Relaties
alle pijlers
Sexy buurman
woensdag 15 juli 2009 om 21:28
Hallo meiden! Ik ben voor het eerst op het forum, zit namelijk ergens mee en wil het eigenlijk vooral even van me afschrijven en hopelijk wat herkenning vinden van dames die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
Ik ben al jaren gelukkig met mijn vriend en twee jaar geleden hebben we een kindje gekregen. Dat was echt het mooiste wat ik ooit mee had gemaakt en ik was en ben nog steeds supergelukkig met mijn zoontje.
Nu woont er bij ons in het appartementencomplex een hele knappe leuke man.. niet mijn directe buurman maar ik kom hem wel tegen in de hal en in de lift. Hij heeft een vrouw en een kindje dat iets ouder is dan ons zoontje. We wonen hier al sinds de geboorte van mijn zoontje, maar die eerste periode met een baby ben je zo druk dat je nergens anders tijd voor hebt. Al dacht ik wel altijd: wat een leuke vent. Maar de laatste tijd begin ik hem steeds aantrekkelijker te vinden. We zijn niet bevriend met dat stel, dus het zijn alleen toevallige ontmoetingen. De laatste keer dat ik hem tegenkwam in de lift had ik echt kriebels in mijn buik. En ik betrap mezelf er nu zelfs op dat ik aan het fantaseren ben over dat we met elkaar flirten en meer.. En als ik het huis binnenkom, hoop ik aldoor dat ik hem tegenkom.
Het erge is dus dat ik dit helemaal niet wil. Ik ben gelukkig met mijn vriend en helemaal nu we een gezinnetje hebben, wil ik dat niet kapot maken. Ik bedoel, ik heb tijdens mijn relatie met mijn vriend natuurlijk wel eens vaker stiekem een oogje op een ander gehad, volgens mij gebeurt iedereen dat wel eens, maar ik heb het nog nooit zo heftig gehad. Ik heb een beetje het gevoel dat het iets is wat ik niet kan stoppen, mijn verlangen naar die jongen, en dat het uiteindelijk slecht gaat aflopen voor iedereen. Ik zie genoeg gebroken gezinnen om me heen, al te beginnen met mijn eigen ouders, en dat is het laatste wat ik wil.
Pfff erg moeilijk, helemaal omdat ik hem elke dag kan tegenkomen en mijn gevoel voor hem zo sterk is dat ik hem het liefst zou willen verleiden.. En dan ben ik ook weer kwaad op mezelf omdat hij aldoor in mijn hoofd zit en ik niet meer van mijn gezinnetje kan genieten.. erg frusterend..
Achja, het is ook geen wereldprobleem en misschien wordt het gevoel vanzelf wel minder, maar het is toch een lastige situatie. Zijn er meer dames die zo'n situatie hebben gezeten? En hoe ben je ermee omgegaan? Ik hoop van jullie te horen..
woensdag 15 juli 2009 om 21:34
Het was geen buurman, maar een collega. Ik was notabene nét getrouwd (mijn tweede huwelijk), toen ik die kriebels kreeg...en hij ook voor mij.
We vonden elkaar erg aantrekkelijk en hebben regelmatig een praatje gemaakt. En toen kwam het moment dat we er over gepraat hebben...dat het eigenlijk niet kón of mocht, dit soort heftige gevoelens. Het was niet te stoppen.
Omdat hij toen dichterbij zijn woonplaats een baan kon krijgen (die ook nog eens beter betaalde, zodat hij dát tegen zijn vrouw kon zeggen als reden), is hij dus weg gegaan. En ik denk dat dat een goede beslissing was...ik heb nog een hele tijd met warme gevoelens aan hem gedacht, maar kon mezelf én mijn man recht in de ogen kijken...
We vonden elkaar erg aantrekkelijk en hebben regelmatig een praatje gemaakt. En toen kwam het moment dat we er over gepraat hebben...dat het eigenlijk niet kón of mocht, dit soort heftige gevoelens. Het was niet te stoppen.
