Psyche
alle pijlers
Therapie psyq niet echt helpend
zaterdag 13 juni 2020 om 08:28
Hoi,
Ik heb ADHD en kamp vaak met spanningsklachten ivm trauma's uit het verleden.
Sinds 2 jaar heb ik (eerst 1x pw, nu 1x per 2 weken) therapie bij Psyq.
Maar, ik heb niet echt het gevoel dat het helpend is, sterker nog, ik heb het gevoel dat mijn spanningsklachten alleen maar zijn toegenomen.
Ik krijg schematherapie en moet dan situaties bespreken die me dwars zitten en waarop ik reageer vanuit een verkeerd patroon.
Bijvoorbeeld: " mijn moeder is erg dominant en probeert me dingen op te leggen en ik please dan teveel en kom dan in het schema van "onderwerping".
Dat gedeelte dringt wel door, waar de knelpunten liggen, maar verder krijg ik nauwelijks oefeningen of feedback hoe ik dan uit dat patroon kan komen of wat helpende gedachtes zijn en wat gezonde gedachtes zijn.
Eigenlijk heb ik het gevoel dat ze me alleen laat praten en totaal geen input geeft.
Doordat ze vragen stelt als: " hoe voel je je hierbij" of " hoe had je anders kunnen reageren" , ga ik wel nadenken hierover maar ik krijg geen feedback hoe ik dan anders had kunnen reageren.
Na 2 jaar heb ik dus wel inzicht in mijn verkeerde patronen, maar totaal geen handvaten hoe ik het moet ombuigen.
Verder wordt ik vooral op medicatie gezet: antidepressiva tegen mijn angsten en spanning, dexamfetamine tegen mijn ADHD klachten, maar geen gerichte therapie om met mijn ADHD of spanning om te gaan.
Ik heb daar specifiek om gevraagd maar ze zei; we doen nu al schematherapie en dan kunnen we geen andere dingen behandelen want dat wordt teveel.
Mijn spanningen zijn alleen maar erger geworden door het besef wat er vroeger allemaal is gebeurd, maar heb het idee dat ik er geen begeleiding in krijg, hoe ermee om te gaan.
Steeds moet ik een tussenmeting doen (protecol bij Psyq) en dan komt eruit dat het nu slechter met me gaat als in het begin van de therapie. Dat wuift ze dan weg door te zeggen dat het maar momentopname is .
Van één op andere moment zei ze: ik heb het gevoel dat het beter met je gaat dus we hebben minder afspraken nodig (nog maar 1x per 2 weken ipv iedere week)..
Ik was totaal verbaasd en heb haar ook verteld dat ik het gevoel heb dat het nog helemaal niet beter gaat, maar dat wuift ze ook weg.
Weet iemand of je na al 2 jaar therapie nog kunt overstappen naar een andere organisatie? Ik heb volgende week een afspraak met de huisarts.
En is hier verder iemand bekend met Psyq?
Ik heb ADHD en kamp vaak met spanningsklachten ivm trauma's uit het verleden.
Sinds 2 jaar heb ik (eerst 1x pw, nu 1x per 2 weken) therapie bij Psyq.
Maar, ik heb niet echt het gevoel dat het helpend is, sterker nog, ik heb het gevoel dat mijn spanningsklachten alleen maar zijn toegenomen.
Ik krijg schematherapie en moet dan situaties bespreken die me dwars zitten en waarop ik reageer vanuit een verkeerd patroon.
Bijvoorbeeld: " mijn moeder is erg dominant en probeert me dingen op te leggen en ik please dan teveel en kom dan in het schema van "onderwerping".
Dat gedeelte dringt wel door, waar de knelpunten liggen, maar verder krijg ik nauwelijks oefeningen of feedback hoe ik dan uit dat patroon kan komen of wat helpende gedachtes zijn en wat gezonde gedachtes zijn.
Eigenlijk heb ik het gevoel dat ze me alleen laat praten en totaal geen input geeft.
Doordat ze vragen stelt als: " hoe voel je je hierbij" of " hoe had je anders kunnen reageren" , ga ik wel nadenken hierover maar ik krijg geen feedback hoe ik dan anders had kunnen reageren.
Na 2 jaar heb ik dus wel inzicht in mijn verkeerde patronen, maar totaal geen handvaten hoe ik het moet ombuigen.
Verder wordt ik vooral op medicatie gezet: antidepressiva tegen mijn angsten en spanning, dexamfetamine tegen mijn ADHD klachten, maar geen gerichte therapie om met mijn ADHD of spanning om te gaan.
