Hét (r)emigreren Topic

Weet je Elninjoo, ik kan er zoals je vermoedelijk wel begrijpt dus wel mee leven. En mijn vader leeft bovendien altijd verder, zelfs na zijn dood maar nu vooral in mij en zijn kleindochter. We leken onvoorstelbaar veel op elkaar en ik voel hem nog altijd bij me. Bovendien was tijdens zijn leven ons contact zo hecht, dat pakt niemand mij nog af.



We hebben voor zijn dood al vaak gepraat over de tijd dat hij er niet meer zou zijn en ik had op dat vlak dan ook niets meer toe kunnen voegen de weken voor zijn dood. Hij is bovendien vrij onverwacht overleden op een moment dat hij op de operatietafel lag, dus niemand heeft erbij kunnen zijn van de familie.



Ik weet waarom hij de keuze heeft gemaakt mij niet in te lichten en als ik het had geweten dat hij ziek was, was ik zeker naar NL teruggegaan. Dit was zijn wens uit liefde voor mij en ik heb dat als heel bijzonder ervaren, begrijp waarom hij die keuze heeft gemaakt. Het ging hier dus niet om mijn wens of keuze om liever te reizen dan bij hem te zijn, maar om die van hem.



Lapin, ik begrijp goed dat je het er moeilijk mee hebt dat je vader en jij geen afscheid hebben kunnen nemen. Ik heb in NL lange tijd stervensbegeleiding gedaan en nabestaanden geholpen met rouwverwerking. Geen afscheid (kunnen) nemen, is vaak extra belastend en kan de verwerking afremmen. Hoelang is je vader nu overleden?

Ben ik weer even. Het lukt niet goed om geregeld mee te lezen, nieuw werk he, dus laat me van mijn beste kant zien en geen eigen computer thuis want ik ben nog aan het logeren. Maar ik denk wel aan jullie!



Anais, ik begrijp je helemaal, wat fijn dat je er vrede mee hebt, een ander zou er misschien jaren mee lopen (met het geen afscheid hebben kunnen nemen). Ik zou, als mij de vraag wordt gesteld, ook liever niet in het duister worden gehouden, maar zo was jouw situatie niet. Dat gezegd hebbende, ik kan maar beter mijn mond houden want mijn familie weet (nog steeds) niet dat ik terug ben in NL. Nu krijg ik vast het halve forum over me heen... Ja, het is slecht van me. Ohohoh, had mijn moeder toch gelijk he, dat ik zo'n slechte dochter ben!



Ainne, je kruimelkersenbaksel ziet er heerlijk uit. Ik kan niet wachten tot ik ook weer kan koken, na ruim zes weken zonder keuken begint het echt te kriebelen. In Thailand was het niet zo erg (veuls te lekker daar, wat je ook eet), maar nu eet ik met de pot mee, en die pot is heel anders dan mijn eigen potjes. Ik wil weer nasi. En pittige curries. En crumble! Zucht. Nog effies wachten...

Hé Cara, wat leuk dat je er weer bent! Hoop dat je een geweldige reis gehad hebt en nu een goede start in Utrecht.



Hé dames en heer, ik heb lang niet meegeschreven maar lees nog regelmatig hoor....

Disco: fijn dat je zo'n leuke vakantie had in Turkije, lekker bruin geworden, lekker gegeten en goed geintegreerd daar lees ik al.

Sarah: wat heerlijk dat alles nu toch (bijna) rond is! Lijkt me ook erg moeilijk om in die omstandigheden afscheid te nemen van je ouders. Sterkte ermee.

Chicha wat goed dat de kleine heks zulke mooie cijfers had op haar rapport. Mijn dochter mag morgen haar rapport ophalen, ik ben benieuwd...

Nymeria vast gefeliciteerd met je zoon en sterkte met het kinderfeest zaterdag. Jouw kinderen hebben inderdaad erg mooie namen (voor mijn tweede kindje had ik ook Sofia als naam maar het werd een jongetje....).

