Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
woensdag 15 juli 2009 om 22:00
quote:Christiane04 schreef op 14 juli 2009 @ 23:12:
[...]
Ik ken mijn lief al erg lang. Een jaar of 10 inmiddels. Ik weet nog precies de dag dat ik verliefd werd. 21 juni 2000. Ik zat achter hem in een kerk bij een huwelijk en dacht: ja jij bent echt leuk. Het heeft toen nog 6 jaar geduurd voordat wij een relatie kregen. Hij vond mij ook wel eerder leuk, maar het kwam er gewoon niet van. In die zes jaar heb ik geen relatie gehad met iemand anders al was er wel zo af en toe een korte fling. Maar ik had altijd het gevoel: nee, jij bent het toch niet. Ze legden het allemaal af tegen mijn lief. Ik heb hem in die 3,5 jaar ook echt als mijn grote liefde gezien en eerlijk gezegd zie ik hem nog steeds zo. Men zegt dat dat gevoel nog wel zal zakken. Dat zal dan wel. Wat ik er maar mee wil zeggen is ik echt iets bij iemand moet voelen wil ik weer een relatie aangaan. Ik zie genoeg relaties om me heen waarvan ik denk: wat vergooien jullie je leven. Zelfs in mijn eigen familie. En ook word ik niet echt vrolijk van het forum. Wat ik daar lees, bedoel ik.
Wat een mooi verhaal
Hij is toch ook je grote liefde? Wat maakt het uit om hem zo te (blijven) zien?
Mijn ex en ik kennen elkaar ook al heel lang en plots was daar opeens de verandering van gevoelens in verliefdheid en liefde. Ben benieuwd hoe we in de toekomst met elkaar omgaan. Ik vind het moeilijk daar nu iets over te zeggen, te vers & emotioneel nog.
[...]
Goed om te horen dat je nu wel uiting kan geven aan je verdriet. Dat heb ik zelf ook. En ik denk dat dat de allerbeste weg is om met verdriet om te gaan. Niet erom heen (weglopen), maar dwars er door heen. Ik denk dat dat de beste weg is om op een gegeven moment op een gezonde manier weer met het leven verder te gaan en (indien een nieuwe relatie gewenst is) een nieuwe relatie aan te gaan.
Volgens mij lukt me dat aardig de laatste tijd. Denk dat je gelijk hebt, hoop ik tenminste. Dan zijn alle tranen niet voor niets geweest. Ik heb zo ontzettend veel emoties gevoeld de afgelopen weken waar ik vroeger verkrampte.
[...]
Dat gaat overigens niet helemaal zonder slag of stoot. Ik kan het er met vlagen best moeilijk mee hebben dat hij alles zo makkelijk opgeeft. Dat doet hij niet, maar dan denk ik: doe er wat aan, pak jezelf beet, geef ons een kant. En dat doet hij niet.
Heeeeeeeeel herkenbaar. Ben nog steeds van mening dat mijn ex te snel besloten heeft dat hij het "gevoel" niet meer heeft. En, omdat hij zich geen raad wist, het heeft uitgemaakt (zijn patroon om met moeilijke dingen om te gaan). Ben daar heel boos om geweest en kan er nog boos om worden.
[...]
Een beetje een mengeling van dat al. Ik weet wat ik zou willen met werk, studie, leven, geld, hobbies, maar ik pak niet door. Ik ondernem geen actie. Voor het grootste deel omdat ik bang ben om te falen, maar ook omdat ik soms niet weet hoe het aan te pakken. Daarnaast laat ik me ook erg tegenhouden door reacties van anderen. Ik word in mijn familie een beetje gezien als een buitenbeentje (daarover zal ik later wat meer vertellen). Ik denk veel over het leven na, ben creatief, maar ook erg gevoelig. Dat wordt in mijn familie als raar gezien. Daarnaast zijn mijn vader en zusje extreem bemoeizuchtig. Als ik al met een idee of plan kom, wordt dat vaak binnen no-time weggevaagd. Ik vind het dus erg moeilijk om in hun nabijheid mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Ik hou nu een beetje afstand (ze weten ook nog niet dat mijn relatie uit is) en merk dat dat werkt. Kan ik nu in alle rust mijn plannen uitwerken.
Hoe zit dat trouwens bij jou? Ben jij een denker of een doener? En wat zijn zoal de plannen die je hebt? Zijn die al wat concreter?
Wat jammer eigenlijk dat we onszelf zulke beperkingen opleggen. Er is nl niets mis mee als je iets probeert en het loopt anders dan je verwacht. Zoals men zegt de reis is belangrijker dan de bestemming. Ik kan wel zeggen dat je je niets van je familie moet aantrekken maar zo werkt het niet, dat weet ik ook. Daag jezelf uit, probeer het met iets kleins en heb schijt aan alles en iedereen! Dit is mss wel het moment om dingen door te zetten.
Ik ben zelf een denker en zie ook overal beren Soms kan ik ook heel impulsief zijn, dat kan goede dingen brengen. Maar dat maakt soms ook dat het niet slaagt omdat ik te snel handel.
Mijn plan is om nog duidelijker te krijgen waar ik blij & gelukkig van word en daar meer naar te gaan leven. Niet teveel dat in anderen te zoeken maar meer in mezelf. Daarnaast wil ik ander werk maar wat weet ik niet precies. Hoewel ik een goede baan heb, wat ik al 8 jr doe, ben ik erop uitgekeken. Ik wil graag achterkomen wat ik leuk vind en er actief mee bezig zijn zodat ik daar gericht keuzes in kan maken.
En zoals jij schreef, lief zijn voor mezelf en beter voor mezelf zorgen
[...]
Ik vind het heel dubbel. Geen contact is voor mij het makkelijkste om met de situatie te handelen. Maar geen contact betekent ook dat het gemis voelbaarder is. Ik heb overigens een heel lief plaatje dat ik graag naar hem wil mms-en. Gewoon als bemoediging. Vooralsnog nog niet verstuurd. Ik wil me houden aan onze afspraak geen contact te hebben omdat het anders alleen maar moeilijker wordt, maar aan de andere kant brandt het mms-je in mijn mobiel. Heb jij niet de neiging om te sms-en? En wat doe je om die neiging te bedwingen?
Ik vind het knap dat je je kunt beheersen! Ik denk wel dat door geen contact het verdriet en het verlies naar boven komt. Ik zeg niet dat dit de manier is, maar wel wel de juiste voor mij. Ik denk dat ik anders hoop en verwachtingen zou houden.
Ik had gister weer de neiging om te smsen maar niet gedaan. Nu is het weer helemaal weg. Ik doe er dus helemaal niets mee, ik weet dat ik er niet mee bereik wat ik zou willen. Om mezelf te behoeden doe ik het niet. Ik leid mezelf dan af.
[...]
Vind ik ook ja. En wat ik al eerder schreef, ik vind onze schrijfsels erg waardevol. Zowel het van me afschrijven als het lezen van anderen. Ik doe daar ook zeker iets mee.Ik ook, het zet me ook aan het denken en dat is goed! En door erover te praten wordt het ook minder groot.
[...]
Ik ken mijn lief al erg lang. Een jaar of 10 inmiddels. Ik weet nog precies de dag dat ik verliefd werd. 21 juni 2000. Ik zat achter hem in een kerk bij een huwelijk en dacht: ja jij bent echt leuk. Het heeft toen nog 6 jaar geduurd voordat wij een relatie kregen. Hij vond mij ook wel eerder leuk, maar het kwam er gewoon niet van. In die zes jaar heb ik geen relatie gehad met iemand anders al was er wel zo af en toe een korte fling. Maar ik had altijd het gevoel: nee, jij bent het toch niet. Ze legden het allemaal af tegen mijn lief. Ik heb hem in die 3,5 jaar ook echt als mijn grote liefde gezien en eerlijk gezegd zie ik hem nog steeds zo. Men zegt dat dat gevoel nog wel zal zakken. Dat zal dan wel. Wat ik er maar mee wil zeggen is ik echt iets bij iemand moet voelen wil ik weer een relatie aangaan. Ik zie genoeg relaties om me heen waarvan ik denk: wat vergooien jullie je leven. Zelfs in mijn eigen familie. En ook word ik niet echt vrolijk van het forum. Wat ik daar lees, bedoel ik.
Wat een mooi verhaal
Hij is toch ook je grote liefde? Wat maakt het uit om hem zo te (blijven) zien? Mijn ex en ik kennen elkaar ook al heel lang en plots was daar opeens de verandering van gevoelens in verliefdheid en liefde. Ben benieuwd hoe we in de toekomst met elkaar omgaan. Ik vind het moeilijk daar nu iets over te zeggen, te vers & emotioneel nog.
[...]
Goed om te horen dat je nu wel uiting kan geven aan je verdriet. Dat heb ik zelf ook. En ik denk dat dat de allerbeste weg is om met verdriet om te gaan. Niet erom heen (weglopen), maar dwars er door heen. Ik denk dat dat de beste weg is om op een gegeven moment op een gezonde manier weer met het leven verder te gaan en (indien een nieuwe relatie gewenst is) een nieuwe relatie aan te gaan.
Volgens mij lukt me dat aardig de laatste tijd. Denk dat je gelijk hebt, hoop ik tenminste. Dan zijn alle tranen niet voor niets geweest. Ik heb zo ontzettend veel emoties gevoeld de afgelopen weken waar ik vroeger verkrampte.
[...]
Dat gaat overigens niet helemaal zonder slag of stoot. Ik kan het er met vlagen best moeilijk mee hebben dat hij alles zo makkelijk opgeeft. Dat doet hij niet, maar dan denk ik: doe er wat aan, pak jezelf beet, geef ons een kant. En dat doet hij niet.
Heeeeeeeeel herkenbaar. Ben nog steeds van mening dat mijn ex te snel besloten heeft dat hij het "gevoel" niet meer heeft. En, omdat hij zich geen raad wist, het heeft uitgemaakt (zijn patroon om met moeilijke dingen om te gaan). Ben daar heel boos om geweest en kan er nog boos om worden.
[...]
