donderdag 7 mei 2020 om 07:40
Je bedoelt voor die vaders hoop ik?
Als moeders dezelfde keuzes zouden maken, dan krijgt de jeugd/pleegzorg het nog heel erg druk. Papa en mama allebei vier dagen per maand tijd voor hun kinderen en de overige 22 dagen naar een pleeggezin, of een instelling.
Papa en mama allebei ft aan het werk en de ontspoorde kinderen staan massaal bij de treinrails. Lijkt me echt een hartstikke leuke wereld worden op die manier.
donderdag 7 mei 2020 om 07:44
Er wordt van alles bijgehaald wat TO absoluut nooit heeft gezegd. Ze wil alleen maar een baan in haar vakgebied en ergens in de stad wonen. Amsterdam heeft ze ook nooit gezegd. Het kan ook een andere stad zijn, want ze heeft het over meerdere steden die een optie kunnen zijn.
Vervolgens komt er een discussie op gang over hoe bizar haar ideeën zijn, terwijl ze die ideeën net zelf hebben bedacht.
donderdag 7 mei 2020 om 07:57
voor beiden
je kunt niet samen keuzes maken, en dan later zeiken over de gezamenlijk gemaakte keuzes
Dat geldt voor:
waar je woont
hoe je je kinderen opvangt/opvoedt
wie blijft werken
etcetcetc
Een mens heeft altijd keuzes en het afdoen met: mannen willen dat nou eenmaal niet, vind ik een enorm zwaktebod.
donderdag 7 mei 2020 om 08:01
Ik zou daar ook geen genoegen mee nemen en toch zie ik het overal om me heen gebeuren. Het is nog steeds de maatschappelijke norm en het is moeilijk voor mensen om daar tegenin te gaan.lilalinda schreef: ↑07-05-2020 07:57voor beiden
je kunt niet samen keuzes maken, en dan later zeiken over de gezamenlijk gemaakte keuzes
Dat geldt voor:
waar je woont
hoe je je kinderen opvangt/opvoedt
wie blijft werken
etcetcetc
Een mens heeft altijd keuzes en het afdoen met: mannen willen dat nou eenmaal niet, vind ik een enorm zwaktebod.
donderdag 7 mei 2020 om 08:06
dat ligt dan erg aan jouw kringen, in mijn omgeving is 50-50 verdelen van werk&zorg de normTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 08:01Ik zou daar ook geen genoegen mee nemen en toch zie ik het overal om me heen gebeuren. Het is nog steeds de maatschappelijke norm en het is moeilijk voor mensen om daar tegenin te gaan.
Het kan echt prima, vooral als je niet enkel denkt aan de korte termijn.
donderdag 7 mei 2020 om 08:07
Maar dat verhuizen naar een stad is nu juist geen optie voor iemand die 100% naar z'n zin woont. Daar is simpelweg geen compromis over mogelijk.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 07:44Er wordt van alles bijgehaald wat TO absoluut nooit heeft gezegd. Ze wil alleen maar een baan in haar vakgebied en ergens in de stad wonen. Amsterdam heeft ze ook nooit gezegd. Het kan ook een andere stad zijn, want ze heeft het over meerdere steden die een optie kunnen zijn.
Vervolgens komt er een discussie op gang over hoe bizar haar ideeën zijn, terwijl ze die ideeën net zelf hebben bedacht.
donderdag 7 mei 2020 om 08:14
nee natuurlijk niet! Laat anderen een voorbeeld nemen aan hoe het ook kan!
ik heb mijn leven heel goed voor elkaar! en ik zeik dus niet.
TO (en andere vrouwen) moeten beter voor zichzelf opkomen OF niet zeiken als ze samen met hun man een keus maken, die minder goed voor hen uitpakt na 16 jaar
donderdag 7 mei 2020 om 08:15
Als dat waar is, dan zijn er nog een paar opties over:redbulletje schreef: ↑07-05-2020 08:07Maar dat verhuizen naar een stad is nu juist geen optie voor iemand die 100% naar z'n zin woont. Daar is simpelweg geen compromis over mogelijk.
