Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
dinsdag 21 juli 2009 om 07:44
quote:allesrose schreef op 20 juli 2009 @ 21:55:
ja, chardonnay, inderdaad denk ik dat hij blij is met n jong meisje zonder de problemen..Door dfit alles heb ik n harde les gehad..Maar ik kan hem niet loslaten, nog niet..ik hou echt van hem...altijd gedaan, anders waren we niet steeds weer bij elkaar gekomen..
Ik weet dat jullie advies geven, maar gvd, tis pas 8 weken..
Ik blijf hopen..
Als je echt van iemand houdt, dan zou je hem toch niet keer op keer pijn doen door hem te dumpen? Nee, volgens mij ben jij verslaafd aan de drama's die kennelijk bij deze relatie horen. Het moeten vechten, de ruzie's, het goedmaken. Zolang er maar heftige emoties bij komen kijken.
Ik zeg dit omdat ik namelijk wel iets in je verhaal herken (van toen ik nog een jonge twintiger was). Met behulp van een psycholoog zijn we er toen achter gekomen dat ik, vanwege een problematische jeugd, altijd (onbewust) op zoek was naar drama. Want daar was ik mee opgegroeid, dat kende ik.
Misschien zit ik er helemaal naast hoor, maar denk er eens over na. Wie weet.
ja, chardonnay, inderdaad denk ik dat hij blij is met n jong meisje zonder de problemen..Door dfit alles heb ik n harde les gehad..Maar ik kan hem niet loslaten, nog niet..ik hou echt van hem...altijd gedaan, anders waren we niet steeds weer bij elkaar gekomen..
Ik weet dat jullie advies geven, maar gvd, tis pas 8 weken..
Ik blijf hopen..
Als je echt van iemand houdt, dan zou je hem toch niet keer op keer pijn doen door hem te dumpen? Nee, volgens mij ben jij verslaafd aan de drama's die kennelijk bij deze relatie horen. Het moeten vechten, de ruzie's, het goedmaken. Zolang er maar heftige emoties bij komen kijken.
Ik zeg dit omdat ik namelijk wel iets in je verhaal herken (van toen ik nog een jonge twintiger was). Met behulp van een psycholoog zijn we er toen achter gekomen dat ik, vanwege een problematische jeugd, altijd (onbewust) op zoek was naar drama. Want daar was ik mee opgegroeid, dat kende ik.
Misschien zit ik er helemaal naast hoor, maar denk er eens over na. Wie weet.
dinsdag 21 juli 2009 om 08:12
Goeiemorgen, ik lees dit topic al een tijdje mee net als alle topics van Allesrose.
Allesrose, ik vind dat bovenstaande posters gelijk hebben
ALS hij twijfelt (wat ik niet denk) laat hem dan twijfelen.
Laat hem ZELF zijn besluit nemen.
Wat je doet met hem steeds smssen is jouw wil doordrukken.
Je bent simpelweg niet gelukkig in een relatie als je het keer op keer uitmaakt.
Je hebt geen goeie relatie als die bestaat uit zo veel drama.
En ikvind het een heel slecht advies van een psych als die zegt, sms hem maar.
Hij weet nu dat je anders over het blowen denkt.
Ik denk alleen dat hij het (net als wij, niet geloofd)
Het is niet erg om tegen blowen te zijn, zeker niet als het je relatie beinvloed.
Laat het in godsnaam los.
Het is pas 8 weken maar je probeerd het volgens mij niet eens.
Was jij het niet tegen wie ik zei.
Sms hem gewoon eens niet!
Leg de telefoon weg en zeg elke keer tegen jezelf
MORGEN sms ik.
EN dat zeg je dan morgen weer tegen jezelf.
Schrijf hem brieven maar verstuur ze niet.
LAAT HEM LOS, je maakt jezelf (en hem) hartstikke gek.
Christiane, ik heb bewondering voor je.
Het is niet makkelijk maar ik vind dat je er op een nuchtere manier tegen aan kijkt.
Met name de zin:
De bus reed langs de plek waar mijn ex-lief en ik op onze laatste dag samen hebben gegeten. Ik dacht: 'toen was ik nog gelukkig'. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me: 'nee, toen was ik ook niet meer gelukkig' (tenminste niet zoals zou moeten)
Verdriet mag je hebben, je mag de ogen uit je kop janken (geloof me heb ik ook gedaan een dik jaar geleden) maar hou die vorm van realiteit vast.
Meiden, echt het verdriet, het missen en het lege gevoel worden minder.....ECHT
Allesrose, ik vind dat bovenstaande posters gelijk hebben
ALS hij twijfelt (wat ik niet denk) laat hem dan twijfelen.
Laat hem ZELF zijn besluit nemen.
Wat je doet met hem steeds smssen is jouw wil doordrukken.
Je bent simpelweg niet gelukkig in een relatie als je het keer op keer uitmaakt.
Je hebt geen goeie relatie als die bestaat uit zo veel drama.
En ikvind het een heel slecht advies van een psych als die zegt, sms hem maar.
Hij weet nu dat je anders over het blowen denkt.
Ik denk alleen dat hij het (net als wij, niet geloofd)
Het is niet erg om tegen blowen te zijn, zeker niet als het je relatie beinvloed.
Laat het in godsnaam los.
Het is pas 8 weken maar je probeerd het volgens mij niet eens.
Was jij het niet tegen wie ik zei.
Sms hem gewoon eens niet!
Leg de telefoon weg en zeg elke keer tegen jezelf
MORGEN sms ik.
EN dat zeg je dan morgen weer tegen jezelf.
Schrijf hem brieven maar verstuur ze niet.
LAAT HEM LOS, je maakt jezelf (en hem) hartstikke gek.
Christiane, ik heb bewondering voor je.
Het is niet makkelijk maar ik vind dat je er op een nuchtere manier tegen aan kijkt.
Met name de zin:
De bus reed langs de plek waar mijn ex-lief en ik op onze laatste dag samen hebben gegeten. Ik dacht: 'toen was ik nog gelukkig'. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me: 'nee, toen was ik ook niet meer gelukkig' (tenminste niet zoals zou moeten)
Verdriet mag je hebben, je mag de ogen uit je kop janken (geloof me heb ik ook gedaan een dik jaar geleden) maar hou die vorm van realiteit vast.
