Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
donderdag 11 december 2025 om 23:24
Jullie ook.
Man begon net een discussie dat ik mee naar bed moest, dat ik gewoon eerder moet gaan slapen, dat ik zelf zorg dat ik zo moe ben. En hij heeft natuurlijk gelijk, maar ik durf gewoon niet. Hij gaat liggen en slaapt binnen twee minuten. Hij is in dromenland als ik in een herbeleving schiet, nachtmerries heb, de paniek zo erg wordt dat ik niet meer weet wat ik moet en het liefst mezelf knockout zou slaan met m'n hoofd tegen de muur. Hij snapt niet dat het niet is dat ik niet wil, maar dat ik niet durf. En hij is echt niet slecht, maar hij snapt het allemaal niet zo en ik kan het ook niet goed delen. Zo bang voor alles en iedereen.
Man begon net een discussie dat ik mee naar bed moest, dat ik gewoon eerder moet gaan slapen, dat ik zelf zorg dat ik zo moe ben. En hij heeft natuurlijk gelijk, maar ik durf gewoon niet. Hij gaat liggen en slaapt binnen twee minuten. Hij is in dromenland als ik in een herbeleving schiet, nachtmerries heb, de paniek zo erg wordt dat ik niet meer weet wat ik moet en het liefst mezelf knockout zou slaan met m'n hoofd tegen de muur. Hij snapt niet dat het niet is dat ik niet wil, maar dat ik niet durf. En hij is echt niet slecht, maar hij snapt het allemaal niet zo en ik kan het ook niet goed delen. Zo bang voor alles en iedereen.
Forever is a hell of a long time.
vrijdag 12 december 2025 om 00:02
Ik draai alleen maar rondjes in mijn hoofd. Het is een zooi, chaos, angst, paniek. Ik val steeds een beetje uit en dan zijn er beelden en geluid. En pijn. Ik weet dat ik moet slapen, maar de beelden zijn er nu al. Zo stom om nu al zo vast te zitten en als ik zo alles uit zet, dan is er weer een lege donkere, zo zo donkere nacht. Zo niet in staat om gewoon te functioneren nu. Ik wil zo graag vluchten van mezelf, van alles van de beelden, van de paniek. Vooral van het geluid. Het is allemaal zo vreselijk ziek.
Forever is a hell of a long time.
vrijdag 12 december 2025 om 00:05
Sorry lieve Avo. Jij vroeg of er iemand was vanavond. En nu blijf ik ratelen en kaap daarmee ook nog jouw ruimte. Sorry lieverd dat is helemaal niet m’n bedoeling. Ik ga stoppen. Ga de nacht maar aan, niet ook nog ruzie maken omdat ik echt te laat ben. Maar gewoon doen.
Ik hoop dat je ok gaat vannacht Avo. Ik hoop eigenlijk dat je al slaapt. Dat jullie al slapen. Dat iedereen een fijne nacht heeft. Welterusten allemaal
Ik hoop dat je ok gaat vannacht Avo. Ik hoop eigenlijk dat je al slaapt. Dat jullie al slapen. Dat iedereen een fijne nacht heeft. Welterusten allemaal
Forever is a hell of a long time.
vrijdag 12 december 2025 om 03:30
Ja het is moeilijk nu, deze tijd van het jaar altijd wel. Omdat het vroeger heel beladen was denk ik en het donker (buiten en in mijn hoofd) maakt me bang. Na 21 december wordt het beter. En het gaat stukken beter dan vorig jaar, ik doe nog geen hele domme dingen. Ik ben alleen zo bang.
Ik wil wel praten, maar ik voel me snel een zeur, teveel. En de oorlog in mijn hoofd daarna maakt het soms alleen maar eenzamer. Het moet zo vaak weer afgestraft en ik haat het dat ik steeds weer in die cirkel beland, dat het me niet lukt er anders mee om te gaan, vriendelijker. Ik denk er gewoon niet aan. Psych moet me er steeds op wijzen, dat het een optie is. En dan denk ik “oh ja, dat kon ook” en dan voel ik me zo dom.