Een beetje een mengeling van dat al. Ik weet wat ik zou willen met werk, studie, leven, geld, hobbies, maar ik pak niet door. Ik ondernem geen actie. Voor het grootste deel omdat ik bang ben om te falen, maar ook omdat ik soms niet weet hoe het aan te pakken. Daarnaast laat ik me ook erg tegenhouden door reacties van anderen. Ik word in mijn familie een beetje gezien als een buitenbeentje (daarover zal ik later wat meer vertellen). Ik denk veel over het leven na, ben creatief, maar ook erg gevoelig. Dat wordt in mijn familie als raar gezien. Daarnaast zijn mijn vader en zusje extreem bemoeizuchtig. Als ik al met een idee of plan kom, wordt dat vaak binnen no-time weggevaagd. Ik vind het dus erg moeilijk om in hun nabijheid mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Ik hou nu een beetje afstand (ze weten ook nog niet dat mijn relatie uit is) en merk dat dat werkt. Kan ik nu in alle rust mijn plannen uitwerken.
Hoe zit dat trouwens bij jou? Ben jij een denker of een doener? En wat zijn zoal de plannen die je hebt? Zijn die al wat concreter?
Wat jammer eigenlijk dat we onszelf zulke beperkingen opleggen. Er is nl niets mis mee als je iets probeert en het loopt anders dan je verwacht. Zoals men zegt de reis is belangrijker dan de bestemming. Ik kan wel zeggen dat je je niets van je familie moet aantrekken maar zo werkt het niet, dat weet ik ook. Daag jezelf uit, probeer het met iets kleins en heb schijt aan alles en iedereen! Dit is mss wel het moment om dingen door te zetten.
Ik ben zelf een denker en zie ook overal beren
Soms kan ik ook heel impulsief zijn, dat kan goede dingen brengen. Maar dat maakt soms ook dat het niet slaagt omdat ik te snel handel.Mijn plan is om nog duidelijker te krijgen waar ik blij & gelukkig van word en daar meer naar te gaan leven. Niet teveel dat in anderen te zoeken maar meer in mezelf. Daarnaast wil ik ander werk maar wat weet ik niet precies. Hoewel ik een goede baan heb, wat ik al 8 jr doe, ben ik erop uitgekeken. Ik wil graag achterkomen wat ik leuk vind en er actief mee bezig zijn zodat ik daar gericht keuzes in kan maken.
En zoals jij schreef, lief zijn voor mezelf en beter voor mezelf zorgen
[...]
Ik vind het heel dubbel. Geen contact is voor mij het makkelijkste om met de situatie te handelen. Maar geen contact betekent ook dat het gemis voelbaarder is. Ik heb overigens een heel lief plaatje dat ik graag naar hem wil mms-en. Gewoon als bemoediging. Vooralsnog nog niet verstuurd. Ik wil me houden aan onze afspraak geen contact te hebben omdat het anders alleen maar moeilijker wordt, maar aan de andere kant brandt het mms-je in mijn mobiel. Heb jij niet de neiging om te sms-en? En wat doe je om die neiging te bedwingen?
Ik vind het knap dat je je kunt beheersen! Ik denk wel dat door geen contact het verdriet en het verlies naar boven komt. Ik zeg niet dat dit de manier is, maar wel wel de juiste voor mij. Ik denk dat ik anders hoop en verwachtingen zou houden.
Ik had gister weer de neiging om te smsen maar niet gedaan. Nu is het weer helemaal weg. Ik doe er dus helemaal niets mee, ik weet dat ik er niet mee bereik wat ik zou willen. Om mezelf te behoeden doe ik het niet. Ik leid mezelf dan af.
[...]
Vind ik ook ja. En wat ik al eerder schreef, ik vind onze schrijfsels erg waardevol. Zowel het van me afschrijven als het lezen van anderen. Ik doe daar ook zeker iets mee.Ik ook, het zet me ook aan het denken en dat is goed! En door erover te praten wordt het ook minder groot.
woensdag 15 juli 2009 om 22:09
quote:Christiane04 schreef op 14 juli 2009 @ 23:19:
[...]
Oh, wat vervelend. Heb je wel het idee dat het van je af schrijven helpt? Ik heb zelf geen dagboek, maar als ik wil schrijven, doe ik net alsof ik mijn lief een brief schrijf. Ik schrijf dan aan hem. Maar dat lucht dan wel op.
Ik snap dat je nog steeds erg verdrietig bent. Je moet maar extra lief voor jezelf zijn (die tip kreeg ik pas en neem ik vaak ter harte
Je schrijft dat je weer hoop had. Kwam dat door een specifiek iets?
Mijn dag was wisselend. Vanmiddag met mijn moeder naar de film geweest en ergens lekker gelunched. Het was gezellig, maar aan het einde van de middag kregen mijn moeder en ik een woordenwisseling. Zoals ik schreef is mijn familie nogal bemoeizuchtig. Mijn moeder het allerminst, maar ook zij zat vandaag door te vragen over iets waar ik het gewoon niet over wilde hebben. Ik vind dat ik op mijn 34e ook best dingen voor mezelf mag hebben en niet overal tekst en uitleg over hoef te geven. Zij vond dat ik erom heen draaide. Ik zei dat ik nergens omheen draaide, maar het er gewoon niet over wilde hebben. Afijn, we hebben even flink gediscussieerd en daarna was het weer goed, maar het overschaduwt wel een gezellige middag.Ik heb wel het idee dat het helpt het schrijven. Tis niet zozeer een dagboek maar gewoon een schrift waar ik echt ongecensureerd al mijn gedachtes in op schrijf. Heb ik ooit als tip meegekregen toen ik bij een psych liep. Ik schrijf ook alleen maar als het slecht met me gaat Het helpt wel tegen het piekeren en malen. Wat jij doet doe ik ook, ik schrijf heel veel aan hem, alsof ik een gesprek met hem heb.
Ik was gister mijn mailbox op werk aan het opschonen en kwam mailtjes van ex tegen. Echt tot kort voordat het uitging leuke mails waardoor bij mij opnieuw de "Waarom" vraag kwam. "Heeft hij te rigoreus de knoop doorgehakt?", "Was de koek echt wel op?" etc etc. Overigens is dat gevoel nu weer helemaal weg, heb geen hoop meer dat het goedkomt. Tis nu bijna 8 weken geleden, het is gewoon echt defintief over.
Ik vind dat je helemaal gelijk hebt en zeker niet alles hoeft te delen met je ouders. Ouders zijn soms lastige wezens vind ik
Ik vind het wel goed dat je bij je standpunt gebleven bent.
[...]
Oh, wat vervelend. Heb je wel het idee dat het van je af schrijven helpt? Ik heb zelf geen dagboek, maar als ik wil schrijven, doe ik net alsof ik mijn lief een brief schrijf. Ik schrijf dan aan hem. Maar dat lucht dan wel op.
Ik snap dat je nog steeds erg verdrietig bent. Je moet maar extra lief voor jezelf zijn (die tip kreeg ik pas en neem ik vaak ter harte
Je schrijft dat je weer hoop had. Kwam dat door een specifiek iets?
Mijn dag was wisselend. Vanmiddag met mijn moeder naar de film geweest en ergens lekker gelunched. Het was gezellig, maar aan het einde van de middag kregen mijn moeder en ik een woordenwisseling. Zoals ik schreef is mijn familie nogal bemoeizuchtig. Mijn moeder het allerminst, maar ook zij zat vandaag door te vragen over iets waar ik het gewoon niet over wilde hebben. Ik vind dat ik op mijn 34e ook best dingen voor mezelf mag hebben en niet overal tekst en uitleg over hoef te geven. Zij vond dat ik erom heen draaide. Ik zei dat ik nergens omheen draaide, maar het er gewoon niet over wilde hebben. Afijn, we hebben even flink gediscussieerd en daarna was het weer goed, maar het overschaduwt wel een gezellige middag.Ik heb wel het idee dat het helpt het schrijven. Tis niet zozeer een dagboek maar gewoon een schrift waar ik echt ongecensureerd al mijn gedachtes in op schrijf. Heb ik ooit als tip meegekregen toen ik bij een psych liep. Ik schrijf ook alleen maar als het slecht met me gaat
Het helpt wel tegen het piekeren en malen. Wat jij doet doe ik ook, ik schrijf heel veel aan hem, alsof ik een gesprek met hem heb.Ik was gister mijn mailbox op werk aan het opschonen en kwam mailtjes van ex tegen. Echt tot kort voordat het uitging leuke mails waardoor bij mij opnieuw de "Waarom" vraag kwam. "Heeft hij te rigoreus de knoop doorgehakt?", "Was de koek echt wel op?" etc etc. Overigens is dat gevoel nu weer helemaal weg, heb geen hoop meer dat het goedkomt. Tis nu bijna 8 weken geleden, het is gewoon echt defintief over.
Ik vind dat je helemaal gelijk hebt en zeker niet alles hoeft te delen met je ouders. Ouders zijn soms lastige wezens vind ik
Ik vind het wel goed dat je bij je standpunt gebleven bent.
woensdag 15 juli 2009 om 22:19
quote:Christiane04 schreef op 15 juli 2009 @ 21:17:
Fienewiep, hoe ging het vandaag met jou? En gister?
Gister offday zoas ik geschreven heb. Maar doorheen gekomen:-)
En vandaag gaat het eigenlijk wel weer. Geen tranen en zowaar vanmiddag even een blij gevoel, zomaar omdat het buiten zo lekker was. Ik schrok er zelf van:-) Zou dit een beetje het begin zijn van me beter voelen?
Wil ex nog steeds niet zien, het verlangen is te groot als ik hem nu zou zien. Dat zou alles teniet doen. Ik kan hem ook echt lijfelijk heel erg missen. Ik kan me wel voorstellen dat het op een bepaald moment goed is om hem wel weer te zien en mss nog eens te praten, maar nu niet. Als ik nu aan hem denk en terughaal hoe het was tussen ons word ik verdrietig. Voor mij een reden om nog geen contact te hebben.
Fienewiep, hoe ging het vandaag met jou? En gister?
Gister offday zoas ik geschreven heb. Maar doorheen gekomen:-)
En vandaag gaat het eigenlijk wel weer. Geen tranen en zowaar vanmiddag even een blij gevoel, zomaar omdat het buiten zo lekker was. Ik schrok er zelf van:-) Zou dit een beetje het begin zijn van me beter voelen?
