Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
woensdag 22 juli 2009 om 00:52
ik heb niet alles helemaal bijgelezen maar ik wilde toch heel ff wat zeggen.
@fienewiep: ik vind dat je best kan mailen voor uitleg. Snap ergens wel dat je dat misschien kan helpen in het een plekje geven. Ik weet dat het voor mij heel belangrijk is. En ja contact is en moeilijk en fijn. Ik kijk het ook even aan, als ik niet meer kan kap ik ermee. Ik wil het in ieder geval wel proberen.
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier. Ergens vind ik het ook wel een prettige afwisseling om even gefrustreed en boos te zijn in plaats van dat lege gevoel. Gevoel dat er iets mist, dat je hem mist.
@Picasso: Je klinkt heel sterk. En pas drie dagen dat is pas kort, maar ik bewonder de manier waarop je ermee omgaat.
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet. Maar ik ben zo,n ouderwetse romanticus a la jane austen daar hoort hoop nou eenmaal bij:p!
En idd de moeheid en de leegheid. Maar zoals fienewiep zegt we gaan ons allemaal weer goed voelen hier.
Ik heb vandaag tijdens het concert van u2 gewerkt, erg leuk en ik heb 45 minuten van het concert lekker meegepikt. Kippevel! En dat zijn de momenten die ik mee moet nemen en van moet genieten.
Komen jullie de dagen een beetje door? Kunnen jullie wel nog genieten? Want ondanks de pijn en de leegheid en de moe ben ik echt blij dat ik de genietmomentje er nog zijn.
dikke knuffel voor jullie allemaal
@fienewiep: ik vind dat je best kan mailen voor uitleg. Snap ergens wel dat je dat misschien kan helpen in het een plekje geven. Ik weet dat het voor mij heel belangrijk is. En ja contact is en moeilijk en fijn. Ik kijk het ook even aan, als ik niet meer kan kap ik ermee. Ik wil het in ieder geval wel proberen.
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier. Ergens vind ik het ook wel een prettige afwisseling om even gefrustreed en boos te zijn in plaats van dat lege gevoel. Gevoel dat er iets mist, dat je hem mist.
@Picasso: Je klinkt heel sterk. En pas drie dagen dat is pas kort, maar ik bewonder de manier waarop je ermee omgaat.
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet. Maar ik ben zo,n ouderwetse romanticus a la jane austen daar hoort hoop nou eenmaal bij:p!
En idd de moeheid en de leegheid. Maar zoals fienewiep zegt we gaan ons allemaal weer goed voelen hier.
Ik heb vandaag tijdens het concert van u2 gewerkt, erg leuk en ik heb 45 minuten van het concert lekker meegepikt. Kippevel! En dat zijn de momenten die ik mee moet nemen en van moet genieten.
Komen jullie de dagen een beetje door? Kunnen jullie wel nog genieten? Want ondanks de pijn en de leegheid en de moe ben ik echt blij dat ik de genietmomentje er nog zijn.
dikke knuffel voor jullie allemaal
woensdag 22 juli 2009 om 08:52
@raiden: ik heb zekers mn momenten dat ik niet zo sterk ben. Zoals nu, vanochtend opgestaan met een verschrikkelijk jankerig gevoel.... Dus ben ik maar extra vroeg naar mn werk gegaan, om mn gedachten te verzetten. Wat betreft hoop, tuurlijk iedereen heeft stiekem beetje hoop. Zelfs ik hoor. Alleen ik probeer daar niet over na te denken, want uiteindelijk maak ik mezelf daar mee gek. Dus leg ik me daar bij neer en probeer ik vooruit te kijken. Het genieten nu, kan ik nog niet echt. Maar ja, tis ook nog zo kort dat de relatie verbroken is. Loop beetje met de ziel onder mn armen, het gevoel dat je geen kant op kan en dan de behorende emoties. Maar vanavond ga ik mn best doen om even te genieten. Ik krijg een verrassingavondje van vrienden van mij. Geen idee wat ik ga doen.Dus dan ben ik er lekker even uit en kan ik even aan andere dingen denken....
knuffels!
knuffels!
woensdag 22 juli 2009 om 09:56
Zo, jullie hebben lekker doorgeschreven gister quote:picasso schreef op 21 juli 2009 @ 19:34:
Ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.
Wat je hier dus schrijft, probeer ik nu al een paar weken in praktijk te brengen. Moeilijk en met vallen en opstaan. Maar ik denk dus met jou dat dit wel de beste manier is.
quote:picasso schreef op 22 juli 2009 @ 08:52:
Ik heb zeker mn momenten dat ik niet zo sterk ben. Zoals nu, vanochtend opgestaan met een verschrikkelijk jankerig gevoel.... Dus ben ik maar extra vroeg naar mn werk gegaan, om mn gedachten te verzetten. Loop beetje met de ziel onder mn armen, het gevoel dat je geen kant op kan en dan de behorende emoties.