Meiden, echt het verdriet, het missen en het lege gevoel worden minder.....ECHT
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 21 juli 2009 om 11:24
Hoi Fienewiep, heb even jouw vragen vetgedrukt, en mijn antwoord eronder geschreven.quote:FieneWiep schreef op 19 juli 2009 @ 15:30:
Frustreert jou dat niet enorm, dat er wel sap is, jullie het beiden voelen maar het niet meer werkt? Ben je boos op hem geweest, door dat laagje beton en het feit dat hij de sleutel heeft om dingen te veranderen en dat het wél zou kunnen werken? Boos om het feit dat hij zegt "ik ben 55 en heb het altijd rationeel benaderd" ipv zijn hart/gevoel te volgen?. Lijkt mij erg moeilijk...ik vermoed dat dat ook de gedachten zijn die door jouw hoofd spelen.
Ja, dat frustreert me enorm. En het was ook niet zo dat het niet meer werkte, maar meer dat ik op de lange duur enorm ongelukkig zou zijn geworden. Je kunt elke keer alles wegredeneren, maar uiteindelijk werkt dat niet. Ik zit echt niet te wachten op de perfecte relatie, maar je moet uiteindelijk wel samen dezelfde toekomstverwachting hebben.
En ja, ik ben boos. Boos op het beton. Boos op hem omdat hij inderdaad de sleutel heeft om dingen te veranderen. Ik ben boos op zijn rationaliteit. Dat hij kiest voor de gemakkelijkste weg (als is dat misschien - als ik eerlijk ben - ook niet zo; verandering kan in sommige gevallen de moeilijkste weg zijn), dat hij wegloopt voor wat werkelijk belangrijk is. Ik ben nog steeds erg verdrietig. Wil nog steeds graag met hem ouder worden (samen oud worden zit er niet in vanwege ons leeftijdsverschil ), maar er komt inmiddels ook een stukje boosheid kijken.
Moeilijk is het toch allemaal. Heb vandaag ook weer veel verdrietige momenten. Gisteren een feest waar ik met een paar mensen was. En hoe idioot ook....tussen al die mensen voelde ik me ontzettend alleen en eenzaam.
Herkenbaar. Ik had zondag een feestje en ben - om wat jij hierboven schrijft - niet gegaan. Ik had me enorm eenzaam en alleen gevoeld als ik wel gegaan was. En dan ben ik liever eenzaam en alleen thuis.
Je moet wel nog wat gaan doen hoor vandaag. Ik merk dat af en toe dingen doen ook afleidt, en even je gedachten op anderen dingen richt. Of zit je niet veel te malen en piekeren?
Heb je overigens al aan je familie verteld dat jullie relatie ten einde is? Vind het nog steeds heel sterk dat je bij je besluit blijft en jezelf te kort doet door genoegen te nemen met minder dan je wilt!
Ik zit niet heel veel te malen en te piekeren. Soms. Ben inmiddels met een grote opruimklus begonnen. Mijn berging. Veel dingen weggooien. En andere dingen verkopen. Misschien levert het nog wat euro's op. Die kan ik dan in september mooi meenemen als ik op vakantie ga.
Ik heb mijn familie overigens nog niet verteld dat mijn relatie ten einde is. Alleen mijn moeder weet het. De rest niet. En dat hou ik voorlopig zo.
Nu maak je me aan het twijfelen over het schrijven van een mail aan hem. Ik wil niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen en hem lastig val als een ex die hem niet los kan laten.
Ik wil je niet aan het twijfelen maken hoor. Je moet doen wat je hart je ingeeft. Als jij schrijft wat je hier schrijft, dan zal hij zeker niet denken dat je erin blijft hangen en dat je hem niet kan loslaten.
Wat jij schrijft klinkt wel redelijk om te doen. Ik twijfel of het goed voor me zou zijn om antwoorden van hem te krijgen. Mss heb je juist wel gelijk en is het juist goed....om nog wel een keer hem daarover te praten. Het liefst wil ik van hem weten of hij achter zijn beslissing staat en los van mitsen en maren echt geen twijfels heeft. Kan ik dat vragen?
Ik zou dat van die twijfels niet vragen. Als hij twijfelt dan zou hij er zelf wel mee komen. Maar antwoorden mag je volgens mij best vragen. Wanneer kwam hij erachter dat hij niet meer genoeg voor jou voelde? Had jij daar iets aan kunnen doen? Etc. En misschien krijg je antwoorden die je niet wilt horen. Dat is pijnlijk voor het moment, maar beter voor de langere termijn.
Ik wil hem sowieso nog bedanken, voor de fijne tijd die we samen hebben gehad. Maar ook dat hij het bijzondere en unieke in mij zag en dat ik daarvan heb genoten.
En dat zou ik dus zeker in je mail zetten.
Frustreert jou dat niet enorm, dat er wel sap is, jullie het beiden voelen maar het niet meer werkt? Ben je boos op hem geweest, door dat laagje beton en het feit dat hij de sleutel heeft om dingen te veranderen en dat het wél zou kunnen werken? Boos om het feit dat hij zegt "ik ben 55 en heb het altijd rationeel benaderd" ipv zijn hart/gevoel te volgen?. Lijkt mij erg moeilijk...ik vermoed dat dat ook de gedachten zijn die door jouw hoofd spelen.
Ja, dat frustreert me enorm. En het was ook niet zo dat het niet meer werkte, maar meer dat ik op de lange duur enorm ongelukkig zou zijn geworden. Je kunt elke keer alles wegredeneren, maar uiteindelijk werkt dat niet. Ik zit echt niet te wachten op de perfecte relatie, maar je moet uiteindelijk wel samen dezelfde toekomstverwachting hebben.
En ja, ik ben boos. Boos op het beton. Boos op hem omdat hij inderdaad de sleutel heeft om dingen te veranderen. Ik ben boos op zijn rationaliteit. Dat hij kiest voor de gemakkelijkste weg (als is dat misschien - als ik eerlijk ben - ook niet zo; verandering kan in sommige gevallen de moeilijkste weg zijn), dat hij wegloopt voor wat werkelijk belangrijk is. Ik ben nog steeds erg verdrietig. Wil nog steeds graag met hem ouder worden (samen oud worden zit er niet in vanwege ons leeftijdsverschil ), maar er komt inmiddels ook een stukje boosheid kijken.
Moeilijk is het toch allemaal. Heb vandaag ook weer veel verdrietige momenten. Gisteren een feest waar ik met een paar mensen was. En hoe idioot ook....tussen al die mensen voelde ik me ontzettend alleen en eenzaam.