Gister had ik een nare herbeleving op een van de weinige plekken waar ik me fijn en een beetje mezelf voel nu. Anderen hebben het gezien, hebben me moeten helpen eruit te komen. Zoveel schaamte nu, walging voor wie ik ben, de viezigheid, wat ze gezien hebben. Morgen moet ik er eigenlijk weer naartoe, ik durf niet, maar ik wil het ook niet kwijtraken.
Morgen ook voor het eerst hapto. Hier jullie ervaring lezen heeft me over de streep getrokken, toch te proberen. Ik wil het zo graag anders, mijn lijf anders beleven. Gelukkig wil ze me helpen, in eerste instantie niet, teveel zorg voor ontregeling bij mij. Weer te complex. Maar na meerdere gesprekken en overleg met psych en afspraken hoe ik dan word opgevangen gaan we toch heel voorzichtig een begin maken. Omdat ze het me zo gunt. Dat maakt het gelijk extra eng, alsof ik nu al iets verkeerd heb gedaan. Zo bedoelt ze het niet, dat begrijp ik, maar niet iedereen denkt er zo over. Het meisje is bang.
Ik ga even plassen. Het is fijn om te weten dat jij er bent
Ik wil wel praten, maar ik voel me snel een zeur, teveel. En de oorlog in mijn hoofd daarna maakt het soms alleen maar eenzamer. Het moet zo vaak weer afgestraft en ik haat het dat ik steeds weer in die cirkel beland, dat het me niet lukt er anders mee om te gaan, vriendelijker. Ik denk er gewoon niet aan. Psych moet me er steeds op wijzen, dat het een optie is. En dan denk ik “oh ja, dat kon ook” en dan voel ik me zo dom.
Gister had ik een nare herbeleving op een van de weinige plekken waar ik me fijn en een beetje mezelf voel nu. Anderen hebben het gezien, hebben me moeten helpen eruit te komen. Zoveel schaamte nu, walging voor wie ik ben, de viezigheid, wat ze gezien hebben. Morgen moet ik er eigenlijk weer naartoe, ik durf niet, maar ik wil het ook niet kwijtraken.
Morgen ook voor het eerst hapto. Hier jullie ervaring lezen heeft me over de streep getrokken, toch te proberen. Ik wil het zo graag anders, mijn lijf anders beleven. Gelukkig wil ze me helpen, in eerste instantie niet, teveel zorg voor ontregeling bij mij. Weer te complex. Maar na meerdere gesprekken en overleg met psych en afspraken hoe ik dan word opgevangen gaan we toch heel voorzichtig een begin maken. Omdat ze het me zo gunt. Dat maakt het gelijk extra eng, alsof ik nu al iets verkeerd heb gedaan. Zo bedoelt ze het niet, dat begrijp ik, maar niet iedereen denkt er zo over. Het meisje is bang.
Ik ga even plassen. Het is fijn om te weten dat jij er bent
vrijdag 12 december 2025 om 06:24
Wat fijn dat jullie elkaar tegenkwamen vannacht Avo en Bloem
Man is hier de hoofdreden dat telefoon (en ipad en tv) en licht 's nachts uitgaan.
Man zegt er dus wel iets van dat ik veel te laat en veel te weinig slaap. Maar is ook degene die me tegen zich aantrekt als ik een nachtmerrie heb of geluid maak in en herbeleving. En hij doet niets, wil me helpen, maar de aanraking maakt het erger en ook heb het hart niet hem gaat te vertellen, want dat zou hij vreselijk vinden. Net als dat ik niet zeg dat ik het vaak alleen doe omdat ik vind dat hij het verdient. Dat ik in de wintermaanden eigenlijk alles doe op "zo hoort het", "ik moet dit verdienen" en "ik moet mezelf nuttig maken". Dat het niet helpend is, maar wel de enige manier waarop ik blijf staan en dat niet overeind blijven ook niet helpend is.
Ik ben moe. Heb wel even geslapen, maar ook nachtmerries en herbelevingen en en lijf dat er niet echt was. Weinig rust. Maar ik heb een hele lange, hele intensieve werkdag. Wel vanuit huis, man is thuis en ik kon geen reismaatje vinden voor vandaag, maar zoveel afspraken en verplichtingen.
