Relaties
alle pijlers
Frenemy
donderdag 15 januari 2026 om 20:04
Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:36
Ahhh je hebt me van blok gehaaldItsMineru schreef: ↑17-01-2026 14:34Ik denk dat ik ook een angstbeeld heb ontwikkeld door mijn oma. Mijn oma woont in het buitenland en heeft haar hele leven volledig in dienst gesteld van mijn opa. Hij behandelde haar feitelijk als een soort sloofje. Wat mij altijd is bijgebleven, is dat mijn opa op een gegeven moment tegen mij zei dat ik drinken voor hem moest pakken. Ik antwoordde toen dat hij zelf twee benen en twee handen had en dat hij dat prima zelf kon doen. Mijn oma vond dat toen heel bizar. Dat moment zegt eigenlijk alles over hoe genormaliseerd die rolverdeling voor haar was.
Na het overlijden van mijn opa heeft mijn oma al haar kapitaal op de rekening van mijn oom gezet. Daarmee maakte ze duidelijk dat hij haar blijkbaar meer waard was dan mijn moeder. Dit is ook een van de redenen waarom mijn moeder geen contact meer met haar heeft. In hedendaagse termen zou je mijn oma een pikney noemen: iemand voor wie mannen het centrum van het universum zijn, en wiens hele identiteit draait om het dienen en pleasen van een man.
Ik heb nog wel contact met mijn oom en die kant van de familie, maar omdat zij in het buitenland wonen zie ik hen niet vaak. Mijn oom neemt de zorg voor mijn oma niet bijzonder serieus. Na de dood van mijn opa raakte mijn oma in een zware depressie. In haar beleving had haar leven geen zin meer, omdat alles altijd draaide om het gelukkig houden van mijn opa. Toen hij wegviel, viel haar hele bestaansgrond weg.
Op dit moment zit mijn oma in een psychiatrisch bejaardentehuis. Ze wordt daar volgestopt met zware medicatie. Ik heb tegen mijn oom gezegd dat dit naar mijn idee te veel is en dat zij meer gebaat zou zijn bij gerichte therapie, om te leren omgaan met haar trauma en haar zelfbeeld. Inmiddels begint ze echter ook dement te worden, waardoor het eigenlijk een verloren zaak is geworden.
Wat mij hier zo bang aan maakt, is het vooruitzicht dat ik zelf ooit in een situatie terecht zou kunnen komen waarin niemand voor mij opkomt, niemand echt voor mij zorgt, en ik word weggezet in een instelling waar ik vooral met medicatie wordt stilgehouden en verwaarloosd. Ik lees daar zoveel horrorverhalen over. Dat is ook waarom ik soms denk: als ik kinderen zou hebben, zouden zij mij later misschien kunnen helpen. Tegelijkertijd weet ik ook dat dat geen enkele garantie is. Ze zouden net zo goed kunnen eindigen zoals mijn oom. Zekerheid heb je uiteindelijk nooit.
Echt hondsbrutaal zeg, tegen je opa.
nyx・ wijzigde dit bericht op 17-01-2026 14:37
0.75% gewijzigd
Look me in the eyes and tell me what you see.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:36
Ik heb alle therapie al gedaan en ben nu zelf bezig met mijn issues analyseren en veranderen.Bonte_specht schreef: ↑17-01-2026 14:36Ik denk dat dit de kern is van je probleem. Ik ben geen expert maar ik zou schematherapie aanraden. Daarmee gaan ze aan de slag met die overtuigingen en die langzaam afbreken. Dat is een ontzettend intensief maar ik denk dat je alleen daarmee je patronen kan veranderen en tevreden kan worden over jezelf.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:42
Ik weet niet precies onder welke steen jij leeft, maar je weet dat mensen die 60 jaar getrouwd zijn uit elkaar gehaald worden omdat de 1 naar het verpleeghuis moet en de ander daar te goed voor is? Dat wordt echt met de jaren niet veel beter hoor.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:43
Ook schematherapie? Want die lijkt dan jammer genoeg niet succesvol geweest. Er zijn 'korte' programma's maar ook intensere vormen. Ik gun je dat je zo'n traject mag aangaan zodat je echt je overtuigingen kan aanpakken. Want die zijn echt heel pijnlijk en niet de waarheid.
