Relaties
alle pijlers
Oneens over kinderwens
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:10
Beste viva dames!
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
Mijn vriend en ik zitten niet op 1 lijn over onze gezamenlijke kinderwens, ik zit er mee.
Ik ben nu 2 jaar samen met mijn vriend, we zijn gelukkig en hij is lief. Hij heeft uit zijn vorige relatie 3 kinderen (5,9,12 jr), die 50% bij ons zijn. We wonen samen, en de verstandhouding met zijn kinderen is goed. Mijn vriend doet de meeste zorg, en ik draag bij op mijn manier.
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken. Mijn kinderwens krijgt als maar meer vorm. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij voor een tweede leg zou willen gaan.
We zitten alleen niet op een lijn over wanneer we daar mee zouden moeten beginnen. Ik zou het liefst al over een jaar willen proberen zwanger te worden, dat vindt hij echt te vroeg. Hij zegt dat hij de tijd wilt hebben voor een nieuw kindje. En nu wilt hij in zijn werk investeren, hobby's, vrienden en zijn huidige kinderen. Hij denk dat hij meer tijd nodig heeft om die prioriteiten zo in te delen, dat hij voldoende tijd heeft om te investeren in een tweede leg. Bijvoorbeeld, hij heeft een eigen bedrijf en wilt over de jaren heen meer delegeren maar op het korte termijn is dat onmogelijk omdat zijn bedrijf nog in de begin fase zit. Ook zegt hij als de huidige kinderen wat ouder zijn, zal het mogelijk makkelijker zijn (minder hectiek en drukte).
Ik begrijp al zijn argumenten. Maar mijn kinderwens groeit. Het moet voor beide de juiste timing zijn, dus ik ben bereid me aan te passen. Maar als het aan hem zou liggen, zouden we 5 jaar wachten. Dat vind ik echt te lang. Als ik dan vraag hoe hij denkt over 2 a 3 jaar om het te proberen zegt hij, ja ik weet het niet. Dat moeten we tegen die tijd zien. Hij kan me niks beloven. Allemaal begrijpelijk, maar ik wil zo graag en de onzekerheid vind ik rot. Ik ga niet de boot missen, dat ik straks 37 ben en kinderloos. Mocht ik in de situatie terecht komen, verkies ik mijn kinderwens boven mijn relatie. Maar liever niet natuurlijk, ik houd van mijn vriend.
Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal? Tips? Andere manieren om er naar te kijken? Is het toch wijs nog langer te wachten, en moet ik mijn verlangen toch voor me uit schuiven? Ik kan slecht tegen de onzekerheid en pieker er over, maar ken niemand van mijn leeftijd met een soort gelijk verhaal.
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:46
Mijn man had ook al drie (jonge) kinderen toen we elkaar leerden kennen en net als jij was ik toen eind 20. Ik heb vanaf het begin uitgesproken dat ik een kinderwens had; man gaf - net als jouw vriend - aan dat hij daarvoor openstond (maar dan wel écht maar 1 kind nog wilde). Wel goed dat jullie het hier ook meteen over gehad hebben.
Wij zijn uiteindelijk na een halfjaar samenwonen (toen waren we 1,5 jaar samen) ervoor gegaan, omdat wij het juist een voordeel vonden dat het leeftijdsverschil met de anderen niet te groot werd. Uiteindelijk duurde het vanwege medische redenen overigens 3 jaar voordat ik eindelijk zwanger was.
Om antwoord te geven op je vraag: tsja, als je vriend er nog niet voor wil gaan, dan zul je helaas toch moeten wachten. Is het een idee om het er gewoon een jaartje niet over te hebben (en dat ook af te spreken) en dan te zien hoe jullie er beiden in staan? Als er dan nog geen zicht is op verandering van standpunt, zou ik eerlijk gezegd vertrekken uit de relatie.
Wij zijn uiteindelijk na een halfjaar samenwonen (toen waren we 1,5 jaar samen) ervoor gegaan, omdat wij het juist een voordeel vonden dat het leeftijdsverschil met de anderen niet te groot werd. Uiteindelijk duurde het vanwege medische redenen overigens 3 jaar voordat ik eindelijk zwanger was.
Om antwoord te geven op je vraag: tsja, als je vriend er nog niet voor wil gaan, dan zul je helaas toch moeten wachten. Is het een idee om het er gewoon een jaartje niet over te hebben (en dat ook af te spreken) en dan te zien hoe jullie er beiden in staan? Als er dan nog geen zicht is op verandering van standpunt, zou ik eerlijk gezegd vertrekken uit de relatie.
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:48
Je kunt het niet oneens zijn over een wens.
Dan heb je verschillende wensen. En dan is het aan jullie samen om te kijken of jullie nader tot elkaar kunnen komen/een compromis kunnen sluiten; dan is het verschil in wensen overkomelijk. En als dat het niet is, dan staat je wat anders toe doen.
