Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
woensdag 3 juni 2009 om 22:56
Nabestaandenpensioen hoef je niks voor te doen, Sanne. Als hij overlijdt, krijgen jij en je kinderen nabestaandenpensioen als het goed is. Zie het als een soort levensverzekering. Wordt wel gerekend over de jaren dat je getrouwd bent.
Voor gewoon pensioen hoef je niks te doen als je gaat scheiden: pensioenfondsen krijgen hun gegeven van de gemeente en weten dus wanneer je gescheiden bent.
Voor gewoon pensioen hoef je niks te doen als je gaat scheiden: pensioenfondsen krijgen hun gegeven van de gemeente en weten dus wanneer je gescheiden bent.
woensdag 3 juni 2009 om 23:35
Sanne,
Ik begrijp hoe gekwetst jij je moet voellen nu jullie dochter op deze manier met jullie scheiding wil omgaan, de ene week bij hem en de andere week bij jou, maar probeer deze gekwetsheid niet tussen jou en je kind te laten komen,als je voelt dat je het toch op haar gaat afrekenen doordat je in een boze bui tegen haar gaat zeggen dat ze toch maar mooi voor haar vader kiest,iets dat door omstandigheden kan gebeuren je bent maar een mens, maar zoek dan hulp,laat het niet tussen jou en haar komen, laat het de band die jullie hebben niet kapot maken,waak daarvoor!!
En wat de anderen ook zeggen, bij pappa is bij pappa,niks na schoolse opvang,ik begrijp je bezorgdheid, maar aan iedere keuse zit een consequentie,en soms is het beter om hard te zijn (dat denken wij moeders altijd dat we te hard zijn),maar vaak als ze de consequentie's echt voellen maken ze een andere keus juist omdat ze vaak op die manier inzien dat het zo slecht bij jou nog niet is ,ik wil jou echt niet je kind pijn laten doen, maar soms is er geen andere mogelijkheid om dingen duidelijk te krijgen, daarbij stel dat jij uit werken zal moeten gaan,stel dat je 40uur per week moet gaan werken om rond te kunnen komen,dan komen je kinderen ook in een leeg huis,daarbij zal je hoe dan ook een stuk moeten loslaten in de vorm van vertrouwen hebben in je kinderen,en praat met je kinderen leg uit waarom je op bepaalde manieren handeld,maar zorg dat wat er ook gebeurd de band met je kinderen niet beschadigd word en laat ze zien dat je ze vertrouwt
Ik begrijp hoe gekwetst jij je moet voellen nu jullie dochter op deze manier met jullie scheiding wil omgaan, de ene week bij hem en de andere week bij jou, maar probeer deze gekwetsheid niet tussen jou en je kind te laten komen,als je voelt dat je het toch op haar gaat afrekenen doordat je in een boze bui tegen haar gaat zeggen dat ze toch maar mooi voor haar vader kiest,iets dat door omstandigheden kan gebeuren je bent maar een mens, maar zoek dan hulp,laat het niet tussen jou en haar komen, laat het de band die jullie hebben niet kapot maken,waak daarvoor!!
En wat de anderen ook zeggen, bij pappa is bij pappa,niks na schoolse opvang,ik begrijp je bezorgdheid, maar aan iedere keuse zit een consequentie,en soms is het beter om hard te zijn (dat denken wij moeders altijd dat we te hard zijn),maar vaak als ze de consequentie's echt voellen maken ze een andere keus juist omdat ze vaak op die manier inzien dat het zo slecht bij jou nog niet is ,ik wil jou echt niet je kind pijn laten doen, maar soms is er geen andere mogelijkheid om dingen duidelijk te krijgen, daarbij stel dat jij uit werken zal moeten gaan,stel dat je 40uur per week moet gaan werken om rond te kunnen komen,dan komen je kinderen ook in een leeg huis,daarbij zal je hoe dan ook een stuk moeten loslaten in de vorm van vertrouwen hebben in je kinderen,en praat met je kinderen leg uit waarom je op bepaalde manieren handeld,maar zorg dat wat er ook gebeurd de band met je kinderen niet beschadigd word en laat ze zien dat je ze vertrouwt
donderdag 4 juni 2009 om 00:12
Hallo Sanne,
Ik ben tot nu toe een stille meelezer. Wat anderen tot nu toe schreven, kon ik mij over het algemeen bij aansluiten. Echter de ontwikkelingen wat betreft je dochter , daar wil ik graag iets uit ervaring over vertellen.
Ik ben gescheiden in 2003. Mijn oudste dochter, toen ook 14 jaar, koos er ook voor om bij haar vader te gaan wonen. Ook zij was een echt vaders kindje..........
Echter na 3 maanden samen met papa te zijn geweest kwam er "ineens" een vreemde vrouw bij wonen. Zij had deze vrouw 3 keer gezien. Vanaf dat moment zijn er problemen gekomen in haar doen en laten. Deze uitte zich door opstandig gedrag daar, maar ook hier bij ons ( een dochter en zusje van toen 10) haar schoolresultaten holden achteruit wat er uiteindelijk toe heeft geleid dat ze 2 niveau's is gezakt.
Ze is uiteindelijk op haar 18e samen gaan wonen met haar vriendje. Dit heeft 1,5 jaar geduurd. Een half jaar geleden is zij weer thuis komen wonen. Bij mij ja, en haar zusje.
Mijn dochter is nu 20 jaar en er zijn het laatste half jaar vele fijne gesprekken geweest. Wat hier vooral uitkwam is dat ze papa toen niet in de steek wilde laten, want papa was anders zo alleen.......... De eerste 3 maanden dat ze samen met papa woonden waren fijn. Zij werd bij vele dingen die rond de scheiding speelde betrokken door haar paps, wat haar als 14 jarig puber meisje het idee gaf al volwassen te zijn.