Anais: is je dochter weer helemaal beter?

Is het bij jou ook zo warm nu? Hier 35 graden, behalve met airco of in het water is het nergens uit te houden...

Lapin, heb je nog iets gehoord van die aanklacht ivm de honden? Jammer dat je moeder weer weg is, het blijft een leeg gevoel, hè. Gelukkig ga je gauw weer die kant op.

Razz goed zeg van dat appartement, ik hoop dat het doorgaat (heeft er toch nog iemand voordeel van de crisis)

Saby, welkom! Gezellig dat je hier mee komt schrijven

Specu: hoe was de gay-parade?



oh, tijd om naar huis te gaan. Voor de rest

zal binnenkort weer even schrijven hoe het híer gaat....

Mijn ouders zijn niet terminaal, maar wel een mens vd dag, dat is wel een verschil.

Ik ben al 5 jaar langer in nederland gebleven dat we eigenlijk wilden gaan, dus die hebben ze al cadeau.

De kinderen hebben nu nog de goeie leeftijd, mijn man is nog niet te oud om toegelaten te worden, maar elk jaar bij aus. gaat eraf.

de baan die ie nu krijgt ligt niety voor t opscheppen, zeker in deze tijd niet, mijn broer woont een straat verder van mijn ouders en ik ga niet van mijn gezin scheiden omdat zij zielig zijn.

het is nu gaan of vergeten, straks zijn zij dood en heb ik onze droom laten gaan, zo zijn we niet getrouwd.

en dat is wat Ine bedoelt, je moet als ouders niet op moment supreme gaan lopen piepen, maar gelukkgi is mijn vader al zover dat ie zelf ook vind dat een jong gezin niet tegen hun zin hier moet blijven voor een ouwe man die het eeuwige leven niet meer heeft.



Nee wij zijn een blok van vier en we klaren het wel, je krijgt kinderen en ze vliegen uit.



Ik vind het echter niet hetzelfde op afstand zoals Anais zegt, ik vind het een groot verschil, ik heb wel al vaker heel ver van huis gebivakeerd en als er dan thuis iets was dan leek dat op grote afstand nog veel erger , gewoon omdat je er niet bent en die knuffel niet kan geven.

Anais, daar zou ik toch heel veel moeite mee hebben als mijn ouders zouden verzwijgen als ze erg ziek zouden zijn. Het is goed dat jij er vrede mee kan hebben en ja, je draagt je ouders in je hart altijd bij je, dat is helemaal waar, maar ik zou alles op alles zetten om ze nog te kunnen zien.

Ik weet ook zeker dat mijn ouders en schoonouders ons meteen op de hoogte zouden stellen als ze ernstig ziek zouden worden. Ik ben zelfs vorig jaar twee weken naar NL gegaan, alleen omdat mijn moeder even niet lekker in haar vel zat. Nou is het natuurlijk wel zo dat het voor mij buiten het hoogseizoen heel goed mogelijk is om zomaar even naar NL te gaan. In die positie verkeert niet iedereen, dat besef ik ook wel. En ik woon ook niet aan de andere kant van de wereld.



Toen wij zes jaar geleden naar Frankrijk verhuisden had mijn moeder al kanker. We hebben uiteraard ook overwogen ons vertrek uit te stellen, maar uiteindelijk besloten om toch te gaan. En mijn moeder is er nog steeds en heeft op haar oude dag al een tiental leuke vakanties bij ons meegemaakt, die ze anders niet gehad zou hebben. Daar komt nog bij dat ik beide ouders en beide schoonouders nog heb, en moet je dan wachten tot ze allemaal overleden zijn? Hoe dan ook, dit blijven zware beslissingen, afwegingen die ieder voor zich moet maken.