Herkenbaar. Ik had zondag een feestje en ben - om wat jij hierboven schrijft - niet gegaan. Ik had me enorm eenzaam en alleen gevoeld als ik wel gegaan was. En dan ben ik liever eenzaam en alleen thuis.
Je moet wel nog wat gaan doen hoor vandaag. Ik merk dat af en toe dingen doen ook afleidt, en even je gedachten op anderen dingen richt. Of zit je niet veel te malen en piekeren?
Heb je overigens al aan je familie verteld dat jullie relatie ten einde is? Vind het nog steeds heel sterk dat je bij je besluit blijft en jezelf te kort doet door genoegen te nemen met minder dan je wilt!
Ik zit niet heel veel te malen en te piekeren. Soms. Ben inmiddels met een grote opruimklus begonnen. Mijn berging. Veel dingen weggooien. En andere dingen verkopen. Misschien levert het nog wat euro's op. Die kan ik dan in september mooi meenemen als ik op vakantie ga.
Ik heb mijn familie overigens nog niet verteld dat mijn relatie ten einde is. Alleen mijn moeder weet het. De rest niet. En dat hou ik voorlopig zo.
Nu maak je me aan het twijfelen over het schrijven van een mail aan hem. Ik wil niet dat hij denkt dat ik erin blijf hangen en hem lastig val als een ex die hem niet los kan laten.
Ik wil je niet aan het twijfelen maken hoor. Je moet doen wat je hart je ingeeft. Als jij schrijft wat je hier schrijft, dan zal hij zeker niet denken dat je erin blijft hangen en dat je hem niet kan loslaten.
Wat jij schrijft klinkt wel redelijk om te doen. Ik twijfel of het goed voor me zou zijn om antwoorden van hem te krijgen. Mss heb je juist wel gelijk en is het juist goed....om nog wel een keer hem daarover te praten. Het liefst wil ik van hem weten of hij achter zijn beslissing staat en los van mitsen en maren echt geen twijfels heeft. Kan ik dat vragen?
Ik zou dat van die twijfels niet vragen. Als hij twijfelt dan zou hij er zelf wel mee komen. Maar antwoorden mag je volgens mij best vragen. Wanneer kwam hij erachter dat hij niet meer genoeg voor jou voelde? Had jij daar iets aan kunnen doen? Etc. En misschien krijg je antwoorden die je niet wilt horen. Dat is pijnlijk voor het moment, maar beter voor de langere termijn.
Ik wil hem sowieso nog bedanken, voor de fijne tijd die we samen hebben gehad. Maar ook dat hij het bijzondere en unieke in mij zag en dat ik daarvan heb genoten.
En dat zou ik dus zeker in je mail zetten.
dinsdag 21 juli 2009 om 11:32
Raiden, wat Fienewiep al zegt: je breekt helemaal niet in en het is alleen maar fijn als je meepost. Voor jezelf, maar ook voor ons. Zelf vind ik het heerlijk om van me af te kunnen schrijven. Maar tegelijkertijd ook om van jullie te lezen. En ik doe er ook zeker wat mee. Lunax gaf mij pas de tip (nog bedankt daarvoor ) om mijn ex-lief niet langer mijn lief te noemen, maar mijn ex. Nou lukt dat laatste me nog niet helemaal (zal wel vanzelf komen), maar door hem nu mijn ex-lief te noemen geef ik mezelf wel de duidelijke boodschap dat het over is. Dus door te schrijven en antwoorden te krijgen, kun je weer groeien. Schrijf dus alsjeblieft mee.
Ik snap overigens dat je wilt blijven vechten voor je relatie. Dat heb ik ook heel lang gedaan. Wel bijna een jaar. Toen lukte het me niet meer. Als er bepaalde dingen veranderen, wil ik zeker vechten voor een mooie en goede relatie (hij is een mooi mens), maar ik kon op dit moment niet verder. Ik denk dat jij uiteindelijk wel zult aan voelen wat het beste is. Als je wilt blijven vechten, doen!
Goed om te lezen trouwens dat je veel steun hebt van anderen. Ik kan je uit ervaring vertellen dat dat belangrijk is. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor jou en je zorg om je vriend/ex (ben even onduidelijk nu of het nu wel aan of niet aan is). Depressief zijn is een enorme klote-ziekte. Helaas spreek ik uit ervaring.
Ik snap overigens dat je wilt blijven vechten voor je relatie. Dat heb ik ook heel lang gedaan. Wel bijna een jaar. Toen lukte het me niet meer. Als er bepaalde dingen veranderen, wil ik zeker vechten voor een mooie en goede relatie (hij is een mooi mens), maar ik kon op dit moment niet verder. Ik denk dat jij uiteindelijk wel zult aan voelen wat het beste is. Als je wilt blijven vechten, doen!
Goed om te lezen trouwens dat je veel steun hebt van anderen. Ik kan je uit ervaring vertellen dat dat belangrijk is. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor jou en je zorg om je vriend/ex (ben even onduidelijk nu of het nu wel aan of niet aan is). Depressief zijn is een enorme klote-ziekte. Helaas spreek ik uit ervaring.
dinsdag 21 juli 2009 om 12:01
Hoe voel jij je nu Picasso? Sorry voor mijn late reactie, maar voelde me zelf ook niet al te best en schrijven heeft me de afgelopen dagen veel moeite gekost.
Ik kan me voorstellen dat je inmiddels spijt hebt van je beslissing, maar kijk alsjeblieft waarom je het hebt gedaan. Je schrijft dat je ex een burnout heeft en dat hij jou meetrekt. Mensen zullen je misschien veroordelen omdat je in zo'n situatie de stekker eruit trekt, maar ik neem aan dat je alles geprobeerd hebt. En wat je schrijft, jij kunt hem niet helpen. Dat moet hij zelf doen, eventueel met hulp van een hulpverlener. Niet met hulp van zijn (ex)geliefde.
Ik snap overigens dat hij voorlopig even geen contact wil. Dat zal hem zeker niet helpen. Misschien kun je vasthouden aan de toekomst? Als hij weer beter is (al zal dat waarschijnlijk nog heel lang duren), zit er misschien weer toekomst in. Of zie je dat anders? Misschien ben je overigens dan zelf ook verder.
Je schrijft dat je niet weet waarom je schrijft omdat je een echte meelezer bent. Doe wat je wilt, alleen meelezen prima. Maar wil je schrijven, doe het alsjeblieft. Wat ik al aan Raiden schreef je kan er zoveel voor jezelf uithalen. En misschien schrijf je ook nog wel goede dingen voor mij.
