Relaties
alle pijlers
vriend met woede-uitbarstingen
vrijdag 8 mei 2009 om 18:58
Ik ben opzoek naar info over hoe om te gaan met iemand die snel heel erg boos wordt. Mijn vriend staat bekend om zijn temperament. In de relatie zorgt het ervoor dat ik veel dingen met hem niet kan bespreken en dat ik op mijn tenen moet lopen. Als hij mij niet begrijpt, als ik het niet met hem eens ben of als ik (zachte) kritiek op hem heb, ontploft hij. Hij voelt zich aangevallen, hij voelt dat hij zijn mannetje moet staan en dat de hele wereld zijn vijand is. Dit is erg vermoeiend omdat je nooit kunt weten wat hij allemaal wel niet opvat als kritisch. Het kan om niks gaan, het kan juist een verkeerd opgevat compliment zijn en hij ontploft.
Altijd zegt hij dat ik hem uitdaag, dat ik hem verkeerd benader, dat ik moet weten dat als hij geïrriteerd raak , dat ik hem dan moet comforten. Maar ik heb alles geprobeerd: zwijgen, ja-en-amen (voor het moment), omhelzen, relativeren, weggaan, zelf stem verheffen, huilen, etcetc. Meestal slaat hij op tafels en met deuren e.d. Het is pas 2 keer in 3 jaar tijd voorgekomen dat hij me vast heeft gepakt en me zeer deed, zonder me echt te slaan. Angstaanjagend is het altijd. En in publieke ruimtes is zijn woede ook erg onhandig. Één keer is hij ontslagen toen wij ruzie hadden (hij mij ook bij de keel gegrepen heeft, maar niet zodat ik stikte), maar bij zijn werk aankwam, besefte wat hij had gedaan en terug naar huis kwam om het goed te maken. Om naar huis te kunnen komen, heeft hij ruzie op zijn werk gemaakt en werd hij ontslagen. Ook heeft een vriendin een keer een heel kleine woedeuitbarsting gezien bij hem en werd ze daar al zeer verontrust over, waardoor ik met vrienden al helemaal alle zeilen ben gaan bijzetten om hem rustig te laten blijven.
Het punt is dat hij zo in zijn eigen wereldje zit dat hij niet doorheeft dat hij breekt van te kleine dingen. Als ik het hem achteraf probeer te vertellen, hoe buitenproportioneel zijn reactie is, zegt hij dat ik lieg, dat hij toch niet gek is, dat hij niet zomaar zal ontploffen - en wordt hij heel heel boos natuurlijk. Vaak heb ik al gedacht dat ik ons moet opnemen op camera, zodat hij kan zien hoe snel hij kan ontploffen. Maar dat is toch wel bizar.
Hoe ga je om met mensen die snel boos worden? Hoe kan ik zorgen dat hij mij niet kán verwijten dat híj ontploft? Hoe zorg ik dat we de nodige dingen bespreken, ook al weet ik dat zijn armen door de lucht zullen zwaaien, hij op en neer gaat springen en met stoelen gaat zwaaien onder luid geschreeuw? Ik houd totaal niet van ruzies en heb in vorige relaties ook nooit echt ruzies gehad. Zijn exen gooiden met servies of gingen huilen en stemden in met zijn wil. Ik begrijp dat ik ook soms dingen fout doe, maar ik sta vaak gewoon stom verbaasd over zijn woede en vind dat het tijd is om er iets aan te doen.
p.s. hij is naast dit alles ook een van de heerlijkste personen om mee samen te zijn
misschien ligt daar ook de oorzaak: hij is een zeer sensitief en emotioneel persoon, die je het gevoel van het paradijs kan geven, maar ook het gevoel van onmogelijke hel.