Wil ex nog steeds niet zien, het verlangen is te groot als ik hem nu zou zien. Dat zou alles teniet doen. Ik kan hem ook echt lijfelijk heel erg missen. Ik kan me wel voorstellen dat het op een bepaald moment goed is om hem wel weer te zien en mss nog eens te praten, maar nu niet. Als ik nu aan hem denk en terughaal hoe het was tussen ons word ik verdrietig. Voor mij een reden om nog geen contact te hebben.
vrijdag 17 juli 2009 om 14:44
Hoi Christiane, heb je al contact gehad? Of nog niet? Ben benieuwd hoe het is gegaan...
Leuke dag gehad gister?
Met mij is het redelijk. Kwam gisterochtend ex tegen, zag hem in een flits, hij in de auto ik op de fiets. Geen idee of hij mij zag...maar ik schrok en was de hele dag van slag. Weer verdrietig, de "waarom" vraag, het verlangen, het gemis, waarom mist hij me niet, heeft hij al een ander....alles weer gewoon. Zelfs even gedacht hem te mailen, maar niet gedaan, ik moet het zelf doen hij kan me daar niet meer bij helpen. Ben er dus nog lang niet klaar mee hoewel ik wel vind dat het ietsje beter gaat.
Leuke dag gehad gister?
Met mij is het redelijk. Kwam gisterochtend ex tegen, zag hem in een flits, hij in de auto ik op de fiets. Geen idee of hij mij zag...maar ik schrok en was de hele dag van slag. Weer verdrietig, de "waarom" vraag, het verlangen, het gemis, waarom mist hij me niet, heeft hij al een ander....alles weer gewoon. Zelfs even gedacht hem te mailen, maar niet gedaan, ik moet het zelf doen hij kan me daar niet meer bij helpen. Ben er dus nog lang niet klaar mee hoewel ik wel vind dat het ietsje beter gaat.
vrijdag 17 juli 2009 om 15:22
vrijdag 17 juli 2009 om 17:47
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 14:44:
Hoi Christiane, heb je al contact gehad? Of nog niet? Ben benieuwd hoe het is gegaan...
Nog geen contact gehad vandaag. Woensdag op donderdagnacht overigens nog wel een sms uitgewisseld. Daaruit kan ik opmaken dat onze gevoelens voor elkaar nog hetzelfde zijn. Hoe graag ik hem ook wil spreken, ik ga niet bellen. Het zou niets oplossen. Alles wat ik wilde zeggen, heb ik twee weken geleden gezegd. Zijn stem horen, zou me verdrietig maken (want enerzijds zo dichtbij, maar anderzijds zo ver weg), maar ook een beetje bozig (ik mag dan onze relatie hebben verbroken, het ligt in zijn hand om verandering in de situatie te kunnen brengen, en dat doet hij niet). Als hij mij wil spreken, sta ik er overigens wel open voor. Maar tot nu toe geen contact.
Leuke dag gehad gister?
Gister was heel gezellig. Lekker ontspannen. Ik ben best wel een beetje een bangie als het op attracties aankomt, dus in bepaalde dingen durfde ik niet. Mijn moeder wel en dan ging ze dus even alleen. Met haar kan dat. Mijn overige familie zou gaan lopen zeiken en zuigen dat ik me niet zo moet aanstellen. Tussen de bedrijven door wel heel verdrietig geweest. Miste hem.
Met mij is het redelijk. Kwam gisterochtend ex tegen, zag hem in een flits, hij in de auto ik op de fiets. Geen idee of hij mij zag...maar ik schrok en was de hele dag van slag. Weer verdrietig, de "waarom" vraag, het verlangen, het gemis, waarom mist hij me niet, heeft hij al een ander....alles weer gewoon.
Oh, ik kan me voorstellen dat dat heftig was en dat je ervan van slag was. Was het op een plek waar het logisch is dat je hem kan tegenkomen (mijn ex-lief en ik wonen bijvoorbeeld niet heel ver bij elkaar vandaag), of was het echt out-of-the-blue?
Heb je trouwens op de waarom-vraag ooit echt een goed antwoord gehad. Je vraagt je af waarom hij je niet mist, maar wie zegt dat hij je niet mist. Ik weet dat mijn ex-lief mij mist, maar dat weet ik niet doordat hij me smst dat dat zo is, maar het is iets dat ik weet omdat ik hem ken. Alleen je hebt missen en missen. Je kan erin blijven hangen en jammeren dat je de ander zo mist. Maar je kan ook iemand missen met een gevoel van heimwee, maar tegelijkertijd berusting omdat het (om wat voor reden dan ook) beter is. Wie zegt dat jouw ex niet op zo'n manier ermee bezig is? Of denk je echt dat hij je vergeten is.
Zou je trouwens echt willen weten als hij een ander heeft? Het klinkt misschien gek maar wat ik het allerliefste voor mijn ex-lief wil, is dat hij gelukkig is met zijn leven. Het liefst met mij, maar als dat dan niet kan, dan maar met een ander (waar ik dan weer niet de ins-en-outs van hoef te weten). Het vervelende is, is dat ik weet dat hij niet gelukkig is met zijn leven (en naast mijn eigen verdriet, maakt dat gegeven mij ook nog eens verdrietig).
Zelfs even gedacht hem te mailen, maar niet gedaan, ik moet het zelf doen hij kan me daar niet meer bij helpen. Ben er dus nog lang niet klaar mee hoewel ik wel vind dat het ietsje beter gaat.
Dat je je verdriet zelf moet verwerken ben ik helemaal met je eens. Daar kan hij je niet bij helpen. Hij is jouw pijn en kan dus ook niet jouw medicijn zijn (dat is tenminste iets wat ik mezelf maar voor hou), maar waarom niet gewoon mailen. Je hebt mailen en mailen. Je kunt jezelf als een wanhopige huilie opstellen, maar je kunt hem ook vanuit een krachtige zelf een mail sturen. Toch?
Het is nu trouwens bijna weekend. Dat vind ik de moeilijkste momenten. Onze zaterdagochtendontbijtjes die er niet meer zijn, onze zondagse sportsessies. Wat zijn voor jou de moeilijkste momenten?
Hoi Christiane, heb je al contact gehad? Of nog niet? Ben benieuwd hoe het is gegaan...
Nog geen contact gehad vandaag. Woensdag op donderdagnacht overigens nog wel een sms uitgewisseld. Daaruit kan ik opmaken dat onze gevoelens voor elkaar nog hetzelfde zijn. Hoe graag ik hem ook wil spreken, ik ga niet bellen. Het zou niets oplossen. Alles wat ik wilde zeggen, heb ik twee weken geleden gezegd. Zijn stem horen, zou me verdrietig maken (want enerzijds zo dichtbij, maar anderzijds zo ver weg), maar ook een beetje bozig (ik mag dan onze relatie hebben verbroken, het ligt in zijn hand om verandering in de situatie te kunnen brengen, en dat doet hij niet). Als hij mij wil spreken, sta ik er overigens wel open voor. Maar tot nu toe geen contact.
Leuke dag gehad gister?
Gister was heel gezellig. Lekker ontspannen. Ik ben best wel een beetje een bangie als het op attracties aankomt, dus in bepaalde dingen durfde ik niet. Mijn moeder wel en dan ging ze dus even alleen. Met haar kan dat. Mijn overige familie zou gaan lopen zeiken en zuigen dat ik me niet zo moet aanstellen. Tussen de bedrijven door wel heel verdrietig geweest. Miste hem.
Met mij is het redelijk. Kwam gisterochtend ex tegen, zag hem in een flits, hij in de auto ik op de fiets. Geen idee of hij mij zag...maar ik schrok en was de hele dag van slag. Weer verdrietig, de "waarom" vraag, het verlangen, het gemis, waarom mist hij me niet, heeft hij al een ander....alles weer gewoon.
Oh, ik kan me voorstellen dat dat heftig was en dat je ervan van slag was. Was het op een plek waar het logisch is dat je hem kan tegenkomen (mijn ex-lief en ik wonen bijvoorbeeld niet heel ver bij elkaar vandaag), of was het echt out-of-the-blue?
Heb je trouwens op de waarom-vraag ooit echt een goed antwoord gehad. Je vraagt je af waarom hij je niet mist, maar wie zegt dat hij je niet mist. Ik weet dat mijn ex-lief mij mist, maar dat weet ik niet doordat hij me smst dat dat zo is, maar het is iets dat ik weet omdat ik hem ken. Alleen je hebt missen en missen. Je kan erin blijven hangen en jammeren dat je de ander zo mist. Maar je kan ook iemand missen met een gevoel van heimwee, maar tegelijkertijd berusting omdat het (om wat voor reden dan ook) beter is. Wie zegt dat jouw ex niet op zo'n manier ermee bezig is? Of denk je echt dat hij je vergeten is.
Zou je trouwens echt willen weten als hij een ander heeft? Het klinkt misschien gek maar wat ik het allerliefste voor mijn ex-lief wil, is dat hij gelukkig is met zijn leven. Het liefst met mij, maar als dat dan niet kan, dan maar met een ander (waar ik dan weer niet de ins-en-outs van hoef te weten). Het vervelende is, is dat ik weet dat hij niet gelukkig is met zijn leven (en naast mijn eigen verdriet, maakt dat gegeven mij ook nog eens verdrietig).
Zelfs even gedacht hem te mailen, maar niet gedaan, ik moet het zelf doen hij kan me daar niet meer bij helpen. Ben er dus nog lang niet klaar mee hoewel ik wel vind dat het ietsje beter gaat.
Dat je je verdriet zelf moet verwerken ben ik helemaal met je eens. Daar kan hij je niet bij helpen. Hij is jouw pijn en kan dus ook niet jouw medicijn zijn (dat is tenminste iets wat ik mezelf maar voor hou), maar waarom niet gewoon mailen. Je hebt mailen en mailen. Je kunt jezelf als een wanhopige huilie opstellen, maar je kunt hem ook vanuit een krachtige zelf een mail sturen. Toch?