Ik kan me voorstellen dat je inmiddels spijt hebt van je beslissing, maar kijk alsjeblieft waarom je het hebt gedaan. Je schrijft dat je ex een burnout heeft en dat hij jou meetrekt. Mensen zullen je misschien veroordelen omdat je in zo'n situatie de stekker eruit trekt, maar ik neem aan dat je alles geprobeerd hebt. En wat je schrijft, jij kunt hem niet helpen. Dat moet hij zelf doen, eventueel met hulp van een hulpverlener. Niet met hulp van zijn (ex)geliefde.
Ik snap overigens dat hij voorlopig even geen contact wil. Dat zal hem zeker niet helpen. Misschien kun je vasthouden aan de toekomst? Als hij weer beter is (al zal dat waarschijnlijk nog heel lang duren), zit er misschien weer toekomst in. Of zie je dat anders? Misschien ben je overigens dan zelf ook verder.
Je schrijft dat je niet weet waarom je schrijft omdat je een echte meelezer bent. Doe wat je wilt, alleen meelezen prima. Maar wil je schrijven, doe het alsjeblieft. Wat ik al aan Raiden schreef je kan er zoveel voor jezelf uithalen. En misschien schrijf je ook nog wel goede dingen voor mij.
dinsdag 21 juli 2009 om 12:18
Allesrose, wat Summerdance en Chardonnay zeggen dus!quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 08:12:
Wat je doet met hem steeds smssen is jouw wil doordrukken.
Daar waar ik Fienewiep de suggestie geef hem in een mail te bedanken voor de fijne tijd die zij samen hebben gehad, zie ik jouw sms-jes inderdaad als een wil doordrukken, een manipuleren. Misschien komt het door het medium internet, maar ik merk zo'n duidelijk verschil in haar en jouw posts. Waar ik bij Fienewiep het gevoel heb dat ze ondanks haar verdriet verder wil en gaat met haar leven, heb ik het gevoel dat jij blijft zwelgen. En nee, het is niet pas 8 weken. Het is al 8 weken. Bij mij is het pas 3 weken en zelfs ik ga verder. Ondanks mijn verdriet. Maar misschien zelfs dankzij mijn verdriet. En wat Summerdance ook schrijft: je probeert het niet eens.
quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 08:12:
En ikvind het een heel slecht advies van een psych als die zegt, sms hem maar.
Ik schreef dit ook al eerder. Ik vind dit bovendien niet alleen een slecht advies van een psych, maar ik durf zelfs te zeggen dat ik die hele psych een minkukel vindt als hij dit echt zo gezegd heeft. Weet je zeker dat je aan deze uitspraak niet ook je eigen waarde hebt gehangen?
quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 08:12:
Was jij het niet tegen wie ik zei. Sms hem gewoon eens niet!
Leg de telefoon weg en zeg elke keer tegen jezelf MORGEN sms ik. EN dat zeg je dan morgen weer tegen jezelf. Schrijf hem brieven maar verstuur ze niet.
Ik weet niet of Summerdance dit inderdaad tegen jou heeft gezegd of tegen iemand anders, maar ik heb er dus lering uit getrokken. Elke dag wil ik hem sms-en, maar dat doe ik niet. Morgen mag ik hem sms-en. En dat doe ik dan vervolgens (meestal) niet. Ik schrijf hem brieven. Hele mooie. Als het ooit nog goed komt tussen ons, mag hij ze lezen. Graag zelfs. Maar eerder niet.
quote:Chardonnay schreef op 21 juli 2009 @ 07:44:
Volgens mij ben jij verslaafd aan de drama's die kennelijk bij deze relatie horen. Het moeten vechten, de ruzie's, het goedmaken. Zolang er maar heftige emoties bij komen kijken.
Ik ken je niet, alleen wat ik tot nu toe elke keer van je lees, maar wat Chardonnay hier schreef, was ook een van mijn gedachten.
En nu ga ik stoppen met op jou te reageren. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik trek me jouw situatie zeker wel aan, want volgens mij ben jij een vrouw met een heleboel issues en dingen. En dat raakt me. Zo was ik als vroege 20-er ook. Maar ik merk dat ik me nu elke keer leeggezogen voel als ik op jou reageer. Ik heb het gevoel tegen een muur te praten. En het kost me dus gewoon letterlijk te veel energie. Ik wens je heel veel sterkte, maar zoek alsjeblieft hulp!!
Wat je doet met hem steeds smssen is jouw wil doordrukken.
Daar waar ik Fienewiep de suggestie geef hem in een mail te bedanken voor de fijne tijd die zij samen hebben gehad, zie ik jouw sms-jes inderdaad als een wil doordrukken, een manipuleren. Misschien komt het door het medium internet, maar ik merk zo'n duidelijk verschil in haar en jouw posts. Waar ik bij Fienewiep het gevoel heb dat ze ondanks haar verdriet verder wil en gaat met haar leven, heb ik het gevoel dat jij blijft zwelgen. En nee, het is niet pas 8 weken. Het is al 8 weken. Bij mij is het pas 3 weken en zelfs ik ga verder. Ondanks mijn verdriet. Maar misschien zelfs dankzij mijn verdriet. En wat Summerdance ook schrijft: je probeert het niet eens.
quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 08:12:
En ikvind het een heel slecht advies van een psych als die zegt, sms hem maar.
Ik schreef dit ook al eerder. Ik vind dit bovendien niet alleen een slecht advies van een psych, maar ik durf zelfs te zeggen dat ik die hele psych een minkukel vindt als hij dit echt zo gezegd heeft. Weet je zeker dat je aan deze uitspraak niet ook je eigen waarde hebt gehangen?
quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 08:12:
Was jij het niet tegen wie ik zei. Sms hem gewoon eens niet!
Leg de telefoon weg en zeg elke keer tegen jezelf MORGEN sms ik. EN dat zeg je dan morgen weer tegen jezelf. Schrijf hem brieven maar verstuur ze niet.
Ik weet niet of Summerdance dit inderdaad tegen jou heeft gezegd of tegen iemand anders, maar ik heb er dus lering uit getrokken. Elke dag wil ik hem sms-en, maar dat doe ik niet. Morgen mag ik hem sms-en. En dat doe ik dan vervolgens (meestal) niet. Ik schrijf hem brieven. Hele mooie. Als het ooit nog goed komt tussen ons, mag hij ze lezen. Graag zelfs. Maar eerder niet.
quote:Chardonnay schreef op 21 juli 2009 @ 07:44:
Volgens mij ben jij verslaafd aan de drama's die kennelijk bij deze relatie horen. Het moeten vechten, de ruzie's, het goedmaken. Zolang er maar heftige emoties bij komen kijken.