Wat ik een heel positief aspect vind van in het buitenland wonen is dat je je familie op een heel andere manier leert kennen. Om een voorbeeld te noemen: Ik heb aardig wat neefjes en nichtjes die ik, toen ik nog in NL woonde alleen zag als ze op een zondagmiddag langs kwamen. Dan was het feest, iedereen was happy, je bracht een paar uur met elkaar door en weg waren ze. Nu ik in Frankrijk woon, komen ze hier bijna allemaal over de vloer, blijven een week en dan ben je ineens 24 uur per dag samen en leer je ze pas echt kennen. Dan hebben ze ineens een ochtendhumeurtje, of zijn het ruziezoekertjes, of nemen ze je in vertrouwen. Hetzelfde ervaar ik met ouders, broers en zussen. Die paar keer per jaar intensief samen zijn betekent voor mij veel meer dan die kopjes koffie elke week.

He Sarah, je hoeft je niet te verdedigen hier hoor. We zijn, hoe je het ook bekijkt, allemaal 'egoistisch' bezig door weg te gaan uit NL. En dat bedoel ik niet negatief. We volgen toch allemaal ons hart en doen wat we willen.

Fijn dat je broer dichtbij je ouders woont. Mijn zus woont ook in hetzelfde dorp als mijn moeder.



Guiri, daar ben je weer eens. Alles goed bij jou?

Nee, verder nog niets gehoord over de zaak met de honden. Mijn man heeft deze week een mooie brief er uit gestuurd met onze kant van de zaak. Dus we wachten weer af.



Anais, wat mooi dat je stervensbegeleiding hebt gedaan in NL. Dat lijkt me een nuttig gevoel. Zoiets zou ik ook wel willen doen, maar ik zit een beetje met de taal, daar moet je toch vloeiend frans voor kunnen spreken vind ik.

Mijn vader is in december 2006 overleden, 2,5 jaar geleden dus. Ik kan er tegenwoordig aardig mee om gaan hoor, het gaat bij je leven horen.



Wat een zware onderwerpen allemaal vandaag. Het hoort er ook allemaal bij.



Het begint hier heel erg hard te onweren nu en de honden blaffen zich gek . Gezellig, ik hou van onweer. Alleen vliegt zometeen alle satelliet-en internetverbinding er weer uit waarschijnlijk.

Dus als jullie niets meer van me horen, niks aan de hand, gewoon een flinke onweersbui

Hey Cara, het was mijn kersencrumble trouwens, niet Ainnes. Hij was ook echt lekker. Ik ben er nog steeds trots op!

Vertel nou eens hoe het zit met vent en die eierstokken van jou! Logisch, dat je een eigen plek gaat missen. Wanneer kun je verhuizen?



Sarah, dank je. Dat bedoelde ik inderdaad en ik word wel blij van jouw verhaal. Mijn hele post was naar aanleiding van jou, ik wilde het niet persoonlijk voor je maken, maar ik schreef vervolgens niet zo handig. Ik geef je groot gelijk om toch te gaan. De baan is er nu, alle hindernissen zijn genomen en als jullie het echt willen moet je gaan, voor jezelf en je gezin.

Denk ook dat het scheelt dat jouw man ook gewend is aan het ver bij zijn ouders vandaan wonen.



En ik merk dat ik iets teveel op het forum zat de laatste dagen, onder andere om te katten op een ander topic en daar werd ik ook niet echt vriendelijker van. Vanmiddag zijn we wezen zwemmen en ik ben nu weer normaler .



Over afstand en afscheid nemen. Denk dat het allemaal niet zoveel uitmaakt, of je nu ver weg of dichtbij woont.

Als ik in Maastricht zou wonen en mijn ouders in Groningen, zou ik ze ook niet elk weekend zien. Dan zit er misschien minder km tussen, maar ook dan kun je bijv te laat zijn om afscheid te nemen of moet je het doen met communicatiemiddelen als telefoon, e-mail etc.