Wat je hier schrijft zou ik dus niet kunnen. Dingen doen om mijn gedachten te verzetten. Het zou bij mij ook niet werken. Wat ik ook deed, ik zou altijd in mijn gedachten blijven zitten. En dat doe ik dan toch liever thuis. Dwars door mijn verdriet heen. En ja, af en toe doe ik best leuke dingen. Vorige week dinsdag film, vorige week donderdag efteling en komende zaterdag en zondag met vriendinnen uit lunchen. En daar kan ik best wel van genieten. Moet jij ook doen vanavond, bij je verrassingsuitje.
Zelf werk ik momenteel niet, want in de ziektewet. Ik verwacht rond half augustus weer een beetje aan de slag te gaan. Maar ergens ben ik dus ondanks dat ik de afgelopen maanden liever gewoon gezond was en gewerkt had, dus wel een beetje blij dat ik de mogelijkheid heb gehad dit in alle rust thuis te verwerken. De pijn zal wel blijven, het verdriet ook, maar de intensiteit dat er een stukje van jezelf is gestorven (zo zag ik het echt), heb ik gelukkig gehad op een moment dat ik thuis kon zijn en niet hoefde te werken of studeren.
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier.
Dwingen kan je inderdaad niet. Dat heb ik ook hem op dag 1 gelijk duidelijk gemaakt. Dat ik de situatie graag anders had gezien, maar dat ik hem niet kan dwingen. En ergens in mij zegt dat hij wel bezig is met bepaalde dingen. Maar waar dat toe leidt?
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet.
Ik denk dat je hoop en hoop hebt. Je kunt hoop houden op een rationele manier en op een irrationele manier. Als je ex inmiddels een ander heeft, is hopen irrationeel. En ook als de relatie op een hele duidelijke manier is geeindigd. Irrationeel hopen zie ik ook als een obsessief hopen. Aan niets anders meer kunnen denken.
Zelf heb ik ook hoop. Vlak voordat wij definitief afscheid namen, zei hij: de toekomst ligt niet vast; zeg nooit nooit. Daar put ik hoop uit. Op een in mijn ogen rationele manier. Wat ik hierboven schreef, denk ik dat hij op zijn manier ook met de situatie bezig is. Wie weet komen wij ooit bij elkaar. Misschien pas over 10 jaar. Dan zorg ik dat ik het tot die tijd leuk met mezelf heb. En zijn wij niet meant to be, dan is dat ook maar het geval.
@ Fienewiep: wat betreft wel of geen mail sturen. Ik kijk altijd naar wat mijn buik zegt op zo'n moment. Mijn hoofd (verstand) zal altijd rationele argumenten aandragen om het wel/niet te doen. Mijn hart (gevoel) doet hetzelfde. Maar beiden kunnen je misleiden. Iets kan goed voelen, maar het niet zijn. En iets kan onverstandig lijken, maar juist goed zijn. Mijn buikgevoel (ik noem het intuitie) weet het vaak wel. Heb je hier iets aan of klink ik nu wel heel erg New Age en zweverig?
Sterkte allemaal weer vandaag. Ik ga me maar weer eens bezig houden met mijn zolder. En voorzichtig aan wat plannen maken voor mijn vakantie eind september. Ik ga met mijn moeder drie weken naar Amerika. We vliegen naar Boston en maken dan een korte rondreis. Op de bonnefooi. Dat houdt in dat we (lees: ik) alles zelf regelen. De bedoeling is dat we van Boston afzakken naar New York, Philadelphia, Penssylvania Dutch Country (ik ben helemaal weg van de Amish!!!!!) en dan via Vermont/New England terug. En hoewel ik het jammer vind dat ik dit alles niet meer met HEM kan delen, begin ik er al een heel klein beetje zin in te krijgen. Juist omdat ik zulke goede ervaringen met Amerika heb (heb er in 2005 een aantal maanden gewoond en gewerkt) en wil er graag volgend jaar 3 maanden gaan studeren.
Ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.
Wat je hier dus schrijft, probeer ik nu al een paar weken in praktijk te brengen. Moeilijk en met vallen en opstaan. Maar ik denk dus met jou dat dit wel de beste manier is.
quote:picasso schreef op 22 juli 2009 @ 08:52:
Ik heb zeker mn momenten dat ik niet zo sterk ben. Zoals nu, vanochtend opgestaan met een verschrikkelijk jankerig gevoel.... Dus ben ik maar extra vroeg naar mn werk gegaan, om mn gedachten te verzetten. Loop beetje met de ziel onder mn armen, het gevoel dat je geen kant op kan en dan de behorende emoties.
Wat je hier schrijft zou ik dus niet kunnen. Dingen doen om mijn gedachten te verzetten. Het zou bij mij ook niet werken. Wat ik ook deed, ik zou altijd in mijn gedachten blijven zitten. En dat doe ik dan toch liever thuis. Dwars door mijn verdriet heen. En ja, af en toe doe ik best leuke dingen. Vorige week dinsdag film, vorige week donderdag efteling en komende zaterdag en zondag met vriendinnen uit lunchen. En daar kan ik best wel van genieten. Moet jij ook doen vanavond, bij je verrassingsuitje.