En een gesprek met huidige lg. Over komende week en of ik zelf weer voor de klas ga of dat ie nog een week collega's moet inzetten. En oude lg, collegavriendin, coach en gisteren ook de collega waarmee ik nu soms reis zeggen allemaal niet doen, kies voor jezelf. Maar ik durf niet. Ik loop zo vast in m'n hoofd op ik ben er wel maar ik laat voor me werken. Het levert zoveel error op, dat een anders iets moet doen wat ik hoor te doen. Herbelevingen op "ik ben aan de beurt, maar ik doe het niet goed en nu wordt en ander gebruikt". Mijn lijf wil niet mee, maar mijn hoofd wil niet zeuren, niet aanstellen, niet nutteloos. Mijn hoofd wil zeggen dat ik het zelf wel weer doe, weer kan, sorry zeggen voor alle alle enorme overlast. Maar vanuit mijn lijf komt en soort doodsangst in te bevriezen. Ik ben nu paniekaanvallen waar ik niet doorheen kan praten. Ineens is het niet meer alleen iets fysieks wat ik weg kan denken, kan blokkeren, maar ook iets dat ik voel en waarvan ik zelf blokkeer. En ik kan soms niet blijven staan, voel me dan zo naar dat ik randje flauwvallen zit en dat is ook niet handig voor een klas. Maar het hoeft niet handig voor mij te zijn, dit aanstellen is niet handig voor collega's. En iedereen heeft het ontzettend druk in de week voor kerst, ik mag niet ook nog dat allemaal erger maken.
Ik moet me aankleden, van dat thuiswerken wordt ik lui. Sta ik veel te laat op. Mijn eerste afspraak is ook al vroeg vandaag, moet ik er wel een beetje normaal uitzien, de zombielook is uit nu Halloween al geweest is.
Man is hier de hoofdreden dat telefoon (en ipad en tv) en licht 's nachts uitgaan.
Man zegt er dus wel iets van dat ik veel te laat en veel te weinig slaap. Maar is ook degene die me tegen zich aantrekt als ik een nachtmerrie heb of geluid maak in en herbeleving. En hij doet niets, wil me helpen, maar de aanraking maakt het erger en ook heb het hart niet hem gaat te vertellen, want dat zou hij vreselijk vinden. Net als dat ik niet zeg dat ik het vaak alleen doe omdat ik vind dat hij het verdient. Dat ik in de wintermaanden eigenlijk alles doe op "zo hoort het", "ik moet dit verdienen" en "ik moet mezelf nuttig maken". Dat het niet helpend is, maar wel de enige manier waarop ik blijf staan en dat niet overeind blijven ook niet helpend is.
Ik ben moe. Heb wel even geslapen, maar ook nachtmerries en herbelevingen en en lijf dat er niet echt was. Weinig rust. Maar ik heb een hele lange, hele intensieve werkdag. Wel vanuit huis, man is thuis en ik kon geen reismaatje vinden voor vandaag, maar zoveel afspraken en verplichtingen.
En een gesprek met huidige lg. Over komende week en of ik zelf weer voor de klas ga of dat ie nog een week collega's moet inzetten. En oude lg, collegavriendin, coach en gisteren ook de collega waarmee ik nu soms reis zeggen allemaal niet doen, kies voor jezelf. Maar ik durf niet. Ik loop zo vast in m'n hoofd op ik ben er wel maar ik laat voor me werken. Het levert zoveel error op, dat een anders iets moet doen wat ik hoor te doen. Herbelevingen op "ik ben aan de beurt, maar ik doe het niet goed en nu wordt en ander gebruikt". Mijn lijf wil niet mee, maar mijn hoofd wil niet zeuren, niet aanstellen, niet nutteloos. Mijn hoofd wil zeggen dat ik het zelf wel weer doe, weer kan, sorry zeggen voor alle alle enorme overlast. Maar vanuit mijn lijf komt en soort doodsangst in te bevriezen. Ik ben nu paniekaanvallen waar ik niet doorheen kan praten. Ineens is het niet meer alleen iets fysieks wat ik weg kan denken, kan blokkeren, maar ook iets dat ik voel en waarvan ik zelf blokkeer. En ik kan soms niet blijven staan, voel me dan zo naar dat ik randje flauwvallen zit en dat is ook niet handig voor een klas. Maar het hoeft niet handig voor mij te zijn, dit aanstellen is niet handig voor collega's. En iedereen heeft het ontzettend druk in de week voor kerst, ik mag niet ook nog dat allemaal erger maken.
