Psyche
alle pijlers
Kind depressief maar weigert hulp
woensdag 5 februari 2025 om 19:29
Mijn dochter (16) is sinds een aantal maanden depressief. In december heeft zij een suicidepoging gedaan. Crisisdienst is toen ingeschakeld en doorverwezen naar ggz-jeugd. Op school aangepast programma (sommige vakken volgt ze niet meer, besloten dat ze eind dit schooljaar stopt met havo en overstapt naar mbo, omdat ze het niet meer trekt en al een keer is blijven zitten). Waar ze in eerste instantie nog wel naar school ging, gaat ze nu helemaal niet meer. Ze ligt in haar bed, komt er niet uit. Ze heeft een enorme angst voor mensen die boos op haar zijn (alle leraren zijn boos bv) en een enorme angst hoe andere mensen naar haar kijken.
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
Ze weigert eigenlijk alle hulp. Ze is, wonder boven wonder, mee gegaan naar intake ggz, maar morgen heeft ze haar eerste gesprek met de psycholoog en ze geeft nu alweer aan niet te willen gaan.
En ik weet het niet meer. Als zij niet gaat, krijgen wij als ouders ook geen hulp meer. Want ggz-jeugd. Dan worden we doorgestuurd naar de gemeente voor ondersteuning, waar de wachtlijst 9 maanden tot een jaar is.
Soms heb ik even verbinding. Dan praat ze, krijg ik mondjesmaat te horen wat er in haar omgaat. Maar vaker sluit ze zich af. Bij een beetje druk keert ze zich af. Luisteren naar wat helpt (je bed uit komen, ritme, bewegen ed) wil ze niet naar luisteren "want voor haar is het anders" en ze is "niet gek", dus weigert naar de ggz te gaan.
Als school teveel is, dan niet. Maar het niets willen doen om zich beter te voelen, in bed blijven liggen, weigeren een plan te maken: ik word er radeloos van en weet niet meer wat ik voor haar kan doen (als ik haar vraag wat ze nodig heeft krijg ik "weet ik niet"), of hoe ik moet reageren. Lief? Meelevend? Streng? Ik heb alles al geprobeerd...
Mochten jullie tips hebben: graag. En anders is het al fijn om even van me af te schrijven...
woensdag 19 november 2025 om 16:20
Het klopt dat iemand soms echt naar de bodem moet gaan voor diegene zelf wat wil. Vreselijk om naast te staan en ik denk ook heel goed om grenzen aan te blijven geven.
Is feesten beperken nog een optie? Ik kan me voorstellen dat je blij bent dat ze dat in ieder geval nog doet. Maar van de andere kant helpt het misschien om wel hulp te willen accepteren
Is feesten beperken nog een optie? Ik kan me voorstellen dat je blij bent dat ze dat in ieder geval nog doet. Maar van de andere kant helpt het misschien om wel hulp te willen accepteren
Het is zoals het is
woensdag 19 november 2025 om 17:03
woensdag 19 november 2025 om 21:34
Lucy, wat moeilijk allemaal. Had zojuist een heel verhaal getypt, maar per ongeluk iets aangeklikt, verhaal weg.
Mijn zoon, ASS, 17 jr, is ook een jaar thuisgebleven, had angsten, hyperfocus op angsten, ook suïcidaal; dat snijdt door merg en been.
Wij hebben een goede psychiater bezocht, gespecialiseerd in jongeren binnen ASS, zij heeft 2 soorten medicatie voorgeschreven, waarvan 1 bewezen goed aanslaat bij autisme en angsten. Het heeft gewerkt. We hebben hem in maanden zienderogen vooruit zien gaan. Gaat alweer ruim een jaar naar school nu; kan zich er ook concentreren, wil weer, kan weer (nog steeds kan hij wel wat somber zijn, maar de ernst is er van af).
Ik weet niet of jouw dochter medicatie krijgt? (ik heb niet het hele topic gelezen, en je gaf aan dat ze hulp weigerde).
Mijn zoon, ASS, 17 jr, is ook een jaar thuisgebleven, had angsten, hyperfocus op angsten, ook suïcidaal; dat snijdt door merg en been.
Wij hebben een goede psychiater bezocht, gespecialiseerd in jongeren binnen ASS, zij heeft 2 soorten medicatie voorgeschreven, waarvan 1 bewezen goed aanslaat bij autisme en angsten. Het heeft gewerkt. We hebben hem in maanden zienderogen vooruit zien gaan. Gaat alweer ruim een jaar naar school nu; kan zich er ook concentreren, wil weer, kan weer (nog steeds kan hij wel wat somber zijn, maar de ernst is er van af).
Ik weet niet of jouw dochter medicatie krijgt? (ik heb niet het hele topic gelezen, en je gaf aan dat ze hulp weigerde).
donderdag 20 november 2025 om 20:36
donderdag 20 november 2025 om 21:45
Lucy, snap ik hoor.
Maar zij kunnen jullie wel gerichtere tips geven misschien, nu hoor ik veel van je 'dat zij het ook niet weten'.
En ja, opnemen kan inderdaad pas bij een totaal dieptepunt via rechter of burgermeester. I know.