Altijd zegt hij dat ik hem uitdaag, dat ik hem verkeerd benader, dat ik moet weten dat als hij geïrriteerd raak , dat ik hem dan moet comforten. Maar ik heb alles geprobeerd: zwijgen, ja-en-amen (voor het moment), omhelzen, relativeren, weggaan, zelf stem verheffen, huilen, etcetc. Meestal slaat hij op tafels en met deuren e.d. Het is pas 2 keer in 3 jaar tijd voorgekomen dat hij me vast heeft gepakt en me zeer deed, zonder me echt te slaan. Angstaanjagend is het altijd. En in publieke ruimtes is zijn woede ook erg onhandig. Één keer is hij ontslagen toen wij ruzie hadden (hij mij ook bij de keel gegrepen heeft, maar niet zodat ik stikte), maar bij zijn werk aankwam, besefte wat hij had gedaan en terug naar huis kwam om het goed te maken. Om naar huis te kunnen komen, heeft hij ruzie op zijn werk gemaakt en werd hij ontslagen. Ook heeft een vriendin een keer een heel kleine woedeuitbarsting gezien bij hem en werd ze daar al zeer verontrust over, waardoor ik met vrienden al helemaal alle zeilen ben gaan bijzetten om hem rustig te laten blijven.
Het punt is dat hij zo in zijn eigen wereldje zit dat hij niet doorheeft dat hij breekt van te kleine dingen. Als ik het hem achteraf probeer te vertellen, hoe buitenproportioneel zijn reactie is, zegt hij dat ik lieg, dat hij toch niet gek is, dat hij niet zomaar zal ontploffen - en wordt hij heel heel boos natuurlijk. Vaak heb ik al gedacht dat ik ons moet opnemen op camera, zodat hij kan zien hoe snel hij kan ontploffen. Maar dat is toch wel bizar.
Hoe ga je om met mensen die snel boos worden? Hoe kan ik zorgen dat hij mij niet kán verwijten dat híj ontploft? Hoe zorg ik dat we de nodige dingen bespreken, ook al weet ik dat zijn armen door de lucht zullen zwaaien, hij op en neer gaat springen en met stoelen gaat zwaaien onder luid geschreeuw? Ik houd totaal niet van ruzies en heb in vorige relaties ook nooit echt ruzies gehad. Zijn exen gooiden met servies of gingen huilen en stemden in met zijn wil. Ik begrijp dat ik ook soms dingen fout doe, maar ik sta vaak gewoon stom verbaasd over zijn woede en vind dat het tijd is om er iets aan te doen.
p.s. hij is naast dit alles ook een van de heerlijkste personen om mee samen te zijn
misschien ligt daar ook de oorzaak: hij is een zeer sensitief en emotioneel persoon, die je het gevoel van het paradijs kan geven, maar ook het gevoel van onmogelijke hel.
vrijdag 8 mei 2009 om 19:07
quote:kiki1 schreef op 08 mei 2009 @ 18:58:
.
. Één keer is hij ontslagen toen wij ruzie hadden (hij mij ook bij de keel gegrepen heeft, maar niet zodat ik stikte)..
Je bent zijn woede-uitbarstingen toch goed aan het praten, omdat je van hem houdt.
Maar ben je nu wel echt gelukkig? Vind je het normaal dat hij je bij je keel grijpt, dat hij agressief wordt en op/met dingen gaat slaan?
Denk je over een week/maand/jaar/jaren wél een normale relatie met hem te hebben, zonder woede-uitbarstingen en agressie, met een man waar je wél normaal mee kunt praten en discussieren?
Ik vrees met grote vrezen, maar snap ook heel goed dat het heel moeilijk is om in jouw schoenen te staan. Maar volgens mij ben je beter af zonder hem..
Sterkte met je beslissing!
.
. Één keer is hij ontslagen toen wij ruzie hadden (hij mij ook bij de keel gegrepen heeft, maar niet zodat ik stikte)..
Je bent zijn woede-uitbarstingen toch goed aan het praten, omdat je van hem houdt.
Maar ben je nu wel echt gelukkig? Vind je het normaal dat hij je bij je keel grijpt, dat hij agressief wordt en op/met dingen gaat slaan?
Denk je over een week/maand/jaar/jaren wél een normale relatie met hem te hebben, zonder woede-uitbarstingen en agressie, met een man waar je wél normaal mee kunt praten en discussieren?