Ik ken je niet, alleen wat ik tot nu toe elke keer van je lees, maar wat Chardonnay hier schreef, was ook een van mijn gedachten.
En nu ga ik stoppen met op jou te reageren. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik trek me jouw situatie zeker wel aan, want volgens mij ben jij een vrouw met een heleboel issues en dingen. En dat raakt me. Zo was ik als vroege 20-er ook. Maar ik merk dat ik me nu elke keer leeggezogen voel als ik op jou reageer. Ik heb het gevoel tegen een muur te praten. En het kost me dus gewoon letterlijk te veel energie. Ik wens je heel veel sterkte, maar zoek alsjeblieft hulp!!
dinsdag 21 juli 2009 om 12:19
dinsdag 21 juli 2009 om 12:31
Hey Christiane:
Het is uit. We gaan nu op een vriendschappelijke basis met elkaar om. Of in ieder geval dat proberen we, maar als het niet lukt voor een van ons twee dan verbreken we het contact. Wat betreft zijn depressies dat gaat stukken beter en ik denk ergens dat dat wel goedzit. Maar ik denk dat hij nu weer zijn leven moet gaan oppakken.Er is veel gebeurt en hij heeft zichzelf en anderen veel pijn gedaan. Plus iemand heeft hem echt veel pijn gedaan. En hij wil nu even rust, geen pijn meer, rust. En dat snap ik wel. En inderdaad het is fijn mensen om me heen te hebben die ervoor me zijn. Maar af en toe voel je je toch eenzaam. VOlgens sommigen had ik al lang moeten stoppen met vechten, want ja hij heeft me pijn gedaan. Maar mensen maken fouten in mijn ogen en ik heb hem dat vergeven. Alleen hij zichzelf nog niet. Het klinkt soms een beetje vaag als ik het schrijf maar ik wil niet teveel ingaan op wat er allemaal gebeurt is. Ik heb het hem al lang vergeven en ik heb dat afgesloten. Nu moet hij zijn leven weer op de rails krijgen en als dat gelukt is zien we wel of ik erbij hoor of niet. Je weet niet wat allemaal op je pad komt.
En dankjewel dat ik mee mag schrijven! Het helpt me wel jullie verhalen te lezen.Het is misschien niet helemaal hetzelfde, maar jullie kampen wel met dezelfde strijd en gevoelens. Het gaat toch om het loslaten op een bepaalde manier van iemand waar je veel van houdt.
Dikke knuffel
Het is uit. We gaan nu op een vriendschappelijke basis met elkaar om. Of in ieder geval dat proberen we, maar als het niet lukt voor een van ons twee dan verbreken we het contact. Wat betreft zijn depressies dat gaat stukken beter en ik denk ergens dat dat wel goedzit. Maar ik denk dat hij nu weer zijn leven moet gaan oppakken.Er is veel gebeurt en hij heeft zichzelf en anderen veel pijn gedaan. Plus iemand heeft hem echt veel pijn gedaan. En hij wil nu even rust, geen pijn meer, rust. En dat snap ik wel. En inderdaad het is fijn mensen om me heen te hebben die ervoor me zijn. Maar af en toe voel je je toch eenzaam. VOlgens sommigen had ik al lang moeten stoppen met vechten, want ja hij heeft me pijn gedaan. Maar mensen maken fouten in mijn ogen en ik heb hem dat vergeven. Alleen hij zichzelf nog niet. Het klinkt soms een beetje vaag als ik het schrijf maar ik wil niet teveel ingaan op wat er allemaal gebeurt is. Ik heb het hem al lang vergeven en ik heb dat afgesloten. Nu moet hij zijn leven weer op de rails krijgen en als dat gelukt is zien we wel of ik erbij hoor of niet. Je weet niet wat allemaal op je pad komt.
En dankjewel dat ik mee mag schrijven! Het helpt me wel jullie verhalen te lezen.Het is misschien niet helemaal hetzelfde, maar jullie kampen wel met dezelfde strijd en gevoelens. Het gaat toch om het loslaten op een bepaalde manier van iemand waar je veel van houdt.
Dikke knuffel
dinsdag 21 juli 2009 om 12:43
Geef niet voor je late reactie meid. Snap donderds goed dat jij ook al helemaal niet al te best voelt. En gevoel op papier zetten vergt enorm veel energie en de emoties komen dan weer te boven. Hoe ik me voel...leeg, emotioneel, maar toch opgelucht. Ik sta echt achter mn beslissing. Maar met veel verdriet en toch beetje spijt. Spijt in de zin van, had ik niet langer vol moeten houden. Komt denk ik meer omdat ik in mijn omgeving hoor:'"als het echte liefde is, dan ga je door tot het bittere eind". Ik ben daar niet mee eens. Je kan zoveel van iemand houden en echt een toekomst in zien, maar als jezelf langzamerhand onder doorgaat en je geliefde kan je op dat moment niks meer geven en bieden omdat hij zo met zichzelf bezig is, en dat dan ook op alle front, en je wordt zelf doodongelukkig van de situatie moet je uiteindelijk voor jezelf kiezen. Ik heb zo lang me best gedaan om hem te helpen, verzorgen, activiteiten, alles om hem eruit te sleuren en positief te laten denken. Maar als hij alleen maar in negativiteit leeft en niet weet voor zich zelf of hij wel de oude wordt (dat zegt hij ook letterlijk), nergens geen zin in hebben, geen echte hulp zoekt, sleurt hij mij helemaal in mee. Ik heb maanden tegen aan gehikt om er een eind aan te maken. Heb maanden houvast gezocht aan wat er toen ooit was. Denken het komt wel goed. Vooral als hij een goede dag had, dan dacht ik zie je nou wel Maar dat is niet genoeg. Ik kan het gewoon niet.