Ik heb daar specifiek om gevraagd maar ze zei; we doen nu al schematherapie en dan kunnen we geen andere dingen behandelen want dat wordt teveel.
Mijn spanningen zijn alleen maar erger geworden door het besef wat er vroeger allemaal is gebeurd, maar heb het idee dat ik er geen begeleiding in krijg, hoe ermee om te gaan.
Steeds moet ik een tussenmeting doen (protecol bij Psyq) en dan komt eruit dat het nu slechter met me gaat als in het begin van de therapie. Dat wuift ze dan weg door te zeggen dat het maar momentopname is .
Van één op andere moment zei ze: ik heb het gevoel dat het beter met je gaat dus we hebben minder afspraken nodig (nog maar 1x per 2 weken ipv iedere week)..
Ik was totaal verbaasd en heb haar ook verteld dat ik het gevoel heb dat het nog helemaal niet beter gaat, maar dat wuift ze ook weg.
Weet iemand of je na al 2 jaar therapie nog kunt overstappen naar een andere organisatie? Ik heb volgende week een afspraak met de huisarts.
En is hier verder iemand bekend met Psyq?
zaterdag 13 juni 2020 om 10:42
helena2 schreef: ↑13-06-2020 10:34Ik vind het geweldig. Maar het is best moeilijk. Om goed te doen en vol te houden, zowel voor de client als voor de hulpverlener. Hier is veel intervisie en supervisie voor nodig. En dit kun je niet vangen in protocollen, dat is echt idioot. Het is juist maatwerk. En heel erg veel oefenen en doen. Het is wat ze noemen een experientiele therapie: dus je gaat dingen doen om te ervaren (experience), op gevoelsniveau dus. Niet om er alleen over te praten. En dan bedoel ik niet alleen ervaren van negatieve emoties zoals haat, maar ook verdriet, blijdschap, opluchting ed. Ik worstel soms ook als therapeut, maar ik vind het juist heel erg waardevol om dat samen met de client te doen. Samen uitzoeken wat nu maakt dat iemand zich zo voelt en daar dan oplossingen voor te zoeken.
Maar als ik jouw bericht lees, dan vind ik het echt heel erg dat je na zoveel doorzetten, proberen, opvolgen van advies, nu nog het gevoel hebt niks verder te zijn. En dan toch nog twijfelt of je het wel kan zeggen. Het gaat om jou. Het is jouw leven. Jij mag hierin beslissingen nemen die jij wil, ook al weet je niet of de ander het ermee eens is of niet.
Dit is nu ook precies mijn knelpunt.
Ik durf niet te vertrouwen op mijn eigen gevoel en heb erg moeite met keuzes en beslissingen maken . (Door erg dominante moeder, lang verhaal).
Maar hierdoor durf ik dus ook niet goed te vertrouwen op mijn gevoel die ik bij mijn therapie heb.
Door het nu zo op te schrijven wordt het wel helder dat ik me er gewoon niet fijn bij voel.
Maar vaak (straffende ouder) zei ik tegen mezelf : zij zijn de experts, jij niet dus doorzetten maar.
zaterdag 13 juni 2020 om 10:47
En even vanuit de andere kant (om je schuldinducerende kant wat te sussen): het is als therapeut echt wel te snappen als iemand voor iets anders kiest.
Zij voelt ook wel aan dat je niet tevreden bent, of dat je onvoldoende vooruit gaat. Misschien weet ze het zelf ook niet meer, maar gaat haar hoge eisen schema zeggen dat ze door moet zetten, volgende keer beter moet voorbereiden, het wel gaat lukken als ze maar gewoon wat meer...etc.
Elke hulpverlener krijgt weleens te maken met een behandeling die onvoldoende loopt, of te weinig opbrengt. En met mensen die ontevreden zijn. Hoort erbij. Kunnen we wel hebben. Opent ook soms mijn ogen.
Maar als iemand in therapie blijft om mij niet te kwetsen, dat zou ik echt heel erg vinden. Voor die client.
Zij voelt ook wel aan dat je niet tevreden bent, of dat je onvoldoende vooruit gaat. Misschien weet ze het zelf ook niet meer, maar gaat haar hoge eisen schema zeggen dat ze door moet zetten, volgende keer beter moet voorbereiden, het wel gaat lukken als ze maar gewoon wat meer...etc.
Elke hulpverlener krijgt weleens te maken met een behandeling die onvoldoende loopt, of te weinig opbrengt. En met mensen die ontevreden zijn. Hoort erbij. Kunnen we wel hebben. Opent ook soms mijn ogen.
