Reizen
alle pijlers
Vakantieblunders
donderdag 9 juli 2020 om 09:08
De vakantie ziet er dit jaar anders uit dan normaal. De sfeer is toch wat minder ontspannen.
Met weemoed zat ik oude albums door te bladeren. (Ja, uit de tijd dat je 2 fotorolletjes van 24 mee nam, weloverwogen foto's maakte en bij thuiskomst die rolletjes moest laten ontwikkelen. En vervolgens moest je een week wachten om te ontdekken dat de helft mislukt was).
En bij elke vakantie waren er momenten waar we toen hard om moesten lachen.... of juist achteraf, nu dus, pas hard om kunnen lachen.
Schrijf hier je blunders van je af.
Toevoeging: vakantieleed mag ook hoor. Ik zie in de reacties ook nogal wat leed voorbij komen, waar, achteraf, nog wel om gelachen kan worden!
TO trapt af;
* alles voor een bruine kleur, aan de eerste avond zó verbrand dat we 3 dagen geen shirtje konden verdragen. Veel stappen zat er niet bij.
* op vakantie met een vriendje, in een dronken bui werden er enkele naaktfoto's genomen (geen extreme dingen), die rolletjes werden ontwikkeld in het dorp, bij de fotograaf (die weer bevriend was met mijn schoonouders). De fotograaf keek de foto's even voor ons na.... waar wij bij stonden.
* blunder van anderen; het hotel tegenover ons had ruime balkons. Een stelletje aan de overkant vergat even dat we gewoon mee konden kijken terwijl ze de liefde bedreven. Wij waren niet de enigste die het zagen.
* vanuit de zee terugstrompellen naar mijn handdoekje, neerploffen en de oogjes dicht.
Even later werd ik gewekt, lig ik gewoon een paar plekken ernaast en dus op iemand anders zijn handdoek.
Bleek dat stelletje ook in ons hotel te zitten. Schaamde mij telkens diep.
Met weemoed zat ik oude albums door te bladeren. (Ja, uit de tijd dat je 2 fotorolletjes van 24 mee nam, weloverwogen foto's maakte en bij thuiskomst die rolletjes moest laten ontwikkelen. En vervolgens moest je een week wachten om te ontdekken dat de helft mislukt was).
En bij elke vakantie waren er momenten waar we toen hard om moesten lachen.... of juist achteraf, nu dus, pas hard om kunnen lachen.
Schrijf hier je blunders van je af.
Toevoeging: vakantieleed mag ook hoor. Ik zie in de reacties ook nogal wat leed voorbij komen, waar, achteraf, nog wel om gelachen kan worden!
TO trapt af;
* alles voor een bruine kleur, aan de eerste avond zó verbrand dat we 3 dagen geen shirtje konden verdragen. Veel stappen zat er niet bij.
* op vakantie met een vriendje, in een dronken bui werden er enkele naaktfoto's genomen (geen extreme dingen), die rolletjes werden ontwikkeld in het dorp, bij de fotograaf (die weer bevriend was met mijn schoonouders). De fotograaf keek de foto's even voor ons na.... waar wij bij stonden.
* blunder van anderen; het hotel tegenover ons had ruime balkons. Een stelletje aan de overkant vergat even dat we gewoon mee konden kijken terwijl ze de liefde bedreven. Wij waren niet de enigste die het zagen.
* vanuit de zee terugstrompellen naar mijn handdoekje, neerploffen en de oogjes dicht.
Even later werd ik gewekt, lig ik gewoon een paar plekken ernaast en dus op iemand anders zijn handdoek.
Bleek dat stelletje ook in ons hotel te zitten. Schaamde mij telkens diep.
thanx wijzigde dit bericht op 09-07-2020 20:24
4.70% gewijzigd
de wereld wacht om ontdekt te worden
donderdag 16 juli 2020 om 10:32
Onze schouders en armen waren echt helemaal gaar! Mijn twee vriendinnen hadden blaren op hun handen waar je de peddel vast houdt. Ik niet, heb redelijk harde handen vanwege mijn werk.