Omdat hij toen dichterbij zijn woonplaats een baan kon krijgen (die ook nog eens beter betaalde, zodat hij dát tegen zijn vrouw kon zeggen als reden), is hij dus weg gegaan. En ik denk dat dat een goede beslissing was...ik heb nog een hele tijd met warme gevoelens aan hem gedacht, maar kon mezelf én mijn man recht in de ogen kijken...
woensdag 15 juli 2009 om 21:44
Er zijn talloze vrouwen die de situatie herkennen. Probeer 1 groep te vinden. De vrouwen die door zijn gegaan met cultiveren en eventueel nog verder. Spreek ze een paar jaar later. Degene zonder spijt wat ze op het spel hebben gezet en schade die is veroorzaakt bij zichzelf, partner en kinderen.( Ik durf te wedden dat ALS je ze al vind, het harteloze egoïstische personen zijn. )
Kijk dan nog eens naar je buurman...
Kijk dan nog eens naar je buurman...
woensdag 15 juli 2009 om 21:50
Dank voor je snelle reactie Nammma!
Wat goed dat jullie die beslissing genomen hebben. Ik vraag me af of ik zelf zo sterk in mijn schoenen zou staan..
Het is inderdaad precies wat je schrijft, het soort heftige gevoelens die niet te stoppen zijn.
En het is een keuze die je zelf maakt, erin mee gaan met het risico dat je je relatie op spel zet, of het afkappen.
Heb je toendertijd nooit de neiging gehad toch weer contact met hem te zoeken?
Wat goed dat jullie die beslissing genomen hebben. Ik vraag me af of ik zelf zo sterk in mijn schoenen zou staan..
Het is inderdaad precies wat je schrijft, het soort heftige gevoelens die niet te stoppen zijn.
En het is een keuze die je zelf maakt, erin mee gaan met het risico dat je je relatie op spel zet, of het afkappen.
Heb je toendertijd nooit de neiging gehad toch weer contact met hem te zoeken?
woensdag 15 juli 2009 om 21:58
Hey domnaiefmutsje, tuurlijk heb je IN THEORIE gelijk, het is ook stom egoistisch harteloos om zoiets te doen. Maar in de praktijk is het wel wat moeilijker. Gevoelens zijn heel moeilijk uit te schakelen. Maar vind het ook fijn om jullie reacties te lezen en bevestigd te worden in wat ik eigenlijk al wist dat de juiste weg was.
woensdag 15 juli 2009 om 22:04
Ik heb het niet over theorie, ik heb het over werkelijkheid. Gevoelens zijn moeilijk uit te schakelen, maar niet onmogelijk. Je hebt verantwoording voor je gezin, je kunt het je simpelweg eigenlijk niet veroorloven.
Omdat je het wil cultiveren worden die gevoelens steeds sterker. Stel je geeft er minder aandacht aan, beseft wat het je kost en dat het op lange termijn je meer zal kosten dan dat het je zal geven, dan kom je daar wel overheen. Het zijn maar hormonen, niets meer dan een roze bril. Iets wat sowieso overgaat en dan heb je de gevolgen. Voor jou, voor je kind, voor je partner.
Omdat je het wil cultiveren worden die gevoelens steeds sterker. Stel je geeft er minder aandacht aan, beseft wat het je kost en dat het op lange termijn je meer zal kosten dan dat het je zal geven, dan kom je daar wel overheen. Het zijn maar hormonen, niets meer dan een roze bril. Iets wat sowieso overgaat en dan heb je de gevolgen. Voor jou, voor je kind, voor je partner.
woensdag 15 juli 2009 om 22:19
Heb je zelf ook zoiets meegemaakt?
woensdag 15 juli 2009 om 22:20
Nee, ik had het gevoel toen, dat het goed was dat we die beslissing hebben genomen. Het was erg makkelijk zijn adres te achterhalen, maar dat heb ik dus niét gedaan.