Echter toen vriendin van papa van de een op andere dag erbij kwam wonen veranderde er van de een op andere dag wel heel erg veel......weer. Ineens werd ze weer als kind behandeld en nergens meer in gedeeld, papa had andere prioriteiten. Was verliefd en was in de wolken. De opvoeding van een puber dochter tegelijkertijd was wel wat veel gevraagd, dat kon wel even wachten.
Wat ik alwel zag die tijd, maar niet hard kon maken komt vele jaren later toch uit. Dochterlief had al snel spijt van haar keuze, omdat ze niet wist dat dit te gebeuren stond en koos voor haar vader en niet voor deze, voor haar vreemde vrouw erbij. En bovendien een wel heel andere papa als dat ze gewend was. Echter uit solidariteit, en volharding, ze had toch een keuze gemaakt, heeft ze het niet op kunnen brengen dit aan anderen te bekennen. Ze kon naar haar idee en gevoel niet meer terug...
Toen het dan ook met haar vriendje fout liep was dat "het "moment om zonder problemen terug bij mama te komen wonen. En is hier zichtbaar momenteel de tijd in aan het halen die ze zo gemist heeft. En ik ook!
Wat ik hiermee zeggen wil is dat het misschien wijs is om heel voorzichtig toch samen met haar in de toekomst te kijken. Dat de keuze voor papa er anders uit kan zien als waar ze nu voor denkt te kiezen. Misschien dat haar vader hier ook een rol in kan spelen naar zijn dochter toe..........Al is dat waarschijnlijk voor hem wat veel gevraagd pfffffffff de oetl*l, zo herkenbaar!
Ik wilde je deze ervaring graag mee geven, misschien heb je er iets aan..........
Sterkte meid, je doet het goed! Blijf zo dicht mogelijk bij jezelf, dat is tenslotte degene die je je hele leven met je meeneemt:o)) -x-
Ik ben tot nu toe een stille meelezer. Wat anderen tot nu toe schreven, kon ik mij over het algemeen bij aansluiten. Echter de ontwikkelingen wat betreft je dochter , daar wil ik graag iets uit ervaring over vertellen.
Ik ben gescheiden in 2003. Mijn oudste dochter, toen ook 14 jaar, koos er ook voor om bij haar vader te gaan wonen. Ook zij was een echt vaders kindje..........
Echter na 3 maanden samen met papa te zijn geweest kwam er "ineens" een vreemde vrouw bij wonen. Zij had deze vrouw 3 keer gezien. Vanaf dat moment zijn er problemen gekomen in haar doen en laten. Deze uitte zich door opstandig gedrag daar, maar ook hier bij ons ( een dochter en zusje van toen 10) haar schoolresultaten holden achteruit wat er uiteindelijk toe heeft geleid dat ze 2 niveau's is gezakt.
Ze is uiteindelijk op haar 18e samen gaan wonen met haar vriendje. Dit heeft 1,5 jaar geduurd. Een half jaar geleden is zij weer thuis komen wonen. Bij mij ja, en haar zusje.
Mijn dochter is nu 20 jaar en er zijn het laatste half jaar vele fijne gesprekken geweest. Wat hier vooral uitkwam is dat ze papa toen niet in de steek wilde laten, want papa was anders zo alleen.......... De eerste 3 maanden dat ze samen met papa woonden waren fijn. Zij werd bij vele dingen die rond de scheiding speelde betrokken door haar paps, wat haar als 14 jarig puber meisje het idee gaf al volwassen te zijn.
Echter toen vriendin van papa van de een op andere dag erbij kwam wonen veranderde er van de een op andere dag wel heel erg veel......weer. Ineens werd ze weer als kind behandeld en nergens meer in gedeeld, papa had andere prioriteiten. Was verliefd en was in de wolken. De opvoeding van een puber dochter tegelijkertijd was wel wat veel gevraagd, dat kon wel even wachten.
Wat ik alwel zag die tijd, maar niet hard kon maken komt vele jaren later toch uit. Dochterlief had al snel spijt van haar keuze, omdat ze niet wist dat dit te gebeuren stond en koos voor haar vader en niet voor deze, voor haar vreemde vrouw erbij. En bovendien een wel heel andere papa als dat ze gewend was. Echter uit solidariteit, en volharding, ze had toch een keuze gemaakt, heeft ze het niet op kunnen brengen dit aan anderen te bekennen. Ze kon naar haar idee en gevoel niet meer terug...
Toen het dan ook met haar vriendje fout liep was dat "het "moment om zonder problemen terug bij mama te komen wonen. En is hier zichtbaar momenteel de tijd in aan het halen die ze zo gemist heeft. En ik ook!
Wat ik hiermee zeggen wil is dat het misschien wijs is om heel voorzichtig toch samen met haar in de toekomst te kijken. Dat de keuze voor papa er anders uit kan zien als waar ze nu voor denkt te kiezen. Misschien dat haar vader hier ook een rol in kan spelen naar zijn dochter toe..........Al is dat waarschijnlijk voor hem wat veel gevraagd pfffffffff de oetl*l, zo herkenbaar!
Ik wilde je deze ervaring graag mee geven, misschien heb je er iets aan..........
Sterkte meid, je doet het goed! Blijf zo dicht mogelijk bij jezelf, dat is tenslotte degene die je je hele leven met je meeneemt:o)) -x-
donderdag 4 juni 2009 om 00:16
Echt niet dat ik haar keuze tussen ons ik ga laten komen. Ze weet dat ook, daarom maakt ze zo 'makkelijk' de keus.