Grappig ook nog; de kanomeneer heeft ons voorbij het oppikpunt zien gaan, hij was net te laat. Daarna heeft hij naar ons geschreeuwd, maar wij waren lekker aan het zingen dus we hoorden niks. Toen is hij achter ons aan gepeddeld, maar we gingen toch best snel en hij kon ons niet inhalen. Die arme man is dus tegen de stroming in weer terug gepeddeld naar waar zijn busje stond. Toen heeft hij ons proberen te volgen via de weg langs de rivier. Omdat er geen oppikpunten meer waren is hij ten einde raad dus naar onze camping gereden. Echt zielig voor hem.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 16 juli 2020 om 10:37
BeaTea schreef: ↑15-07-2020 11:55
De volgende dag liggen we onder een palmboom, zwemmen we wat en pas ver na het diner (verse kreeft op onze zonnebedjes) gingen we naar het hotel. Rozig van de dag vallen we in slaap. Tot manlief in de nacht huilend wakker wordt. Hij zat vast aan het beddengoed en het deed zo’n zeer.
Wat verschrikkelijk. Kan ook nog hartstikke gevaarlijk zijn volgens mij, dat is wel een horrorvakantie zo
donderdag 16 juli 2020 om 21:59
Hilarisch dat verhaal van het kano tochtje, 6 uur, hahaha, dan is de lol er wel vanaf.
Jaren terug volgens mij in de tijd van een sporadische Black Berry van mijn man en ik zonder mobiel, huurden wij met 2 kids (10 en 11 jaar) een huisje in Spanje Hospitalet de L "infant. De persoon die de sleutel overhandigde was een Duitser, ik spreek en Engels, een beetje Frans en nu aardig Spaans maar Duits dat heb ik na 1 jaar laten vallen. Dus mijn man mocht bij het binnen rijden van de plaats, telefonisch contact opnemen met hem.
Al snel waren we lekker gesetteld en de eerste dagen verliepen voorspoedig, zon zee strand en lekker eten.
Op een avond besluiten we lekker nog even met het hele gezin te gaan wandelen. Ik ben altijd een enorme neuroot met voor de deur uit gaan checken of we de sleutel hebben. Mijn man slaat zijn hand op zijn broekzak en hoort iets rammelen en beaamd dat hij de sleutels heeft. Het hele gezin staat buiten en ik trek met een zwaai de deur dicht en mijn man ontdekt dat de het rammelen in zijn broekzak een doosje Smint was i.p.v, de sleutels.
Geen paniek we bellen die Duitser, die heeft vast een extra sleutel. Moet je wel je Black Berry bij je hebben. Aanbellen bij de buren had ook geen zin. Dan maar het dorp in opzoek naar een telefoon (gelukkig had ik het nummer op een papiertje in mijn portemonnee). Telefooncellen nergens te vinden. Uiteindelijk bij een hotel een soort van betaal telefoon. De eerste keer geen verbinding. Ik werd toch wel heel zenuwachtig en stond bijna op huilen. Terwijl mijn man relativeert "In het ergste geval boeken we hier een kamer" (ik zag de hele vakantie al helemaal verpest).
Gelukkig bij de tweede keer ging de telefoon over en manlief mocht in het Duits uitleggen dat we ons hadden buitengesloten. Ik geloof dat de goeie man van zes gemeentes verder moest komen maar we sliepen in ons eigen vakantie bed.
Jaren terug volgens mij in de tijd van een sporadische Black Berry van mijn man en ik zonder mobiel, huurden wij met 2 kids (10 en 11 jaar) een huisje in Spanje Hospitalet de L "infant. De persoon die de sleutel overhandigde was een Duitser, ik spreek en Engels, een beetje Frans en nu aardig Spaans maar Duits dat heb ik na 1 jaar laten vallen. Dus mijn man mocht bij het binnen rijden van de plaats, telefonisch contact opnemen met hem.
Al snel waren we lekker gesetteld en de eerste dagen verliepen voorspoedig, zon zee strand en lekker eten.
Op een avond besluiten we lekker nog even met het hele gezin te gaan wandelen. Ik ben altijd een enorme neuroot met voor de deur uit gaan checken of we de sleutel hebben. Mijn man slaat zijn hand op zijn broekzak en hoort iets rammelen en beaamd dat hij de sleutels heeft. Het hele gezin staat buiten en ik trek met een zwaai de deur dicht en mijn man ontdekt dat de het rammelen in zijn broekzak een doosje Smint was i.p.v, de sleutels.