Maar als iemand in therapie blijft om mij niet te kwetsen, dat zou ik echt heel erg vinden. Voor die client.
zaterdag 13 juni 2020 om 10:51
Helena: bedankt voor je input, ik durf het bijna niet te zeggen maar ik geef haar zelfs goede cijfers, omdat ik het anders ook sneu vind .. ik (moet haar volgens protocol ook beoordelen, mag alleen een cijfer geven geen feedback).
Vervolgens "cijfer" (lekker dubbelzinnig
) ik mijn eigen gevoelens weer weg. Maar dat is echt een patroon waar ik al jaren in vastzit.
Ook weer een bewijs dat schematherapie dus niet erg heeft geholpen.
Vervolgens "cijfer" (lekker dubbelzinnig
) ik mijn eigen gevoelens weer weg. Maar dat is echt een patroon waar ik al jaren in vastzit.Ook weer een bewijs dat schematherapie dus niet erg heeft geholpen.
anoniem_390457 wijzigde dit bericht op 13-06-2020 10:52
3.17% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 10:52
Nou blijkbaar toch niet, want anders zou ze jouw zorgen over de therapie en je voortgang wel oppakken en ze serieus nemen. Zeggen dat de rom een momentopname is, is terecht. Maar als jij vervolgens aangeeft dat dat geen moment was, maar dat je je echt steeds minder fijn voelt, dan is dat geen moment meer. En dan bij jij toch de expert? Zij is expert op behandelmethoden en diagnoses. Jij bent expert op wat je voelt en denkt.
zaterdag 13 juni 2020 om 10:55
Nou ja, je snapt nu wel wat je doet en waarom. Is nodig om het te kunnen veranderen. Dus helemaal nutteloos was het niet, je hebt niet stilgezeten.Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 10:51Helena: bedankt voor je input, ik durf het bijna niet te zeggen maar ik geef haar zelfs goede cijfers, omdat ik het anders ook sneu vind .. ik (moet haar volgens protocol ook beoordelen, mag alleen een cijfer geven geen feedback).
Vervolgens "cijfer" (lekker dubbelzinnig
Ook weer een bewijs dat schematherapie dus niet erg heeft geholpen.
zaterdag 13 juni 2020 om 10:57
Ik vrees dat ik het ook nog niet duidelijk kenbaar heb gemaakt, omdat ik twijfelde of ik het niet bij mezelf moest zoeken.helena2 schreef: ↑13-06-2020 10:52Nou blijkbaar toch niet, want anders zou ze jouw zorgen over de therapie en je voortgang wel oppakken en ze serieus nemen. Zeggen dat de rom een momentopname is, is terecht. Maar als jij vervolgens aangeeft dat dat geen moment was, maar dat je je echt steeds minder fijn voelt, dan is dat geen moment meer. En dan bij jij toch de expert? Zij is expert op behandelmethoden en diagnoses. Jij bent expert op wat je voelt en denkt.
Heb het wel voorzichtig geprobeerd duidelijk te maken door te zeggen dat therapie ADHD of handvaten tegen mijn angsten wel welkom waren, maar daar werd voor mijn gevoel overheen gewalst, waardoor ik niet goed heb doorgepakt.
zaterdag 13 juni 2020 om 11:02
Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 10:29@ Renée soms is het inderdaad meer helpend om gewoon te leven en je leven zo in te delen dat het neutraal is.
Ik begrijp precies wat je bedoeld.
In mijn geval heeft het totaal niet geholpen om oud zeer naar boven te krijgen en erachter te komen dat ik vroeger slecht behandeld ben door mijn ouders bijvoorbeeld.
Want hierdoor kan ik ze nu bijna niet meer zien (zonder spanningsklachten) terwijl ik helemaal niet in het verleden wil blijven hangen.
Ik voelde me echt beter voordat ik therapie had.
De gedachten dat jouw ouders misschien ook het goede voorbeeld niet hebben gehad en slechte ervaringen in hun jeugd en dus niet de juiste handvaten hebben gekregen hoe het wel moet, verzacht de pijn voor jou misschien wel een beetje.
Door er zo naar te kijken kun je misschien wel een mogelijkheid zien om je ouders te bezoeken. En kijk voor jezelf hoe vaak je dat contact aan kan. Misschien is dit maar om 3 maanden, dat is ook prima.
zaterdag 13 juni 2020 om 11:11
Het verzacht wel, maar begrijpen en accepteren kan ik het nog niet goed.Renee* schreef: ↑13-06-2020 11:02De gedachten dat jouw ouders misschien ook het goede voorbeeld niet hebben gehad en slechte ervaringen in hun jeugd en dus niet de juiste handvaten hebben gekregen hoe het wel moet, verzacht de pijn voor jou misschien wel een beetje.