Zelf werk ik momenteel niet, want in de ziektewet. Ik verwacht rond half augustus weer een beetje aan de slag te gaan. Maar ergens ben ik dus ondanks dat ik de afgelopen maanden liever gewoon gezond was en gewerkt had, dus wel een beetje blij dat ik de mogelijkheid heb gehad dit in alle rust thuis te verwerken. De pijn zal wel blijven, het verdriet ook, maar de intensiteit dat er een stukje van jezelf is gestorven (zo zag ik het echt), heb ik gelukkig gehad op een moment dat ik thuis kon zijn en niet hoefde te werken of studeren.
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier.
Dwingen kan je inderdaad niet. Dat heb ik ook hem op dag 1 gelijk duidelijk gemaakt. Dat ik de situatie graag anders had gezien, maar dat ik hem niet kan dwingen. En ergens in mij zegt dat hij wel bezig is met bepaalde dingen. Maar waar dat toe leidt?
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet.
Ik denk dat je hoop en hoop hebt. Je kunt hoop houden op een rationele manier en op een irrationele manier. Als je ex inmiddels een ander heeft, is hopen irrationeel. En ook als de relatie op een hele duidelijke manier is geeindigd. Irrationeel hopen zie ik ook als een obsessief hopen. Aan niets anders meer kunnen denken.
Zelf heb ik ook hoop. Vlak voordat wij definitief afscheid namen, zei hij: de toekomst ligt niet vast; zeg nooit nooit. Daar put ik hoop uit. Op een in mijn ogen rationele manier. Wat ik hierboven schreef, denk ik dat hij op zijn manier ook met de situatie bezig is. Wie weet komen wij ooit bij elkaar. Misschien pas over 10 jaar. Dan zorg ik dat ik het tot die tijd leuk met mezelf heb. En zijn wij niet meant to be, dan is dat ook maar het geval.
@ Fienewiep: wat betreft wel of geen mail sturen. Ik kijk altijd naar wat mijn buik zegt op zo'n moment. Mijn hoofd (verstand) zal altijd rationele argumenten aandragen om het wel/niet te doen. Mijn hart (gevoel) doet hetzelfde. Maar beiden kunnen je misleiden. Iets kan goed voelen, maar het niet zijn. En iets kan onverstandig lijken, maar juist goed zijn. Mijn buikgevoel (ik noem het intuitie) weet het vaak wel. Heb je hier iets aan of klink ik nu wel heel erg New Age en zweverig?
Sterkte allemaal weer vandaag. Ik ga me maar weer eens bezig houden met mijn zolder. En voorzichtig aan wat plannen maken voor mijn vakantie eind september. Ik ga met mijn moeder drie weken naar Amerika. We vliegen naar Boston en maken dan een korte rondreis. Op de bonnefooi. Dat houdt in dat we (lees: ik) alles zelf regelen. De bedoeling is dat we van Boston afzakken naar New York, Philadelphia, Penssylvania Dutch Country (ik ben helemaal weg van de Amish!!!!!) en dan via Vermont/New England terug. En hoewel ik het jammer vind dat ik dit alles niet meer met HEM kan delen, begin ik er al een heel klein beetje zin in te krijgen. Juist omdat ik zulke goede ervaringen met Amerika heb (heb er in 2005 een aantal maanden gewoond en gewerkt) en wil er graag volgend jaar 3 maanden gaan studeren.
woensdag 22 juli 2009 om 09:56
Zo, jullie hebben lekker doorgeschreven gister quote:picasso schreef op 21 juli 2009 @ 19:34:
Ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.
Wat je hier dus schrijft, probeer ik nu al een paar weken in praktijk te brengen. Moeilijk en met vallen en opstaan. Maar ik denk dus met jou dat dit wel de beste manier is.
quote:picasso schreef op 22 juli 2009 @ 08:52:
Ik heb zeker mn momenten dat ik niet zo sterk ben. Zoals nu, vanochtend opgestaan met een verschrikkelijk jankerig gevoel.... Dus ben ik maar extra vroeg naar mn werk gegaan, om mn gedachten te verzetten. Loop beetje met de ziel onder mn armen, het gevoel dat je geen kant op kan en dan de behorende emoties.
Wat je hier schrijft zou ik dus niet kunnen. Dingen doen om mijn gedachten te verzetten. Het zou bij mij ook niet werken. Wat ik ook deed, ik zou altijd in mijn gedachten blijven zitten. En dat doe ik dan toch liever thuis. Dwars door mijn verdriet heen. En ja, af en toe doe ik best leuke dingen. Vorige week dinsdag film, vorige week donderdag efteling en komende zaterdag en zondag met vriendinnen uit lunchen. En daar kan ik best wel van genieten. Moet jij ook doen vanavond, bij je verrassingsuitje.
Zelf werk ik momenteel niet, want in de ziektewet. Ik verwacht rond half augustus weer een beetje aan de slag te gaan. Maar ergens ben ik dus ondanks dat ik de afgelopen maanden liever gewoon gezond was en gewerkt had, dus wel een beetje blij dat ik de mogelijkheid heb gehad dit in alle rust thuis te verwerken. De pijn zal wel blijven, het verdriet ook, maar de intensiteit dat er een stukje van jezelf is gestorven (zo zag ik het echt), heb ik gelukkig gehad op een moment dat ik thuis kon zijn en niet hoefde te werken of studeren.
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier.