Ik vrees met grote vrezen, maar snap ook heel goed dat het heel moeilijk is om in jouw schoenen te staan. Maar volgens mij ben je beter af zonder hem..
Sterkte met je beslissing!
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 8 mei 2009 om 19:09
@banba ja dat zou ik denk ik ook zeggen als het niet om mezelf ging hehehe
het klinkt heftiger dan het is waarschijnlijk. de twee vrienden en mijn nichtje aan wie ik er wel eens over vertel, dachten eerst ook: wegwezen, maar zien dat hij mij ook veel brengt en ik heb het idee dat hij zich half kan beheersen, aangezien hij mij nog nooit heeft geslagen of blauwe plekken heeft bezorgd.
het klinkt heftiger dan het is waarschijnlijk. de twee vrienden en mijn nichtje aan wie ik er wel eens over vertel, dachten eerst ook: wegwezen, maar zien dat hij mij ook veel brengt en ik heb het idee dat hij zich half kan beheersen, aangezien hij mij nog nooit heeft geslagen of blauwe plekken heeft bezorgd.
vrijdag 8 mei 2009 om 19:16
ik bergijp de verschrikte reacties. Ik keur zijn woede uitbarstingen niet goed. En ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat die hand op mijn keel veel en veel te ver ging. Dat was twee jaar terug en hij heeft zich sindsdien ook niet meer zo laten gaan.
Inderdaad is de vraag of ik hem niet gewoon weer moet verlaten en ik begrijp zelf ook niet eens hoe hij mij zijn woede kan laten vergeven. dat is denk ik zijn andere kant. Hij is echt een heerlijk persoon, vol liefde en vol passie. begrijp me goed, hij gebruikt mij niet als boksbal. Hij is erg puur.
Ik ben degene die altijd alles analyseert, bespreekt en rationaliseert. Hij leeft en voelt en doet. Misschien dat hij mij ook doet voelen ( en dus niet alleen in de helse momenten en sowieso niet negatief fysiek ) en dat ik dat zo heerlijk vind.
Hebben andere ervaring met temperamentvolle partners en hebben jullie ideeën hoe je ermee om kunt gaan?
Inderdaad is de vraag of ik hem niet gewoon weer moet verlaten en ik begrijp zelf ook niet eens hoe hij mij zijn woede kan laten vergeven. dat is denk ik zijn andere kant. Hij is echt een heerlijk persoon, vol liefde en vol passie. begrijp me goed, hij gebruikt mij niet als boksbal. Hij is erg puur.
Ik ben degene die altijd alles analyseert, bespreekt en rationaliseert. Hij leeft en voelt en doet. Misschien dat hij mij ook doet voelen ( en dus niet alleen in de helse momenten en sowieso niet negatief fysiek
) en dat ik dat zo heerlijk vind.Hebben andere ervaring met temperamentvolle partners en hebben jullie ideeën hoe je ermee om kunt gaan?
vrijdag 8 mei 2009 om 19:19
quote:kiki1 schreef op 08 mei 2009 @ 19:09:
@banba ja dat zou ik denk ik ook zeggen als het niet om mezelf ging hehehe
het klinkt heftiger dan het is waarschijnlijk
Dit klinkt niet alleen heftig, dit ís heftig
quote:de twee vrienden en mijn nichtje aan wie ik er wel eens over vertel, dachten eerst ook: wegwezen
En heb je tegenover hen toen ook zijn gedrag goedgepraat en het probleem gebagatelliseert?
quote:maar zien dat hij mij ook veel brengt en ik heb het idee dat hij zich half kan beheersen, aangezien hij mij nog nooit heeft geslagen of blauwe plekken heeft bezorgd.Dat hij je nog nooit heeft geslagen maakt goed dat hij je pijn doet en bij je keel grijpt? Bovendien wil het feit dat hij het nóg niet gedaan heeft, helemaal niet zeggen dat het ook nooit gaat gebeuren. Deze man heeft zo te horen een groot probleem met agressie. Dat hij dit op jouw botviert, kan hij (in mijn ogen) met geen 1000 lieve woorden of mooie gebaren goedmaken.