Door er zo naar te kijken kun je misschien wel een mogelijkheid zien om je ouders te bezoeken. En kijk voor jezelf hoe vaak je dat contact aan kan. Misschien is dit maar om 3 maanden, dat is ook prima.
Zeker niet nu ik zelf kinderen heb.
Maar goed, niet iedereen is hetzelfde en dat moet ik wel accepteren.
Én ik moet echt leren om goed naar mijn eigen gevoel te luisteren.
Mijn moeder wil het liefst iedere week langskomen en ik liet dat vaak toe, maar besef steeds meer dat ik dat niet trek.
Dus als ik daar een middenweg in zoek, gaat het redelijk
Ik heb ook echt geen zin om de hele tijd oude koeien uit de sloot te halen.
zaterdag 13 juni 2020 om 11:25
Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 10:51Helena: bedankt voor je input, ik durf het bijna niet te zeggen maar ik geef haar zelfs goede cijfers, omdat ik het anders ook sneu vind .. ik (moet haar volgens protocol ook beoordelen, mag alleen een cijfer geven geen feedback).
Vervolgens "cijfer" (lekker dubbelzinnig
Ook weer een bewijs dat schematherapie dus niet erg heeft geholpen.
Ik heb ooit eens heel lang geleden intake gehad bij de viersprong. Helaas konden ze mij daar niet verder helpen. Heb later nog eens gebeld maar nog steeds geen geschikte therapie.
Maar daar was ik heel tevreden over. Ik had mijn 2e gesprek en ze kwam mij al iets te laat ophalen. Toen we in gesprek waren liep zij binnen 5 minuten weg want ze was wat vergeten. Toen ze terug kwam ging ze zitten en zei : ja vertel maar verder hoor......oh wacht ik moet nog even gauw een afspraak afbellen. Loopt vervolgens naar de teleoon en toen werd er ook nog op de deur geklopt waarop ze zei ja kom maar binnen het kan wel even.
Ik was ook een pleaser, want ja er zijn ergere situaties dan de mijne dus het zal wel gaan om een crisisgeval dacht ik dus ik zei er niets van (was natuurlijk wel geïrriteerd) maar dit spel bleek dus erbij te horen.
Ze zei : Renee wanneer ga jij je grenzen aangeven! Vond je het normaal dat ik in dat uurtje dat ik voor jou heb met zoveel andere dingen bezig ben.
We zijn daar verder op ingegaan en het heeft mij inzichten gegeven. We zijn niet in mijn verleden gaan graven (wat ik ook niet wil) maar we waren verder gegaan met mij. Ik kan alleen mezelf veranderen, niet de ander en ook niet het verleden.
Zo waren er nog wel meer praktijkvoorbeelden.
Iets met een spel waarop ik antwoord moest geven waarop ze een paar keer zei: nee fout en dan ook nog eens zo overtuigend. Dat ging zo een tijdje door en toen zei ze: waarom kom je niet voor jezelf op waarom denk jij dat die ander gelijk heeft.
Nouja dat soort dingen dus. Ging daar echt met een goed gevoel weg. Een eyeopener maar ook opgelucht. En dat laatste voelde heel fijn.
Vind dat best interessant en lijkt mij ook boeiend voor een therapeut om zo de cliënt uit te dagen. Beter dan dan een uur gaan zitten zeikzeveren.
anoniem_398085 wijzigde dit bericht op 13-06-2020 12:17
0.13% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 11:35
Helaas herkenbaar en pijnlijk om te lezen. Ik heb jaren van mijn tijd verdaan omdat ik mij afhankelijk voelde van slechte (of minstens niet bij mij passende) hulpverleners. De wachtlijsten zijn ook verschrikkelijk.
Maar de 'klik' met de therapeut is het allerbelangrijkste, blijkt ook uit onderzoek.
Dus het is echt de moeite waard om daar naar op zoek te gaan. Jij weet uiteindelijk prima wat je nodig hebt, je hebt iemand nodig die naar jou luister en dat snapt! Zo gek is dat niet. Je zit daar voor jezelf, wees kritisch, stop alsjeblieft als het niet werkt. Het gaat om je gezondheid en baat het niet dan schaad het wel.
Ik heb uiteindelijk weer een nieuwe verwijzing gevraagd bij de huisarts. En ik heb de verzekering gevraagd om mij een overzicht te geven van therapeuten in mijn buurt die voldoen aan mijn 'eisenlijstje': binnen afzienbare tijd beschikbaar, gespespecialiseerd in mijn problematiek, binnen x reisafstand.