Ik ga niet meer dan 22 uur werken voorlopig daarmee kan ik rond komen en ben ik regelmatig en op tijd thuis voor de kinderen.
Ik heb nog geen idee hoe de keus van dochter ingevuld moet worden. Eerst moeten ze dat gesprek nog hebben met de mediator, en dat is 'pas' 30 juni. Ik kan en wil daar nu dus nog geen uitspraken over doen. Maar wat ze ook kiezen, ik zal het hun nooit kwalijk nemen, daarvoor zijn ze me te dierbaar en hou ik gewoon veel te veel van ze.
En natuurlijk doet het pijn als ik haar minder ga zien omdat ze deze keuze wil maken, maar ik weet dat ze het niet doet om mij te kwetsen, ik weet dat ze het niet doet omdat ze niet van mij houd. Ze is een papa's kindje, altijd al geweest, bijna al van haar geboorte af aan.
meiden
Ik ga niet meer dan 22 uur werken voorlopig daarmee kan ik rond komen en ben ik regelmatig en op tijd thuis voor de kinderen.
Ik heb nog geen idee hoe de keus van dochter ingevuld moet worden. Eerst moeten ze dat gesprek nog hebben met de mediator, en dat is 'pas' 30 juni. Ik kan en wil daar nu dus nog geen uitspraken over doen. Maar wat ze ook kiezen, ik zal het hun nooit kwalijk nemen, daarvoor zijn ze me te dierbaar en hou ik gewoon veel te veel van ze.
En natuurlijk doet het pijn als ik haar minder ga zien omdat ze deze keuze wil maken, maar ik weet dat ze het niet doet om mij te kwetsen, ik weet dat ze het niet doet omdat ze niet van mij houd. Ze is een papa's kindje, altijd al geweest, bijna al van haar geboorte af aan.
meiden
donderdag 4 juni 2009 om 00:23
Ik ben ook een stille meelezer en wil je er toch opwijzen dat het niet zo is dat je dochter de keuze maakt. Zij mag aan de rechter haar voorkeur uitspreken bij wie van de ouders ze zou willen wonen. Uiteindelijk beslissen de ouders, of de rechter als de ouders er niet uitkomen. De keuze van je dochter is dus niet doorslaggevend. Het kiezen door kinderen bestaat in werkelijkheid slecht uit het horen van de kinderen.
donderdag 4 juni 2009 om 00:46
Ik ben destijds ook door de rechter gehoord, over waar ik wilde wonen etc. Maar mijn "keuze" was niet doorslaggevend.
Ik snap dat je je gekwetst voelt, maar zie het eens van dochters perspectief. Als ze bij jou blijft wonen kwetst ze haar vader. Als ze bij haar vader wil wonen kwetst ze jou. Dit is een redelijk alternatief toch?
Ik snap dat je je gekwetst voelt, maar zie het eens van dochters perspectief. Als ze bij jou blijft wonen kwetst ze haar vader. Als ze bij haar vader wil wonen kwetst ze jou. Dit is een redelijk alternatief toch?
donderdag 4 juni 2009 om 07:04
Ik snap dat haar keuze niet doorslaggevend is maar als zij dit graag wil wie ben ik dan om dat tegen te houden. Ik ben bang dat als ik ga zeggen (niet dat ik dat van plan ben) ik wil dat je bij mij blijft wonen, ze me dat later, of misschien meteen al zeer kwalijk gaat nemen.
Ik voel me niet gekwetst door haar keuze, nee echt niet, zoals ik al eerder zij ze is een papa's kindje en ik had niet anders verwacht. Ze doet dit niet om mij te kwetsen en dat ze het liefst een week bij ex en een week bij mij wil zijn vind ik een mooie oplossing. Ik hoop dat dat uitvoerbaar is.
meiden
Ik voel me niet gekwetst door haar keuze, nee echt niet, zoals ik al eerder zij ze is een papa's kindje en ik had niet anders verwacht. Ze doet dit niet om mij te kwetsen en dat ze het liefst een week bij ex en een week bij mij wil zijn vind ik een mooie oplossing. Ik hoop dat dat uitvoerbaar is.
meiden
donderdag 4 juni 2009 om 22:54
Ook ik heb co-ouderschap, week op/week af maar heb zelf moeite met het omschakelen iedere week. Jammer genoeg hebben ex en ik een ernstig verstoorde band en ben ik het niet eens met de vrijheid die hij de kinderen geeft. Onze dochter, 17jaar en een vriend mag alle dagen van de week samen met haar vriend slapen terwijl het bij mij alleen de weekends mag. Door de week in hij van harte welkom maar gaat gewoon thuis slapen. Onze zoon van 15 zit bij ex gemiddeld 6 a 8 uur per dag achter zijn pc oorlogspelletjes te spelen. En ik vind dat niet goed. Als ik ex probeer duidelijk te maken dat ik de gang van zaken niet OK vind, dan zegt hij zelf zijn regels te bepalen en tja wat moet je dan. Als ex naar zijn inmiddels niet meer alleen internet neukertje in Zuid Africa gaat, laat hij de kids ook gewoon de hele week alleen thuis. Ook iets waarbij ik mijn wenkbrauwen optrek. Moeilijk hoor allemaal. Wij moeders denken toch over een aantal zaken anders dan de meeste vaders. Ik ben er echter van overtuigd dat een aantal zaken ook zouden opspelen als we nog samen hadden gewoond. We zitten en zaten niet op een lijn als het om opvoeden gaat. Probeer met je kinderen een open band te hebben zodat ze kunnen praten, alhoewel dat met pubers toch altijd al wat lastiger is. Succes weer!
vrijdag 5 juni 2009 om 09:47
Het is wel de bedoeling dat we bij elkaar in de buurt gaan wonen, niet in het zelfde dorp maar wel op fiets afstand. De co-ouderschap zou alleen maar gaan over 1 dochter. Ik weet niet of dit mag of mogelijk is. Gaan we uitvinden.