Het had vast anders kunnen gaan.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:47
En nu denk jij: Dat nooit! Ik word een dapickiknie!
Jonge, jonge, jonge, dit is de eerste keer dat ik moet lachen in dit hele topic en dan komt het omdat je in al je hoogdravendheid je memes niet op orde hebt
zaterdag 17 januari 2026 om 14:47
zaterdag 17 januari 2026 om 14:52
Er zit een verschil in je therapie doen en met jezelf aan de slag gaan.
Je eigen issues analyseren en veranderen met chat gtp en een forum vol met mensen die jou (naar je eigen woorden, maar ik praat niet zo sjiek) al in een hokje geplaatst hebben?
Mwah... ik zou mijn tijd beter besteden en eens beginnen met die spijkers van dat enorme bord voor mijn kop los te peuteren.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:53
Alles. Maar het trauma werd genegeerd en ook mijn hoogbegaafdheid waardoor het niet lukte. Weinig therapeuten begrijpen hb goed en degene die het doen worden niet vergoed. Ik ben wel bezig om mezelf schematherapie te geven met de kennis van nu.Bonte_specht schreef: ↑17-01-2026 14:43Ook schematherapie? Want die lijkt dan jammer genoeg niet succesvol geweest. Er zijn 'korte' programma's maar ook intensere vormen. Ik gun je dat je zo'n traject mag aangaan zodat je echt je overtuigingen kan aanpakken. Want die zijn echt heel pijnlijk en niet de waarheid.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:54
Je hebt niet gelezen dat ik dat al 15 jaar lang heb geprobeerd en nergens kwam, alleen aan misdiagnoses en dempende medicatie?debuurvrouw schreef: ↑17-01-2026 14:52Er zit een verschil in je therapie doen en met jezelf aan de slag gaan.
Je eigen issues analyseren en veranderen met chat gtp en een forum vol met mensen die jou (naar je eigen woorden, maar ik praat niet zo sjiek) al in een hokje geplaatst hebben?
Mwah... ik zou mijn tijd beter besteden en eens beginnen met die spijkers van dat enorme bord voor mijn kop los te peuteren.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:55
Dat is niet waar ik over praat. Ik heb het over kinderen die zorg kunnen opeisen en kunnen procederendebuurvrouw schreef: ↑17-01-2026 14:42Ik weet niet precies onder welke steen jij leeft, maar je weet dat mensen die 60 jaar getrouwd zijn uit elkaar gehaald worden omdat de 1 naar het verpleeghuis moet en de ander daar te goed voor is? Dat wordt echt met de jaren niet veel beter hoor.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:56
Je klinkt als een soort incel. Zoek hulp.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 10:27Ik heb dus geen adhd of asperger. Ik zit vol woede omdat mijn grenzen keer op keer worden genegeerd, ik door regeringsfalen vast zit in een slechte woningmarkt en in een veld werk waar veel werkgevers uitbuitend en dysfunctioneel zijn. Het voelt voor mij dat ik er niet aan kan ontsnappen hoe hard ik ook werd, hoeveel ik ook investeer.
Het voelt voor mij dat ik perfect moet zijn om uberhaupt mee te mogen doen terwijl anderen vanzelfsprekend erbij horen en zelfs mogen falen. Dat voelt extreem oneerlijk en triggert woede.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 17 januari 2026 om 14:56
Ik heb dit gedicteerd aan Chat, maar hij maakte dat van pick me.SinPermiso schreef: ↑17-01-2026 14:47En nu denk jij: Dat nooit! Ik word een dapickiknie!