Maar ook dat is te relativeren. Voor je nu uit elkaar bent, dat verwerkt hebt, en wederom een liefde van je leven gevonden hebt....
Dan heb je verschillende wensen. En dan is het aan jullie samen om te kijken of jullie nader tot elkaar kunnen komen/een compromis kunnen sluiten; dan is het verschil in wensen overkomelijk. En als dat het niet is, dan staat je wat anders toe doen.
Maar ook dat is te relativeren. Voor je nu uit elkaar bent, dat verwerkt hebt, en wederom een liefde van je leven gevonden hebt....
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:51
dinsdag 4 augustus 2020 om 12:59
Hij is je kostbare vruchtbare tijd aan het verspillen, hem maakt het niet uit of er wel of niet nog een kind van jullie bij komt want hij heeft het al 3 keer ervaren. Wat nou als je in de medische molen terecht komt, dan is halverwege de 30 beginnen erg laat.
Ik zou nog een keer om tafel gaan en een datum in de nabije toekomst willen en dat motiveren. Besluit hij dan nog steeds om voor zichzelf te kiezen dan kun je ook je eigen plan trekken.
Ik zou nog een keer om tafel gaan en een datum in de nabije toekomst willen en dat motiveren. Besluit hij dan nog steeds om voor zichzelf te kiezen dan kun je ook je eigen plan trekken.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:04
523meinona schreef: ↑04-08-2020 12:10
Ik raak richting de 30, en krijg ontzettend veel zin om met mijn vriend te proberen om op een gegeven moment samen een gezinnetje te maken.
Dat gaat dus nooit lukken. Jij kunt niet samen met jouw vriend en gezinnetje maken want zijn drie oudere kinderen zullen voorlopig altijd deel uit maken van jullie gezin.
Misschien verwoord ik het wat cru, maar maak je plannen meer inclusief de al bestaande kinderen.
Succes.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:07
Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:15
wel doen hoor, NU verbreken, dat is voor jullie en vooral voor zijn kinderen veel beternotendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:07Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
ik snap dat het kut is, maar het wordt echt alleen maar moeilijker en zwaarder, hoe langer je wacht. En dat kun je deze kinderen niet aandoen
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:18
Als hij de breuk nog niet verwerkt heeft waarom is hij dan met jou samen? Je hebt ook nog eens contact met zijn kleine kinderen. Weet je zeker dat je geen rebound bent? Met 36 gaat de klok toch tikken, ik zou voor mezelf kiezen uit liefde voor je vriend en jezelf. Hij heeft nog genoeg te verwerken en voordat hij daarmee klaar is zijn jouw vruchtbare jaren op. Sterkte!notendopje09 schreef: ↑04-08-2020 13:07Lastig en herkenbaar.
Ik zit in hetzelfde schuitje alleen ben bijna 36!
Mijn vriend heeft 2 kids de nog klein zijn (2 -en 4) en die zorg valt heb zwaar, plus de breuk nog niet geheel verwerkt van zijn ex die hem heeft verlaten.
Relativeren en heb begrijpen doe ik zeker, alleen moedergevoelens die echt aangewakkerd worden door zijn kids kan ik niet wegdrukken.
Ik ben zelf dus in dubio, garanties heb je nooit, maar deze emoties zijn zo sterk dat ik het hem toch kwalijk neem. Ik probeer hierover in gesprek te gaan en at benauwd hem. Uiteindelijk denk ik toch dat ik ga breken. Dan heb ik zelf de keuze gemaakt als het er niet van komt en niet het gevoel dat ik het van hem heb laten afhangen.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:20
Ik ben 28 en een half.MadameCurie schreef: ↑04-08-2020 13:13Wat is 'richting de dertig'? Als je nu net 26 bent zou je natuurlijk prima nog vijf jaar kunnen wachten, leeftijd-technisch gezien. Als je volgende week 30 wordt zou ik eerder willen beginnen.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:22
Dit is zeker een optie, ik wil hem niet onder druk zetten omdat ik bang ben dat het averechts werkt. Maar het gevaar daarvan is dat ik niet weet waar ik aan toe ben. Ik ben het eigenlijk wel met je advies eens, bedankt.-Nienke- schreef: ↑04-08-2020 12:46Om antwoord te geven op je vraag: tsja, als je vriend er nog niet voor wil gaan, dan zul je helaas toch moeten wachten. Is het een idee om het er gewoon een jaartje niet over te hebben (en dat ook af te spreken) en dan te zien hoe jullie er beiden in staan? Als er dan nog geen zicht is op verandering van standpunt, zou ik eerlijk gezegd vertrekken uit de relatie.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:25