En ook hoe lastig het is om vast te zitten in angst en daardoor niets te kunnen/willen.
Liefdevolle maar heel duidelijke en harde grenzen waren bij mij wel behulpzaam.
Ik ben ooit twee keer totaal tegen mijn zin in bij hulp terecht gekomen, omdat het alternatief me nog minder aanstond.
En ja, daar heb ik een tijd boos uit het raam zitten kijken en niets gezegd.
Maar coach (Jaja) heeft uiteindelijk verbinding weten te leggen.
En later heeft de andere afgedwongen psycholoog me in elk geval de ogen geopend voor dat het niet goed ging, dat er verschillende soorten hulp waren. De deur naar een psychiater voor medicatie open gezet.
Jij zal weten wat bij meis de goede weg is.
Of dit iets is dat aan kan slaan.
Maar ik denk dat pubers, mensen met angsten, mensen in het algemeen, het heel goed doen op extreem duidelijke grenzen.
Jij weet waar die liggen voor jou.
Waar ik misschien zou eisen dat er om uiterlijk 9 uur opgestaan wordt, maakt mij niet uit hoe, kan jij vanuit jouw visie voelen en zien dat dat voor jullie niet de aanpak is.
Ik denk dat het belangrijkste is dat wat je ook doet of kiest, het bij jou past, je erachter kan staan en het vol kan houden.
Of dat nou is haar zoveel mogelijk ruimte geven en helpen, of haar minder ruimte geven en duidelijke verwachtingen.
Jij moet het kunnen volhouden.
Anders zal het alleen extra verwarrend zijn.
(Of man natuurlijk, maar dan moet hij ook zorgen dat hij dat stuk oppakt en het bij jou wegblijft.
Dat kan ook een bewuste keuze zijn samen. )
Maar zij kunnen jullie wel gerichtere tips geven misschien, nu hoor ik veel van je 'dat zij het ook niet weten'.
En ja, opnemen kan inderdaad pas bij een totaal dieptepunt via rechter of burgermeester. I know.
En ook hoe lastig het is om vast te zitten in angst en daardoor niets te kunnen/willen.
Liefdevolle maar heel duidelijke en harde grenzen waren bij mij wel behulpzaam.
Ik ben ooit twee keer totaal tegen mijn zin in bij hulp terecht gekomen, omdat het alternatief me nog minder aanstond.
En ja, daar heb ik een tijd boos uit het raam zitten kijken en niets gezegd.
Maar coach (Jaja) heeft uiteindelijk verbinding weten te leggen.
En later heeft de andere afgedwongen psycholoog me in elk geval de ogen geopend voor dat het niet goed ging, dat er verschillende soorten hulp waren. De deur naar een psychiater voor medicatie open gezet.
Jij zal weten wat bij meis de goede weg is.
Of dit iets is dat aan kan slaan.
Maar ik denk dat pubers, mensen met angsten, mensen in het algemeen, het heel goed doen op extreem duidelijke grenzen.
Jij weet waar die liggen voor jou.
Waar ik misschien zou eisen dat er om uiterlijk 9 uur opgestaan wordt, maakt mij niet uit hoe, kan jij vanuit jouw visie voelen en zien dat dat voor jullie niet de aanpak is.
Ik denk dat het belangrijkste is dat wat je ook doet of kiest, het bij jou past, je erachter kan staan en het vol kan houden.
Of dat nou is haar zoveel mogelijk ruimte geven en helpen, of haar minder ruimte geven en duidelijke verwachtingen.
Jij moet het kunnen volhouden.
Anders zal het alleen extra verwarrend zijn.
(Of man natuurlijk, maar dan moet hij ook zorgen dat hij dat stuk oppakt en het bij jou wegblijft.
Dat kan ook een bewuste keuze zijn samen. )
zaterdag 22 november 2025 om 23:03
Lucy, duidelijke grenzen kan inderdaad alleen als je ze kan handhaven.
Straf ben ik niet zo fan van, maar zet ik soms weloverwogen in, hoewel het vaak een 'logisch gevolg' is van.
Maar het klinkt alsof strakke grenzen en handhaven voor jou niet de manier is, niet iets waar je achter kan staan of wil. En dat is oke.
Meer dan oke, de manier die bij jou past is de juiste manier voor jullie denk ik.
Ik denk wel dat je niet bang hoeft te zijn dat je dochters autonomie of eigenwaarde kapot maakt als je nu anders reageert.
Al die jaren van respect, van meegeven, van kind centraal, die zitten er al in.
Het kost een stuk meer, zoals bij jou, om dat zo grondig naar de klote te helpen.
Je bent absoluut niet je moeder, je komt er niet eens in de buurt.
Volgende keer beter slapen ipv aan mij denken he? Van mij krijg je hoofdpijn, en mijn ervaringen zijn N=1. Dus laat los.
Hoe is het nu, nog updates?
Straf ben ik niet zo fan van, maar zet ik soms weloverwogen in, hoewel het vaak een 'logisch gevolg' is van.