Het is nu trouwens bijna weekend. Dat vind ik de moeilijkste momenten. Onze zaterdagochtendontbijtjes die er niet meer zijn, onze zondagse sportsessies. Wat zijn voor jou de moeilijkste momenten?
vrijdag 17 juli 2009 om 20:15
Hey,
ik lees met jullie mee! En Christiane je klinkt zo ongelofelijk sterk. Ik vind het echt knap van je. Ik zit niet helemaal in dezelfde situatie. Maar de pijn die je beschrijft herken ik. Alleen in mijn geval is de jongen met bagage (en depressies) jonger en wil hij zijn leven op een rijtje krijgen. Voor mijn gevoel kan het nog. Maar ik hoop dat als het echt niet meer kan ik net zo sterk als jou zal kunnen zijn! Nu geef ik hem tijd en rust en zien we wel. De liefde is het probleem niet. Ik probeer mezelf gelukkig te prijzen dat ik zo jong (21, bijna 22) al zo'n intense liefde heb mogen leren kennen.
Sorry dat ik zo inbreek op je topic! Maar de tranen sprongen in mijn ogen van je posts! Op een positieve manier natuurlijk.
EN ik wens jullie allemaal veel sterkte. Ondanks het verdriet lees ik in al jullie posts wel kracht.
ik lees met jullie mee! En Christiane je klinkt zo ongelofelijk sterk. Ik vind het echt knap van je. Ik zit niet helemaal in dezelfde situatie. Maar de pijn die je beschrijft herken ik. Alleen in mijn geval is de jongen met bagage (en depressies) jonger en wil hij zijn leven op een rijtje krijgen. Voor mijn gevoel kan het nog. Maar ik hoop dat als het echt niet meer kan ik net zo sterk als jou zal kunnen zijn! Nu geef ik hem tijd en rust en zien we wel. De liefde is het probleem niet. Ik probeer mezelf gelukkig te prijzen dat ik zo jong (21, bijna 22) al zo'n intense liefde heb mogen leren kennen.
Sorry dat ik zo inbreek op je topic! Maar de tranen sprongen in mijn ogen van je posts! Op een positieve manier natuurlijk.
EN ik wens jullie allemaal veel sterkte. Ondanks het verdriet lees ik in al jullie posts wel kracht.
vrijdag 17 juli 2009 om 21:20
quote:raiden schreef op 17 juli 2009 @ 20:15:
Hey,
ik lees met jullie mee! En Christiane je klinkt zo ongelofelijk sterk. Ik vind het echt knap van je. Ik zit niet helemaal in dezelfde situatie. Maar de pijn die je beschrijft herken ik. Alleen in mijn geval is de jongen met bagage (en depressies) jonger en wil hij zijn leven op een rijtje krijgen. Voor mijn gevoel kan het nog. Maar ik hoop dat als het echt niet meer kan ik net zo sterk als jou zal kunnen zijn! Nu geef ik hem tijd en rust en zien we wel. De liefde is het probleem niet. Ik probeer mezelf gelukkig te prijzen dat ik zo jong (21, bijna 22) al zo'n intense liefde heb mogen leren kennen.
Sorry dat ik zo inbreek op je topic! Maar de tranen sprongen in mijn ogen van je posts! Op een positieve manier natuurlijk.
EN ik wens jullie allemaal veel sterkte. Ondanks het verdriet lees ik in al jullie posts wel kracht.
Dank je wel voor je compliment. Ik voel me namelijk heel vaak helemaal niet sterk. Wel ben ik blij dat ik (voor het overgrote deel) niet in mijn verdriet blijf hangen. Dat ik ondanks mijn verdriet wel verder ga met mijn leven en niet blijf treuren om wat niet meer is. Ik kijk liever naar wat wel was.
Je schrijft dat jouw vriend last heeft van depressies. Ik kan je uit ervaring vertellen dat het heel erg moeilijk is om met zo iemand samen te leven. Ik ben nu 34 en heb al sinds mijn 17e in meerdere en mindere mate last van endogene depressies. Kort gezegd: ik mis een stofje in mijn hoofd (serotonine). Maar het gevolg is hetzelfde. Dat is voor mezelf al niet makkelijk om mee te leven, maar voor een partner ook niet. In dat kader was het maar goed dat we niet samenwoonden.
Ik wens jou ook veel sterkte. En het is inderdaad mooi dat je al op zo'n jonge leeftijd een (h)echte liefde hebt leren kennen.
Enneh, breek gerust weer in als je wilt schrijven.
Hey,
ik lees met jullie mee! En Christiane je klinkt zo ongelofelijk sterk. Ik vind het echt knap van je. Ik zit niet helemaal in dezelfde situatie. Maar de pijn die je beschrijft herken ik. Alleen in mijn geval is de jongen met bagage (en depressies) jonger en wil hij zijn leven op een rijtje krijgen. Voor mijn gevoel kan het nog. Maar ik hoop dat als het echt niet meer kan ik net zo sterk als jou zal kunnen zijn! Nu geef ik hem tijd en rust en zien we wel. De liefde is het probleem niet. Ik probeer mezelf gelukkig te prijzen dat ik zo jong (21, bijna 22) al zo'n intense liefde heb mogen leren kennen.
Sorry dat ik zo inbreek op je topic! Maar de tranen sprongen in mijn ogen van je posts! Op een positieve manier natuurlijk.
EN ik wens jullie allemaal veel sterkte. Ondanks het verdriet lees ik in al jullie posts wel kracht.
Dank je wel voor je compliment. Ik voel me namelijk heel vaak helemaal niet sterk. Wel ben ik blij dat ik (voor het overgrote deel) niet in mijn verdriet blijf hangen. Dat ik ondanks mijn verdriet wel verder ga met mijn leven en niet blijf treuren om wat niet meer is. Ik kijk liever naar wat wel was.
Je schrijft dat jouw vriend last heeft van depressies. Ik kan je uit ervaring vertellen dat het heel erg moeilijk is om met zo iemand samen te leven. Ik ben nu 34 en heb al sinds mijn 17e in meerdere en mindere mate last van endogene depressies. Kort gezegd: ik mis een stofje in mijn hoofd (serotonine). Maar het gevolg is hetzelfde. Dat is voor mezelf al niet makkelijk om mee te leven, maar voor een partner ook niet. In dat kader was het maar goed dat we niet samenwoonden.
Ik wens jou ook veel sterkte. En het is inderdaad mooi dat je al op zo'n jonge leeftijd een (h)echte liefde hebt leren kennen.
Enneh, breek gerust weer in als je wilt schrijven.
vrijdag 17 juli 2009 om 23:16
Jij hebt bewust de keus gemaakt om te stoppen met jullie relatie, ik niet, ik denk dat jij er daarom toch anders instaat dan ik. Ik denk nog steeds dat het sap bij ons er niet uit was/is en dat maakt het frustrerend. Dat maakt dat soms de "waarom" vraag me parten speelt. Wat het gemis en het verdriet weer naar boven haalt. Maar ik realiseer me ook dat die gedachtes mij niet helpen. Anders had hij wel gebeld.
Mss is mijn ex ermee bezig zoals jij beschrijft, ik weet het niet. Hij was wel oprecht verdrietig toen het uitging en teleurgesteld omdat het niet gewerkt heeft. Ik denk dat hij, wat ik van hem weet uit het verleden, het al een plekje heeft gegeven, deels gerationaliseerd (hij is heel rationalistisch).
En nee ik wil niet weten of hij een ander heeft. Ik begrijp ook niet goed waarom me dat uberhaupt bezighoudt en waarom ik er bang voor ben. Waarom in godsnaam? Het definitieve?
Wat bedoel je met een sterke zelf mail?
Ik voel me nu niet zo en weet eigenlijk ook niet goed wat ik hem nu zou willen mailen. Ik krijg niet te horen wat ik wil horen dus ik denk dat die tijd er nog niet voor is. Ik denk dat het me nu alleen maar verdrietiger zou maken, ik heb die afstand nog nodig. Ik voelde direct verlangen toen ik hem zag, dus hij zit nog teveel in mijn lijf & hoofd Overigens wonen wij ook niet zo ver van elkaar vandaan en was het niet raar dat we elkaar tegenkwamen.
Knap dat je niet gebeld hebt en bij de sms hebt gehouden! Vind het ook goed dat je je realiseert dat hij een verantwoordelijkheid hierin heeft en dat ook bij hem neerlegt. Het lijkt me wel hartstikke moeilijk als je weet dat je beiden nog gevoelens voor elkaar hebt om dan deze beslissing te nemen. Ik vind het goed van je dat je vasthoudt aan je besluit en heel bewust ook je grens aan geeft en voor jezelf kiest. Niet iedereen kan en doet dat! Maar moeilijk is het wel.....
Ik vind de weekenden helemaal niet leuk! Ik probeer wel wat dingen te doen maar zoals eerder gezegd is bij mij de glans er momenteel af. Ik geniet minder, straal minder en voel minder. En daar baal ik van! Overigens voel ik deze week echt wel een verbetering met vorige week. Voel jij je al beter, of is het nog hetzelfde?
Bij ons waren die zaterdagochtenden ook altijd heel gezellig, die kleine momenten mis ik enorm.
Mss is mijn ex ermee bezig zoals jij beschrijft, ik weet het niet. Hij was wel oprecht verdrietig toen het uitging en teleurgesteld omdat het niet gewerkt heeft. Ik denk dat hij, wat ik van hem weet uit het verleden, het al een plekje heeft gegeven, deels gerationaliseerd (hij is heel rationalistisch).
En nee ik wil niet weten of hij een ander heeft. Ik begrijp ook niet goed waarom me dat uberhaupt bezighoudt en waarom ik er bang voor ben. Waarom in godsnaam? Het definitieve?
Wat bedoel je met een sterke zelf mail?
Ik voel me nu niet zo en weet eigenlijk ook niet goed wat ik hem nu zou willen mailen. Ik krijg niet te horen wat ik wil horen dus ik denk dat die tijd er nog niet voor is. Ik denk dat het me nu alleen maar verdrietiger zou maken, ik heb die afstand nog nodig. Ik voelde direct verlangen toen ik hem zag, dus hij zit nog teveel in mijn lijf & hoofd
Overigens wonen wij ook niet zo ver van elkaar vandaan en was het niet raar dat we elkaar tegenkwamen.Knap dat je niet gebeld hebt en bij de sms hebt gehouden! Vind het ook goed dat je je realiseert dat hij een verantwoordelijkheid hierin heeft en dat ook bij hem neerlegt. Het lijkt me wel hartstikke moeilijk als je weet dat je beiden nog gevoelens voor elkaar hebt om dan deze beslissing te nemen. Ik vind het goed van je dat je vasthoudt aan je besluit en heel bewust ook je grens aan geeft en voor jezelf kiest. Niet iedereen kan en doet dat! Maar moeilijk is het wel.....