Of er nog een toekomst in zit tussen ons.....Ondanks dat ik het graag zou willen, denk ik wel realistisch. De burnout kan heel lang duren. Misschien wel een half jaar nog of langer. Ik ga geen hoop koesteren voor mezelf dat het ooit goed komt, dat wil ik mezelf niet aan doen. Ik denk dat als je de hoop koestert, dat je niet verder komt in je eigen proces. De kunst is om los te laten. Heel clinche maar geloof echt in als je echt voor elkaar gemaakt bent, kom je hoe dan ook, ooit terug op elkaars pad.. Ik ga verder met mn leven, op dit moment zonder hem. Denk niet na over morgen of volgende week of over paar maanden, hoe ik me dan voel. Ik maak mezelf dan gek. Ik denk na over vandaag. Klinkt allemaal heel stoer wat ik nu opschrijf, maar zo voel ik me vandaag. Morgen kan het weer anders zijn. En iedereen die luvudu heeft weet dat er op een dag pieken en dalen zijn..........
Toch nog een lang verhaal geworden,
ik ga zo even rustig alle andere reacties bij lezen en mijn visie/mening delen... Zo helpen we elkaar wel!
warme knuffel van mij!
Of er nog een toekomst in zit tussen ons.....Ondanks dat ik het graag zou willen, denk ik wel realistisch. De burnout kan heel lang duren. Misschien wel een half jaar nog of langer. Ik ga geen hoop koesteren voor mezelf dat het ooit goed komt, dat wil ik mezelf niet aan doen. Ik denk dat als je de hoop koestert, dat je niet verder komt in je eigen proces. De kunst is om los te laten. Heel clinche maar geloof echt in als je echt voor elkaar gemaakt bent, kom je hoe dan ook, ooit terug op elkaars pad.. Ik ga verder met mn leven, op dit moment zonder hem. Denk niet na over morgen of volgende week of over paar maanden, hoe ik me dan voel. Ik maak mezelf dan gek. Ik denk na over vandaag. Klinkt allemaal heel stoer wat ik nu opschrijf, maar zo voel ik me vandaag. Morgen kan het weer anders zijn. En iedereen die luvudu heeft weet dat er op een dag pieken en dalen zijn..........
Toch nog een lang verhaal geworden,
ik ga zo even rustig alle andere reacties bij lezen en mijn visie/mening delen... Zo helpen we elkaar wel!
warme knuffel van mij!
dinsdag 21 juli 2009 om 14:57
quote:Christiane04 schreef op 21 juli 2009 @ 12:19:
@ Summerdance. Bedankt voor je compliment. Vind ik zo af en toe heel fijn om te horen.
En jouw tip over niet sms-en, maar morgen sms-en en het dan vervolgens niet doen, maar zeggen dat het de dag daarna mag...
Die tip was niet aan mij gericht, maar ik breng hem dus wel in de praktijk.
fijn dat je er zoveel aan hebt.
IK lag destijds ook nachten te verzinnen wat ik hem allemaal wel niet zou smssen want dit was zo leuk en dat was zo goed en daarom hielden we zo van elkaar,affin je kent die gedachten vast wel.
En toen zij iemand tegen mij,
Sum, als dat nou allemaal zo is hè, dan had hij toch alweer jankend met 100 orde rozen op de stoep gestaan.
Hmmm, ja daar had ze een puntje, zij zei toen ook, weet je wat..als je wilt smssen/bellen doe het het maar mij
Heb ik best een aantal dagen gedaan, en het grappige was
Door met haar te praten over het waarom ik wilde bellen kwam ik erachter dat het net helemaal geen zin zou hebben
En toen ben ik die "morgen smssen"regel in gaan voeren
Sterker nog...........wij zijn nu een dik jaar uit elkaar, en ineens overviel zaterdag nacht weer een gevoel van hem ontzettend missen.
Ik wilde mijn telefoon pakken, hem bellen en zeggen schat we hebben een fout gemaakt.
Maar ja, om 03.00 ga je niemand meer bellen vond ik dus ook toen mezelf weer voorgenomen, als ik morgen nog wil bellen dan bel ik.
Zondagmorgen.....verdrietige bui weg en de drang om te bellen net zo!
En net als Char vind ik dat je het supergoed doet!
Dipjes hebben mag, moeten eigenlijk ook...hoort er allemaal bij.
X
@ Summerdance. Bedankt voor je compliment. Vind ik zo af en toe heel fijn om te horen.
En jouw tip over niet sms-en, maar morgen sms-en en het dan vervolgens niet doen, maar zeggen dat het de dag daarna mag...
Die tip was niet aan mij gericht, maar ik breng hem dus wel in de praktijk.
fijn dat je er zoveel aan hebt.
IK lag destijds ook nachten te verzinnen wat ik hem allemaal wel niet zou smssen want dit was zo leuk en dat was zo goed en daarom hielden we zo van elkaar,affin je kent die gedachten vast wel.
En toen zij iemand tegen mij,
Sum, als dat nou allemaal zo is hè, dan had hij toch alweer jankend met 100 orde rozen op de stoep gestaan.
Hmmm, ja daar had ze een puntje, zij zei toen ook, weet je wat..als je wilt smssen/bellen doe het het maar mij
Heb ik best een aantal dagen gedaan, en het grappige was
Door met haar te praten over het waarom ik wilde bellen kwam ik erachter dat het net helemaal geen zin zou hebben
En toen ben ik die "morgen smssen"regel in gaan voeren
Sterker nog...........wij zijn nu een dik jaar uit elkaar, en ineens overviel zaterdag nacht weer een gevoel van hem ontzettend missen.
Ik wilde mijn telefoon pakken, hem bellen en zeggen schat we hebben een fout gemaakt.
Maar ja, om 03.00 ga je niemand meer bellen vond ik dus ook toen mezelf weer voorgenomen, als ik morgen nog wil bellen dan bel ik.
Zondagmorgen.....verdrietige bui weg en de drang om te bellen net zo!
En net als Char vind ik dat je het supergoed doet!
Dipjes hebben mag, moeten eigenlijk ook...hoort er allemaal bij.
X
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 21 juli 2009 om 18:33
quote:Summerdance schreef op 21 juli 2009 @ 14:57:
[...]
Door met haar te praten over het waarom ik wilde bellen kwam ik erachter dat het net helemaal geen zin zou hebben
X
Dat gevoel had ik vandaag ook over het wel/niet mailen van mijn ex. Ben nog steeds vreselijk in dubio, wat levert het mij op? Is het niet te vroeg en word ik alleen maar verdrietiger? Helpen "antwoorden" mij waarvan ik vermoed dat hij ze waarschijnlijk niet heeft? Kan ik me niet beter richten op wat gaat komen ipv wat geweest is? Maar wellicht helpt het me ook vooruit door wel antwoord te krijgen? Heb wel een concept mailtje geschreven zondag al. En daar werd ik zo verdrietig van, mn het bedank stukje, voelde echt als afscheid nemen en daarmee kwam het verdriet en gemis naar boven.