Deze tip wil ik iedereen geven. De zorgverzekering is verantwoordelijk voor dat je op tijd de juiste zorg krijgt. Als je zelf zoekt loop je op tegen wachtlijsten, wachtlijststops, is er geen wachtlijst dan heeft blijkt het zorgplafond bereikt van jouw verzekering... De zorgverzekering heeft mij vrij snel een lijstje gegeven van praktijken waar ik terecht kon. Ook plekken waar ik eerder afgewezen was om genoemde redenen. Zo ben ik bij iemand terecht gekomen waar ik echt wat aan heb. Ik ben wel kritisch geweest en heb besproken waar ik op vorige plekken tegen aan ben gelopen en ook direct besproken als ik iets niet fijn vond. Deze therapeut reageert daar heel goed op. En dat geeft vertrouwen dat ik nu goed zit.
Verder kan je kijken of er zelfregie centra, lotgenotenclubs, ervaringsdeskundigen, e.d. Bij jou in de buurt zijn. Via de website van MIND. Aan die contacten heb ik ontzettend veel gehad, meer dan alle hulpverleners samen, en heeft mij ook empowered in mijn zoektocht naar een goede therapeut.
Maar de 'klik' met de therapeut is het allerbelangrijkste, blijkt ook uit onderzoek.
Dus het is echt de moeite waard om daar naar op zoek te gaan. Jij weet uiteindelijk prima wat je nodig hebt, je hebt iemand nodig die naar jou luister en dat snapt! Zo gek is dat niet. Je zit daar voor jezelf, wees kritisch, stop alsjeblieft als het niet werkt. Het gaat om je gezondheid en baat het niet dan schaad het wel.
Ik heb uiteindelijk weer een nieuwe verwijzing gevraagd bij de huisarts. En ik heb de verzekering gevraagd om mij een overzicht te geven van therapeuten in mijn buurt die voldoen aan mijn 'eisenlijstje': binnen afzienbare tijd beschikbaar, gespespecialiseerd in mijn problematiek, binnen x reisafstand.
Deze tip wil ik iedereen geven. De zorgverzekering is verantwoordelijk voor dat je op tijd de juiste zorg krijgt. Als je zelf zoekt loop je op tegen wachtlijsten, wachtlijststops, is er geen wachtlijst dan heeft blijkt het zorgplafond bereikt van jouw verzekering... De zorgverzekering heeft mij vrij snel een lijstje gegeven van praktijken waar ik terecht kon. Ook plekken waar ik eerder afgewezen was om genoemde redenen. Zo ben ik bij iemand terecht gekomen waar ik echt wat aan heb. Ik ben wel kritisch geweest en heb besproken waar ik op vorige plekken tegen aan ben gelopen en ook direct besproken als ik iets niet fijn vond. Deze therapeut reageert daar heel goed op. En dat geeft vertrouwen dat ik nu goed zit.
Verder kan je kijken of er zelfregie centra, lotgenotenclubs, ervaringsdeskundigen, e.d. Bij jou in de buurt zijn. Via de website van MIND. Aan die contacten heb ik ontzettend veel gehad, meer dan alle hulpverleners samen, en heeft mij ook empowered in mijn zoektocht naar een goede therapeut.
zaterdag 13 juni 2020 om 11:38
Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 11:11Het verzacht wel, maar begrijpen en accepteren kan ik het nog niet goed.
Zeker niet nu ik zelf kinderen heb.
Maar goed, niet iedereen is hetzelfde en dat moet ik wel accepteren.
Én ik moet echt leren om goed naar mijn eigen gevoel te luisteren.
Mijn moeder wil het liefst iedere week langskomen en ik liet dat vaak toe, maar besef steeds meer dat ik dat niet trek.
Dus als ik daar een middenweg in zoek, gaat het redelijk
Ik heb ook echt geen zin om de hele tijd oude koeien uit de sloot te halen.
Ik herken dit wel. Ik heb mijn kind ook niet het juiste gegeven omdat ik iedere keer zo gefrustreerd was als er contact was met mijn moeder. Mijn kind loopt nu met hetzelfde, spanningsklachten (als jij hebt) tov mij. Als ik ergens spijt van heb dan is het dat ik mij verplicht voelde om een gezond contact met mijn moeder te hebben. De woedeuitbarstingen en het verdriet en de frustraties die ik voelde...
Nu achteraf had ik beter het contact zo klein mogelijk moeten houden. Of elke week een half uurtje of wat langer maar dan om de zoveel weken bezoeken. Het vervelende was ook nog eens dat mijn broer zijn issues had, een psychische stoornis. Inmiddels overleden.