Ik zou het wel graag willen weten wat er met mijn ouders aan de hand zou zijn, maar het is hun eigen keuze of ze dat ook doen. De keuze van Anais' vader kan ik me ook goed voorstellen, zou dat zelf misschien ook wel gedaan hebben. Mijn opa's en oma's zijn ook allemaal heel plotseling overleden, terwijl ze allemaal op loopafstand woonden. Dus dat had niet uitgemaakt, of ik nu naast ze woonde of op 1000 km afstand. Afscheid nemen was er sowieso niet bij geweest en voor mij hangt het daar niet vanaf.

Maar ik kan me wel voorstellen dat het voor mensen, zoals jij, Lapin, het juist wel heel verdrietig en wrang is dat je te laat was. Dat je niet meer iets hebt kunnen zeggen.

Voel jij je thuis in CH? Of zou je gelukkiger zijn in NL? Echt nieuwsgierig hoor.

Het is ook anders hoor, niet op koffie-drink-afstand wonen. Je contact is ook anders. Ik heb nu bijv beter contact dan toen ik nog in NL was. Het is nu intenser en we zijn opener over dingen die we leuk vinden of juist niet.



Elninjoo, je bent niet altijd in de situatie dat je afscheid kunt nemen. Of je nu ver weg woont of dichtbij, veel mensen hebben niet de kans om nog een laatste woord te zeggen.

Zoals bij Bloempje kan ik me heel goed voorstellen dat je liever dicht bij elkaar zou wonen, gewoon om even een arm om iemand heen te slaan of elkaar te zien. Maar de situatie van Bloempjes moeder kan Bloempje niet veranderen, of ze nu in NL is of in Egypte. Het gevoel van verweg zitten is naar, maar naar NL gaan, maakt haar moeder niet ineens beter.

Door email en telefoon en internet zijn er zoveel mogelijkheden voor contact, dat was vroeger niet. Dan emigreerde iemand van de familie en hoorde je amper wat.

De broer van mijn oma vertrok toen hij 18 was, ging voor een bedrijf werken in Italie, hij is veel in Amerika en Spanje geweest, maar blijven plakken in Italie. In onze familie was het heel normaal dat iemand ver weg woonde, dat scheelt misschien ook. Ik heb altijd gezegd dat ik weg zou willen, dus het hoorde er een beetje bij. Als jij liever bij je ouders in de buurt blijft, kan ik me dat ook voorstellen en is dat toch ook prima? Ik doelde op situaties waarin ouders emotioneel manipuleren. Over niets anders meer kunnen praten dan dat 'het voor hun zo erg is dat hun kind gaat emigreren'.

Misschien ben ik ook harder of koeler, dat kan best.



Anais heeft trouwens de keuze niet bewust laten lopen. Het was de keuze van haar vader. Ik ben blij dat Anais het begrijpt en er vrede mee heeft.

Mijn ouders leven nog, maar ik kan me voorstellen dat zij ook zo'n keuze zouden maken.

Dagthema: als er wat met mijn ouders zou zijn, zou ik het acuut willen weten. Ik kies dan zelf wat mijn reactie daarop is.

Verder heb ik vandaag liggen bakken in de zon, eventjes gezwommen (bah, er waren veel kinderen en ouwe trutten in het bad, dus van baantjes trekken kwam niet veel terecht).

Heb gave bikini's via internet besteld, niet zo ruig als Anais, slechts twee

Het MO zit wel vol macho's zeg, duh. Bellen er twee kerels aan (intercom), eerste wat ze vragen: is je man thuis, we willen praten over jullie zwarte hond. Die MEMCP's vragen gelijk naar mijn man, alsof ik handelingsonbekwaam ben

Nog even werken, en....dan lekker uitzakken met de nargile

Discovery schreef: trouwens, even inhaken op wat anais vertelde... zouden jullie op de hoogte gesteld willen worden van ziekte/ellende bij de thuisblijvers of zou je liever (net als bij anais gebeurd is) het niet weten.