Gelukkig staan we op de zelfde manier in de opvoeding, en bv thuiskom tijden zouden zeker in overleg gaan. Tenminste daar ga ik nu van uit.
Die open band hebben we gelukkig, nu nog wel. Ze houden natuurlijk dingen voor zichzelf maar met belangrijke dingen komen ze altijd naar mij toe.
meiden
@ candy: er is iets vreselijk mis met dit forum hoor, zie nu pas jouw berichtje, en ooooo daar moeten we het zeker over hebben, hij wil tenslotte zo snel mogelijk naar Amerika, en als het klikt zoals hij zegt, is het de bedoeling dat zij hier komt wonen bij hem. Ben het met je eens dat we dat wel aan dochter moeten melden. Misschien maakt het voor haar keuze niets uit maar dit is wel iets waar zij rekening mee moet houden. Hadden het er van de week over dat haar vader heel snel naar Amerika wil en ik vroeg haar wat ze daar nu eigenlijk van vond, nou zegt ze "ik wil papa gelukkig zien", maar ze zei het met tranen in haar ogen. Tranen omdat ze eigenlijk ons gewoon bij elkaar wil zien en gelukkig zijn maar ook tranen omdat ze zo bang is om mij te kwetsen. Ik heb haar verzekerd dat ook ik papa gelukkig wil zien maar dat ik mede zo verdrietig ben omdat het mij allemaal veel te snel gaat. Het er ook met andere dochter over gehad die zegt 'ja wel leuk voor papa maar........." en dan niets meer, ze wil niet vertellen wat haar maar is, gelukkig praat ze wel met vriendinnen en met haar zusje.
meiden
Gelukkig staan we op de zelfde manier in de opvoeding, en bv thuiskom tijden zouden zeker in overleg gaan. Tenminste daar ga ik nu van uit.
Die open band hebben we gelukkig, nu nog wel. Ze houden natuurlijk dingen voor zichzelf maar met belangrijke dingen komen ze altijd naar mij toe.
meiden
@ candy: er is iets vreselijk mis met dit forum hoor, zie nu pas jouw berichtje, en ooooo daar moeten we het zeker over hebben, hij wil tenslotte zo snel mogelijk naar Amerika, en als het klikt zoals hij zegt, is het de bedoeling dat zij hier komt wonen bij hem. Ben het met je eens dat we dat wel aan dochter moeten melden. Misschien maakt het voor haar keuze niets uit maar dit is wel iets waar zij rekening mee moet houden. Hadden het er van de week over dat haar vader heel snel naar Amerika wil en ik vroeg haar wat ze daar nu eigenlijk van vond, nou zegt ze "ik wil papa gelukkig zien", maar ze zei het met tranen in haar ogen. Tranen omdat ze eigenlijk ons gewoon bij elkaar wil zien en gelukkig zijn maar ook tranen omdat ze zo bang is om mij te kwetsen. Ik heb haar verzekerd dat ook ik papa gelukkig wil zien maar dat ik mede zo verdrietig ben omdat het mij allemaal veel te snel gaat. Het er ook met andere dochter over gehad die zegt 'ja wel leuk voor papa maar........." en dan niets meer, ze wil niet vertellen wat haar maar is, gelukkig praat ze wel met vriendinnen en met haar zusje.
meiden
zaterdag 6 juni 2009 om 09:39
Ruzie gehad met ex. Had hem een mail gestuurd waar ik voor eens en altijd duidelijk wilde hebben dat als hij voortijdig naar Amerika zou gaan, ik hem echt niet meer in mijn leven kan hebben en dat hij alleen nog maar contact met mij mocht opnemen, via mail, als het over de kinderen gaat. Ook had ik daar in gezet dat hij dan 1x per twee weken de kinderen mocht komen ophalen en dat de etentjes tussen door afgelopen waren.
Kreeg een hele boos email terug waar hij 1 zin in had gezet, "weet jij wel hoe eenzaam ik ben geweest het laatste jaar" Deze zin maakte mij zo verschrikkelijk boos, hoe durft hij !! Hij eenzaam??? Met al die internetliefjes van hem (weet er ondertussen van 3), eenzaam in het huwelijk bedoelde hij natuurlijk. Maar dat werkt 2 kanten op, hij die vastgegroeid was met die k*t comp, als we het dan toch over eenzaam hebben. Dat heb ik hem ook terug gemaild. Sprong hij in mijn msn (ja ik weet het, moet hem verwijderen maar gister was het goed dat ik dat nog niet heb gedaan). Verontschuldigingen voor wat hij had gezegd. Koop ik niets voor, het is al gezegd. En toen de uitleg waarom hij zo boos was, hij dacht dat ik de mail had geschreven omdat ik hem wilde tegenhouden en hij vond dat hij dan de kinderen veel te weinig zag. Dat tegenhouden is grote onzin, dat had ik er ook ingezet, dat het niet was om hem tegen te houden maar dat het pure zelfbescherming was, dat ik hem gewoon niet meer kan ZIEN als hij daar heengaat. Denk niet dat hij dat geloofd maar dat is dan niet mijn probleem. Dat hij de kinderen vaker wil zien vind ik wel begrijpelijk, dat gebeurt op dit moment ook. Hebben afgesproken dat hij ze 1x per twee weken haalt, en 1x per week uit zijn werk hier heen komt,(ik ga wel bij mijn vrienden zitten vind ik geen probleem) en zorgt dat de kinderen te eten krijgen, spelen met de kinderen en de jongens in bed legt. Op dat moment gaat hij weer weg en kom ik weer thuis.