Dwingen kan je inderdaad niet. Dat heb ik ook hem op dag 1 gelijk duidelijk gemaakt. Dat ik de situatie graag anders had gezien, maar dat ik hem niet kan dwingen. En ergens in mij zegt dat hij wel bezig is met bepaalde dingen. Maar waar dat toe leidt?
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet.
Ik denk dat je hoop en hoop hebt. Je kunt hoop houden op een rationele manier en op een irrationele manier. Als je ex inmiddels een ander heeft, is hopen irrationeel. En ook als de relatie op een hele duidelijke manier is geeindigd. Irrationeel hopen zie ik ook als een obsessief hopen. Aan niets anders meer kunnen denken.
Zelf heb ik ook hoop. Vlak voordat wij definitief afscheid namen, zei hij: de toekomst ligt niet vast; zeg nooit nooit. Daar put ik hoop uit. Op een in mijn ogen rationele manier. Wat ik hierboven schreef, denk ik dat hij op zijn manier ook met de situatie bezig is. Wie weet komen wij ooit bij elkaar. Misschien pas over 10 jaar. Dan zorg ik dat ik het tot die tijd leuk met mezelf heb. En zijn wij niet meant to be, dan is dat ook maar het geval.
@ Fienewiep: wat betreft wel of geen mail sturen. Ik kijk altijd naar wat mijn buik zegt op zo'n moment. Mijn hoofd (verstand) zal altijd rationele argumenten aandragen om het wel/niet te doen. Mijn hart (gevoel) doet hetzelfde. Maar beiden kunnen je misleiden. Iets kan goed voelen, maar het niet zijn. En iets kan onverstandig lijken, maar juist goed zijn. Mijn buikgevoel (ik noem het intuitie) weet het vaak wel. Heb je hier iets aan of klink ik nu wel heel erg New Age en zweverig?
Sterkte allemaal weer vandaag. Ik ga me maar weer eens bezig houden met mijn zolder. En voorzichtig aan wat plannen maken voor mijn vakantie eind september. Ik ga met mijn moeder drie weken naar Amerika. We vliegen naar Boston en maken dan een korte rondreis. Op de bonnefooi. Dat houdt in dat we (lees: ik) alles zelf regelen. De bedoeling is dat we van Boston afzakken naar New York, Philadelphia, Penssylvania Dutch Country (ik ben helemaal weg van de Amish!!!!!) en dan via Vermont/New England terug. En hoewel ik het jammer vind dat ik dit alles niet meer met HEM kan delen, begin ik er al een heel klein beetje zin in te krijgen. Juist omdat ik zulke goede ervaringen met Amerika heb (heb er in 2005 een aantal maanden gewoond en gewerkt) en wil er graag volgend jaar 3 maanden gaan studeren.
Ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven. Het verdriet wat je in je hebt, uiten!! Over je heen laten komen, dan weer een stap maken om voor uit te gaan. Dan verval je weer, herhaalt de procudure zich weer, ga je weer vooruit. Het is niet voor ieder een gegeven hoor. En ik ben geen ijskoniging, want ik barst van de gevoel. Alleen ik probeer de boel te overzien, niet vast te houden aan wat er is geweest en geen vragen op te wekken bij mezelf in de zin van, maar stel nou dit, stel nou dat, wat als etc etc. Daar schiet je niks mee op. Maar mensen zijn vaak geneigd in 'blijven hangen' in de oude situatie/gevoel. Niet in een illusie leven. En men vergeet ook vaak WAAROM er een einde gemaakt is aan de relatie.
Wat je hier dus schrijft, probeer ik nu al een paar weken in praktijk te brengen. Moeilijk en met vallen en opstaan. Maar ik denk dus met jou dat dit wel de beste manier is.
quote:picasso schreef op 22 juli 2009 @ 08:52:
Ik heb zeker mn momenten dat ik niet zo sterk ben. Zoals nu, vanochtend opgestaan met een verschrikkelijk jankerig gevoel.... Dus ben ik maar extra vroeg naar mn werk gegaan, om mn gedachten te verzetten. Loop beetje met de ziel onder mn armen, het gevoel dat je geen kant op kan en dan de behorende emoties.
Wat je hier schrijft zou ik dus niet kunnen. Dingen doen om mijn gedachten te verzetten. Het zou bij mij ook niet werken. Wat ik ook deed, ik zou altijd in mijn gedachten blijven zitten. En dat doe ik dan toch liever thuis. Dwars door mijn verdriet heen. En ja, af en toe doe ik best leuke dingen. Vorige week dinsdag film, vorige week donderdag efteling en komende zaterdag en zondag met vriendinnen uit lunchen. En daar kan ik best wel van genieten. Moet jij ook doen vanavond, bij je verrassingsuitje.
Zelf werk ik momenteel niet, want in de ziektewet. Ik verwacht rond half augustus weer een beetje aan de slag te gaan. Maar ergens ben ik dus ondanks dat ik de afgelopen maanden liever gewoon gezond was en gewerkt had, dus wel een beetje blij dat ik de mogelijkheid heb gehad dit in alle rust thuis te verwerken. De pijn zal wel blijven, het verdriet ook, maar de intensiteit dat er een stukje van jezelf is gestorven (zo zag ik het echt), heb ik gelukkig gehad op een moment dat ik thuis kon zijn en niet hoefde te werken of studeren.