Voel me de afgelopen dagen ook weer erg verdrietig. Ik word er zelf ook een beetje zat van
En het is al of pas, tis maar hoe je het bekijkt, 8 weken! Hij gaat zeer ws door met zijn leven en ik zit terug te kijken. Wat voor een zin heeft dat? Ik wil me zo graag beter voelen, en bij vlagen gaat dat echt al beter dan een tijd geleden. Maar het verdriet blijft overheersen.
[...]
Door met haar te praten over het waarom ik wilde bellen kwam ik erachter dat het net helemaal geen zin zou hebben
X
Dat gevoel had ik vandaag ook over het wel/niet mailen van mijn ex. Ben nog steeds vreselijk in dubio, wat levert het mij op? Is het niet te vroeg en word ik alleen maar verdrietiger? Helpen "antwoorden" mij waarvan ik vermoed dat hij ze waarschijnlijk niet heeft? Kan ik me niet beter richten op wat gaat komen ipv wat geweest is? Maar wellicht helpt het me ook vooruit door wel antwoord te krijgen? Heb wel een concept mailtje geschreven zondag al. En daar werd ik zo verdrietig van, mn het bedank stukje, voelde echt als afscheid nemen en daarmee kwam het verdriet en gemis naar boven.
Voel me de afgelopen dagen ook weer erg verdrietig. Ik word er zelf ook een beetje zat van
En het is al of pas, tis maar hoe je het bekijkt, 8 weken! Hij gaat zeer ws door met zijn leven en ik zit terug te kijken. Wat voor een zin heeft dat? Ik wil me zo graag beter voelen, en bij vlagen gaat dat echt al beter dan een tijd geleden. Maar het verdriet blijft overheersen.
dinsdag 21 juli 2009 om 18:37
Allesrose,
Ik vind dat je hele goede adviezen en wijze woorden hebt gekregen van heel veel forummers, niet alleen hier maar ook in andere topics. Haal je voordeel eruit, lees het nog eens allemaal goed en laat het binnenkomen, leer ervan! Verdriet, boos, gefrustreerd en al die andere gevoelens mag je hebben maar wordt inderdaad geen langspeelplaat. Dat brengt je nergens. Gun jezelf meer dan dat!
Ik vind dat je hele goede adviezen en wijze woorden hebt gekregen van heel veel forummers, niet alleen hier maar ook in andere topics. Haal je voordeel eruit, lees het nog eens allemaal goed en laat het binnenkomen, leer ervan! Verdriet, boos, gefrustreerd en al die andere gevoelens mag je hebben maar wordt inderdaad geen langspeelplaat. Dat brengt je nergens. Gun jezelf meer dan dat!
dinsdag 21 juli 2009 om 18:46
Christiane,
Kan je me gevoelens van boosheid en frustratie heel goed voorstellen! Je praat heel mooi en liefdevol over je ex maar ik vind ook dat je dit soort gevoelens mag hebben. Uiteindelijk zou, door een verandering van zijn kant, jullie situatie kunnen verbeteren.
Vind het goed dat je zo duidelijk je grenzen aan geeft, niet alleen aan je ex, maar ook aan allesrose, je familie, het niet gaan naar een feestje. Het is goed om nu de dingen te doen waar je je goed bij voelt en even geen rekening met anderen te houden. Achteraf denk ik ook dat ik beter niet naar het feestje had kunnen gaan, voel me er alleen maar rotter door. Ik bedoel overigens ook met piekeren en malen nadenken over je ex, de situatie, de frustratie en boosheid etc.
Heeft hij jou ook niet meer gebeld?
Staat het opruimen van je berging voor het opruimen van je hoofd? Of is dat onbewust zo gegaan? Of word ik nu te zweverig haha?!?
Gaat het nu beter met je ziekte of merk je dat dit het versterkt?
Kan je me gevoelens van boosheid en frustratie heel goed voorstellen! Je praat heel mooi en liefdevol over je ex maar ik vind ook dat je dit soort gevoelens mag hebben. Uiteindelijk zou, door een verandering van zijn kant, jullie situatie kunnen verbeteren.
Vind het goed dat je zo duidelijk je grenzen aan geeft, niet alleen aan je ex, maar ook aan allesrose, je familie, het niet gaan naar een feestje. Het is goed om nu de dingen te doen waar je je goed bij voelt en even geen rekening met anderen te houden. Achteraf denk ik ook dat ik beter niet naar het feestje had kunnen gaan, voel me er alleen maar rotter door. Ik bedoel overigens ook met piekeren en malen nadenken over je ex, de situatie, de frustratie en boosheid etc.
Heeft hij jou ook niet meer gebeld?
Staat het opruimen van je berging voor het opruimen van je hoofd? Of is dat onbewust zo gegaan? Of word ik nu te zweverig haha?!?
Gaat het nu beter met je ziekte of merk je dat dit het versterkt?
dinsdag 21 juli 2009 om 18:58
quote:picasso schreef op 21 juli 2009 @ 12:43:
Ik denk dat als je de hoop koestert, dat je niet verder komt in je eigen proces. De kunst is om los te laten. Heel clinche maar geloof echt in als je echt voor elkaar gemaakt bent, kom je hoe dan ook, ooit terug op elkaars pad.. Ik ga verder met mn leven, op dit moment zonder hem. Denk niet na over morgen of volgende week of over paar maanden, hoe ik me dan voel. Ik maak mezelf dan gek. Ik denk na over vandaag. Klinkt allemaal heel stoer wat ik nu opschrijf, maar zo voel ik me vandaag. Morgen kan het weer anders zijn. En iedereen die luvudu heeft weet dat er op een dag pieken en dalen zijn..........
Ik vind jou ook heel nuchter en sterk overkomen Picasso. Ik denk dat het goed is dat je voor jezelf hebt gekozen. Als je er ook al z'on tijd tegen aan hikt, als het zoveel energie kost...dat is niet goed, dan is de balans weg. Trek je ajb niets aan van wat anderen zeggen! Niemand voelt daadwerkelijk hoe het is om in jouw situatie te zitten. Er is dus geen grond om te oordelen, mensen weten het altijd beter voor een ander maar de wereld is niet zwart/wit. Ik hoop dat je jezelf ook niets kwalijk neemt. Je hebt alles geprobeerd, met alles wat je in je had en het gaat niet meer.