Jonge, jonge, jonge, dit is de eerste keer dat ik moet lachen in dit hele topic en dan komt het omdat je in al je hoogdravendheid je memes niet op orde hebt
zaterdag 17 januari 2026 om 14:56
Incels leven op rare fantasieen omdat ze nooit contact hebben met vrouwen. Ik word letterlijk vernederd en uitgescholden in relaties.
zaterdag 17 januari 2026 om 15:00
Nee, jij zei dat je niet als 80 jarige in je eentje in het bejaardenhuis wilde wegkwijnen...
En welke zorg opeisen? Procederen?
Het kan allemaal hoor, maar er zijn geen handjes aan het bed. Dus je kunt maar beter gaan sparen zodat je die zorg straks in kan kopen en met spoed die superintelligente toekomstige kinderen vast inschrijven bij een goede studie zodat ze dat voor je kunnen betalen
debuurvrouw wijzigde dit bericht op 17-01-2026 15:04
Reden: Toevoeging
Reden: Toevoeging
35.79% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 15:03
Dat kunnen wij niet voor je regelen en die "vriendin" ook niet. En nu?
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 17 januari 2026 om 15:04
Klopt, omdat veel bejaardentehuizen hun ouderen mishandelen. Kinderen kunnen dat in de gaten houden. Het gaat me niet om alleen zijn maar om mishandeling voorkomen.debuurvrouw schreef: ↑17-01-2026 15:00Nee, jij zei dat je niet als 80 jarige in je eentje in het bejaardenhuis wilde wegkwijnen...
zaterdag 17 januari 2026 om 15:04
zaterdag 17 januari 2026 om 15:05
Dat is niet wat ik vraag. Ik wil weten waarom ik die dingen moet hebben voor respect en anderen niet.canis-felis schreef: ↑17-01-2026 15:03Dat kunnen wij niet voor je regelen en die "vriendin" ook niet. En nu?
zaterdag 17 januari 2026 om 15:07
Je vriendin doet dat toch ook nog steeds?
Maar even serieus: wát voor vrijheden bedoel je dan? De meeste 30ers en 40ers hebben ergens op een bepaalde manier wel een beperking van die vrijheden. Koophuis is ook geen garantie. Ja, het kan een vrijheid geven als je alle stappen precies op het goede moment zet. Maar niemands' leven is toch maakbaar?
Overigens wil ik over een paar jaar echt wel ieder weekend* naar een andere Europese stad en meer feestjes en etentjes. Als het me gegeven is. En ik er dan nog net zo over denk. Echt niet dat ik denk, ja nu ben ik 50+ dus dan laat maar...
* bijna ieder weekend dan
cognac wijzigde dit bericht op 17-01-2026 15:13
2.67% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 15:08
Jawel hoor, maar ik denk ook dat jij hier roept dat je hulp wil. Wat je schrijft en je vastberadenheid om werkelijkwaar iedereen te overtuigen van jouw gelijk laten iets heel anders zien.
Er zijn hier meer dan 20 pagina's met enorm lange berichten van jou die allemaal hetzelfde zeggen; ik ben de enige slimme, ik heb gelijk, ik ben de enige die de waarheid kent en mijn situatie is zo ontzettend uniek dat jullie te dom zijn om dit te begrijpen.
Hier schrijven vreemden, onafhankelijk van elkaar hetzelfde en jij denkt dat die allemaal gek zijn.
Net als in je echte leven...
zaterdag 17 januari 2026 om 15:12
Ik heb echt zelden een topic gelezen met zo veel rake reacties, en toch zó weinig vermogen van de to om naar eigen handelen te kijken. Echt letterlijk in élke post is er weer iets nieuws, irts anders wag niet de schuld van de to is.
Ik weet gewoon niet waar te beginnen met reageren.
Ik laat het dus maar bij: to, je zult pas beginnen wat gelukkiger/minder boos/minder verongelijkt worden als je zelf de verantwoordelijkheid pakt. Aanpakt waar je controle over hebt en loslaat waar je geen controle over hebt.