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
@Christiane: dat je ook last hebt van boze gevoelens snap ik. Ik heb die ook af en toe, dat je denkt van waarom doet die @$@$Q@#!@ niks. Maarja zoiets kun je niet dwingen en hij moet het ook kunnen. En misschien doet die het wel, maar dan op zijn manier.
Dwingen kan je inderdaad niet. Dat heb ik ook hem op dag 1 gelijk duidelijk gemaakt. Dat ik de situatie graag anders had gezien, maar dat ik hem niet kan dwingen. En ergens in mij zegt dat hij wel bezig is met bepaalde dingen. Maar waar dat toe leidt?
quote:raiden schreef op 22 juli 2009 @ 00:52:
En wat betreft hoop, zul je dat niet altijd een beetje blijven houden? Ik heb nog hoop of dat goed is weet ik niet.
Ik denk dat je hoop en hoop hebt. Je kunt hoop houden op een rationele manier en op een irrationele manier. Als je ex inmiddels een ander heeft, is hopen irrationeel. En ook als de relatie op een hele duidelijke manier is geeindigd. Irrationeel hopen zie ik ook als een obsessief hopen. Aan niets anders meer kunnen denken.
Zelf heb ik ook hoop. Vlak voordat wij definitief afscheid namen, zei hij: de toekomst ligt niet vast; zeg nooit nooit. Daar put ik hoop uit. Op een in mijn ogen rationele manier. Wat ik hierboven schreef, denk ik dat hij op zijn manier ook met de situatie bezig is. Wie weet komen wij ooit bij elkaar. Misschien pas over 10 jaar. Dan zorg ik dat ik het tot die tijd leuk met mezelf heb. En zijn wij niet meant to be, dan is dat ook maar het geval.
@ Fienewiep: wat betreft wel of geen mail sturen. Ik kijk altijd naar wat mijn buik zegt op zo'n moment. Mijn hoofd (verstand) zal altijd rationele argumenten aandragen om het wel/niet te doen. Mijn hart (gevoel) doet hetzelfde. Maar beiden kunnen je misleiden. Iets kan goed voelen, maar het niet zijn. En iets kan onverstandig lijken, maar juist goed zijn. Mijn buikgevoel (ik noem het intuitie) weet het vaak wel. Heb je hier iets aan of klink ik nu wel heel erg New Age en zweverig?
Sterkte allemaal weer vandaag. Ik ga me maar weer eens bezig houden met mijn zolder. En voorzichtig aan wat plannen maken voor mijn vakantie eind september. Ik ga met mijn moeder drie weken naar Amerika. We vliegen naar Boston en maken dan een korte rondreis. Op de bonnefooi. Dat houdt in dat we (lees: ik) alles zelf regelen. De bedoeling is dat we van Boston afzakken naar New York, Philadelphia, Penssylvania Dutch Country (ik ben helemaal weg van de Amish!!!!!) en dan via Vermont/New England terug. En hoewel ik het jammer vind dat ik dit alles niet meer met HEM kan delen, begin ik er al een heel klein beetje zin in te krijgen. Juist omdat ik zulke goede ervaringen met Amerika heb (heb er in 2005 een aantal maanden gewoond en gewerkt) en wil er graag volgend jaar 3 maanden gaan studeren.
woensdag 22 juli 2009 om 20:40
hey,
weer even een korte reactie van mij.
@Christiane: wat je zegt over hoop je hebt inderdaad rationele en irrationele hoop. En ik geloof dat de hoop wij hebben toch wel rationeel is. En lekker drie weken naar Amerika heerlijk. Ik zou zeggen ga dan heerlijk genieten, het klinkt echt super! Ik zou ook heel graag door Amerika willen reizen, maar ik ben druk met mijn studie.
@Picasso: natuurlijk kun je niet altijd sterk zijn en je sterk voelen. Maar je bent het wel vergeet dat niet. En dat genieten komt wel, sneller dan je denkt!!!!
weer even een korte reactie van mij.
@Christiane: wat je zegt over hoop je hebt inderdaad rationele en irrationele hoop. En ik geloof dat de hoop wij hebben toch wel rationeel is. En lekker drie weken naar Amerika heerlijk. Ik zou zeggen ga dan heerlijk genieten, het klinkt echt super! Ik zou ook heel graag door Amerika willen reizen, maar ik ben druk met mijn studie.
@Picasso: natuurlijk kun je niet altijd sterk zijn en je sterk voelen. Maar je bent het wel vergeet dat niet. En dat genieten komt wel, sneller dan je denkt!!!!
donderdag 23 juli 2009 om 19:28
Hoi Picasso,
In 1 van je berichten schrijf je
"ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven."
Hoe doe jij dat? Kun je dat concreet maken, want ik vind dat lastig en moeilijk om te doen.
Hoe was je surpise avond gister, heb je kunnen genieten?
Raiden,
Wat leuk U2! Goed om te lezen dat je een beetje hebt kunnen genieten. Ik heb tot nu toe daarna steeds z'on kater van verdriet en me alleen voelen (als ik iets gedaan heb). Hoe gaat het met jou?