Ik moet me aankleden, van dat thuiswerken wordt ik lui. Sta ik veel te laat op. Mijn eerste afspraak is ook al vroeg vandaag, moet ik er wel een beetje normaal uitzien, de zombielook is uit nu Halloween al geweest is.
Forever is a hell of a long time.
vrijdag 12 december 2025 om 06:26
Lieve Avo, Selune en Bloem, ik hoop dat jullie nog een paar uurtjes wat hebben kunnen slapen vannacht.
Ik gun jullie zo het gevoel niet helemaal alleen te zijn met het donker.
Bloem, wat fijn dat je komt lezen of schrijven als je het moeilijk hebt.
Ik kan me voorstellen dat je hapto heel spannend vindt. Wat fijn dat ze uiteindelijk toch mogelijkheden ziet. Je hebt echt niets verkeerd gedaan lieverd. Het is niet jouw schuld dat het gebeurd is, en ook niet dat je er nu nog last van hebt.
Avo, het lijkt me zo ingewikkeld, het zo behoefte hebben aan de liefde, aandacht gezien worden en tegelijkertijd steeds bang zijn om boos te maken, te kwetsen, niet genoeg te zijn. Te willen, misschien wel moeten ontzien, terwijl je de zorg zo hard nodig hebt.
Ik denk dat het voor anderen niet te bevatten is hoeveel verschil een lampje, een aai of een ritsel in het donker kan maken. Zelfs als je het ze vertelt, voelen ze het niet. En dat is heel fijn, dat ze het niet snappen, niet hebben meegemaakt. Maar ook heel ingewikkeld, want dan is echt rekening kunnen houden met wat je nodig hebt. wel heel moeilijk.
Heb je na de thee en met de lampjes nog even kunnen slapen?
Sorry dat ik gisteren ineens weg was, maar ik heb een kleuter die ziek en zielig is, die om het half uur jammerend wakker werd. Heel sneu zo'n kleine puk. Dus ik was vooral druk met sussen en wiegen, maar heb jullie vannacht in gedachten mee gewiegd.
Ik gun jullie zo het gevoel niet helemaal alleen te zijn met het donker.
Bloem, wat fijn dat je komt lezen of schrijven als je het moeilijk hebt.
Ik kan me voorstellen dat je hapto heel spannend vindt. Wat fijn dat ze uiteindelijk toch mogelijkheden ziet. Je hebt echt niets verkeerd gedaan lieverd. Het is niet jouw schuld dat het gebeurd is, en ook niet dat je er nu nog last van hebt.
Avo, het lijkt me zo ingewikkeld, het zo behoefte hebben aan de liefde, aandacht gezien worden en tegelijkertijd steeds bang zijn om boos te maken, te kwetsen, niet genoeg te zijn. Te willen, misschien wel moeten ontzien, terwijl je de zorg zo hard nodig hebt.
Ik denk dat het voor anderen niet te bevatten is hoeveel verschil een lampje, een aai of een ritsel in het donker kan maken. Zelfs als je het ze vertelt, voelen ze het niet. En dat is heel fijn, dat ze het niet snappen, niet hebben meegemaakt. Maar ook heel ingewikkeld, want dan is echt rekening kunnen houden met wat je nodig hebt. wel heel moeilijk.
Heb je na de thee en met de lampjes nog even kunnen slapen?
Sorry dat ik gisteren ineens weg was, maar ik heb een kleuter die ziek en zielig is, die om het half uur jammerend wakker werd. Heel sneu zo'n kleine puk. Dus ik was vooral druk met sussen en wiegen, maar heb jullie vannacht in gedachten mee gewiegd.
vrijdag 12 december 2025 om 19:49
Psych was ziek. En ik snap echt dat iedereen ziek kan worden. Ik snap het heel goed en natuurlijk moet ze thuisblijven als ze ziek is. Alleen ik voel me zo in de steek gelaten en ik ben zo bang dat ze ziek blijft en dat ik zo zonder verder, zonder vervolg de kerstvakantie in moet.