@banba ja dat zou ik denk ik ook zeggen als het niet om mezelf ging hehehe
het klinkt heftiger dan het is waarschijnlijk
Dit klinkt niet alleen heftig, dit ís heftig
quote:de twee vrienden en mijn nichtje aan wie ik er wel eens over vertel, dachten eerst ook: wegwezen
En heb je tegenover hen toen ook zijn gedrag goedgepraat en het probleem gebagatelliseert?
quote:maar zien dat hij mij ook veel brengt en ik heb het idee dat hij zich half kan beheersen, aangezien hij mij nog nooit heeft geslagen of blauwe plekken heeft bezorgd.Dat hij je nog nooit heeft geslagen maakt goed dat hij je pijn doet en bij je keel grijpt? Bovendien wil het feit dat hij het nóg niet gedaan heeft, helemaal niet zeggen dat het ook nooit gaat gebeuren. Deze man heeft zo te horen een groot probleem met agressie. Dat hij dit op jouw botviert, kan hij (in mijn ogen) met geen 1000 lieve woorden of mooie gebaren goedmaken.
The time is now
vrijdag 8 mei 2009 om 19:19
Ja ervaring mee. Verandert niet zomaar.
Sommige mensen hebben een relatie nodig om zichzelf nooit te hoeven verantwoorden. Om de mogelijkheid te hebben te kunnen afschuiven. Zijn altijd ontevreden, praten negatief over je achter je rug om, draaien ruzies altijd zo (manipulatief) zodat jij altijd schuld hebt, altijd slachtofferrol...
Herken je daar iets in?
Sommige mensen hebben een relatie nodig om zichzelf nooit te hoeven verantwoorden. Om de mogelijkheid te hebben te kunnen afschuiven. Zijn altijd ontevreden, praten negatief over je achter je rug om, draaien ruzies altijd zo (manipulatief) zodat jij altijd schuld hebt, altijd slachtofferrol...
Herken je daar iets in?
vrijdag 8 mei 2009 om 19:20
vrijdag 8 mei 2009 om 19:22
Misschien zou je vriend er hulp voor kunnen vragen. Voor zijn agressie bedoel ik.
Daarnaast verbaas ik me er altijd weer over dat vrouwen blijven zitten in een relatie die niet goed is (en als er agressie is, is in mijn beleving de relatie op z'n minst niet zoals die zou moeten zijn). Ik heb misschien makkelijk praten, want ik heb er (gelukkig) geen ervaring mee. Maar ik snap het dus echt niet. Waarom genoegen nemen met een man waarbij je op je tenen moet lopen en waarbij de kans bestaat dat het wel een keer fout gaat. Er zijn toch ook liefdevolle mannen. Eerlijk gezegd vind ik in zo'n geval de voordelen niet opwegen tegen de nadelen.
Daarnaast verbaas ik me er altijd weer over dat vrouwen blijven zitten in een relatie die niet goed is (en als er agressie is, is in mijn beleving de relatie op z'n minst niet zoals die zou moeten zijn). Ik heb misschien makkelijk praten, want ik heb er (gelukkig) geen ervaring mee. Maar ik snap het dus echt niet. Waarom genoegen nemen met een man waarbij je op je tenen moet lopen en waarbij de kans bestaat dat het wel een keer fout gaat. Er zijn toch ook liefdevolle mannen. Eerlijk gezegd vind ik in zo'n geval de voordelen niet opwegen tegen de nadelen.
vrijdag 8 mei 2009 om 19:22
En om je vraag te beantwoorden; Ja, ik heb ervaring met een gewelddadige temperamentvolle partner. Hoe ik ermee om ben gegaan? Ik heb het jaren goedgepraat, eerst tegenover mezelf en later tegenover de buitenwereld. Het heeft een lange tijd geduurd voordat ik het benul en het lef had om bij hem weg te gaan. Het is de beste beslissing van mijn leven geweest.
The time is now
vrijdag 8 mei 2009 om 19:24
vrijdag 8 mei 2009 om 19:27
Ben zelf opgegroeid met zo'n man in de vorm van vader en zou als jij mijn moeder was je met spoed adviseren weg te gaan nu het nog kan (heb er veel schade van ondervonden). Daar zou ze trouwens niet naar luisteren.