Ik las ook nog een stukje over je zinnen verzetten en werken, dat jij Christiane nu in de ziektewet zit. Ik zou dat niet fijn vinden want zou dan alleen maar meer gaan piekeren en me ellendig voelen. Ik vind werk fijn als structuur, anders gaat het bij mij helemaal mis. Ik herken wel wat je schrijft over "sociale" activiteiten. Heb toch het idee dat ik me dan groot moet houden en wil gewoon toe kunnen geven aan mijn verdriet als ik de behoefte voel.
Vind het stukje wat je over hopen schrijft heel treffend. Staat jouw hoop de verwerking in de weg?
Ik heb geen hoop meer, hij wil gewoon niet meer, punt klaar over uit, hoe verdrietig en pijnlijk ook voor mij.
Je vakantie klinkt goed, ook dat je er een beetje naar uitkijkt!
Ik vind dat nu confronterend....iedereen gaat leuk op vakantie en ik? Geen idee, geen plannen, niet leuk.
Ik heb, vanuit onderbuikgevoel , mail verstuurd. Zelf vind ik het goede mail, ik sta erachter. Ik heb hem gevraagd hoe hij erop terugkijkt, dingen helderder heeft en mij dat wil vertellen. Ik heb hem bedankt voor onze fijne tijd samen. Nog geen reactie gehad, maar zoals ik hem ken komt die nog. En daar zit ik natuurlijk stiekum toch weer op te wachten en daar baal ik van!
In 1 van je berichten schrijf je
"ik denk ook juist dat je en beetje nuchter moet denken. Het is moeilijk, maar het werkt! De boel te relativeren. Rustig te blijven."
Hoe doe jij dat? Kun je dat concreet maken, want ik vind dat lastig en moeilijk om te doen.
Hoe was je surpise avond gister, heb je kunnen genieten?
Raiden,
Wat leuk U2! Goed om te lezen dat je een beetje hebt kunnen genieten. Ik heb tot nu toe daarna steeds z'on kater van verdriet en me alleen voelen (als ik iets gedaan heb). Hoe gaat het met jou?
Ik las ook nog een stukje over je zinnen verzetten en werken, dat jij Christiane nu in de ziektewet zit. Ik zou dat niet fijn vinden want zou dan alleen maar meer gaan piekeren en me ellendig voelen. Ik vind werk fijn als structuur, anders gaat het bij mij helemaal mis. Ik herken wel wat je schrijft over "sociale" activiteiten. Heb toch het idee dat ik me dan groot moet houden en wil gewoon toe kunnen geven aan mijn verdriet als ik de behoefte voel.
Vind het stukje wat je over hopen schrijft heel treffend. Staat jouw hoop de verwerking in de weg?
Ik heb geen hoop meer, hij wil gewoon niet meer, punt klaar over uit, hoe verdrietig en pijnlijk ook voor mij.
Je vakantie klinkt goed, ook dat je er een beetje naar uitkijkt!
Ik vind dat nu confronterend....iedereen gaat leuk op vakantie en ik? Geen idee, geen plannen, niet leuk.
Ik heb, vanuit onderbuikgevoel , mail verstuurd. Zelf vind ik het goede mail, ik sta erachter. Ik heb hem gevraagd hoe hij erop terugkijkt, dingen helderder heeft en mij dat wil vertellen. Ik heb hem bedankt voor onze fijne tijd samen. Nog geen reactie gehad, maar zoals ik hem ken komt die nog. En daar zit ik natuurlijk stiekum toch weer op te wachten en daar baal ik van!
donderdag 23 juli 2009 om 19:40
Ik ga later weer even op jullie reageren, maar heb voor nu met name behoefte om even zelf van me af te schrijven. Zit een beetje in een dip.
Ik heb aan het begin van de avond een sms-je gehad. Een van jullie schreef dat we eigenlijk geen sms-jes zouden moeten sturen omdat we als reactie toch niet krijgen wat we willen horen. Nou, dit sms-je was wat ik wel wilde horen.
Maar ja, ook niet alles, ik zou willen dat de situatie anders was. En dat is (nog) niet zo.
Nu merk ik dat ik weer wat rustiger ben, maar eerder op de avond was ik zo gespannen en onrustig. De afgelopen dagen had ik echt het gevoel: ik wil alles of niets en stond ik achter mijn beslissing. Nu denk ik weer: maar een beetje was toch ook goed, we hadden het toch goed?
NEE, Chris, NEE! En nee, ik ga dus niet terugkrabbelen, maar de allerergste pijn is toch weer een beetje terug. En toch is helemaal geen sms-contact ook niet wat ik wil. Het moet niet weer een gewoonte worden en dat we verder gaan waar we gestopt zijn. Absoluut niet, maar zo heel af en toe een teken van leven vind ik alleen maar fijn. Ondanks de pijn.
Fijn om weer even van me af te hebben geschreven.
Ik heb aan het begin van de avond een sms-je gehad. Een van jullie schreef dat we eigenlijk geen sms-jes zouden moeten sturen omdat we als reactie toch niet krijgen wat we willen horen. Nou, dit sms-je was wat ik wel wilde horen.
Maar ja, ook niet alles, ik zou willen dat de situatie anders was. En dat is (nog) niet zo.