Geen paniek we bellen die Duitser, die heeft vast een extra sleutel. Moet je wel je Black Berry bij je hebben. Aanbellen bij de buren had ook geen zin. Dan maar het dorp in opzoek naar een telefoon (gelukkig had ik het nummer op een papiertje in mijn portemonnee). Telefooncellen nergens te vinden. Uiteindelijk bij een hotel een soort van betaal telefoon. De eerste keer geen verbinding. Ik werd toch wel heel zenuwachtig en stond bijna op huilen. Terwijl mijn man relativeert "In het ergste geval boeken we hier een kamer" (ik zag de hele vakantie al helemaal verpest).
Gelukkig bij de tweede keer ging de telefoon over en manlief mocht in het Duits uitleggen dat we ons hadden buitengesloten. Ik geloof dat de goeie man van zes gemeentes verder moest komen maar we sliepen in ons eigen vakantie bed.
donderdag 16 juli 2020 om 22:57
Geen blunder van ons, maar van de verhuurder van ons appartement, vind ik.
We hebben eens midden in de nacht in Brooklyn op straat gestaan zonder spullen. We hadden een kamer in een guesthouse gehuurd, maar de verhuurder had onze kamer per ongeluk dubbel verhuurd. Ze zou dat oplossen, zei ze. Op een bepaalde avond zouden de nieuwe gasten komen en voor ons zou een nieuwe kamer vrijkomen. Welke precies wist ze nog niet. De sleutelbos (ook van de buitendeur, okee, dat was niet slim) leverden we die ochtend in. We mochten onze koffers laten staan, die zou zij naar de nieuwe kamer brengen, dat zou helemaal goed komen. Zij woonde zelf naast het guesthouse.
Wij kwamen dus ‘s avonds laat na een dag door NY struinen bij het guesthouse, maar dat zat potdicht. En wij hadden geen sleutel meer. Een Frans stel dat net kwam aanlopen en daar ook overnachtte, liet ons binnen met hun sleutel (best bijzonder eigenlijk). Maar niks wees op onze nieuwe kamer, nergens hing een briefje en waar onze koffers waren gebleven, was ook een groot raadsel.
Het naastgelegen huis waar de verhuurder zelf woonde, was ook helemaal donker. En ze nam haar mobiele telefoon niet op. Volgens de buren was ze out of town vanwege Memorial Dag Weekend. En die buren boden heel lief aan dat wij wel bij hun konden slapen, als het moest. Dat stelde ons wel wat gerust, maar ja, we wilden onze spullen hebben! En het werd later en later, we waren doodmoe.
We zijn een pub ingegaan, wat ontredderd, en hadden net besloten toch maar naar die buren te gaan, toen de assistent van de verhuurder eindelijk terugbelde. Ze was inderdaad out of town, ze had ons die dag gemaild (!) wat onze nieuwe kamer zou zijn. De smartphone bestond nog maar net, mail checken deden we helemaal niet, zeker niet zo ver in het buitenland, we waren op vakantie, dus dat bericht hadden we gemist. Hoe we weer binnen zijn gekomen zonder buitendeursleutel weet ik niet meer, volgens mij hebben we op de bel gedrukt tot er iemand opendeed ofzo. En inderdaad, in die genoemde kamer (die niet op slot zat) stonden onze koffers op ons te wachten. Ben nooit zo blij geweest mijn spullen weer terug te zien en een slaapplek te hebben!
We hebben eens midden in de nacht in Brooklyn op straat gestaan zonder spullen. We hadden een kamer in een guesthouse gehuurd, maar de verhuurder had onze kamer per ongeluk dubbel verhuurd. Ze zou dat oplossen, zei ze. Op een bepaalde avond zouden de nieuwe gasten komen en voor ons zou een nieuwe kamer vrijkomen. Welke precies wist ze nog niet. De sleutelbos (ook van de buitendeur, okee, dat was niet slim) leverden we die ochtend in. We mochten onze koffers laten staan, die zou zij naar de nieuwe kamer brengen, dat zou helemaal goed komen. Zij woonde zelf naast het guesthouse.
Wij kwamen dus ‘s avonds laat na een dag door NY struinen bij het guesthouse, maar dat zat potdicht. En wij hadden geen sleutel meer. Een Frans stel dat net kwam aanlopen en daar ook overnachtte, liet ons binnen met hun sleutel (best bijzonder eigenlijk). Maar niks wees op onze nieuwe kamer, nergens hing een briefje en waar onze koffers waren gebleven, was ook een groot raadsel.