- Latten
- Uit elkaar
Of TO moet wéér degene zijn die hem tegemoet komt, maar ik kan me goed voorstellen dat ze daar na al die jaren geen zin meer in heeft. Ik zou haar aanraden nu eens voor zichzelf te kiezen.
donderdag 7 mei 2020 om 08:16
Ik zou willen dat vrouwen dat deden, maar dat is helaas nog steeds niet geaccepteerd in veel kringen.lilalinda schreef: ↑07-05-2020 08:14nee natuurlijk niet! Laat anderen een voorbeeld nemen aan hoe het ook kan!
ik heb mijn leven heel goed voor elkaar! en ik zeik dus niet.
TO (en andere vrouwen) moeten beter voor zichzelf opkomen OF niet zeiken als ze samen met hun man een keus maken, die minder goed voor hen uitpakt na 16 jaar
donderdag 7 mei 2020 om 08:18
en dat heb ik TO op p1 al voorgesteld.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 08:15Als dat waar is, dan zijn er nog een paar opties over:
- Latten
- Uit elkaar
Of TO moet wéér degene zijn die hem tegemoet komt, maar ik kan me goed voorstellen dat ze daar na al die jaren geen zin meer in heeft. Ik zou haar aanraden nu eens voor zichzelf te kiezen.
en we weten helemaal niet in hoeverre hij water bij de wijn deed, jij doet aannames als of TO een heilig is of een zielig vogeltje. En de man van TO een boerenlul. Maar als ze jarenlang een werkende vrouw was, die werk&gezin combineerde zal ze echt voor zichzelf op kunnen komen
En waar 2 kijven (waarbij je je af kunt vragen, of de man van TO überhaupt al te horen heeft gekregen hoe groot het probleem in het huwelijk is) hebben Altijd 2 schuld
donderdag 7 mei 2020 om 08:47
Nee, TO spreekt de laatste 20 pagina's nergens meer over. Altijd fijn, zo'n topic waarin de opstarter zelf ook meedoet.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
donderdag 7 mei 2020 om 09:09
Ze heeft verkeerde keuzes gemaakt, zeker. Maar het is niet te laat om nu wel de juiste keuzes te maken. Met of zonder haar man. Het is nu tijd voor haar plan a. Ze hoeft niet voor eeuwig tweede viool te spelen, omdat ze ooit een beslissing tegen haar gevoel in heeft gemaakt omwille van haar gezin.lilalinda schreef: ↑07-05-2020 08:18en dat heb ik TO op p1 al voorgesteld.
en we weten helemaal niet in hoeverre hij water bij de wijn deed, jij doet aannames als of TO een heilig is of een zielig vogeltje. En de man van TO een boerenlul. Maar als ze jarenlang een werkende vrouw was, die werk&gezin combineerde zal ze echt voor zichzelf op kunnen komen
En waar 2 kijven (waarbij je je af kunt vragen, of de man van TO überhaupt al te horen heeft gekregen hoe groot het probleem in het huwelijk is) hebben Altijd 2 schuld
donderdag 7 mei 2020 om 09:13
Aha, aap uit de mouw: ze ging voor het gezin (lees: kinderen), niet specifiek voor de relatie. Nu de kinderen uitvliegen kan die relatie haar niet zoveel meer bommen en wil ze haar zin doordrijven. Tja, als ze er zo instaat krijgt haar man vast wel een tweede kans met iemand die zijn levensstijl en woonlocatie helemaal geweldig vindt.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:09Ze heeft verkeerde keuzes gemaakt, zeker. Maar het is niet te laat om nu wel de juiste keuzes te maken. Met of zonder haar man. Het is nu tijd voor haar plan a. Ze hoeft niet voor eeuwig tweede viool te spelen, omdat ze ooit een beslissing tegen haar gevoel in heeft gemaakt omwille van haar gezin.
donderdag 7 mei 2020 om 09:14
ik weet niet of het op het moment van maken de verkeerde keuzes waren. Ze hebben ze samen bewust gemaakt.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:09Ze heeft verkeerde keuzes gemaakt, zeker. Maar het is niet te laat om nu wel de juiste keuzes te maken. Met of zonder haar man. Het is nu tijd voor haar plan a. Ze hoeft niet voor eeuwig tweede viool te spelen, omdat ze ooit een beslissing tegen haar gevoel in heeft gemaakt omwille van haar gezin.