Ik ben misschien een watje, veel te toegevelijk, en jullie zullen wel zeggen dat het allemaal zijn keus is en dat hij dat dan ook maar moet voelen. Heb dat allemaal ook zitten bedenken maar deze regeling is voor de kinderen, ze zijn er aan gewend dat hij 1x in de week komt. En moet ik ze dat dan ontnemen omdat ik het allemaal niet aankan? Ik vind dat ik dat niet kan maken. Het zal best vreemd zijn allemaal maar ik voel me hier goed bij, dus gaat het zo gebeuren. Dit gaat natuurlijk allemaal pas in als hij naar Amerika is geweest. Voor nu houden we de regeling zoals hij is.
meiden
Kreeg een hele boos email terug waar hij 1 zin in had gezet, "weet jij wel hoe eenzaam ik ben geweest het laatste jaar" Deze zin maakte mij zo verschrikkelijk boos, hoe durft hij !! Hij eenzaam??? Met al die internetliefjes van hem (weet er ondertussen van 3), eenzaam in het huwelijk bedoelde hij natuurlijk. Maar dat werkt 2 kanten op, hij die vastgegroeid was met die k*t comp, als we het dan toch over eenzaam hebben. Dat heb ik hem ook terug gemaild. Sprong hij in mijn msn (ja ik weet het, moet hem verwijderen maar gister was het goed dat ik dat nog niet heb gedaan). Verontschuldigingen voor wat hij had gezegd. Koop ik niets voor, het is al gezegd. En toen de uitleg waarom hij zo boos was, hij dacht dat ik de mail had geschreven omdat ik hem wilde tegenhouden en hij vond dat hij dan de kinderen veel te weinig zag. Dat tegenhouden is grote onzin, dat had ik er ook ingezet, dat het niet was om hem tegen te houden maar dat het pure zelfbescherming was, dat ik hem gewoon niet meer kan ZIEN als hij daar heengaat. Denk niet dat hij dat geloofd maar dat is dan niet mijn probleem. Dat hij de kinderen vaker wil zien vind ik wel begrijpelijk, dat gebeurt op dit moment ook. Hebben afgesproken dat hij ze 1x per twee weken haalt, en 1x per week uit zijn werk hier heen komt,(ik ga wel bij mijn vrienden zitten vind ik geen probleem) en zorgt dat de kinderen te eten krijgen, spelen met de kinderen en de jongens in bed legt. Op dat moment gaat hij weer weg en kom ik weer thuis.
Ik ben misschien een watje, veel te toegevelijk, en jullie zullen wel zeggen dat het allemaal zijn keus is en dat hij dat dan ook maar moet voelen. Heb dat allemaal ook zitten bedenken maar deze regeling is voor de kinderen, ze zijn er aan gewend dat hij 1x in de week komt. En moet ik ze dat dan ontnemen omdat ik het allemaal niet aankan? Ik vind dat ik dat niet kan maken. Het zal best vreemd zijn allemaal maar ik voel me hier goed bij, dus gaat het zo gebeuren. Dit gaat natuurlijk allemaal pas in als hij naar Amerika is geweest. Voor nu houden we de regeling zoals hij is.
meiden
zaterdag 6 juni 2009 om 10:02
Hai San,
het is een nieuw pad waar jullie zich op bevinden samen met de kinderen. Dat jullie met vallen en opstaan bezig zijn naar de manier te zoeken om met elkaar om te gaan is helemaal niet gek! Heel logisch zelfs!
Zoals ik al zei, blijf maar heel dicht bij jezelf hoor. Als het voor jou op deze manier het beste voelt, dan is dat zo! Jij moet hier mee dealen, met al deze voor jou o zo vreemde emoties, die maar niet op lijken te houden. En dan kun je niet anders dan het op je eigen manier te doen, omdat je jezelf het beste kent en alleen daarop terug kan vallen en vertrouwen.
Er zijn geen foute manieren in deze, alleen eigen gevoelens en manieren.... En jij bent goed zoals je bent!!!
Kop op meid -x-
het is een nieuw pad waar jullie zich op bevinden samen met de kinderen. Dat jullie met vallen en opstaan bezig zijn naar de manier te zoeken om met elkaar om te gaan is helemaal niet gek! Heel logisch zelfs!
Zoals ik al zei, blijf maar heel dicht bij jezelf hoor. Als het voor jou op deze manier het beste voelt, dan is dat zo! Jij moet hier mee dealen, met al deze voor jou o zo vreemde emoties, die maar niet op lijken te houden. En dan kun je niet anders dan het op je eigen manier te doen, omdat je jezelf het beste kent en alleen daarop terug kan vallen en vertrouwen.
Er zijn geen foute manieren in deze, alleen eigen gevoelens en manieren.... En jij bent goed zoals je bent!!!
Kop op meid -x-
zondag 7 juni 2009 om 11:46
Heb getwijfeld of ik dit al moest opschrijven. Het is nog niet een vaststaand feit, en ik wil niet te veel gaan hopen, niet hopen dat het goed komt maar hopen op een wat makkelijker scheiding. Ok zal eerst gaan vertellen, zo snappen jullie er niets van.