Ik kon dus weinig naar haar en na een half uur zeggen dat ik weer naar huis ging. Ze kwam het meest naar mij toe en bleef dan uren hangen. Dus ook onze bezoekjes had ik vaak niet zelf in de hand. Dat frustreerde ook enorm.
Nu ik wat ouder ben zie ik ook haar trauma's en kan kan ik het wat beter relativeren.
anoniem_398085 wijzigde dit bericht op 13-06-2020 14:26
0.93% gewijzigd
zaterdag 13 juni 2020 om 12:24
Het verbaasd me niet dat iemand met het schema onderwerping graag wil dat iemand anders zegt wat ze moet doen. 
Als je meer tegen je ADHD klachten aanloopt kun je ervoor kiezen om te stoppen met de andere therapie om nu eerst daar aan te werken. Maar aan 2 dingen tegelijk werken, lijkt me geen goed plan.
Als je meer tegen je ADHD klachten aanloopt kun je ervoor kiezen om te stoppen met de andere therapie om nu eerst daar aan te werken. Maar aan 2 dingen tegelijk werken, lijkt me geen goed plan.
zaterdag 13 juni 2020 om 12:49
Eviva, mijn coach wordt via de WMO vergoed, ik betaal wel een eigen bijdrage. Hoe dit geregeld is verschilt volgens mij per gemeente.
Je kunt een gesprek aanvragen met de wijkcoach bij jou in de buurt en die kan jou helpen met wat de mogelijkheden zijn.
Ik had zelf eerst mijn coach gevonden via Google. Gesprek met haar gehad en daarna met de wijkcoach.
Het is geen traumabehandeling maar vooral erg praktisch, hoe ga ik om met het dagelijks leven.
Eigenlijk werkt ze via een bureau die mensen met autisme coachen. Ze is dus ook gespecialiseerd in mensen met autisme helpen met structuur.
Voor mij geen therapie meer (heb ook geen trauma), mijn vastlopen heeft vooral te maken met moeite met de alledaagse dingen zoals werk, huishouden, sociale activiteiten. En als ik daar rust en ritme in heb, is mijn gevoel ook een stuk positiever.
Je kunt een gesprek aanvragen met de wijkcoach bij jou in de buurt en die kan jou helpen met wat de mogelijkheden zijn.
Ik had zelf eerst mijn coach gevonden via Google. Gesprek met haar gehad en daarna met de wijkcoach.
Het is geen traumabehandeling maar vooral erg praktisch, hoe ga ik om met het dagelijks leven.
Eigenlijk werkt ze via een bureau die mensen met autisme coachen. Ze is dus ook gespecialiseerd in mensen met autisme helpen met structuur.
Voor mij geen therapie meer (heb ook geen trauma), mijn vastlopen heeft vooral te maken met moeite met de alledaagse dingen zoals werk, huishouden, sociale activiteiten. En als ik daar rust en ritme in heb, is mijn gevoel ook een stuk positiever.
zaterdag 13 juni 2020 om 13:01
Ik ben een jaar of 3 geleden bij PSYQ geweest, en ook hier hele slechte ervaring.
Was daar voornamelijk voor paniekaanvallen de de angst voor deze aanvallen. Zij wilde elke keer weer proberen zo’n aanval op te wekken, terwijl ik al wist dat dat zo niet werkt, had al uitgelegd dat de paniek bij mij ineens op kwam zetten, ik kan dat niet oproepen door eraan te denken, maar volgens haar kon dat wel en probeerde ik het niet hard genoeg of was de angst schijnbaar toch niet zo erg (who the fuck was zij om te vertellen hoe ik me voelde?!).
En er was 1 ding wat ik niet wilde doen (oefening voor thuis die voor mij op dat moment echt veel te heftig was) en toen was de reactie “als je dat niet wil doen dan kan ik je helemaal niet helpen”, terwijl die oefening was voor iets wat voor mij niet de eerste prioriteit had en los stond van de rest.
Klinkt een beetje vaag, maar goed ik ben dus de deur uitgelopen, vond het echt een verschrikkelijke instantie.
Intake was ook een flutgesprek van niks, wachttijd werd van 6 weken verlengd naar 8 maanden, en toen ik daar kwaad om werd kon het ineens toch wel sneller.
En ze bleven pushen om groepstherapie te doen in de tijd tot mijn therapie begon, terwijl ik dat niet wilde. Ik voel er 0,0 om mijn gevoel met vreemden te delen, maar dat vonden ze maar raar.