Wat een open deur, Discovery, die vraag of je het wel of niet wilt weten als er wat met de familie aan de hand is. Speel je nou de grote onschuld door te doen alsof je het niet begrijpt of snap je er echt niks van wat ik schreef? Niemand hier zal zeggen, nee hoor, ik wil het niet weten. Was je echt nieuwsgierig naar de antwoorden hierop? Ik proef wat anders namelijk.



Ook ik heb zoiets nooit gesteld zoals bekend en aangegeven hoe het in de situatie met mijn vader is verlopen en dat ik zijn wens hierin heb gerespecteerd. Ik vind dat wat ik heb geschreven aan persoonlijke info wat ook voor mij gevoelig ligt, door jou uit zijn verband wordt getrokken met de vraag of anderen het zouden willen weten als hun familie zo ziek zou zijn. Alsof mensen er voorstanders van zijn om niks te horen als het slecht gaat met familie.



Vind het net zoiets als de vraag: zouden jullie de lotto willen winnen? Ook op een vraag als deze weet je bij voorbaat al wat er wordt geantwoord. Kom op zeg, Discovery, jij stelde die idiote vraag en helaas blijkt daaruit dat je niet begrijpt wat ik schreef.



Ine verwoordde het perfect, zoals zij het omschreef in 1 zin is het en niet anders:

Anais heeft trouwens de keuze niet bewust laten lopen. Het was de keuze van haar vader.



Dat ik zijn keuze heel goed begrijp en respecteer, gaat kennelijk te ver voor jou maar is iets heel anders dan dat hij mij vooraf belde met de vraag: zeg Anais, wil je het weten als ik op sterven lig of niet?

Idd Anais, die keus heb jij niet gehad. Jouw vader heeft die keus voor jou gemaakt.

Elke familie, elk persoon gaat er anders mee om. Toen Man's oma ernstig ziek in het ziekenhuis lag, hebben we wel gezegd dat het niet goed ging, maar dat wist ze zelf ook wel. Ik had haar al zo vaak naar de emergency gereden omdat ze zwaar benauwd en onwel was, en ze had thuis een zuurstofmachine, die ze steeds hoger zette. En famille is besloten niet te zeggen dat ze waarschijnlijk niet meer uit het ziekenhuis zou komen. Dan had oma de moed meteen opgegeven. We hebben wel haar dochter in de VS gebeld, en we hoopten dat die nog afscheid van haar moeder kon nemen. Maar, ze moest overkomen voor de begrafenis. De artsen hebben ons ook niet gezegd hoe ernstig het was, tot een paar dagen voor haar overlijden. Misschien konden ze de situatie wel niet helemaal inschatten. Toch waren er familieleden die de ernst van de situatie ook op dat moment verdrongen hebben, tot oma overleed. Voor hen kwam het toch plotseling, iig gevoelsmatig.

Bovendien, niemand weet toch wanneer het zijn/haar tijd is. Het zijn ook dingen die je niet meer terug kan draaien. Het is nou eenmaal zo gebeurd, en dat moet je verwerken, moet een plek krijgen.

Toen mijn moeder vorig jaar echt niet lekker was, heeft ze mij ook niet en detail verteld hoe naar ze zich voelde, om mij niet te zeer ongerust te maken. Anders was ik misschien wel in een vliegtuig gesprongen. Zij wilde mij niet pressen. Ik vond dat wel moeilijk, maar ik snap het ook wel. Toen ik bronchitis had, heb ik mijn ouders verteld dat de griep op mijn stembanden geslagen was. Ze konden er toch niets aan doen, anders hadden ze zich ongerust gemaakt.

Hoi,



Wil me even voorstellen: Ben een vrouw 25 jaar en we gaan binnenkort naar Australië verhuizen. Ik ben zelf ben ik Australische,...en ik hoop mijn man mee te krijgen

Zo is het Specu, wie weet heeft mijn vader ook niet kunnen inschatten dat het al zo snel was afgelopen, net als de artsen.