Ik heb de beslissing op werk een soort uitgesteld. Sta dubbel op de les (dus met achtervang), want ik kon niet kiezen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Voel me zo onveilig. Zorg voor jezelf, maar wat is dat dan. Doen wat verwacht wordt, veiligheid zoeken. Ik ben zo moe, zo wazig. Geen idee hoe ik de volgende nacht nu weer aan moet gaan vliegen. Had zo groot dat psych een beetje hielp zoals woensdag. Even iets van pauze. Gewoon iets.
M'n hele lijf tintelt, staat in brand, trilt. Zo uitgeput, maar ook bang en continu op het randje van de volgende herbeleving.
Ik heb de beslissing op werk een soort uitgesteld. Sta dubbel op de les (dus met achtervang), want ik kon niet kiezen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Voel me zo onveilig. Zorg voor jezelf, maar wat is dat dan. Doen wat verwacht wordt, veiligheid zoeken. Ik ben zo moe, zo wazig. Geen idee hoe ik de volgende nacht nu weer aan moet gaan vliegen. Had zo groot dat psych een beetje hielp zoals woensdag. Even iets van pauze. Gewoon iets.
M'n hele lijf tintelt, staat in brand, trilt. Zo uitgeput, maar ook bang en continu op het randje van de volgende herbeleving.
Forever is a hell of a long time.
vrijdag 12 december 2025 om 20:20
Avo, jeej voor de Somnox! Ik krijg er altijd spam van op social media. Ben ook benieuwd naar je ervaringen!
Selune, eens met Avo dat je die les nu beter niet doet. Dus als achtervang ingepland staan, lijkt me goed. En mocht je toch moeten en het gaat echt niet, kun je dat ook nog aangeven.
Ik ben tot aan februari vrijgesteld van werk op de hele dag na de avondles. Ik ben er eindelijk in gehoord. A.s. week de intake met de bedrijfspsycholoog. Geen idee wat ik daar van kan verwachten. Hij klonk heel hip aan de telefoon, maar dat dacht ik aanvankelijk ook van hapto. De psych die ik eerder had was dat niet en daar had ik niks aan. Dus eerst maar eens die intake doen.
Selune, eens met Avo dat je die les nu beter niet doet. Dus als achtervang ingepland staan, lijkt me goed. En mocht je toch moeten en het gaat echt niet, kun je dat ook nog aangeven.
Ik ben tot aan februari vrijgesteld van werk op de hele dag na de avondles. Ik ben er eindelijk in gehoord. A.s. week de intake met de bedrijfspsycholoog. Geen idee wat ik daar van kan verwachten. Hij klonk heel hip aan de telefoon, maar dat dacht ik aanvankelijk ook van hapto. De psych die ik eerder had was dat niet en daar had ik niks aan. Dus eerst maar eens die intake doen.
Je kunt niet meer worden dan jezelf.
Je kunt wel meer jezelf worden.
Je kunt wel meer jezelf worden.
vrijdag 12 december 2025 om 20:30
Hip heb je niets aan Diva.
Met wat geluk heb je iemand erbij waarmee je kan sparren hoe je dit werktechnisvh goed kan laten blijven verlopen.
Samen kijken naar wat het nu exact te zwaar maakt, waar dat vandaan komt, hoe je daarop in man spelen.
En zonder wat geluk heb je in elk geval weer iets geprobeerd om te zorgen dat het op je werk anders loopt.
Fijn dat je voor nu gehoord bent.
Rustig bijkomdag dus.
Superkut dat het nodig is, dat bijkomen, maar fijn dat het nu mogelijk is.
Met wat geluk heb je iemand erbij waarmee je kan sparren hoe je dit werktechnisvh goed kan laten blijven verlopen.
Samen kijken naar wat het nu exact te zwaar maakt, waar dat vandaan komt, hoe je daarop in man spelen.
En zonder wat geluk heb je in elk geval weer iets geprobeerd om te zorgen dat het op je werk anders loopt.
Fijn dat je voor nu gehoord bent.