Vrijdag nacht, rond 1 uur, sprong ex in mijn msn. Hij zei dat hij ruzie had met de doos en dat ze had gezegd mij een mail te gaan sturen. (Had ze vooral moeten doen......had me dan niet meer kunnen beheersen denk ik) Heb geen mail van haar gehad en zei dat ook tegen hem. Ik vroeg waarom ze dan ruzie hadden, nou *bloos, hij had haar verteld dat de nacht daarvoor wij sex hadden gehad. Jaaaaaa ik weet het, ik weet het, maar het vlees was zwak. Ik heb natuurlijk even gevraagd waarom hij dat in vredesnaam verteld had, nou ze had een vermoeden omdat hij die avond niet online was, en hij de volgend morgen een of andere lulsmoes aan haar verteld had. Een uurtje later kreeg ik het berichtje "nou ik denk dat je wens in vervulling gaat hoor" Op die noot ben ik naar bed gegaan, heb heeeeeeerlijk geslapen. Ik dacht als ik nu ga, hoor ik niet dat het toch weer goed is en ik vond dat ik wel eens recht had op een goede nacht slaap. Gistermiddag belde hij op (ook zo vreemd, hij moest werken, is na zijn werk eerst een eind gaan rijden want zo zei hij, hij wilde niet te dicht in mijn buurt zijn als hij belde want dan zou hij meteen naar me toekomen), hij was helemaal in tranen (tja eigen schuld he), en ik moest er maar van uit gaan dat het over was. En daar zit mijn makke he, "maar van uitgaan dat", houd nog een hoop ruimte over in mijn ogen. Ook speelt het in mijn achterhoofd mee, (dit vertelde hij ook gistermiddag) dat hij de reis naar Amerika al geboekt heeft, hij zou/zal gaan op 15 juni. Hij twijfelt verschrikkelijk of hij nu wel of niet moet gaan, ik probeer hem natuurlijk zo ver te krijgen dat hij niet gaat. De doos heeft hem ook verteld niet te komen. Dat is nou weer wel positief. Maar goed zit dus zwaar in de spanning, gaat ie wel gaat ie niet. Gaat dus nog hele week van spanning worden vrees ik.
Er is natuurlijk een goede noot in dit alles he.......Lol waar sex met de ex al niet goed voor is.
meiden
Vrijdag nacht, rond 1 uur, sprong ex in mijn msn. Hij zei dat hij ruzie had met de doos en dat ze had gezegd mij een mail te gaan sturen. (Had ze vooral moeten doen......had me dan niet meer kunnen beheersen denk ik) Heb geen mail van haar gehad en zei dat ook tegen hem. Ik vroeg waarom ze dan ruzie hadden, nou *bloos, hij had haar verteld dat de nacht daarvoor wij sex hadden gehad. Jaaaaaa ik weet het, ik weet het, maar het vlees was zwak. Ik heb natuurlijk even gevraagd waarom hij dat in vredesnaam verteld had, nou ze had een vermoeden omdat hij die avond niet online was, en hij de volgend morgen een of andere lulsmoes aan haar verteld had. Een uurtje later kreeg ik het berichtje "nou ik denk dat je wens in vervulling gaat hoor" Op die noot ben ik naar bed gegaan, heb heeeeeeerlijk geslapen. Ik dacht als ik nu ga, hoor ik niet dat het toch weer goed is en ik vond dat ik wel eens recht had op een goede nacht slaap. Gistermiddag belde hij op (ook zo vreemd, hij moest werken, is na zijn werk eerst een eind gaan rijden want zo zei hij, hij wilde niet te dicht in mijn buurt zijn als hij belde want dan zou hij meteen naar me toekomen), hij was helemaal in tranen (tja eigen schuld he), en ik moest er maar van uit gaan dat het over was. En daar zit mijn makke he, "maar van uitgaan dat", houd nog een hoop ruimte over in mijn ogen. Ook speelt het in mijn achterhoofd mee, (dit vertelde hij ook gistermiddag) dat hij de reis naar Amerika al geboekt heeft, hij zou/zal gaan op 15 juni. Hij twijfelt verschrikkelijk of hij nu wel of niet moet gaan, ik probeer hem natuurlijk zo ver te krijgen dat hij niet gaat. De doos heeft hem ook verteld niet te komen. Dat is nou weer wel positief. Maar goed zit dus zwaar in de spanning, gaat ie wel gaat ie niet. Gaat dus nog hele week van spanning worden vrees ik.
Er is natuurlijk een goede noot in dit alles he.......Lol waar sex met de ex al niet goed voor is.
meiden
zondag 7 juni 2009 om 12:16
Hey Sanne,
Had je al 'gesproken' he... op de MSN...
Ik zat me te bedenken hoe bizar dit eigenlijk is.... Dus hij heeft ruzie met een vrouw die hij alleen kent via de computer, die in de USA woont, en de ruzie gaat over het feit dat hij sex heeft gehad met zijn vrouw met wie hij al 18 jaar getrouwd is en 4 kinderen mee heeft!!!!!
Mijn God, de wereld op zijn kop toch? Da's toch normaal!?!? Als er iemand op aarde is waar hij geheel wettelijk en legitiem mee mag sexen, dan ben jij dat wel, en niet die overzeese muts! Het idee dat hij daarover verantwoording moet afleggen aan iemand die hij nog nooit in het echt heeft gezien...... ik heb er geen woorden voor.....
Ongelofelijk he....
Maar ja, krijg nu niet meteen hoop, hij houdt inderdaad wel een hoop ruimte vrij, zijn eigen belang staat nog steeds met stip op nummer 1! Vergeet dat niet..........
Kan me wel voorstellen dat het je goed doet, ruzie met overzeese doos, om jou?!? Ha ha, net goed!
Maar nu??
Hou je koppie erbij meid, en vergeet niet wat er allemaal al gezegd en gedaan is, hij heeft nu een kant van zichzelf laten zien die je nog niet kende, maar pas op, trap nu niet in mooie praatjes, hou je koppie erbij!
Had je al 'gesproken' he... op de MSN...