Ik ben blij dat je begrijpt hoe het is, ik voel dat.. kan niet uitleggen waarom, maar bedankt daarvoor op deze speciale dag: de geboortedag van de liefste man in mijn leven: mijn vader....

Vandaag bloemen bij zijn foto gezet en gedaan wat hij altijd zei: Anais, als je verdrietig bent, moet je iets leuks voor jezelf doen. Ik heb om die reden vandaag een feestmaal gemaakt voor Tb en mijzelf, met dubbele gevoelens en geproost op deze speciale dag, de dag waarop hij lang geleden werd geboren.

Anais

Specu, je schreef: Toen mijn moeder vorig jaar echt niet lekker was, heeft ze mij ook niet en detail verteld hoe naar ze zich voelde, om mij niet te zeer ongerust te maken. Anders was ik misschien wel in een vliegtuig gesprongen. Zij wilde mij niet pressen. Ik vond dat wel moeilijk, maar ik snap het ook wel. Toen ik bronchitis had, heb ik mijn ouders verteld dat de griep op mijn stembanden geslagen was. Ze konden er toch niets aan doen, anders hadden ze zich ongerust gemaakt.



Dat ligt exact in de strekking die ik probeerde duidelijk te maken! Volgens mij heb je een hele lieve moeder, die eveneens een onvoorwaardelijke liefde voor jou voelt.

Rubis, lief! Dank je... (beetje traantjes hier maar dat is niet erg want emoties zijn echt)

Ik beken: ik bel mijn ouders bijna elke dag via skype. Gewoon, zomaar, soms voor een kletspraatje, soms voor een echt gesprek. Ik mis ze heel soms, dan zou ik willen dat ik even bij ze op de koffie kan- maar dat kan niet. Daar heb ik zelf voor gekozen, maar een enkele keer heb ik het er wel moeilijk mee. Meestal niet, omdat ik hier gelukkiger ben dan in Nederland, en dat weten ze en dat gunnen ze me.Toch denk ik niet dat het het belangrijkste in een relatie is, om ze te knuffelen, ik ben meer verbaal gericht. Toen mijn ouders hier in de lente waren, schrok ik ook van de gezondheid van mijn moeder, en heb ik ook flink gehuild (bij man, of als ik alleen was)- ik weet niet of mijn moeder ooit nog de reis kan ondernemen. Maar ik geef mijn leven hier er niet voor op. Dat zouden mijn ouders ook niet willen. Mijn zus doet wel eens verwijtend richting mij- ik probeer me er niet teveel van aan te trekken. Ik heb een goede relatie met mijn ouders, en als ze zouden overlijden (may they have a long life) hoef ik geen wroeging te hebben. Als ze hier zijn, sloof ik me altijd uit om het ze naar de zin te maken. Omdat ik ze een goede herinnering mee wil geven. En ja, dan bijt ik soms op mijn tong, of zeg: laat me het me nou maar op mijn manier doen.

Anais en

Ik begrijp een nauwe band met je vader- ik ben ook een copie van mijn vader, uiterlijk en innerlijk. Ik houd ook van mijn moeder, maar kan mijn vader makkelijker begrijpen.

Nogmaals: en ik voel wat je bedoelt.

LIEF, Specu, doet me echt goed je reactie of ben ik nu een emotionele trut? Ik herken zoveel van wat je schrijft..