Het is alleen niet kies om de ander zaken te verwijten na een aantal jaar
Als TO en man nu op een punt komen, dat ze andere dingen belangrijk vinden, dan ga je uit elkaar. maar dat doe je omdat je NU andere dingen wil, het is erg flauw om de aanleiding van de scheiding te leggen bij keuzes van 16 jaar terug
Wees gewoon volwassen, zie je eigen aandeel
donderdag 7 mei 2020 om 09:14
geen apen uit mouwen hoorredbulletje schreef: ↑07-05-2020 09:13Aha, aap uit de mouw: ze ging voor het gezin (lees: kinderen), niet specifiek voor de relatie. Nu de kinderen uitvliegen kan die relatie haar niet zoveel meer bommen en wil ze haar zin doordrijven. Tja, als ze er zo instaat krijgt haar man vast wel een tweede kans met iemand die zijn levensstijl en woonlocatie helemaal geweldig vindt.
slechts de aanname van een poster
donderdag 7 mei 2020 om 09:16
Huh?! Die man was/is toch ook onderdeel van het gezin?redbulletje schreef: ↑07-05-2020 09:13Aha, aap uit de mouw: ze ging voor het gezin (lees: kinderen), niet specifiek voor de relatie. Nu de kinderen uitvliegen kan die relatie haar niet zoveel meer bommen en wil ze haar zin doordrijven. Tja, als ze er zo instaat krijgt haar man vast wel een tweede kans met iemand die zijn levensstijl en woonlocatie helemaal geweldig vindt.
donderdag 7 mei 2020 om 09:24
[quote=Geronimo2 post_id=31346150 time=1588835762 user_id=274419]
[...]
Wat een gelul toch weer. Dit topic loopt vandaag ook al weer uren terwijl ik serieus net 10 minuten geleden wakker word en nog in mijn nest lig, gister was het ook voor mij niet bij te houden omdat ik gewoon aan het werk was (meer dan 15 pagina's erbij toen ik eens mee kwam doen), echt, wat een onzin.
[..]
[...]
Wat een gelul toch weer. Dit topic loopt vandaag ook al weer uren terwijl ik serieus net 10 minuten geleden wakker word en nog in mijn nest lig, gister was het ook voor mij niet bij te houden omdat ik gewoon aan het werk was (meer dan 15 pagina's erbij toen ik eens mee kwam doen), echt, wat een onzin.
[..]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 07-05-2020 12:37
Reden: op de man
Reden: op de man
37.58% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 09:28
Goh, wat zielig. Wel gek dat in andere topics op dit forum over dit onderwerp vrouwen massaal roepen dat zij 'de luxe' hebben om niet te hoeven werken en dat al die sneue werkende moeders vast jaloers zijn, terwijl jij nu over diezelfde vrouwen praat alsof we het over Taliban-slachtoffers in Afghanistan hebben.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 08:16Ik zou willen dat vrouwen dat deden, maar dat is helaas nog steeds niet geaccepteerd in veel kringen.
Kom nu toch, zeg. TO koos er samen met haar man voor om naar een uithoek te verhuizen, drie kinderen te maken en vervolgens de thuisblijfmoeder uit te gaan hangen en nu dat die kinderen groot zijn is hij ineens een lul en een zak en moet ie haar maar uitkopen zodat zij in Amsterdam de bloemetjes buiten kan zetten?
Am Yisrael Chai!