Ik vind de weekenden helemaal niet leuk! Ik probeer wel wat dingen te doen maar zoals eerder gezegd is bij mij de glans er momenteel af. Ik geniet minder, straal minder en voel minder. En daar baal ik van! Overigens voel ik deze week echt wel een verbetering met vorige week. Voel jij je al beter, of is het nog hetzelfde?
Bij ons waren die zaterdagochtenden ook altijd heel gezellig, die kleine momenten mis ik enorm.
vrijdag 17 juli 2009 om 23:43
Hey,
ik ben blij dat jullie het niet erg vinden dat ik inbreek, want zo voelt het toch wel een beetje. Dus ik ga ook niet teveel over mezelf babbelen. Wat betreft de jongen in kwestie hij is op de goede weg nu. Maar hij is er nog lang niet en die laatste stappen zijn denk ik moeilijk. Daar strijdt die nu mee. Het aandurven. Hij heeft zoveel pijn gehad dat die zijn gevoel een beetje op slot heeft gedaan en ik maak teveel in hem los op het moment. Deels denk ik en deels heeft die mij gezegd.
En Christiane nogmaals ik vind je ongelofelijk sterk ook al voel je het zelf misschien niet helemaal zo.
En fienewiep: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is dat hij er een punt achter heeft gezet. Maar ook bij jou lees ik de wil en kracht om verder te gaan.
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Sterkte!!! Jullie allemaal een hele dikke knuffel! Ik kruip lekker mijn nest in.
ik ben blij dat jullie het niet erg vinden dat ik inbreek, want zo voelt het toch wel een beetje. Dus ik ga ook niet teveel over mezelf babbelen. Wat betreft de jongen in kwestie hij is op de goede weg nu. Maar hij is er nog lang niet en die laatste stappen zijn denk ik moeilijk. Daar strijdt die nu mee. Het aandurven. Hij heeft zoveel pijn gehad dat die zijn gevoel een beetje op slot heeft gedaan en ik maak teveel in hem los op het moment. Deels denk ik en deels heeft die mij gezegd.
En Christiane nogmaals ik vind je ongelofelijk sterk ook al voel je het zelf misschien niet helemaal zo.
En fienewiep: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is dat hij er een punt achter heeft gezet. Maar ook bij jou lees ik de wil en kracht om verder te gaan.
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Sterkte!!! Jullie allemaal een hele dikke knuffel! Ik kruip lekker mijn nest in.
zondag 19 juli 2009 om 12:24
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Jij hebt bewust de keus gemaakt om te stoppen met jullie relatie, ik niet, ik denk dat jij er daarom toch anders instaat dan ik. Ik denk nog steeds dat het sap bij ons er niet uit was/is en dat maakt het frustrerend.
Herkenbaar. Bij ons was het sap er ook niet uit (integendeel zelfs), maar het maakt inderdaad wel uit of je zelf met een relatie stopt of de ander dat doet. Ik heb daar veel over nagedacht en ik denk dat ik het er heel wat moeilijker mee zou hebben gehad als hij de beslissing had gemaakt. Maar in feite heeft hij wel een soort van beslissing gemaakt, want ik heb onze relatie niet voor niets beeindigd. Maar ik snap wat je bedoelt. Ook dat het frustrerend is dat iets niet werkt omdat de een niet meer wil (in jouw geval: hij), terwijl er in feite nog zoveel over is.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Mss is mijn ex ermee bezig zoals jij beschrijft, ik weet het niet. Hij was wel oprecht verdrietig toen het uitging en teleurgesteld omdat het niet gewerkt heeft. Ik denk dat hij, wat ik van hem weet uit het verleden, het al een plekje heeft gegeven, deels gerationaliseerd (hij is heel rationalistisch).
Jouw ex is als de mijne. Letterlijk. Alle moeilijke dingen waar hij verdrietig van wordt, krijgen een plekje. Laagje beton eroverheen en verder gaan. En ja, hij is rationalistisch. De keuzes die hij maakt, maakt hij niet met zijn gevoel (letterlijk zei hij: ik ben te oud om nog mijn gevoel/hart te volgen, ik ben 55 geworden door rationele beslissingen te maken, ik kan/wil niet anders meer). Frustrerend. Want we worden er volgens mij allebei niet gelukkiger door. Ik niet. Maar hij ook niet.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16: Wat bedoel je met een sterke zelf mail? Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hem nu zou willen mailen. Ik krijg niet te horen wat ik wil horen dus ik denk dat die tijd er nog niet voor is. Ik denk dat het me nu alleen maar verdrietiger zou maken, ik heb die afstand nog nodig. Ik voelde direct verlangen toen ik hem zag, dus hij zit nog teveel in mijn lijf & hoofd Overigens wonen wij ook niet zo ver van elkaar vandaan en was het niet raar dat we elkaar tegenkwamen.
Met een sterke mail bedoel ik eigenlijk hoe je hier schrijft. Dat je niet de wanhopige ex gaat uithangen die zich huilend en jankend aan zijn voeten werpt, maar meer dat je gewoon uit je hart opschrijft waar je nog mee zit. Dat je hem hebt gezien, dat dat nog steeds pijn doet, dat je nog met waarom-vragen zit. Dat je wilt weten wanneer dat gevoel bij hem is gekomen.
Ik weet niet of het in jouw geval goed is om te doen, maar ik weet wel dat het goed is om antwoorden te hebben. Goed om het makkelijker los te kunnen laten. En als hij een beetje vent is, zal hij je die antwoorden nog wel willen geven. Maar als het je te veel verdriet doet, zou ik het niet doen.
Je schrijft ook nog dat hij dingen zegt die je niet wilt horen. Maar is dat misschien niet beter?
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Knap dat je niet gebeld hebt en bij de sms hebt gehouden! Vind het ook goed dat je je realiseert dat hij een verantwoordelijkheid hierin heeft en dat ook bij hem neerlegt. Het lijkt me wel hartstikke moeilijk als je weet dat je beiden nog gevoelens voor elkaar hebt om dan deze beslissing te nemen. Ik vind het goed van je dat je vasthoudt aan je besluit en heel bewust ook je grens aan geeft en voor jezelf kiest. Niet iedereen kan en doet dat! Maar moeilijk is het wel.....
We hebben nog steeds niet gebeld. Erg moeilijk, maar ik sta er nog steeds achter. En ja, wat ik weet uit onze sms-jes en een kaartje (die hij al vrij snel had gestuurd, maar die ik pas eergister heb gehad), is dat er ook bij hem enorm veel pijn en verdriet zit. En toch is het beter zo. Als we niet dezelfde toekomstverwachting hebben, is het voor mij niet te doen om een relatie met hem te hebben.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Ik vind de weekenden helemaal niet leuk! Ik probeer wel wat dingen te doen maar zoals eerder gezegd is bij mij de glans er momenteel af. Ik geniet minder, straal minder en voel minder. En daar baal ik van! Overigens voel ik deze week echt wel een verbetering met vorige week. Voel jij je al beter, of is het nog hetzelfde?
Bij ons waren die zaterdagochtenden ook altijd heel gezellig, die kleine momenten mis ik enorm.
Ik voel me eigenlijk juist slechter. Ik heb nog steeds geen spijt van mijn beslissing, maar ik mis hem wel. Ik mis onze weekenden (ik heb letterlijk dit weekend nog niets gedaan, alleen een beetje op de bank gehangen). Ga zo maar eens proberen wat te doen.
Jij je goede (betere) gevoel vasthouden he!!!!
Jij hebt bewust de keus gemaakt om te stoppen met jullie relatie, ik niet, ik denk dat jij er daarom toch anders instaat dan ik. Ik denk nog steeds dat het sap bij ons er niet uit was/is en dat maakt het frustrerend.
Herkenbaar. Bij ons was het sap er ook niet uit (integendeel zelfs), maar het maakt inderdaad wel uit of je zelf met een relatie stopt of de ander dat doet. Ik heb daar veel over nagedacht en ik denk dat ik het er heel wat moeilijker mee zou hebben gehad als hij de beslissing had gemaakt. Maar in feite heeft hij wel een soort van beslissing gemaakt, want ik heb onze relatie niet voor niets beeindigd. Maar ik snap wat je bedoelt. Ook dat het frustrerend is dat iets niet werkt omdat de een niet meer wil (in jouw geval: hij), terwijl er in feite nog zoveel over is.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Mss is mijn ex ermee bezig zoals jij beschrijft, ik weet het niet. Hij was wel oprecht verdrietig toen het uitging en teleurgesteld omdat het niet gewerkt heeft. Ik denk dat hij, wat ik van hem weet uit het verleden, het al een plekje heeft gegeven, deels gerationaliseerd (hij is heel rationalistisch).
Jouw ex is als de mijne. Letterlijk. Alle moeilijke dingen waar hij verdrietig van wordt, krijgen een plekje. Laagje beton eroverheen en verder gaan. En ja, hij is rationalistisch. De keuzes die hij maakt, maakt hij niet met zijn gevoel (letterlijk zei hij: ik ben te oud om nog mijn gevoel/hart te volgen, ik ben 55 geworden door rationele beslissingen te maken, ik kan/wil niet anders meer). Frustrerend. Want we worden er volgens mij allebei niet gelukkiger door. Ik niet. Maar hij ook niet.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16: Wat bedoel je met een sterke zelf mail? Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hem nu zou willen mailen. Ik krijg niet te horen wat ik wil horen dus ik denk dat die tijd er nog niet voor is. Ik denk dat het me nu alleen maar verdrietiger zou maken, ik heb die afstand nog nodig. Ik voelde direct verlangen toen ik hem zag, dus hij zit nog teveel in mijn lijf & hoofd
Overigens wonen wij ook niet zo ver van elkaar vandaan en was het niet raar dat we elkaar tegenkwamen.Met een sterke mail bedoel ik eigenlijk hoe je hier schrijft. Dat je niet de wanhopige ex gaat uithangen die zich huilend en jankend aan zijn voeten werpt, maar meer dat je gewoon uit je hart opschrijft waar je nog mee zit. Dat je hem hebt gezien, dat dat nog steeds pijn doet, dat je nog met waarom-vragen zit. Dat je wilt weten wanneer dat gevoel bij hem is gekomen.