Maar het klinkt alsof strakke grenzen en handhaven voor jou niet de manier is, niet iets waar je achter kan staan of wil. En dat is oke.
Meer dan oke, de manier die bij jou past is de juiste manier voor jullie denk ik.
Ik denk wel dat je niet bang hoeft te zijn dat je dochters autonomie of eigenwaarde kapot maakt als je nu anders reageert.
Al die jaren van respect, van meegeven, van kind centraal, die zitten er al in.
Het kost een stuk meer, zoals bij jou, om dat zo grondig naar de klote te helpen.
Je bent absoluut niet je moeder, je komt er niet eens in de buurt.
Volgende keer beter slapen ipv aan mij denken he? Van mij krijg je hoofdpijn, en mijn ervaringen zijn N=1. Dus laat los.
Hoe is het nu, nog updates?
zondag 23 november 2025 om 16:03
Hier thuis een vergelijkbare situatie, zij het dat mijn dochter iets jonger is. Ik herken veel in het PDA-profiel en lees nu het boek Low-demand parenting. Heftig om te lezen, verdrietig en tegelijkertijd ook geruststellend. Door (veel) druk eraf te halen omdat je herkent dat het onmacht is en geen onwil, ontstaat er ruimte voor rust en veiligheid, voor vertrouwen en verbinding en dus ruimte voor herstel en weer willen.
Een compleet ander perspectief dan strakke grenzen aanhouden en actief in beweging krijgen omdat ze 'anders nog verder wegzakt en het nooooooit meer goed komt'. (Dit is was ik veel te horen krijg, terwijl ik ook niet weet hoe ik haar wél bij de psych krijg zonder haar erheen te moeten slepen en sleuren. )
Een compleet ander perspectief dan strakke grenzen aanhouden en actief in beweging krijgen omdat ze 'anders nog verder wegzakt en het nooooooit meer goed komt'. (Dit is was ik veel te horen krijg, terwijl ik ook niet weet hoe ik haar wél bij de psych krijg zonder haar erheen te moeten slepen en sleuren. )
zondag 23 november 2025 om 19:17
Dit is idd hoe wij het uiteindelijk aangepakt hebben. We zijn er nog niet maar ze leeft weer, wordt steeds sterker, heeft weer wat vriendinnen en onderneemt weer dingen. Haar dag heeft weer een indeling. Doordat ze dingen moest en ze daar geen controle over had, sloeg het over op haar eetgedrag en werd dit een eetstoornis omdat ze over eten wel controle had.Friezin71 schreef: ↑23-11-2025 16:03Hier thuis een vergelijkbare situatie, zij het dat mijn dochter iets jonger is. Ik herken veel in het PDA-profiel en lees nu het boek Low-demand parenting. Heftig om te lezen, verdrietig en tegelijkertijd ook geruststellend. Door (veel) druk eraf te halen omdat je herkent dat het onmacht is en geen onwil, ontstaat er ruimte voor rust en veiligheid, voor vertrouwen en verbinding en dus ruimte voor herstel en weer willen.
Haar leven heeft weer kleur en een doel en dat is meer dan dat we hadden durven hopen.
maandag 24 november 2025 om 23:02
Lucy, vandaag hoorde ik een aflevering van de podcast Where Should We Begin van de vermaarde systeempsychologe Esther Perel, en ik moest zo aan jou en je gezin denken. De aflevering heet ‘You need help to help her’. Misschien vind je er iets van herkenning in, en haal je er iets positiefs uit. En anders lekker negeren deze luistertip
dinsdag 16 december 2025 om 09:48
Voel je absoluut niet verplicht te reageren, wel wil ik je laten weten af en toe hier te kijken om te zien hoe t met jullie meissie is
en of er al een begin met dagbesteding en trauma therapie begonnen is.
Hier een dochter die het op haar 16e in het 1e jaar mbo heel lastig had dat zich uitte in paniek, stress en angst. Ik weet hoeveel impact dat heeft op een kind, maar zeker ook op jullie, als haar ouders. Dus ik hoop heel hard dat er wat verlichting is voor jullie
en of er al een begin met dagbesteding en trauma therapie begonnen is.
Hier een dochter die het op haar 16e in het 1e jaar mbo heel lastig had dat zich uitte in paniek, stress en angst. Ik weet hoeveel impact dat heeft op een kind, maar zeker ook op jullie, als haar ouders. Dus ik hoop heel hard dat er wat verlichting is voor jullie
vrijdag 19 december 2025 om 12:51
Fijn zeg, dat alles zo'n beetje op gang komt. Ik kan me voorstellen dat dit voor je dochter ook fijn is, weten waar ze aan toe is.
En dan is t ook weer lastig voor haar om zelf dingen weer op te pakken. Nu is t veilig, geen druk, niets moet. Dan wil je dochter er vast alles aan doen om in de veiligheid te blijven. Succes met het samen vinden van een gezonde balans.
En dan is t ook weer lastig voor haar om zelf dingen weer op te pakken. Nu is t veilig, geen druk, niets moet. Dan wil je dochter er vast alles aan doen om in de veiligheid te blijven. Succes met het samen vinden van een gezonde balans.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in