Rustig bijkomdag dus.
Superkut dat het nodig is, dat bijkomen, maar fijn dat het nu mogelijk is.
vrijdag 12 december 2025 om 21:35
Och Selune, wat naar voor je dat psych ziek is. Het is nooit fijn (heel herkenbaar), maar deze timing is gewoon dubbel rot. Ik begrijp heel goed je angst dat ze er volgende week ook nog niet is en dat januari niet te overzien ver weg voelt. Kun je haar wel schrijven? Helpt dat, dat er toch een lijntje is?
Wij zijn in ieder geval hier en we blijven hier. Alle dagen tot psych weer beter is en daarna.
Ik steun trouwens het stemadvies van Avo. Maar het is zo moeilijk, kiezen voor jezelf, als je helemaal niet weet wat dat is. Hoe je dat doet.
Wij zijn in ieder geval hier en we blijven hier. Alle dagen tot psych weer beter is en daarna.
Ik steun trouwens het stemadvies van Avo. Maar het is zo moeilijk, kiezen voor jezelf, als je helemaal niet weet wat dat is. Hoe je dat doet.
vrijdag 12 december 2025 om 21:40
Maisnon, altijd sneu een ziek klein ukje Die willen dan gewoon bij mama zijn, liefst 24 uur per dag. Beterschap voor jouw kleintje.
Avo, ik was ook zo blij met jou vannacht. Toen ik las dat jij uit bed was met de lichten aan hielp dat echt om zelf naar de wc te durven gaan. Daarna zelfs nog even kunnen slapen.
Diva, wat fijn dat er eindelijk naar je geluisterd wordt, dat werd ook wel tijd! Ik vind het echt knap van je dat je voet bij stuk hebt gehouden, ik denk niet dat ik dat had gekund.
Die willen dan gewoon bij mama zijn, liefst 24 uur per dag. Beterschap voor jouw kleintje.Avo, ik was ook zo blij met jou vannacht. Toen ik las dat jij uit bed was met de lichten aan hielp dat echt om zelf naar de wc te durven gaan. Daarna zelfs nog even kunnen slapen.
Diva, wat fijn dat er eindelijk naar je geluisterd wordt, dat werd ook wel tijd! Ik vind het echt knap van je dat je voet bij stuk hebt gehouden, ik denk niet dat ik dat had gekund.
vrijdag 12 december 2025 om 22:03
Vandaag na 2 intakes eerste ‘echte’ afspraak gehad hij hapto. Vond het best stoer van mezelf dat ik gegaan ben. Mezelf voorgenomen dat ik de lat heel laag mag leggen (wat ik vervolgens vergeet als ik daar ben). Het viel gelukkig niet tegen. We hebben het vooral gehad over ankers, hoe kan ik die inzetten om erbij te blijven, wat kan zij doen om me erbij te houden of terug te halen. Afspraken gemaakt over wat te doen als ik na afloop niet veilig naar huis kan. Het was fijn om te merken dat ze weet waar ze het over heeft, dat ik me niet beter hoefde voor te doen. Nu ook wel wat strijd intern, omdat ik teveel heb gedeeld over wie er kunnen zijn, wat er dan gebeurt. Dat mag eigenlijk niet, dus daar is niet iedereen blij mee. Gelukkig kon ik zelf wel aanwezig blijven. Ik vind het wel confronterend steeds, dat dit soort afspraken nodig zijn, dat ik niet altijd de regie kan houden, dat ik dat wel wil kunnen, maar dat de realiteit anders is.
Ik ben moe en volgens mij een beetje ziek aan het worden. Daar baal ik van, ik vind het zwak. Maar ik weet dat er veel mensen ziek zijn nu en die vind ik allemaal niet zwak. Ik twijfel over een nachtje pillen. Even uit, even niet het donker, het klinkt zo aantrekkelijk.
Ik ben moe en volgens mij een beetje ziek aan het worden. Daar baal ik van, ik vind het zwak. Maar ik weet dat er veel mensen ziek zijn nu en die vind ik allemaal niet zwak. Ik twijfel over een nachtje pillen. Even uit, even niet het donker, het klinkt zo aantrekkelijk.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