Ik heb het gevoel dat ze bij PSYQ volgens het boekje heus wel het een en ander weten, maar niemand heeft zelf de ervaring, ze hebben geen idee hoe een paniekaanval voelt, hoe een depressie voelt, en ze kunnen, en vooral willen, zich niet inleven.
Ik moest destijds ook een review geven, die was niet best, heb alles uitgebreid gemeld, hopelijk kunnen ze ervan leren.
Was daar voornamelijk voor paniekaanvallen de de angst voor deze aanvallen. Zij wilde elke keer weer proberen zo’n aanval op te wekken, terwijl ik al wist dat dat zo niet werkt, had al uitgelegd dat de paniek bij mij ineens op kwam zetten, ik kan dat niet oproepen door eraan te denken, maar volgens haar kon dat wel en probeerde ik het niet hard genoeg of was de angst schijnbaar toch niet zo erg (who the fuck was zij om te vertellen hoe ik me voelde?!).
En er was 1 ding wat ik niet wilde doen (oefening voor thuis die voor mij op dat moment echt veel te heftig was) en toen was de reactie “als je dat niet wil doen dan kan ik je helemaal niet helpen”, terwijl die oefening was voor iets wat voor mij niet de eerste prioriteit had en los stond van de rest.
Klinkt een beetje vaag, maar goed ik ben dus de deur uitgelopen, vond het echt een verschrikkelijke instantie.
Intake was ook een flutgesprek van niks, wachttijd werd van 6 weken verlengd naar 8 maanden, en toen ik daar kwaad om werd kon het ineens toch wel sneller.
En ze bleven pushen om groepstherapie te doen in de tijd tot mijn therapie begon, terwijl ik dat niet wilde. Ik voel er 0,0 om mijn gevoel met vreemden te delen, maar dat vonden ze maar raar.
Ik heb het gevoel dat ze bij PSYQ volgens het boekje heus wel het een en ander weten, maar niemand heeft zelf de ervaring, ze hebben geen idee hoe een paniekaanval voelt, hoe een depressie voelt, en ze kunnen, en vooral willen, zich niet inleven.
Ik moest destijds ook een review geven, die was niet best, heb alles uitgebreid gemeld, hopelijk kunnen ze ervan leren.
zaterdag 13 juni 2020 om 19:29
Dat is nou echt effectief denk ik!Renee* schreef: ↑13-06-2020 11:25Ik heb ooit eens heel lang geleden intake gehad bij de viersprong. Helaas konden ze mij daar niet verder helpen. Heb later nog eens gebeld maar nog steeds geen geschikte therapie.
Maar daar was ik heel tevreden over. Ik had mijn 2e gesprek en ze kwam mij al iets te laat ophalen. Toen we in gesprek waren liep zij binnen 5 minuten weg want ze was wat vergeten. Toen ze terug kwam ging ze zitten en zei : ja vertel maar verder hoor......oh wacht ik moet nog even gauw een afspraak afbellen. Loopt vervolgens naar de teleoon en toen werd er ook nog op de deur geklopt waarop ze zei ja kom maar binnen het kan wel even.
Ik was ook een pleaser, want ja er zijn ergere situaties dan de mijne dus het zal wel gaan om een crisisgeval dacht ik dus ik zei er niets van (was natuurlijk wel geïrriteerd) maar dit spel bleek dus erbij te horen.
Ze zei : Renee wanneer ga jij je grenzen aangeven! Vond je het normaal dat ik in dat uurtje dat ik voor jou heb met zoveel andere dingen bezig ben.
We zijn daar verder op ingegaan en het heeft mij inzichten gegeven. We zijn niet in mijn verleden gaan graven (wat ik ook niet wil) maar we waren verder gegaan met mij. Ik kan alleen mezelf veranderen, niet de ander en ook niet het verleden.
Zo waren er nog wel meer praktijkvoorbeelden.
Iets met een spel waarop ik antwoord moest geven waarop ze een paar keer zei: nee fout en dan ook nog eens zo overtuigend. Dat ging zo een tijdje door en toen zei ze: waarom kom je niet voor jezelf op waarom denk jij dat die ander gelijk heeft.
Nouja dat soort dingen dus. Ging daar echt met een goed gevoel weg. Een eyeopener maar ook opgelucht. En dat laatste voelde heel fijn.
Vind dat best interessant en lijkt mij ook boeiend voor een therapeut om zo de cliënt uit te dagen. Beter dan dan een uur gaan zitten zeikzeveren.
Dan voel je gewoon precies op dat moment hoe het voelt als iemand een grens overgaat.