Juist omdat ik besefte dat die gevoelens bij beide heftig waren (en dat terwijl hij een ontzettend leuk huwelijk had én ik notabene net was getrouwd en ook stapelverliefd op mijn toenmalige man).
Ik heb toen mijn verstand laten zegevieren....want als we dat niet hadden gedaan, was het grandioos uit de hand gelopen en waren er mensen gekwetst die daar niet om vragen...
Juist omdat ik besefte dat die gevoelens bij beide heftig waren (en dat terwijl hij een ontzettend leuk huwelijk had én ik notabene net was getrouwd en ook stapelverliefd op mijn toenmalige man).
Ik heb toen mijn verstand laten zegevieren....want als we dat niet hadden gedaan, was het grandioos uit de hand gelopen en waren er mensen gekwetst die daar niet om vragen...
woensdag 15 juli 2009 om 22:22
Ja ik heb het ook meegemaakt, en ik weet hoe moeilijk het is. Het kan wel een signaal zijn dat je zelf iets nodig hebt, beetje spanning. Dat kan je in je relatie halen, maar ook door dingen te ondernemen gek genoeg. Verhuizen is niet nodig, met de keus de juiste beslissing te nemen gaat het echt over
woensdag 15 juli 2009 om 22:26
woensdag 15 juli 2009 om 22:26
Je bent eigenlijk al te ver gegaan (denk ik) door je je gevoelens te realiseren. Meestal als je een gevoel krijgt waar een taboe op staat dan kap je het af voordat je het voelt. Dat kan hoor, mensen staan niet willoos tegenover gevoel. Kennelijk vond je dromen legaal maar daarmee ben je eigenlijk al op verboden terrein gekomen.
Ik zou zeggen: tel je zegeningen, word je bewust wat je wel wil en niet wil, en speel geen gevaarlijke spelletjes met jezelf. Mocht het nodig zijn om de buurman straal te negéren, doe dat dan. Mensen zijn echt niet willoos tegenover gevoelens. Ze overmannen je niet als je dat niet wil.
Ik zou zeggen: tel je zegeningen, word je bewust wat je wel wil en niet wil, en speel geen gevaarlijke spelletjes met jezelf. Mocht het nodig zijn om de buurman straal te negéren, doe dat dan. Mensen zijn echt niet willoos tegenover gevoelens. Ze overmannen je niet als je dat niet wil.
woensdag 15 juli 2009 om 22:35
Ik hoop het domnaiefmutsje (waarom die naam haha, volgens mij ben je alles behalve). Inderdaad is de periode dat je kleine kinderen hebt en aan huis gebonden bent een periode dat je niet veel spanning meemaakt. Het speelt denk ik ook mee dat ik redelijk jong was toen ik m'n vriend leerde kennen en al jaren met hem samen ben. Maar jij bent dus veel dingen gaan ondernemen en toen ebte het gevoel voor die ander weg?
woensdag 15 juli 2009 om 22:58
Door de sleur van kleine kinderen, relatie en vooral moeder voelen kan dat snel inslaan ja, iemand die je weer vrouw laat voelen, het gevoel geeft dat je leeft. Echter zit dat daarmee meteen bewezen tussen je oren, want die ander geeft dat alleen niet, hij is alleen een trigger. Je zou het een eyeopener kunnen noemen. Ja, ik ben maar weer eens vrouw gaan worden naast moeder. En dan niet voor die ander maar voor mezelf.
donderdag 16 juli 2009 om 13:43
TO, Ik vind dat je een gezonde kijk op de situatie hebt.
Iedereen wordt wel eens, ongewild, verliefd, inderdaad.
In jouw geval lijkt me het beste het ' gewoon ' uit te zingen, omdat je zelf al aangeeft dat jouw gevoelens niet erg welkom zijn.
Heb je trouwens nooit met die buurman gepraat? Misschien is het wel een echte l*l, dan is je verliefdheid ook zo weg.
Misschien zijn ze over een paar maanden verdwenen. Kun je het trouwens niet bepraten met je eigen man?