En anders, want ik begrijp dat je van hem houdt, is (relatie)therapie misschien een oplossing, maar dat kan alleen als hij er voor openstaat en dingen aan zichzelf wil veranderen, zo komt hij overigens tot nu toe niet echt op me over.
Dit klinkt misschien allemaal bot en negatief maar misschien is de realiteit dat soms....
En anders, want ik begrijp dat je van hem houdt, is (relatie)therapie misschien een oplossing, maar dat kan alleen als hij er voor openstaat en dingen aan zichzelf wil veranderen, zo komt hij overigens tot nu toe niet echt op me over.
Dit klinkt misschien allemaal bot en negatief maar misschien is de realiteit dat soms....
vrijdag 8 mei 2009 om 19:29
Eens....inmiddels lang geleden had ik ook een vriendin...met een (zoals jij noemt) een 'temperamentvolle' man. De manier waarop jij de situatie beschrijft..zo begripvol.. 'maar ik accepteer het niet hoor'...'het klinkt erger dan het is'...klinkt me zo bekend.
Als ik destijds getuige was van een buitensporige uitbarsting, en mn vriendin verteldde dat ik hier geen goed gevoel bij had en me zorgen om haar maakte wuifde ze mijn bezorgdheid weg..het leek allemaal erger dan het was.
Beste Kiki1...ze leeft niet meer. De 'temperamentvolle' vriend ging weer eens finaal door het lint, had zich even niet in de hand.
Je begrijpt dus al wel wat ik je adviseer .....
Als ik destijds getuige was van een buitensporige uitbarsting, en mn vriendin verteldde dat ik hier geen goed gevoel bij had en me zorgen om haar maakte wuifde ze mijn bezorgdheid weg..het leek allemaal erger dan het was.
Beste Kiki1...ze leeft niet meer. De 'temperamentvolle' vriend ging weer eens finaal door het lint, had zich even niet in de hand.
Je begrijpt dus al wel wat ik je adviseer .....
vrijdag 8 mei 2009 om 19:31
quote:Lady37 schreef op 08 mei 2009 @ 19:29:
Eens....inmiddels lang geleden had ik ook een vriendin...met een (zoals jij noemt) een 'temperamentvolle' man. De manier waarop jij de situatie beschrijft..zo begripvol.. 'maar ik accepteer het niet hoor'...'het klinkt erger dan het is'...klinkt me zo bekend.
Als ik destijds getuige was van een buitensporige uitbarsting, en mn vriendin verteldde dat ik hier geen goed gevoel bij had en me zorgen om haar maakte wuifde ze mijn bezorgdheid weg..het leek allemaal erger dan het was.
Beste Kiki1...ze leeft niet meer. De 'temperamentvolle' vriend ging weer eens finaal door het lint, had zich even niet in de hand.
Je begrijpt dus al wel wat ik je adviseer .....Wat afschuwelijk! Ook voor jou vreselijk als zoiets gebeurt! Wel goed dat je haar nog verteld had over hoe jij je erover voelde...
Eens....inmiddels lang geleden had ik ook een vriendin...met een (zoals jij noemt) een 'temperamentvolle' man. De manier waarop jij de situatie beschrijft..zo begripvol.. 'maar ik accepteer het niet hoor'...'het klinkt erger dan het is'...klinkt me zo bekend.
Als ik destijds getuige was van een buitensporige uitbarsting, en mn vriendin verteldde dat ik hier geen goed gevoel bij had en me zorgen om haar maakte wuifde ze mijn bezorgdheid weg..het leek allemaal erger dan het was.
Beste Kiki1...ze leeft niet meer. De 'temperamentvolle' vriend ging weer eens finaal door het lint, had zich even niet in de hand.
Je begrijpt dus al wel wat ik je adviseer .....Wat afschuwelijk! Ook voor jou vreselijk als zoiets gebeurt! Wel goed dat je haar nog verteld had over hoe jij je erover voelde...