Nu merk ik dat ik weer wat rustiger ben, maar eerder op de avond was ik zo gespannen en onrustig. De afgelopen dagen had ik echt het gevoel: ik wil alles of niets en stond ik achter mijn beslissing. Nu denk ik weer: maar een beetje was toch ook goed, we hadden het toch goed?
NEE, Chris, NEE! En nee, ik ga dus niet terugkrabbelen, maar de allerergste pijn is toch weer een beetje terug. En toch is helemaal geen sms-contact ook niet wat ik wil. Het moet niet weer een gewoonte worden en dat we verder gaan waar we gestopt zijn. Absoluut niet, maar zo heel af en toe een teken van leven vind ik alleen maar fijn. Ondanks de pijn.
Fijn om weer even van me af te hebben geschreven.
donderdag 23 juli 2009 om 20:11
donderdag 23 juli 2009 om 20:43
donderdag 23 juli 2009 om 20:51
quote:FieneWiep schreef op 23 juli 2009 @ 20:43:
Het wat K dat het ook nog eens heel lief was....heb je geantwoord?
Omdat ik nog niets gehoord heb begin ik weer te twijfelen (di-avond laat verstuurd) maar nee, was een korte krachtige oprechte mail en ik sta erachter. Het zou me hoogst verbazen als hij me niet zou antwoorden...
Ja, ik heb hem gebeld. Dat wil zeggen zijn voice-mail ingesproken. Niet hysterisch gedaan. Gewoon gezegd dat dat wat hij schreef ik ook zo voelde. En hoe ik er nu insta. En weet je. Ik hoef er niet eens een reactie op...
Wat betreft jouw mail. Dinsdag is nog niet zo lang. Geef het de tijd. Als je zeker weet dat het een korte, krachtige en niet manipulerende (en daar zou ik me bij jou helemaal niets bij kunnen voorstellen) is, dan is het goed zo. Ongeacht zijn antwoord.
Het wat K dat het ook nog eens heel lief was....heb je geantwoord?
Omdat ik nog niets gehoord heb begin ik weer te twijfelen (di-avond laat verstuurd) maar nee, was een korte krachtige oprechte mail en ik sta erachter. Het zou me hoogst verbazen als hij me niet zou antwoorden...
Ja, ik heb hem gebeld. Dat wil zeggen zijn voice-mail ingesproken. Niet hysterisch gedaan. Gewoon gezegd dat dat wat hij schreef ik ook zo voelde. En hoe ik er nu insta. En weet je. Ik hoef er niet eens een reactie op...
Wat betreft jouw mail. Dinsdag is nog niet zo lang. Geef het de tijd. Als je zeker weet dat het een korte, krachtige en niet manipulerende (en daar zou ik me bij jou helemaal niets bij kunnen voorstellen) is, dan is het goed zo. Ongeacht zijn antwoord.
donderdag 23 juli 2009 om 21:03
Je hebt gebeld! Poeh heftig, begrijp heel goed dat je volop in de emotie zit. Hoort allemaal bij het losweken. Goed dat je wel een bericht hebt achter gelaten. Ik vermoed zo dat hij het er ook heel erg moeilijk mee heeft anders had hij niet gesmst.
Ik wilde voor jou dat hij de strijd aan durfde met zichzelf....
Ik wilde voor jou dat hij de strijd aan durfde met zichzelf....
vrijdag 24 juli 2009 om 11:23
@Christiane: balen dat je zo verdrietig bent. Kan me voorstellen hoe moeilijk het is. En net als Fienewiep hoop ik dat hij de strijd met zichzelf aandurft.
@fienewiep: goed dat je gemaild hebt! Ben benieuwd of hij reageert.
en ik zit nu ook in mijn mindere momenten. Ik heb wel contact met meneer (ik noem hem maar even zo) maar het is oppervlakkig. En ik wil zo graag zeggen wat ik voel. Maar dat weet hij en ik weet dat hij er niet op zal reageren. Hij vind dat we dat soort dingen nu niet kunnen doen of zeggen. Puur vrienden. Anders heeft hij de rust niet en maken we het ons alleen maar moeilijk. Maar ik wil zo graag weten of die wat doet. Probeert die? Ik weet het niet. We praten er niet meer over dus. Hij heeft het beloofd meer dan eens. Daar moet ik genoegen meenemen en verder gaan met mijn leven. Maar blegh ik wil gewoon tegen hem aan kunnen liggen, samen dingen doen etc. Nja dip gaat ook wel weer over. zucht
dikke knuffel allemaal!!!!
@fienewiep: goed dat je gemaild hebt! Ben benieuwd of hij reageert.
en ik zit nu ook in mijn mindere momenten. Ik heb wel contact met meneer (ik noem hem maar even zo) maar het is oppervlakkig. En ik wil zo graag zeggen wat ik voel. Maar dat weet hij en ik weet dat hij er niet op zal reageren. Hij vind dat we dat soort dingen nu niet kunnen doen of zeggen. Puur vrienden. Anders heeft hij de rust niet en maken we het ons alleen maar moeilijk. Maar ik wil zo graag weten of die wat doet. Probeert die? Ik weet het niet. We praten er niet meer over dus. Hij heeft het beloofd meer dan eens. Daar moet ik genoegen meenemen en verder gaan met mijn leven. Maar blegh ik wil gewoon tegen hem aan kunnen liggen, samen dingen doen etc. Nja dip gaat ook wel weer over. zucht
dikke knuffel allemaal!!!!
vrijdag 24 juli 2009 om 15:07
quote:Christiane04 schreef op 24 juli 2009 @ 14:49:
Vind het moeilijk om te schrijven nu...