Als daarentegen binnen een paar maanden jouw verliefdheid niet verdwijnt, kun je alsnog beslissen wat je hiermee wilt en kunt.
Sterkte
Iedereen wordt wel eens, ongewild, verliefd, inderdaad.
In jouw geval lijkt me het beste het ' gewoon ' uit te zingen, omdat je zelf al aangeeft dat jouw gevoelens niet erg welkom zijn.
Heb je trouwens nooit met die buurman gepraat? Misschien is het wel een echte l*l, dan is je verliefdheid ook zo weg.
Misschien zijn ze over een paar maanden verdwenen. Kun je het trouwens niet bepraten met je eigen man?
Als daarentegen binnen een paar maanden jouw verliefdheid niet verdwijnt, kun je alsnog beslissen wat je hiermee wilt en kunt.
Sterkte
donderdag 16 juli 2009 om 14:52
quote:Groll schreef op 15 juli 2009 @ 22:26:
Je bent eigenlijk al te ver gegaan (denk ik) door je je gevoelens te realiseren. Meestal als je een gevoel krijgt waar een taboe op staat dan kap je het af voordat je het voelt. Dat kan hoor, mensen staan niet willoos tegenover gevoel. Kennelijk vond je dromen legaal maar daarmee ben je eigenlijk al op verboden terrein gekomen.
Ik zou zeggen: tel je zegeningen, word je bewust wat je wel wil en niet wil, en speel geen gevaarlijke spelletjes met jezelf. Mocht het nodig zijn om de buurman straal te negéren, doe dat dan. Mensen zijn echt niet willoos tegenover gevoelens. Ze overmannen je niet als je dat niet wil.Je bent niet te ver gegaan.
Je bent eigenlijk al te ver gegaan (denk ik) door je je gevoelens te realiseren. Meestal als je een gevoel krijgt waar een taboe op staat dan kap je het af voordat je het voelt. Dat kan hoor, mensen staan niet willoos tegenover gevoel. Kennelijk vond je dromen legaal maar daarmee ben je eigenlijk al op verboden terrein gekomen.
Ik zou zeggen: tel je zegeningen, word je bewust wat je wel wil en niet wil, en speel geen gevaarlijke spelletjes met jezelf. Mocht het nodig zijn om de buurman straal te negéren, doe dat dan. Mensen zijn echt niet willoos tegenover gevoelens. Ze overmannen je niet als je dat niet wil.Je bent niet te ver gegaan.
donderdag 16 juli 2009 om 18:17
Ik zou niet proberen m beter te leren kennen in de hoop dat t een l*l is. Stel dat het geen l*l is mar best een aardtie vent, dan zit je alleen maar dieper in de ellende.
Begrijp ik goed dat je fulltime thuis zit? Is het dan niet een optie om een opleiding of werk te zoeken zodat je wereld weer iets groter wordt en je geen tijd hebt om constant na te denken over je buum?
Begrijp ik goed dat je fulltime thuis zit? Is het dan niet een optie om een opleiding of werk te zoeken zodat je wereld weer iets groter wordt en je geen tijd hebt om constant na te denken over je buum?
donderdag 16 juli 2009 om 19:10
Ook in de praktijk kun je er écht overheen stappen hoor. Tuurlijk is dat moeilijker dan in theorie, maar het is maar net wat je wil. Wil je risico's lopen, zul je minder hard vechten tegen het gevoel dan wanneer je je realiseert wat je hebt en van wie je houdt.
Ik vind het overigens niet verkeerd om je je gevoelens te realiseren. Als ik naar mijzelf kijk, kan ik daarna juist veel makkelijker een weg kiezen en me daar aan houden.
Hier heftig verliefd geweest op één van mijn medewerkers, getrouwd ook nog. Best wederzijds, maar na een goed gesprek gewoon realistisch gebleven; hij een partner, ik zijn 'baas'. No go dus. Een tijdje uit elkaars buurt gebleven waar kon en inmiddels kunnen we weer gewoon met elkaar omgaan.