Ik zat me te bedenken hoe bizar dit eigenlijk is.... Dus hij heeft ruzie met een vrouw die hij alleen kent via de computer, die in de USA woont, en de ruzie gaat over het feit dat hij sex heeft gehad met zijn vrouw met wie hij al 18 jaar getrouwd is en 4 kinderen mee heeft!!!!!
Mijn God, de wereld op zijn kop toch? Da's toch normaal!?!? Als er iemand op aarde is waar hij geheel wettelijk en legitiem mee mag sexen, dan ben jij dat wel, en niet die overzeese muts! Het idee dat hij daarover verantwoording moet afleggen aan iemand die hij nog nooit in het echt heeft gezien...... ik heb er geen woorden voor.....
Ongelofelijk he....
Maar ja, krijg nu niet meteen hoop, hij houdt inderdaad wel een hoop ruimte vrij, zijn eigen belang staat nog steeds met stip op nummer 1! Vergeet dat niet..........
Kan me wel voorstellen dat het je goed doet, ruzie met overzeese doos, om jou?!? Ha ha, net goed!
Maar nu??
Hou je koppie erbij meid, en vergeet niet wat er allemaal al gezegd en gedaan is, hij heeft nu een kant van zichzelf laten zien die je nog niet kende, maar pas op, trap nu niet in mooie praatjes, hou je koppie erbij!
zondag 7 juni 2009 om 12:52
Ik probeer het, mijn koppie er bij houden. Ik houd maar steeds in mijn hoofd dat hij toch gewoon gaat. Maar krijg dat sprankje hoop dat hij misschien niet gaat er ook niet uit. En dus zit ik met een lijf vol spanning. Ik zou graag willen dat hij gewoon een definitief ja of nee zou zeggen. Dat maakt voor mij de boel een stuk duidelijker. Maar goed, hij zegt nog niets dus ik weet nog niets.
En ja, het is ongelofelijk dat hij denkt verantwoording aan miep overzee te moeten afleggen. Hoe krijg je zulke dingen in je hoofd, hoe kun je denken dat je dat moet doen? Ik begrijp daar helemaal niets van. Denk ook niet dat ik dat ooit zal kunnen begrijpen.
meiden
ps. en new, veel plezier vanmiddag
En ja, het is ongelofelijk dat hij denkt verantwoording aan miep overzee te moeten afleggen. Hoe krijg je zulke dingen in je hoofd, hoe kun je denken dat je dat moet doen? Ik begrijp daar helemaal niets van. Denk ook niet dat ik dat ooit zal kunnen begrijpen.
meiden
ps. en new, veel plezier vanmiddag
zondag 7 juni 2009 om 13:01
Sanne, het lijkt erop dat hij nu een soort van uit zijn roes begint te komen, en dus de realiteit weer begint te zien. Ze hebben ruzie gehad (knap hoor, met iemand die je niet eens kent), hij beseft dat het misschien toch allemaal niet zo perfect is als hij hoopte (zij is niet zo perfect) en dat hij daarvoor zijn hele gezin op het spel wil zetten. Hij zal de eerste niet zijn die dan met hangende pootjes terug wil komen. En ook zo typisch; mijnheer heeft ruzie met doos, voelt zich rot en wie is dan de eerste bij wij hij uithuilt?? Juist..jij. Jij die hem zo goed kent, die zo vertrouwd is. Komt er nu ineens achter hoe ontzettend waardevol en fijn dat eigenlijk is, iemand hebben die je zo goed kent en bij wie je altijd jezelf kunt zijn. Zo ging het hier dus ook..zij viel tegen, zijn roze bril ging af en ineens was ik de hemel op aarde. En dat besefte hij pas nádat hij het eerst met die ander (die zgn perfecte doos) had geprobeerd. Moraal van het verhaal; het gras lijkt altijd groener, met de nadruk op lijkt. Dat er daardoor veel kapot gemaakt moet worden om tot dat besef te komen vind ik bitter. Ga niet teveel hopen, maar bedenk hoe jij je leven vanaf nu voor je ziet. Mocht hij terug willen komen dan zou ik (heb ik althans gedaan) mijn voorwaarden stellen, en hem zéker niet meteen bij je laten wonen. Laat hem maar een paar maanden zwoegen en zweten, en hem in het ongewisse laten. Een mooie test, en het geeft jou meer zekerheid omtrent zijn intenties. Valt hij in die periode terug op de doos dan weet je genoeg. Zorg goed voor jezelf, want dat is ook wat hij doet. Iemand die verliefd is is zo egoistisch als de pest, alles moet wijken. En dat is niet te vatten, hij zal het zelf ook niet helemaal snappen. Hij is nu in de war, maar jij ook.
zondag 7 juni 2009 om 13:16
Ik hoop er niet eens op dat hij bij mij terug wil komen, ik denk niet dat hij dat wil. Maar waar ik wel heel erg op hoop is dat hij niet naar Amerika gaat. Het zou voor mij de scheiding een stuk makkelijker maken, zonder die doos op de achtergrond.
Waar ik me wel over verbaasde was het feit dat hij vond eerst een flink stuk weg te moeten zijn voor hij me kon bellen. Heb daar vind ik ook geen goed antwoord op gekregen. Kreeg wel een mailtje daarin stond "dank je wel voor het luisteren ik weet dat het voor jou heel dubbel moet zijn. Ik weet nu ook niet wat er gaat gebeuren maar wil het contact met jou niet kwijt, Ik weet het allemaal niet meer". Wat moet ik daar nou mee? Ik wil rust in de tent, rust in mijn hoofd. En op deze manier krijg ik dat niet. Heb hem terug gemaild en gezegd dat hij voor eens en voor altijd duidelijk moet maken of hij nu wel of niet gaat. Als ik dat weet weet ik ook hoe het verder moet/gaat.