Ik weet niet of het in jouw geval goed is om te doen, maar ik weet wel dat het goed is om antwoorden te hebben. Goed om het makkelijker los te kunnen laten. En als hij een beetje vent is, zal hij je die antwoorden nog wel willen geven. Maar als het je te veel verdriet doet, zou ik het niet doen.
Je schrijft ook nog dat hij dingen zegt die je niet wilt horen. Maar is dat misschien niet beter?
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Knap dat je niet gebeld hebt en bij de sms hebt gehouden! Vind het ook goed dat je je realiseert dat hij een verantwoordelijkheid hierin heeft en dat ook bij hem neerlegt. Het lijkt me wel hartstikke moeilijk als je weet dat je beiden nog gevoelens voor elkaar hebt om dan deze beslissing te nemen. Ik vind het goed van je dat je vasthoudt aan je besluit en heel bewust ook je grens aan geeft en voor jezelf kiest. Niet iedereen kan en doet dat! Maar moeilijk is het wel.....
We hebben nog steeds niet gebeld. Erg moeilijk, maar ik sta er nog steeds achter. En ja, wat ik weet uit onze sms-jes en een kaartje (die hij al vrij snel had gestuurd, maar die ik pas eergister heb gehad), is dat er ook bij hem enorm veel pijn en verdriet zit. En toch is het beter zo. Als we niet dezelfde toekomstverwachting hebben, is het voor mij niet te doen om een relatie met hem te hebben.
quote:FieneWiep schreef op 17 juli 2009 @ 23:16:
Ik vind de weekenden helemaal niet leuk! Ik probeer wel wat dingen te doen maar zoals eerder gezegd is bij mij de glans er momenteel af. Ik geniet minder, straal minder en voel minder. En daar baal ik van! Overigens voel ik deze week echt wel een verbetering met vorige week. Voel jij je al beter, of is het nog hetzelfde?
Bij ons waren die zaterdagochtenden ook altijd heel gezellig, die kleine momenten mis ik enorm.
Ik voel me eigenlijk juist slechter. Ik heb nog steeds geen spijt van mijn beslissing, maar ik mis hem wel. Ik mis onze weekenden (ik heb letterlijk dit weekend nog niets gedaan, alleen een beetje op de bank gehangen). Ga zo maar eens proberen wat te doen.
Jij je goede (betere) gevoel vasthouden he!!!!
zondag 19 juli 2009 om 12:27
quote:raiden schreef op 17 juli 2009 @ 23:43:
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Je mag dan misschien nog niet zoveel levenservaring hebben (jouw worden), ik vind dat je wel schrijft op een manier alsof je levenservaring hebt. Ik ga eens kijken of deze boeken misschien iets voor mij zijn. Klinkt wel als mijn genre.
Let trouwens wel op wat Fienewiep ook zei: ga niet over je eigen grenzen heen. Al lijk je dat niet te doen. Klinkt trouwens wel alsof jullie het heel fijn hebben samen. Gelukkig. Geniet ervan en koester het.
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Je mag dan misschien nog niet zoveel levenservaring hebben (jouw worden), ik vind dat je wel schrijft op een manier alsof je levenservaring hebt. Ik ga eens kijken of deze boeken misschien iets voor mij zijn. Klinkt wel als mijn genre.
Let trouwens wel op wat Fienewiep ook zei: ga niet over je eigen grenzen heen. Al lijk je dat niet te doen. Klinkt trouwens wel alsof jullie het heel fijn hebben samen. Gelukkig. Geniet ervan en koester het.
zondag 19 juli 2009 om 15:30
Frustreert jou dat niet enorm, dat er wel sap is, jullie het beiden voelen maar het niet meer werkt? Ben je boos op hem geweest, door dat laagje beton en het feit dat hij de sleutel heeft om dingen te veranderen en dat het wél zou kunnen werken? Boos om het feit dat hij zegt "ik ben 55 en heb het altijd rationeel benaderd" ipv zijn hart/gevoel te volgen?. Lijkt mij erg moeilijk...ik vermoed dat dat ook de gedachten zijn die door jouw hoofd spelen. Klinkt inderdaad als mijn ex, als hij iets besloten heeft is dat zo. Heel zwart/wit denk hij daarin en heel erg in termen van alles of niets.
Maar ik begrijp dat hij jou ook niet meer gebeld heeft?
Moeilijk is het toch allemaal. Heb vandaag ook weer veel verdrietige momenten. Gisteren een feest waar ik met een paar mensen was. En hoe idioot ook....tussen al die mensen voelde ik me ontzettend alleen en eenzaam. Vind het rot om te lezen dat het slechter met je gaat. Maar aan de andere kant...als het je niets zou doen zou het ook raar zijn. Hij betekent heel veel voor je en ondanks dat jij besloten hebt de relatie te beeindigen heb je ook veel pijn en verdriet. En juist de weekenden zijn heel confronteren, dé momenten om samen leuke dingen te doen en nu het moment om dat te missen.
Je moet wel nog wat gaan doen hoor vandaag. Ik merk dat af en toe dingen doen ook afleidt, en even je gedachten op anderen dingen richt. Of zit je niet veel te malen en piekeren?
Heb je overigens al aan je familie verteld dat jullie relatie ten einde is? Vind het nog steeds heel sterk dat je bij je besluit blijft en jezelf te kort doet door genoegen te nemen met minder dan je wilt! Hier kun je veel uithalen!
Nu maak je me aan het twijfelen over het schrijven van een mail aan hem. Ik wil niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen en hem lastig val als een ex die hem niet los kan laten. Wat jij schrijft klinkt wel redelijk om te doen. Ik twijfel of het god voor me zou zijn om antwoorden van hem te krijgen. Mss heb je juist wel gelijk en is het juist goed....om nog wel een keer hem daarover te praten. Het liefst wil ik van hem weten of hij achter zijn beslissing staat en los van mitsen en maren echt geen twijfels heeft. Kan ik dat vragen?
Ik wil hem sowieso nog bedanken, voor de fijne tijd die we samen hebben gehad. Maar ook dat hij het bijzondere en unieke in mij zag en dat ik daarvan heb genoten.
Maar ik begrijp dat hij jou ook niet meer gebeld heeft?
Moeilijk is het toch allemaal. Heb vandaag ook weer veel verdrietige momenten. Gisteren een feest waar ik met een paar mensen was. En hoe idioot ook....tussen al die mensen voelde ik me ontzettend alleen en eenzaam. Vind het rot om te lezen dat het slechter met je gaat. Maar aan de andere kant...als het je niets zou doen zou het ook raar zijn. Hij betekent heel veel voor je en ondanks dat jij besloten hebt de relatie te beeindigen heb je ook veel pijn en verdriet. En juist de weekenden zijn heel confronteren, dé momenten om samen leuke dingen te doen en nu het moment om dat te missen.
Je moet wel nog wat gaan doen hoor vandaag. Ik merk dat af en toe dingen doen ook afleidt, en even je gedachten op anderen dingen richt. Of zit je niet veel te malen en piekeren?
Heb je overigens al aan je familie verteld dat jullie relatie ten einde is? Vind het nog steeds heel sterk dat je bij je besluit blijft en jezelf te kort doet door genoegen te nemen met minder dan je wilt! Hier kun je veel uithalen!
Nu maak je me aan het twijfelen over het schrijven van een mail aan hem. Ik wil niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen en hem lastig val als een ex die hem niet los kan laten. Wat jij schrijft klinkt wel redelijk om te doen. Ik twijfel of het god voor me zou zijn om antwoorden van hem te krijgen. Mss heb je juist wel gelijk en is het juist goed....om nog wel een keer hem daarover te praten. Het liefst wil ik van hem weten of hij achter zijn beslissing staat en los van mitsen en maren echt geen twijfels heeft. Kan ik dat vragen?
Ik wil hem sowieso nog bedanken, voor de fijne tijd die we samen hebben gehad. Maar ook dat hij het bijzondere en unieke in mij zag en dat ik daarvan heb genoten.
zondag 19 juli 2009 om 15:35
quote:raiden schreef op 17 juli 2009 @ 23:43:
Hey,
ik ben blij dat jullie het niet erg vinden dat ik inbreek, want zo voelt het toch wel een beetje. Dus ik ga ook niet teveel over mezelf babbelen. Wat betreft de jongen in kwestie hij is op de goede weg nu. Maar hij is er nog lang niet en die laatste stappen zijn denk ik moeilijk. Daar strijdt die nu mee. Het aandurven. Hij heeft zoveel pijn gehad dat die zijn gevoel een beetje op slot heeft gedaan en ik maak teveel in hem los op het moment. Deels denk ik en deels heeft die mij gezegd.
En Christiane nogmaals ik vind je ongelofelijk sterk ook al voel je het zelf misschien niet helemaal zo.
En fienewiep: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is dat hij er een punt achter heeft gezet. Maar ook bij jou lees ik de wil en kracht om verder te gaan.
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Sterkte!!! Jullie allemaal een hele dikke knuffel! Ik kruip lekker mijn nest in.
Je breekt helemaal niet in! Je herkent iets in Christiane haar verhaal, reageer ajb en schijf mee. Dat is voor jou fijn, maar ik vind het ook fijn om te lezen hoe anderen met moeilijke situaties omgaan, is leerzaam voor mij!
Dat boek klinkt erg mooi zoals je het beschrijft. Ik kan me voorstellen dat je daar een hoop uit kunt halen. Andere mensen hun verhalen kun echt troost bieden! En ook wat je zegt, de kleine dingen...een goed gesprek, een lief smsje van een vriendin, de zon al die dingetjes laten mij het waardevolle van het leven zien.
Volgens mij ben jij ook heel sterk, dat je verder gaat met iemand bij wie het momenteel niet zo lekker gaat. Dat is echt om iemand geven en houden van! Inderdaad koester dat, dat is heel bijzonder, geniet er intens van!
Hey,
ik ben blij dat jullie het niet erg vinden dat ik inbreek, want zo voelt het toch wel een beetje. Dus ik ga ook niet teveel over mezelf babbelen. Wat betreft de jongen in kwestie hij is op de goede weg nu. Maar hij is er nog lang niet en die laatste stappen zijn denk ik moeilijk. Daar strijdt die nu mee. Het aandurven. Hij heeft zoveel pijn gehad dat die zijn gevoel een beetje op slot heeft gedaan en ik maak teveel in hem los op het moment. Deels denk ik en deels heeft die mij gezegd.