Succes!
Ik vind het overigens niet verkeerd om je je gevoelens te realiseren. Als ik naar mijzelf kijk, kan ik daarna juist veel makkelijker een weg kiezen en me daar aan houden.
Hier heftig verliefd geweest op één van mijn medewerkers, getrouwd ook nog. Best wederzijds, maar na een goed gesprek gewoon realistisch gebleven; hij een partner, ik zijn 'baas'. No go dus. Een tijdje uit elkaars buurt gebleven waar kon en inmiddels kunnen we weer gewoon met elkaar omgaan.
Succes!
donderdag 16 juli 2009 om 19:21
Geen idee of dat altijd mogelijk is, je gevoelens uitschakelen. Ik ken een vrouw die al 24 jaar gevoelens heeft voor een man, vanwege haar gezin geeft ze er niet aan toe. Ongelukkig is ze niet met haar man, maar het blijft knagen. Haar man weet het niet, ze ziet die man misschien een keer per jaar, niet op afspraak. Hij voelt hetzelfde voor haar, maar ze geven er dus niet aan toe. Want ze hebben beiden een gezin en ze proberen elkaar niet tegen te komen, maar dat is niet altijd mogelijk.
Denken is zo buitengewoon moeilijk dat velen de voorkeur geven aan oordelen. Otto Weiss
donderdag 16 juli 2009 om 22:54
quote:HansHier schreef op 16 juli 2009 @ 13:43:
Heb je trouwens nooit met die buurman gepraat? Misschien is het wel een echte l*l, dan is je verliefdheid ook zo weg.Ik heb wel eens een praatje met hem gemaakt, en hij (lijkt althans) ook nog eens aardig.. ja t zou makkelijker zijn als hij inderdaad een l*l was
Heb je trouwens nooit met die buurman gepraat? Misschien is het wel een echte l*l, dan is je verliefdheid ook zo weg.Ik heb wel eens een praatje met hem gemaakt, en hij (lijkt althans) ook nog eens aardig.. ja t zou makkelijker zijn als hij inderdaad een l*l was
donderdag 16 juli 2009 om 23:04
quote:return_of_kreng schreef op 16 juli 2009 @ 18:17:
Begrijp ik goed dat je fulltime thuis zit? Is het dan niet een optie om een opleiding of werk te zoeken zodat je wereld weer iets groter wordt en je geen tijd hebt om constant na te denken over je buum?
Neeee haha, ik werk 4 dagen per week.. en heb vriendinnen, sport, genoeg afleiding. Dus dat is het niet. Hij is gewoon precies mijn type op de een of andere manier. Knap, donkere krullen, lang, stoer, beetje mysterieus.. zucht..
Ja dit gaat niet echt de goede kant op he..
Maar op zich gaat het de laatste dagen juist iets beter met proberen hem te vergeten. Ben hem al een paar dagen niet tegengekomen. En ben leuke dingen aan het ondernemen, vandaag lekker geshopt, binnenkort drankje doen met een vriendin, in augustus een weekje weg plannen.
Begrijp ik goed dat je fulltime thuis zit? Is het dan niet een optie om een opleiding of werk te zoeken zodat je wereld weer iets groter wordt en je geen tijd hebt om constant na te denken over je buum?
Neeee haha, ik werk 4 dagen per week.. en heb vriendinnen, sport, genoeg afleiding. Dus dat is het niet. Hij is gewoon precies mijn type op de een of andere manier. Knap, donkere krullen, lang, stoer, beetje mysterieus.. zucht..
Ja dit gaat niet echt de goede kant op he..
Maar op zich gaat het de laatste dagen juist iets beter met proberen hem te vergeten. Ben hem al een paar dagen niet tegengekomen. En ben leuke dingen aan het ondernemen, vandaag lekker geshopt, binnenkort drankje doen met een vriendin, in augustus een weekje weg plannen.