Jammer dat deze organisatie niet de juiste therapie kon aanbieden.
Mijn psycholoog die zeikzevert gelukkig niet, maar ze zegt sowieso amper wat.
Net zoals die psycholoog bij gooise vrouwen, zoiets
Ik kan de standaard vragen al dromen: " hoe voel je je daarbij".... " Wat had je ook kunnen denken?" .. en dan geef ik antwoord en vervolgens krijg ik geen feedback of dat dat een gezonde gedachte is.
(Én dat kan ik niet weten, want ik ben geen psycholoog).
zaterdag 13 juni 2020 om 19:31
Is dit niet een te hard oordeel over jezelf?Renee* schreef: ↑13-06-2020 11:38Ik herken dit wel. Ik heb mijn kind ook niet het juiste gegeven omdat ik iedere keer zo gefrustreerd was als er contact was met mijn moeder. Mijn kind loopt nu met hetzelfde, spanningsklachten (als jij hebt) tov mij. Als ik ergens spijt van heb dan is het dat ik mij verplicht voelde om een gezond contact met mijn moeder te hebben. De woedeuitbarstingen en het verdriet en de frustraties die ik voelde...
Nu achteraf had ik beter het contact zo klein mogelijk moeten houden. Of elke week een half uurtje of wat langer maar dan om de zoveel weken bezoeken. Het vervelende was ook nog eens dat mijn broer zijn issues had, een psychische stoornis. Inmiddels overleden.
Ik kon dus weinig naar haar en na een half uur zeggen dat ik weer naar huis ging. Ze kwam het meest naar mij toe en bleef dan uren hangen. Dus ook onze bezoekjes had ik vaak niet zelf in de hand. Dat frustreerde ook enorm.
Nu ik wat ouder ben zie ik ook haar trauma's en kan kan ik het wat beter relativeren.
Zie je je moeder nog?
Of is ze overleden?
Omdat je in de verleden tijd spreekt.
Ik zie zelf mijn moeder nog, maar altijd spanningsklachten, irritaties etc , ook vanwege de dingen van vroeger.
Het blijft gevoelig.
zaterdag 13 juni 2020 om 19:48
Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 19:29Dat is nou echt effectief denk ik!
Dan voel je gewoon precies op dat moment hoe het voelt als iemand een grens overgaat.
Jammer dat deze organisatie niet de juiste therapie kon aanbieden.
Mijn psycholoog die zeikzevert gelukkig niet, maar ze zegt sowieso amper wat.
Net zoals die psycholoog bij gooise vrouwen, zoiets
Ik kan de standaard vragen al dromen: " hoe voel je je daarbij".... " Wat had je ook kunnen denken?" .. en dan geef ik antwoord en vervolgens krijg ik geen feedback of dat dat een gezonde gedachte is.
(Én dat kan ik niet weten, want ik ben geen psycholoog).
Pff ja al die vragen. Ten eerste werd ik boos want al die oude koeien uit de sloot maar na zo een gesprek zat ik met nog meer vragen. Was gewoon kapot na een gesprek. En voelde me zwaar k*t en verdrietig en boos. Lekker joh uurtje Psyq
.
zaterdag 13 juni 2020 om 19:51
Mijn moeder leeft nog en zie haar nu wel regelmatig maar zoals ik in mijn vorige post schreef ik zie nu ook haar trauma's.
Dus ik ben iets milder nu.
Mijn kind heeft precies hetzelfde wat jij beschrijft.
zaterdag 13 juni 2020 om 20:26
Ik studeer psychologie en heb net een module 'Gespreksvoering' afgesloten.Eviva1983 schreef: ↑13-06-2020 19:29Dat is nou echt effectief denk ik!
Dan voel je gewoon precies op dat moment hoe het voelt als iemand een grens overgaat.
Jammer dat deze organisatie niet de juiste therapie kon aanbieden.
Mijn psycholoog die zeikzevert gelukkig niet, maar ze zegt sowieso amper wat.
Net zoals die psycholoog bij gooise vrouwen, zoiets
Ik kan de standaard vragen al dromen: " hoe voel je je daarbij".... " Wat had je ook kunnen denken?" .. en dan geef ik antwoord en vervolgens krijg ik geen feedback of dat dat een gezonde gedachte is.
(Én dat kan ik niet weten, want ik ben geen psycholoog).
Met een mager zesje, omdat ik dat soort vragen echt niet over mijn lippen krijg.
Brrrrrrr.
Every day offers a new opportunity to give up.
Week 7 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 7 van de Extremely Demotivational Calendar