Waarom ben je banger ervoor dat hij met een definitieve nee komt als dat jij uiteindelijk kinderloos blijft?523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:22Dit is zeker een optie, ik wil hem niet onder druk zetten omdat ik bang ben dat het averechts werkt. Maar het gevaar daarvan is dat ik niet weet waar ik aan toe ben. Ik ben het eigenlijk wel met je advies eens, bedankt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:26
je durft dus niet eerlijk te zijn in je relatie523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:22Dit is zeker een optie, ik wil hem niet onder druk zetten omdat ik bang ben dat het averechts werkt. Maar het gevaar daarvan is dat ik niet weet waar ik aan toe ben. Ik ben het eigenlijk wel met je advies eens, bedankt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:27
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:30
Ik begrijp deze reacties, en als vrouw in zo'n situatie moet je waken dat je niet tussen wal en schip belandt. Maar mijn vriend zegt dat hij graag met mij een kindje zou willen in de toekomst, dus ik vertrouw hem er op dat dat niet gelogen is. Wat wel zou kunnen is dat hij nooit klaar is voor een tweede leg, en zich daarvan niet zelfbewust is. Maar dat is gissen. Tot nu toe vertrouw ik dat hij het ook wilt.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:33
als je vriend het je eerlijk zegt, is hij je kwijt523meinona schreef: ↑04-08-2020 13:30Ik begrijp deze reacties, en als vrouw in zo'n situatie moet je waken dat je niet tussen wal en schip belandt. Maar mijn vriend zegt dat hij graag met mij een kindje zou willen in de toekomst, dus ik vertrouw hem er op dat dat niet gelogen is. Wat wel zou kunnen is dat hij nooit klaar is voor een tweede leg, en zich daarvan niet zelfbewust is. Maar dat is gissen. Tot nu toe vertrouw ik dat hij het ook wilt.
dus hij houdt zich mooi op de vlakte
Ik zou duidelijke afspraken maken, bijvoorbeeld: de pil gaat na deze strip de deur uit, we doen het met condooms. En vanaf 1 oktober zonder condooms
Als hij geen afspraken wil maken, houdt hij je aan het lijntje
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:35
Hm, dan zou ik denk ik iets afspreken dat je over een jaar verder kijkt. Blijft het nog steeds 'over vijf jaar' of is het wat concreter?
Overigens, ik weet niet of je daar last van hebt, maar laat je ook niet te gek maken door alle verhalen over moeilijk zwanger worden of dat je wel voor je dertigste een kind moet krijgen. De meeste vrouwen worden gewoon redelijk snel zwanger, ook boven de dertig, lees maar een willekeurig zwanger-wordt-groepje.
Overigens, ik weet niet of je daar last van hebt, maar laat je ook niet te gek maken door alle verhalen over moeilijk zwanger worden of dat je wel voor je dertigste een kind moet krijgen. De meeste vrouwen worden gewoon redelijk snel zwanger, ook boven de dertig, lees maar een willekeurig zwanger-wordt-groepje.
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:38
We hebben allemaal een rugzakje en hij is bang dat hij opnieuw voor zo een commitment gaat met een vrouw en dan eigenlijk in de steek gelaten word. In die zin is het oud zeer, en nog niet verwerkt.
Ik begrijp waar het vandaan komt maar ik merk dat ik met gevoelens geconfronteerd word welke ik niet weg kan drukken.
O.a het is zijn verleden maar je wilde het wel met een andere vrouw en niet met mij.
Schaam schaam, verschrikkelijk om dit te ervaren omdat ik wel kan relativeren.
Daarom probeer ik dit te delen, maar hij kan hierin niet tegemoet komen.
Helaas denk ik dan dat we in andere fases van onze levens zitten want deze gevoelens wegdrukken lukt niet en word ook steeds lastiger omdat ik ook voor zijn kids gevoelens ontwikkel.
Blegh, tweedstrijd
Ik begrijp waar het vandaan komt maar ik merk dat ik met gevoelens geconfronteerd word welke ik niet weg kan drukken.
O.a het is zijn verleden maar je wilde het wel met een andere vrouw en niet met mij.
Schaam schaam, verschrikkelijk om dit te ervaren omdat ik wel kan relativeren.
Daarom probeer ik dit te delen, maar hij kan hierin niet tegemoet komen.
Helaas denk ik dan dat we in andere fases van onze levens zitten want deze gevoelens wegdrukken lukt niet en word ook steeds lastiger omdat ik ook voor zijn kids gevoelens ontwikkel.
Blegh, tweedstrijd
dinsdag 4 augustus 2020 om 13:40
Als hij een definitieve nee heeft, wil ik het graag weten. We zijn beide niet bang om eerlijk te zijn. Ik denk dat hem nu onder druk zetten om een datum af te spreken averechts werkt. Hij weet zelf ook niet wanneer hij er aan toe is, en door hem onder druk te zetten denk ik niet dat dat proces sneller verloopt. Als ik niet meer wil wachten, over bijvoorbeeld 2 jaar, zou ik hem onder druk kunnen zetten. Maar ik denk dat je partner onder druk zetten sowieso niet goed is. We overleggen deze onderwerpen.