En Christiane nogmaals ik vind je ongelofelijk sterk ook al voel je het zelf misschien niet helemaal zo.
En fienewiep: ik kan me voorstellen dat het moeilijk is dat hij er een punt achter heeft gezet. Maar ook bij jou lees ik de wil en kracht om verder te gaan.
En ik heb nog niet veel ervaring en levenswijsheid. Maar als ik verdrietig ben denk ik altijd aan een serie boeken die ik gelezen heb. Klinkt misschien een beetje raar. Maar in de reeks Wetten van de Magie van Terry Goodkind wordt er heel erg de nadruk gelegd op levenskracht. De kracht en wil om ondanks alles voor het leven te vechten en van het leven te genieten en houden. In dit geval volg je door het hele boek een stel wat gemaakt is voor elkaar, maar door omstandigheden telkens weer van elkaar gescheiden worden. Op een gegeven moment als ze bij elkaar zijn maakt de jongen een beeld van een vrouw die enorm veel levenskracht uitstraalt. Het was zoals hij zijn liefde zag, niet een uiterlijke beeltenis, maar een beeltenis van haar innerlijk en haar liefde voor het leven ondanks alles. Ze raken uit elkaar en dat beeldje dat idee van levenskracht houdt ze op dat moment gaande. Klinkt heel sprookjes en zwijmelachtig. Maar ik houd me er op moeilijke momenten ook aan vast. Die kracht die zij in die serie vertonen is voor mij een doel om naar te streven.
Klinkt stom ik weet het. Maar het is mooi hoe kleine dingen je kunnen helpen in verdrietige tijden.
Sterkte!!! Jullie allemaal een hele dikke knuffel! Ik kruip lekker mijn nest in.
Je breekt helemaal niet in! Je herkent iets in Christiane haar verhaal, reageer ajb en schijf mee. Dat is voor jou fijn, maar ik vind het ook fijn om te lezen hoe anderen met moeilijke situaties omgaan, is leerzaam voor mij!
Dat boek klinkt erg mooi zoals je het beschrijft. Ik kan me voorstellen dat je daar een hoop uit kunt halen. Andere mensen hun verhalen kun echt troost bieden! En ook wat je zegt, de kleine dingen...een goed gesprek, een lief smsje van een vriendin, de zon al die dingetjes laten mij het waardevolle van het leven zien.
Volgens mij ben jij ook heel sterk, dat je verder gaat met iemand bij wie het momenteel niet zo lekker gaat. Dat is echt om iemand geven en houden van! Inderdaad koester dat, dat is heel bijzonder, geniet er intens van!
zondag 19 juli 2009 om 17:13
Fijn dat jullie je hart luchten, ik herken zoveel erin,ook al is iedere situatie anders..ik stuur mijn ex wel n sms per week, ik verwacht niets terug..Ik bevestig steeds de leuke dingen die we samen hadden, en dat ik n ogen-opendoende les van hem heb gehad, , En dat ik hem dankbaar ben dat hij steeds heeft gevochten om ons bij elkaar te krijgen....Hij bleef mij ook steeds smsen toen het uit was in december(nu is t weer uit sinds 23 mei)..allen nu heeft hij n ander..n jong meisje van 25, hij is 40, ik 45..Mijn psych zegt dat t goed is om hem te bevestigen dat ik anders tegen ons probleem(hij rookt wiet 1 a 2 x per week) ben gaan kijken..En via via weet ik dathij twijfeld...
zondag 19 juli 2009 om 21:05
@Christiane: Ik ben blij dat het niet erg is als ik meepost. En wat je zegt met over je eigen grenzen heengaan, voor mijn gevoel doe ik dat niet inderdaad. In de ogen van sommigen wel maarja het is mijn keuze om te blijven vechten. Hopelijk heb je een beetje een fijn weekend gehad! En de boeken zijn echt aan te raden, wel een hele serie maar ze lezen zo weg. Dat boek was een cadeau voor de jongen waar ik voor vecht, mijn "ex".
@fienewiep: dankjewel! En wat jij zegt dat je op een feestje bent met allemaal mensen en dat de eenzaamheid je dan soms overvalt. Dat herken ik. Gek is het ook niet eigenlijk. En ik snap dat je het moeilijk vind om hem te mailen. Maar jullie hebben veel samen gedeelt en je bent geen ex die hem lastigvalt als je mailt. Ik vind het alleen maar goed. En als hij niet of stom reageert weet je eigenlijk ook wel genoeg. Volg lekker je gevoel hierin zou ik zeggen!
@allesrose: voor jou zal het ook zwaar zijn. Ik vind het ergens een lieve gedacht dat je elke week een smsje stuurt met wat leuks. Hij geeft vanzelf wel aan of hij het erg vindt. Pas wel op jezelf!
En verder heb ik even een lekker weekend met mijn vriendinnen gehad. Leker afleiding en ook even kunnen praten. Zelfs de vriend van mijn hartsvriendin steunt me en troost me waar nodig. Op dat soort momenten prijs ik mezelf zo gelukkig. Maar nu het gat. Je bent weer thuis en ik mis hem. We hebben wel contact en proberen vriendschappelijk met elkaar om te gaan en er voor elkaar te zijn. Relatie kan alleen niet. Misschien wel nooit niet, dat weet je niet. Zat hoop, maar ik moet ook realistisch blijven. Ik laat hem nu het tempo bepalen en als ik te dichtbij kom neem ik wel weer afstand. Morgen ga ik even bij hem langs. En daarna lekker naar mijn eigen flatje in Utrecht.
hele dikke knuffel allemaal!!
@fienewiep: dankjewel! En wat jij zegt dat je op een feestje bent met allemaal mensen en dat de eenzaamheid je dan soms overvalt. Dat herken ik. Gek is het ook niet eigenlijk. En ik snap dat je het moeilijk vind om hem te mailen. Maar jullie hebben veel samen gedeelt en je bent geen ex die hem lastigvalt als je mailt. Ik vind het alleen maar goed. En als hij niet of stom reageert weet je eigenlijk ook wel genoeg. Volg lekker je gevoel hierin zou ik zeggen!
@allesrose: voor jou zal het ook zwaar zijn. Ik vind het ergens een lieve gedacht dat je elke week een smsje stuurt met wat leuks. Hij geeft vanzelf wel aan of hij het erg vindt. Pas wel op jezelf!
En verder heb ik even een lekker weekend met mijn vriendinnen gehad. Leker afleiding en ook even kunnen praten. Zelfs de vriend van mijn hartsvriendin steunt me en troost me waar nodig. Op dat soort momenten prijs ik mezelf zo gelukkig. Maar nu het gat. Je bent weer thuis en ik mis hem. We hebben wel contact en proberen vriendschappelijk met elkaar om te gaan en er voor elkaar te zijn. Relatie kan alleen niet. Misschien wel nooit niet, dat weet je niet. Zat hoop, maar ik moet ook realistisch blijven. Ik laat hem nu het tempo bepalen en als ik te dichtbij kom neem ik wel weer afstand. Morgen ga ik even bij hem langs. En daarna lekker naar mijn eigen flatje in Utrecht.
hele dikke knuffel allemaal!!
zondag 19 juli 2009 om 21:14
Hier nog eentje 
. Vanochtend een punt achter de relatie gezet. Hou verschrikkelijk veel van hem, andersom is het ook zo. Alleen mn ex kampt met een verschrikkelijke burnout en trekt zo langzamerhand mij ook mee in de negativiteit. Nu paar uur later, bekriebel mij spijt. Maar ik weet dat het beter zo is, voor ons allebei. en ik kan hem niet helpen in zijn proces. Hij blokt alle gevoel af dat het de laatste tijd meer maatjes was dan geliefde. Hij wil ook geen contact meer met mij omdat het hem niet verder helpt in zn proces. Dus dat doet pijn, zo definitief. Bah... WEet niet waarom ik het schrijf, ben een echte mee lezer. Maar door al jullie woorden wat hier geschreven staan, brul ik de hele boel bij elkaar...
. Vanochtend een punt achter de relatie gezet. Hou verschrikkelijk veel van hem, andersom is het ook zo. Alleen mn ex kampt met een verschrikkelijke burnout en trekt zo langzamerhand mij ook mee in de negativiteit. Nu paar uur later, bekriebel mij spijt. Maar ik weet dat het beter zo is, voor ons allebei. en ik kan hem niet helpen in zijn proces. Hij blokt alle gevoel af dat het de laatste tijd meer maatjes was dan geliefde. Hij wil ook geen contact meer met mij omdat het hem niet verder helpt in zn proces. Dus dat doet pijn, zo definitief. Bah... WEet niet waarom ik het schrijf, ben een echte mee lezer. Maar door al jullie woorden wat hier geschreven staan, brul ik de hele boel bij elkaar...
maandag 20 juli 2009 om 14:52
quote:allesrose schreef op 19 juli 2009 @ 17:13:
Fijn dat jullie je hart luchten, ik herken zoveel erin,ook al is iedere situatie anders..ik stuur mijn ex wel n sms per week, ik verwacht niets terug..Ik bevestig steeds de leuke dingen die we samen hadden, en dat ik n ogen-opendoende les van hem heb gehad, , En dat ik hem dankbaar ben dat hij steeds heeft gevochten om ons bij elkaar te krijgen....Hij bleef mij ook steeds smsen toen het uit was in december(nu is t weer uit sinds 23 mei)..allen nu heeft hij n ander..n jong meisje van 25, hij is 40, ik 45..Mijn psych zegt dat t goed is om hem te bevestigen dat ik anders tegen ons probleem(hij rookt wiet 1 a 2 x per week) ben gaan kijken..En via via weet ik dathij twijfeld...