Het naastgelegen huis waar de verhuurder zelf woonde, was ook helemaal donker. En ze nam haar mobiele telefoon niet op. Volgens de buren was ze out of town vanwege Memorial Dag Weekend. En die buren boden heel lief aan dat wij wel bij hun konden slapen, als het moest. Dat stelde ons wel wat gerust, maar ja, we wilden onze spullen hebben! En het werd later en later, we waren doodmoe.
We zijn een pub ingegaan, wat ontredderd, en hadden net besloten toch maar naar die buren te gaan, toen de assistent van de verhuurder eindelijk terugbelde. Ze was inderdaad out of town, ze had ons die dag gemaild (!) wat onze nieuwe kamer zou zijn. De smartphone bestond nog maar net, mail checken deden we helemaal niet, zeker niet zo ver in het buitenland, we waren op vakantie, dus dat bericht hadden we gemist. Hoe we weer binnen zijn gekomen zonder buitendeursleutel weet ik niet meer, volgens mij hebben we op de bel gedrukt tot er iemand opendeed ofzo. En inderdaad, in die genoemde kamer (die niet op slot zat) stonden onze koffers op ons te wachten. Ben nooit zo blij geweest mijn spullen weer terug te zien en een slaapplek te hebben!
't Is al met al een heel gedoe
vrijdag 17 juli 2020 om 15:53
Ik heb een blunder gemaakt 2 jaar geleden waar het schaamrood me nog van naar mn wangen stijgt als ik eraan denk. Met oudste zoon (half Surinaams en vrij donker uitgevallen) op vakantie in een prachtig resort in de Dominicaanse republiek. Vanwege zoon (en omdat ik zo goed bachata dans uiteraard 
hadden we nogal veel contact met de bevolking en het personeel.
Er werden dus nogal wat telefoonnummers uitgewisseld. Op een avond, na een aantal cocktails vroeg degene van het animatieteam waar ik steeds door ten dans werd gevraagd mijn nummer om te appen. Toen ik zijn naam in wilde voeren zei hij dat hij Monkey heette.
Op de eoa manier ging ik ervan uit dat hij zich zo noemde ter vermaak van de gasten dus ik ging helemaal los. Hij kwam er met geen speld meer tussen; NO! NO! Don't you never ever call yourself Monkey anymore!! Ondertussen had hij mijn telefoon gepakt en zelf zijn naam ingevoerd en vroeg me weer ten dans.
Na die dans was hij ineens verdwenen. Pas 2 weken later zag ik ik, toen ik, wederom zeer bevlogen, in geuren en kleuren tegen mijn vriendin vertelde wat er gebeurd was en zijn naam wilde laten zien dat er Monki stond. Blijkbaar een vaak voorkomende naam daar die je ook anders uitspreekt dan monkey.
O God, ik schaamde en schaam me nog dood. Ik ben nog steeds heel erg anti racisme maar ietwat ingetogener zammazegge.
hadden we nogal veel contact met de bevolking en het personeel.Er werden dus nogal wat telefoonnummers uitgewisseld. Op een avond, na een aantal cocktails vroeg degene van het animatieteam waar ik steeds door ten dans werd gevraagd mijn nummer om te appen. Toen ik zijn naam in wilde voeren zei hij dat hij Monkey heette.
Op de eoa manier ging ik ervan uit dat hij zich zo noemde ter vermaak van de gasten dus ik ging helemaal los. Hij kwam er met geen speld meer tussen; NO! NO! Don't you never ever call yourself Monkey anymore!! Ondertussen had hij mijn telefoon gepakt en zelf zijn naam ingevoerd en vroeg me weer ten dans.
Na die dans was hij ineens verdwenen. Pas 2 weken later zag ik ik, toen ik, wederom zeer bevlogen, in geuren en kleuren tegen mijn vriendin vertelde wat er gebeurd was en zijn naam wilde laten zien dat er Monki stond. Blijkbaar een vaak voorkomende naam daar die je ook anders uitspreekt dan monkey.
O God, ik schaamde en schaam me nog dood. Ik ben nog steeds heel erg anti racisme maar ietwat ingetogener zammazegge.