Hi Christiane, ik heb je topic gelezen en lees net je laatste reactie. Ik wil je gewoon een hart onder de riem steken. Het komt echt goed. Het heeft alleen z'n tijd nodig. Beroerd he, al deze clichés...Je koopt er zo weinig voor. Ik leef met je mee en geef je gewoon maar een
Sterkte meid!
Vind het moeilijk om te schrijven nu...
Hi Christiane, ik heb je topic gelezen en lees net je laatste reactie. Ik wil je gewoon een hart onder de riem steken. Het komt echt goed. Het heeft alleen z'n tijd nodig. Beroerd he, al deze clichés...Je koopt er zo weinig voor. Ik leef met je mee en geef je gewoon maar een
Sterkte meid!
vrijdag 24 juli 2009 om 18:55
Lieve allemaal,
heel heftig en herkenbaar om dit topic door te lezen. Vooral het hele verhaal van relaties waarin er nog wel liefde was, of, zoals jullie het verwoorden, de sap was nog niet op (die kende ik nog niet)
Mijn relatie is afgelopen maandag ook beëindigd door mijn helaas-dus-inmiddels-ex.
Ook hij wilde wel verder maar KON het niet meer. In zijn geval vanwege een hechtingsprobleem.
De frustratie kan dan heel groot zijn, alle ingrediënten voor een successtory waren aanwezig, maar er staat een ziekte in de weg. Een harde waarheid.
Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen in deze tijd.
heel heftig en herkenbaar om dit topic door te lezen. Vooral het hele verhaal van relaties waarin er nog wel liefde was, of, zoals jullie het verwoorden, de sap was nog niet op (die kende ik nog niet)
Mijn relatie is afgelopen maandag ook beëindigd door mijn helaas-dus-inmiddels-ex.
Ook hij wilde wel verder maar KON het niet meer. In zijn geval vanwege een hechtingsprobleem.
De frustratie kan dan heel groot zijn, alle ingrediënten voor een successtory waren aanwezig, maar er staat een ziekte in de weg. Een harde waarheid.
Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen in deze tijd.
vrijdag 24 juli 2009 om 19:03
De dips en mis momenten zijn zo erg he. Soms heb je van die mmenten dat het wel gaat en je trots kan zijn op jezelf en een seconde later kan het weer helemaal anders zijn.
Ik lees dit topic al een poosje mee en wil graag kwijt dat jullie allemaal echt zulke sterke en mooie persoonlijkheden hebben. Komt tijd komt rust zeggen ze wel eens en ik hoop dat dat zo is. Mijn relatie is nu goed 3 maanden uit en ik merk nu ook weer datik het er moeilijk mee heb al is het wel beter. Meneer heeft intussen al een ander waar hij lekker tegenaan kan kruipen en leuke dingen mee kan doen en dat steekt wel.
Pas iig goed op jezelf en je mag iemand missen. Ik heb altijd maar iets dat dat laat zien hoeveel om iemand hebt gegeven en nog steeds doet. Mijn ex negeert mij volledig en dat is ontzettend pijnlijk en ook moeilijk voor te stellen wanneer je toch een langere tijd iets mois hebt gedeeld.
Relaties....ze zijn heel fijn maar kunnen ook zoveel pijn geven >_<
Ik lees dit topic al een poosje mee en wil graag kwijt dat jullie allemaal echt zulke sterke en mooie persoonlijkheden hebben. Komt tijd komt rust zeggen ze wel eens en ik hoop dat dat zo is. Mijn relatie is nu goed 3 maanden uit en ik merk nu ook weer datik het er moeilijk mee heb al is het wel beter. Meneer heeft intussen al een ander waar hij lekker tegenaan kan kruipen en leuke dingen mee kan doen en dat steekt wel.
Pas iig goed op jezelf en je mag iemand missen. Ik heb altijd maar iets dat dat laat zien hoeveel om iemand hebt gegeven en nog steeds doet. Mijn ex negeert mij volledig en dat is ontzettend pijnlijk en ook moeilijk voor te stellen wanneer je toch een langere tijd iets mois hebt gedeeld.
Relaties....ze zijn heel fijn maar kunnen ook zoveel pijn geven >_<
vrijdag 24 juli 2009 om 19:28
Uchan, ik zit in dezelfde positie..relatie nu 9 weken uit en hij heeft al 8 weken n ander..ik heb de relatie verbroken, maar toch doet dat pijn..zij is 25, ik 45, hij 40..Ex laat ook niks meer van zich horen..misschien ook omdat we nog 2x sex hebben gehad, laatste keer 5 weken geleden...Ik voel mij nog steeds erg klote, en wil hem terug...Ik heb zo n spijt...sterkte.