Daar laat ik het ook meteen bij, want ik lees al dat het allejezus moeilijk is om met je in gesprek te gaan.
Ik weet gewoon niet waar te beginnen met reageren.
Ik laat het dus maar bij: to, je zult pas beginnen wat gelukkiger/minder boos/minder verongelijkt worden als je zelf de verantwoordelijkheid pakt. Aanpakt waar je controle over hebt en loslaat waar je geen controle over hebt.
Daar laat ik het ook meteen bij, want ik lees al dat het allejezus moeilijk is om met je in gesprek te gaan.
zaterdag 17 januari 2026 om 15:15
O maar dat antwoord is heel simpel, jij dwingt respect af, dat blieven de meeste mensen niet. Respect is iets dat je verdient door de dingen die je doet/zegt en hoe je bent. Niet door een grote shitshow met allerlei gekke voorwaardes, waardeoordelen en starre meningen en status op te voeren
zaterdag 17 januari 2026 om 15:20
Dat zijn JOUW triggers. Ik herken dat m.b.t. onvoorspelbaarheid. Vaak kan ik dat vaststellen en concluderen dat mijn reactie irrationeel is en ook weinig zinvol, bijv wanneer het om dingen gaat waar ik geen invloed op heb. En soms is het echt puur mijn oude pijn en dus ook puur aan mij om dat te erkennen. Soms is het een ingewikkelde dynamiek en dan kom ik wel eens in de knoei. Maar de schuld bij de ander leggen en daar buitensporig woedend om zijn lost niks op. Ik kijk, soms met hulp, hoe ik kan communiceren wat er met mij gebeurt en wat ik nodig heb, én in gesprek blijf met de ander. Mijn triggers, mijn verantwoordelijkheid om te zorgen dat daar indien nodig aandacht en een oplossing voor komt. Een ander doet dat niet, want heeft in het algemeen geen benul.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 13:03(...)
Deze dynamiek raakt aan een veel oudere laag. Het is een echo van patronen uit mijn jeugd, waarin beloftes conditioneel werden gedaan en weer ingetrokken. Als je dit doet, dan mag dat. Als je hoge cijfers haalt, dan mag je een bijbaan. En vervolgens mocht die bijbaan toch niet, ondanks dat de cijfers goed waren. Die onvoorspelbaarheid en het niet nakomen van afspraken is voor mij fundamenteel ontwrichtend geweest.
Op het moment dat mensen niet luisteren naar mijn waarnemingen en analyses en mij blijven benaderen vanuit een beeld dat zij al van mij hebben, ontstaat hetzelfde probleem.
(...)
Telkens wanneer ik stevig begin, maar vervolgens word gesaboteerd of aan het twijfelen word gebracht, gaat het mis. Niet omdat de grenzen onjuist zijn, maar omdat de consistentie wordt ondermijnd. Dat is de kern die in al deze situaties terugkomt.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 17 januari 2026 om 15:22
Itsnojoke schreef: ↑17-01-2026 15:12Ik heb echt zelden een topic gelezen met zo veel rake reacties, en toch zó weinig vermogen van de to om naar eigen handelen te kijken. Echt letterlijk in élke post is er weer iets nieuws, iets anders wat niet de schuld van de to is.
Ik weet gewoon niet waar te beginnen met reageren.
Ik laat het dus maar bij: to, je zult pas beginnen wat gelukkiger/minder boos/minder verongelijkt worden als je zelf de verantwoordelijkheid pakt. Aanpakt waar je controle over hebt en loslaat waar je geen controle over hebt.
Daar laat ik het ook meteen bij, want ik lees al dat het allejezus moeilijk is om met je in gesprek te gaan.
Ja, ik probeer me de hele tijd al voor te stellen hoe het zou zijn op date met TO. Zit je daar net aan je soep, heb je die vrouw net een half uurtje voor je neus en dan komt ze al met allerlei claims over alleen met haar mogen omgaan. Poef, weg is je gezellige avond, want er is niks lichts en luchtigs meer aan. Krampachtige dame.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