Vaderskindjes... DE man in je leven, twee handen op een buik en de allereerste man die zo bepalend was, die onvoorwaardelijk van je hield (in jouw geval houdt) tot zijn dood aan toe en die je zo goed begreep/begrijpt. Voor mij de man die ertoe bijdroeg dat geen vriend ooit goed genoeg voor mij was want mijn vader oversteeg ze allemaal. Tot een paar jaar geleden, toen ik mijn grote liefde vond bij Tb. Nee, hij is niet zoals mijn vader maar geeft me wel een vorm van liefde die me doet denken aan mijn vader en wat me vertelt: zo hoort het te zijn, zo is het goed (zoiets..).

quote van Ine

Maar ik kan me wel voorstellen dat het voor mensen, zoals jij, Lapin, het juist wel heel verdrietig en wrang is dat je te laat was. Dat je niet meer iets hebt kunnen zeggen.

Voel jij je thuis in CH? Of zou je gelukkiger zijn in NL? Echt nieuwsgierig hoor.

unquote



Ja hoor Ine, over het algemeen voel ik me hier thuis. Maar NL blijft trekken. Dat heeft meerdere redenen. Mijn familie woont er en ik mis het om me uit te drukken in het nederlands. Ik spreek nog steeds frans op een gebrekkige manier, ik kan me best behelpen maar lekker kletsen gaat nog steeds niet. Ik zou ook best een tijdje in een engelstalig gebied willen wonen.

De laatste tijd zit het ons ook best tegen hier, dat gedoe met de honden en de rechtszaak tegen de architect loopt ook nog steeds. En een gesprek voeren in het frans is 1 ding, maar juridische stukken lezen en brieven schrijven is een stuk moeilijker.



Anais, ik denk niet dat Disco het lullig bedoelt hoor. Tenminste zo kwam het op mij niet over. Maar ik snap wel dat het gevoelig ligt.



Ine, heb je nog wat meegekregen van de gay-parade?



Theundertaker, wat leuk, Australie. Sarah vertrekt binnenkort ook naar Australie. Maar dat had je waarschijnlijk al gelezen.

Weet je man nog niet zeker of hij meegaat?

quote:lapin schreef op 25 juni 2009 @ 22:27:

Ine, heb je nog wat meegekregen van de gay-parade?

Ja, ik liep vooraan! Wil je een link naar het youtubefilmpje? Ik sta er best leuk op, alleen had ik die string toch beter niet aan kunnen doen. Helaas heeft niemand dat van te voren gezegd..

Anais, lees nu net dat vandaag de verjaardag van je vader is. Die dagen blijven moeilijk he?

quote:Ine schreef op 25 juni 2009 @ 22:34:

[...]





Ja, ik liep vooraan! Wil je een link naar het youtubefilmpje? Ik sta er best leuk op, alleen had ik die string toch beter niet aan kunnen doen. Helaas heeft niemand dat van te voren gezegd..



Ja stom, ik bedoel Specu natuurlijk

Was het niet koud met een string aan?

@Anais, idd onvoorwaardelijke liefde. Specuman geeft mij dat ook, ook al ben ik opvliegend, soms een snob, ben ik aggressief als mijn bloedsuiker spiegelt, al is het soms rommelig in huis (lees: stapels papieren op de vloer van mijn werkkamer, iets wat hij haat) als ik te druk met mijn werk ben etc. Dan ben ik net zo emotioneel als jij, want ik zit ook te janken..

Nee, joh, die gay-parade hier is een braaf clubje. Ik denk dat er evenveel politieagenten bewaakten als er gays meeliepen. Dit jaar was er ook een tegendemonstratie door de ortho's, en is iemand opgepakt vanwege het gooien van een ei.

Een paar jaar terug brak echt de pleuris uit: 20.000 pliesie op de been (en nee dat is geen typefout). Ortho's die vuinisbakken in brand staken, auto's bekogelden, slaags raakten met omstanders, een gek met een mes etc.

Vandaag was het blijkbaar tamme boel. Maar ik ben toch maar niet de stad ingeweest, een hoop wegen waren compleet afgesloten.

So much for tolerance... tenminste tweederde van de inwoners van Jeruzalem is tegen de parade.

Foto plakken lukt niet, dan maar een link:

Jerusalem Post