Heel heel veel sterkte!
Ik denk dat als je de hoop koestert, dat je niet verder komt in je eigen proces. De kunst is om los te laten. Heel clinche maar geloof echt in als je echt voor elkaar gemaakt bent, kom je hoe dan ook, ooit terug op elkaars pad.. Ik ga verder met mn leven, op dit moment zonder hem. Denk niet na over morgen of volgende week of over paar maanden, hoe ik me dan voel. Ik maak mezelf dan gek. Ik denk na over vandaag. Klinkt allemaal heel stoer wat ik nu opschrijf, maar zo voel ik me vandaag. Morgen kan het weer anders zijn. En iedereen die luvudu heeft weet dat er op een dag pieken en dalen zijn..........
Ik vind jou ook heel nuchter en sterk overkomen Picasso. Ik denk dat het goed is dat je voor jezelf hebt gekozen. Als je er ook al z'on tijd tegen aan hikt, als het zoveel energie kost...dat is niet goed, dan is de balans weg. Trek je ajb niets aan van wat anderen zeggen! Niemand voelt daadwerkelijk hoe het is om in jouw situatie te zitten. Er is dus geen grond om te oordelen, mensen weten het altijd beter voor een ander maar de wereld is niet zwart/wit. Ik hoop dat je jezelf ook niets kwalijk neemt. Je hebt alles geprobeerd, met alles wat je in je had en het gaat niet meer.
Heel heel veel sterkte!
dinsdag 21 juli 2009 om 19:04
Raiden,
Als ik het zo lees heb je ontzettend veel van je ex gehouden, en doe je nog steeds. Heb jezelf rust met het idee dat jullie relatie over is?
Vind je het niet juist moeilijk om het contact te blijven houden met elkaar? Brengt dat je niet in verwarring?
Je hebt helemaal gelijk wat je aan het einde schrijft. Onze situaties zijn anders maar de gevoelens en het afscheid nemen en loskomen van iemand is gelijk.
Als ik het zo lees heb je ontzettend veel van je ex gehouden, en doe je nog steeds. Heb jezelf rust met het idee dat jullie relatie over is?
Vind je het niet juist moeilijk om het contact te blijven houden met elkaar? Brengt dat je niet in verwarring?
Je hebt helemaal gelijk wat je aan het einde schrijft. Onze situaties zijn anders maar de gevoelens en het afscheid nemen en loskomen van iemand is gelijk.
dinsdag 21 juli 2009 om 19:34
Ik weet niet of jullie wat aan mijn inbreng hebben, maar ik probeer het van mijn kant dingen uit te leggen en wie weet help ik jullie ook een stuk mee. Want zeker doen jullie dat ook bij mij. En altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent!
Weet je wat het ook is, fienewiep,
ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.Of jij bepaalt het of de ander. Geldt uiteraard voor een ieder op deze forum. Wij (vrouwen) zijn vaak zo goed in om te blijven hangen. Ik heb mezelf daar ook vaak genoeg op betrapt (nog niet nu, daar is het te vers voor, 3 dagen uit. Maar heb natuurlijk voorheen ook relaties gehad en was toen ook vaak geneigd te blijven hangen in het gevoel).
En eigenlijk moet niemand een sms sturen. Want iedereen verwacht eigenlijk een positieve reactie terug. Stel dat je die nou niet krijgt? Je krijgt helemaal nix te horen of een antwoord wat je juist NIET wilt horen. Dan voel je alleen maar ellendig..... Sms gewoon een goede vriendin. Heb ik vanmiddag ook gedaan. Want ja, ik wil hem ook het liefst smsen, hoe het met hem gaat en eigenlijk wil ik ook best horen of hij mij mist of aan me denkt of whatever. Het doet me alleen niet goed. Dus ik begin daar niet aan.
Weet je wat het ook is, fienewiep,
ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.Of jij bepaalt het of de ander. Geldt uiteraard voor een ieder op deze forum. Wij (vrouwen) zijn vaak zo goed in om te blijven hangen. Ik heb mezelf daar ook vaak genoeg op betrapt (nog niet nu, daar is het te vers voor, 3 dagen uit. Maar heb natuurlijk voorheen ook relaties gehad en was toen ook vaak geneigd te blijven hangen in het gevoel).
En eigenlijk moet niemand een sms sturen. Want iedereen verwacht eigenlijk een positieve reactie terug. Stel dat je die nou niet krijgt? Je krijgt helemaal nix te horen of een antwoord wat je juist NIET wilt horen. Dan voel je alleen maar ellendig..... Sms gewoon een goede vriendin. Heb ik vanmiddag ook gedaan. Want ja, ik wil hem ook het liefst smsen, hoe het met hem gaat en eigenlijk wil ik ook best horen of hij mij mist of aan me denkt of whatever. Het doet me alleen niet goed. Dus ik begin daar niet aan.
dinsdag 21 juli 2009 om 19:48
Picasso ik vind juist dat je hele goede dingen zegt! Daarom heb ik ook dat eerdere stukje van je gequote. Daar kan ik wat mee.
Soms zou ik wel een man willen zijn en zaken wat rationeler willen benaderen
Ben nog steeds in dubio over wel/niet mailen. Ik heb overigens 8 weken GEEN contact met ex gehad, niets, nada, geen sms/telefoon niets. Wellicht helpt het mij op weg, als ik zijn redenatie hoor, zijn afstandelijkheid maar daar twijfel ik nog over.
Drie dagen is nog heel kort zeg....
Soms zou ik wel een man willen zijn en zaken wat rationeler willen benaderen
Ben nog steeds in dubio over wel/niet mailen. Ik heb overigens 8 weken GEEN contact met ex gehad, niets, nada, geen sms/telefoon niets. Wellicht helpt het mij op weg, als ik zijn redenatie hoor, zijn afstandelijkheid maar daar twijfel ik nog over.
Drie dagen is nog heel kort zeg....
dinsdag 21 juli 2009 om 20:03
meis, ik zou niet contacten. Maar ja, zo ben ik he! Als je voor jezelf denkt dat het je verder helpt, moet je het doen. Maar welk reactie verwacht je van hem dan? Ik denk maar zo, hij heeft het uitgemaakt, en als hij behoefte had om jou te zien/spreken, had hij allang aan de bel getrokken. Jij bent meer waard!
dinsdag 21 juli 2009 om 20:24