En ja ben zwaar in de war. Het ene moment zegt hij het een, het andere moment zegt hij het ander. Nou eerst maar eens duidelijkheid over zijn gaan of niet gaan. En dan zien we wel weer verder.
meiden
Waar ik me wel over verbaasde was het feit dat hij vond eerst een flink stuk weg te moeten zijn voor hij me kon bellen. Heb daar vind ik ook geen goed antwoord op gekregen. Kreeg wel een mailtje daarin stond "dank je wel voor het luisteren ik weet dat het voor jou heel dubbel moet zijn. Ik weet nu ook niet wat er gaat gebeuren maar wil het contact met jou niet kwijt, Ik weet het allemaal niet meer". Wat moet ik daar nou mee? Ik wil rust in de tent, rust in mijn hoofd. En op deze manier krijg ik dat niet. Heb hem terug gemaild en gezegd dat hij voor eens en voor altijd duidelijk moet maken of hij nu wel of niet gaat. Als ik dat weet weet ik ook hoe het verder moet/gaat.
En ja ben zwaar in de war. Het ene moment zegt hij het een, het andere moment zegt hij het ander. Nou eerst maar eens duidelijkheid over zijn gaan of niet gaan. En dan zien we wel weer verder.
meiden
zondag 7 juni 2009 om 13:31
Tja, Sanne.
Het contact met jou niet kwijt willen betekent nog niet dat hij voor jou wil gaan. tenminste, in mijn geval was dat zo.
Ex wou zooooo graag nog gezellig contact met mij, vrienden blijven en zo... maar wel op zijn voorwaarden. Oftewel, hij ging gewoon gezellig door met waar hij mee bezig was, zichzelf..... en het object van zijn verliefdheid... hij wil gewoon alles.... een vriendinnetje met maatje 36 en ik, de moeder van zijn kinderen om overige zorgen mee te kunnen delen......
Ja, doei!!! Doe dat dan ook maar bij haar hoor.....
En oh, wat snapt hij goed dat ik er helemaal kapot van ben.... Ja... en??? Wat gaat hij ermee doen dan? In de vorm van gedrag..... niks dus... Woorden zeggen is niet zo moeilijk.... maar iets zeggen en dan ook iets doen...... tja, da's andere koek.
Geen daden maar woorden... laat hem maar eens bewijzen hoe hij in elkaar zit.... want mooie praatjes, die zijn niet zo moeilijk....... de praktijk, daar gaat het om...
Het contact met jou niet kwijt willen betekent nog niet dat hij voor jou wil gaan. tenminste, in mijn geval was dat zo.
Ex wou zooooo graag nog gezellig contact met mij, vrienden blijven en zo... maar wel op zijn voorwaarden. Oftewel, hij ging gewoon gezellig door met waar hij mee bezig was, zichzelf..... en het object van zijn verliefdheid... hij wil gewoon alles.... een vriendinnetje met maatje 36 en ik, de moeder van zijn kinderen om overige zorgen mee te kunnen delen......
Ja, doei!!! Doe dat dan ook maar bij haar hoor.....
En oh, wat snapt hij goed dat ik er helemaal kapot van ben.... Ja... en??? Wat gaat hij ermee doen dan? In de vorm van gedrag..... niks dus... Woorden zeggen is niet zo moeilijk.... maar iets zeggen en dan ook iets doen...... tja, da's andere koek.
Geen daden maar woorden... laat hem maar eens bewijzen hoe hij in elkaar zit.... want mooie praatjes, die zijn niet zo moeilijk....... de praktijk, daar gaat het om...
zondag 7 juni 2009 om 13:39
Ja precies. Hij weet ook heel goed wat hij moet zeggen om jou te vriend te houden, wil ook het beste uit de scheiding halen. Maar vooral erg opvallend dat op het moment dat het even niet loopt zoals hij wil met de doos, hij gelijk weer aan jou hangt en van die mooie woorden zegt. Hij weet nu niet wat hij wil, maar houdt alle opties open..heel slim.
Daarom moet jij nu voor jezelf een doel bepalen, wat je dus ook doet. Zekerheid of hij naar Amerika gaat en verder kijk je nog niet. Het is allemaal een ego-kwestie; die mannen willen dat je niet zonder ze kunt, dat ze zo belangrijk zijn dus is het nodig om je te paaien. In de hoop dat je ze niet laat vallen. Want reken maar dat er in de meeste gevallen een tijd komt dat ze keihard naar je terug rennen, als het minder leuk is dan gedacht.
Laten we eerlijk zijn, in deze situatie is het niet logisch dat er van een echte relatie sprake zal zijn. Er is nog geen real life contact geweest met die doos, dus dan is er ook niks om te vergelijken. Het was even spannend en het hield de sleur buiten, en het is een teken aan de wand dat het in de relatie niet ging zoals hij wil. En dat kan dus alle kanten op gaan.
Daarom moet jij nu voor jezelf een doel bepalen, wat je dus ook doet. Zekerheid of hij naar Amerika gaat en verder kijk je nog niet. Het is allemaal een ego-kwestie; die mannen willen dat je niet zonder ze kunt, dat ze zo belangrijk zijn dus is het nodig om je te paaien. In de hoop dat je ze niet laat vallen. Want reken maar dat er in de meeste gevallen een tijd komt dat ze keihard naar je terug rennen, als het minder leuk is dan gedacht.
Laten we eerlijk zijn, in deze situatie is het niet logisch dat er van een echte relatie sprake zal zijn. Er is nog geen real life contact geweest met die doos, dus dan is er ook niks om te vergelijken. Het was even spannend en het hield de sleur buiten, en het is een teken aan de wand dat het in de relatie niet ging zoals hij wil. En dat kan dus alle kanten op gaan.