Wat ik al eerder schreef, ik vind het moeilijk om op jou te reageren. Ik zou namelijk - net als jij - continu in herhaling vallen. Ik zat overigens vanochtend in de bus toen ik aan jou moest denken (en ik ken je niet eens). De bus reed langs de plek waar mijn ex-lief en ik op onze laatste dag samen hebben gegeten. Ik dacht: 'toen was ik nog gelukkig'. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me: 'nee, toen was ik ook niet meer gelukkig' (tenminste niet zoals zou moeten). Ik zie je overal schrijven: "waarom gun ik hem niet zijn blowen?" "Dat zie ik nu anders, als we maar weer samenzijn"
Ik zal de laatste zijn die over een ander oordeelt, maar ik heb wel een eigen mening. Mijn mening over blowen is dat het ongezond is. Misschien nog wel het meest voor je hersenen. Ik zou het dus niet fijn vinden als mijn naasten (familie/geliefde) zou blowen. Jij zal ook zoiets gedacht hebben. Dat blowen van jouw ex heeft er meerdere keren voor gezorgd dat je niet meer wilde. Daar komt bij dat hij (erover) loog. Ook dat vind ik niet gezond in een goede relatie. Iedereen zal wel dingen verzwijgen in een relatie, maar liegen is wat anders. Wat ik er maar mee wil zeggen is dat jij een reden hebt gehad om je relatie meerdere keren uit te maken. En ik vind dus dat jij jezelf voor de gek houdt door die redenen elke keer weg te redeneren. Ik ben het overigens ook helemaal niet met je psych eens. En eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat een goede psych een dergelijk advies geeft (en ik heb een goede reden om die mening te hebben).
Je schrijft dat je via via weet dat hij twijfelt. Ja, en? Stel dat hij je terugwil. Ik kan je op een briefje geven dat je niet gelukkig wordt. Door je posts heen (zowel in dit topic als in andere topics) kan iedereen lezen dat je bepaalde issues hebt. Dat is helemaal niet erg, maar doe er wat aan. Ik heb al eerder gezegd dat ik vind dat je je niet opstelt als een vrouw van 45. Je klinkt als een langspeelplaat door elke keer dezelfde dingen te herhalen, zonder dat je constructief iets met de antwoorden doet die ook anderen geven.
Besef je trouwens ook wat dat met je kinderen doet?
Voel je vrij om op dit topic te (blijven) schrijven, maar ik weet werkelijk niet meer wat tegen je te zeggen.
En weet alsjeblieft dat ik dit bovenstaande niet schrijf om je te kwetsen ofzo. Het is meer een soort frustratie van: geef jezelf een schop onder je kont in plaats van te blijven hangen. Want dat laatste doe je.
@ Fienewiep, raiden en Picasso: op jullie reageer ik iets later vandaag. Ben een beetje leeg nu
Fijn dat jullie je hart luchten, ik herken zoveel erin,ook al is iedere situatie anders..ik stuur mijn ex wel n sms per week, ik verwacht niets terug..Ik bevestig steeds de leuke dingen die we samen hadden, en dat ik n ogen-opendoende les van hem heb gehad, , En dat ik hem dankbaar ben dat hij steeds heeft gevochten om ons bij elkaar te krijgen....Hij bleef mij ook steeds smsen toen het uit was in december(nu is t weer uit sinds 23 mei)..allen nu heeft hij n ander..n jong meisje van 25, hij is 40, ik 45..Mijn psych zegt dat t goed is om hem te bevestigen dat ik anders tegen ons probleem(hij rookt wiet 1 a 2 x per week) ben gaan kijken..En via via weet ik dathij twijfeld...
Wat ik al eerder schreef, ik vind het moeilijk om op jou te reageren. Ik zou namelijk - net als jij - continu in herhaling vallen. Ik zat overigens vanochtend in de bus toen ik aan jou moest denken (en ik ken je niet eens). De bus reed langs de plek waar mijn ex-lief en ik op onze laatste dag samen hebben gegeten. Ik dacht: 'toen was ik nog gelukkig'. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me: 'nee, toen was ik ook niet meer gelukkig' (tenminste niet zoals zou moeten). Ik zie je overal schrijven: "waarom gun ik hem niet zijn blowen?" "Dat zie ik nu anders, als we maar weer samenzijn"
Ik zal de laatste zijn die over een ander oordeelt, maar ik heb wel een eigen mening. Mijn mening over blowen is dat het ongezond is. Misschien nog wel het meest voor je hersenen. Ik zou het dus niet fijn vinden als mijn naasten (familie/geliefde) zou blowen. Jij zal ook zoiets gedacht hebben. Dat blowen van jouw ex heeft er meerdere keren voor gezorgd dat je niet meer wilde. Daar komt bij dat hij (erover) loog. Ook dat vind ik niet gezond in een goede relatie. Iedereen zal wel dingen verzwijgen in een relatie, maar liegen is wat anders. Wat ik er maar mee wil zeggen is dat jij een reden hebt gehad om je relatie meerdere keren uit te maken. En ik vind dus dat jij jezelf voor de gek houdt door die redenen elke keer weg te redeneren. Ik ben het overigens ook helemaal niet met je psych eens. En eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat een goede psych een dergelijk advies geeft (en ik heb een goede reden om die mening te hebben).
Je schrijft dat je via via weet dat hij twijfelt. Ja, en? Stel dat hij je terugwil. Ik kan je op een briefje geven dat je niet gelukkig wordt. Door je posts heen (zowel in dit topic als in andere topics) kan iedereen lezen dat je bepaalde issues hebt. Dat is helemaal niet erg, maar doe er wat aan. Ik heb al eerder gezegd dat ik vind dat je je niet opstelt als een vrouw van 45. Je klinkt als een langspeelplaat door elke keer dezelfde dingen te herhalen, zonder dat je constructief iets met de antwoorden doet die ook anderen geven.
Besef je trouwens ook wat dat met je kinderen doet?
Voel je vrij om op dit topic te (blijven) schrijven, maar ik weet werkelijk niet meer wat tegen je te zeggen.
En weet alsjeblieft dat ik dit bovenstaande niet schrijf om je te kwetsen ofzo. Het is meer een soort frustratie van: geef jezelf een schop onder je kont in plaats van te blijven hangen. Want dat laatste doe je.
@ Fienewiep, raiden en Picasso: op jullie reageer ik iets later vandaag. Ben een beetje leeg nu
maandag 20 juli 2009 om 14:58
quote:allesrose schreef op 19 juli 2009 @ 17:13:
Fijn dat jullie je hart luchten, ik herken zoveel erin,ook al is iedere situatie anders..ik stuur mijn ex wel n sms per week, ik verwacht niets terug..Ik bevestig steeds de leuke dingen die we samen hadden, en dat ik n ogen-opendoende les van hem heb gehad, , En dat ik hem dankbaar ben dat hij steeds heeft gevochten om ons bij elkaar te krijgen....Hij bleef mij ook steeds smsen toen het uit was in december(nu is t weer uit sinds 23 mei)..allen nu heeft hij n ander..n jong meisje van 25, hij is 40, ik 45..Mijn psych zegt dat t goed is om hem te bevestigen dat ik anders tegen ons probleem(hij rookt wiet 1 a 2 x per week) ben gaan kijken..En via via weet ik dathij twijfeld...
Allesrose, ik snap werkelijkwaar niet waarom je zo achter die vent blijft aanlopen. Ik wil niet lullig zijn maar heb je er wel eens over nagedacht dat hij het misschien wel even lekker vind, een jonger meisje zonder al die issues die jij hebt.
Blijf toch niet zo hangen. Ga je eigen leven eens leven. Als hij je terug wil, dan komt hij wel terug.
En vraag eens aan die vrienden van je of ze je niet zo in de war willen maken met hun berichten over hem. Als hij zo twijfelt, waarom bespreekt hij dat dan niet met jou ipv met zijn vrienden.
Je komt echt zo afhankelijk over.
Fijn dat jullie je hart luchten, ik herken zoveel erin,ook al is iedere situatie anders..ik stuur mijn ex wel n sms per week, ik verwacht niets terug..Ik bevestig steeds de leuke dingen die we samen hadden, en dat ik n ogen-opendoende les van hem heb gehad, , En dat ik hem dankbaar ben dat hij steeds heeft gevochten om ons bij elkaar te krijgen....Hij bleef mij ook steeds smsen toen het uit was in december(nu is t weer uit sinds 23 mei)..allen nu heeft hij n ander..n jong meisje van 25, hij is 40, ik 45..Mijn psych zegt dat t goed is om hem te bevestigen dat ik anders tegen ons probleem(hij rookt wiet 1 a 2 x per week) ben gaan kijken..En via via weet ik dathij twijfeld...
Allesrose, ik snap werkelijkwaar niet waarom je zo achter die vent blijft aanlopen. Ik wil niet lullig zijn maar heb je er wel eens over nagedacht dat hij het misschien wel even lekker vind, een jonger meisje zonder al die issues die jij hebt.
Blijf toch niet zo hangen. Ga je eigen leven eens leven. Als hij je terug wil, dan komt hij wel terug.
En vraag eens aan die vrienden van je of ze je niet zo in de war willen maken met hun berichten over hem. Als hij zo twijfelt, waarom bespreekt hij dat dan niet met jou ipv met zijn vrienden.
Je komt echt zo afhankelijk over.
maandag 20 juli 2009 om 21:55
ja, chardonnay, inderdaad denk ik dat hij blij is met n jong meisje zonder de problemen..Door dfit alles heb ik n harde les gehad..Maar ik kan hem niet loslaten, nog niet..ik hou echt van hem...altijd gedaan, anders waren we niet steeds weer bij elkaar gekomen..
Ik weet dat jullie advies geven, maar gvd, tis pas 8 weken..
Ik blijf hopen..
Ik weet dat jullie advies geven, maar gvd, tis pas 8 weken..
Ik blijf hopen..
dinsdag 21 juli 2009 om 00:15
hey allesrose:
ik ben het wel eens met christiane. Je lijkt er teveel in te blijven hangen. En tis begrijpelijk dat je hoopt dat je niet kan loslaten. Ik ben het nu langzaam en half aan het doen. Loslaten is moeilijk. Maar probeer het wel. Je mag hopen en verdriet hebben maar blijf er niet in hangen.
Morgen uitgebreide reactie, nu ook erg moe en gesloopt. Contact hebben met meneer is zwaar en fijn en dus dubbel.
ik ben het wel eens met christiane. Je lijkt er teveel in te blijven hangen. En tis begrijpelijk dat je hoopt dat je niet kan loslaten. Ik ben het nu langzaam en half aan het doen. Loslaten is moeilijk. Maar probeer het wel. Je mag hopen en verdriet hebben maar blijf er niet in hangen.
Morgen uitgebreide reactie, nu ook erg moe en gesloopt. Contact hebben met meneer is zwaar en fijn en dus dubbel.
