strontvervelende puber

hoi Kaatje,



ik heb zelf geen kids, ben 22 jr, maar kan je vertellen dat ik vroeger ook heel vervelend was voor mijn ouders, voor mijn pa. En dan valt het van mij nog erg mee met wat jij verteld.



Op mijn 18e was het zo erg dat mijn pa heeft gezegd jij eruit of ik eruit. 3 maanden later zat ik op kamers, geheel niet tegen mijn zin.

maar goed daar heb je niet veel aan.



Wat ik heb gemerkt is dat je (hoe ontzettend moeilijk het ook zal zijn) ervoor moet zorgen dat ze bij jullie thuis wil komen en dat het ook echt haar thuis is. hoe dat kan ik je helaas niet vertellen.

want ik zie zo een wereld van verschil tussen de omgang met mijn ouders en die van mijn vriend.

mijn vriend is ook geen perfecte puber geweest, roken, blowen, veel uitgaan, maar zijn ouders zijn er altijd geweest al hij thuis kwam, straalbezopen of niet.

Bij mijn ouders heb ik dat niet echt gehad, wisten waarschijnlijk ook niet beter (neem ze ook niks kwalijk).



Maar wat ik dus zeggen wil: bij hem thuis voelt het veel warmer dan bij mijn ouders.

Ze staan altijd, maar dan ook echt altijd voor je klaar. zelfs nu wij samenwonen, krijgen we nog wel eens een prakkie mee, of nog wat pakken sap etc,

het zijn de kleine dingen die het hem doen. laat zien dat je er voor haar wilt zijn ook al begrijp je misschien niet alles. Maar zelf zal ze ook niet alles begrijpen wat ze aan het doen is.



heel veel succes, stel wel duidelijke grenzen en laat je niet op je kop zitten. discipline hebben we ook allemaal nodig.

Mooie post Vlindertje. Juist het willen zorgen dat ze thuis blijft komen, dat ze daar een basis heeft. Dat is nu een aantal keren gezegd in verschillende posts ook.



Ben benieuwd hoe Kaatje hier tegenover staat?

Ik vind dat een meid van 17 niet op haar moeder behoort te duiken en haar begint te slaan.



Ik zou wel goed met haar proberen te communiceren en vragen waarom ze zo doet. Het kan ook zijn dat TO zoveel stress heeft door de 2 kleintjes dat zij dit onbewust misschien afreageert op haar dochter.



Prinses: Ja het kan ook met de gehele gezinssituatie te maken hebben. Er zijn opeens 2 kleintjes bij e.d.

Ik denk dat niemand vindt dat een dochter haar moeder mag slaan Melodie.



Wel denk ik dat er een reden is voor haar gedrag, en ik kan me heel goed voorstellen dat TO het dichtbij huis moet zoeken die reden.

Ik zou met haar naar een gezins psycholoog gaan. Sorry heb geen ervaring, ben kinderloos dus ik heb geen advies.

Zal ook niet meer reageren....

Wat me uit de beschrijving van het incident opvalt is dat moeder probeert de situatie onder controle te krijgen. Niet de moeder, of de vader, probeert om erachter te komen waarom dochter zich zo woest voelt dat ze moet worden gekalmeerd. En dat heeft een dochter met zulk temperament toch nodig, gehoord worden, en tips over hoe wel om te gaan met zo'n situatie.



Mijn zoon verdraagt (ook) geen fysiek contact als hij zeer boos is. Lichamelijke integriteit en zo.

Kan je dochter niet even bij een familielid terecht zodat beide partijen kunnen afkoelen. En jullie goed kunnen nadenken en afspraken maken voor hoe jullie verder gaan.

Het lijkt me fijner dat ze bij een familielid/goede bekende een paar nachtjes terecht kan dan bij een vriend. Ook al lijkt het nu niet zo, ze heeft wel een stabiele volwassene nodig om haar ei bij kwijt te kunnen en de boel te relativeren.

Een crisisplek is nogal wat. Ik denk niet dat je moet willen dat je dochter daar zit. En dat ga je denk ik ook niet stel op sprong voor elkaar krijgen als jeugdzorg er niet achter staat.

ik ben met je eens Melodie dat een kind zijn of haar ouder niet hoort te slaan (andersom ook niet overigens), maar het lijkt mij een opstapeling van heel veel dingen.

Wat mij vooral stoort, is dat TO het vooral als het probleem van haar dochter ziet. Ook TO en de rest van het gezin heeft een aandeel in het hele verhaal. Verder vraag ik me af of het de keuze van dochter of TO was dat zij een tijdje bij haar vader heeft gewoond en wie besloten heeft dat ze weer naar huis kwam

Beste Kaatje,



Ik heb niet alle reacties doorgelezen, ben halverwege blijven steken. Wilde alleen zeggen, zelf was ik ook zo'n 'rotpuber'. Op den duur wilde mijn ouders mij ook niet meer thuis. Nu kan ik je vertellen dat, hoewel ik nu een goede band met mijn ouders heb, dat nog steeds steekt. Ik zag zelf niet in hoe mijn gedrag alles thuis verpestte en de keren dat ik huilend op de grond zat en ik mezelf alleen kalm kreeg met: 'over vier jaar kan ik hier weg, over drie jaar kan ik hier weg', zijn niet te tellen. En ja, dat was de pubertijd. Mijn ouders en thuissituatie zelf waren namelijk helemaal niet slecht. Ik werd heel vrijgelaten, kreeg alles en er was geen geschreeuw of wat dan ook. Dat veranderde uiteraard toen ik in de pubertijd kwam. Ik kan niks zeggen over jullie situatie, alleen wel dat als je dochter het gevoel heeft dat je niet meer van haar houdt, daar ook een deel gedrag vandaan kan komen.



Ik zelf werd op den duur ook alleen als 'lastig' gezien, terwijl ik nu ik terugkijk, ik alleen maar wilde dat ze net zoveel van mij hielden als van mijn kleine broertje (was nakomertje). Natuurlijk deden ze dat, maar door mijn eigen gedrag lieten zij dat niet meer merken en in mijn en hun ogen deed ik alles fout. En ja, die heftige emoties waren de puberteit. En dat zie ik nu pas in, toentertijd was de hele wereld tegen me. Ik kan alleen zeggen dat het het beste is als je rustig blijft als de situatie weer escaleert, dat is het enige. Ik weet niet hoe je dochter is, maar waarschijnlijk voelt zij zich net zo kut over de hele situatie als jij/jullie dat doen. Laat je wel eens merken dat het je verdriet doet, of is ze alleen zo ontzettend lastig en laat je haar alleen dát merken. Want waarom is ze weg bij haar vader? Vond hij haar ook zoooo verschrikkelijk? Zo zal zij waarschijnlijk denken.

Opvoedadviezen kan ik niet geven want ik heb zelf geen kinderen maar ik ben maar net iets ouder dan jouw dochter en kan me, op basis van jouw verhaal, goed indenken dat ze zich erg eenzaam en buitengesloten moet voelen in jouw nieuwe gezin. Want het is immers niet haar gezin, die is opgebroken en daarvoor in de plaats is jouw man met jullie nieuwe kindjes gekomen. Die 'veilige' plek van het gezin is al voor haar weg en ik kan me voorstellen dat ze zich ongewenst of een buitenbeentje kan voelen binnen dit nieuwe gezin. Ik denk dat het daarom extra belangrijk is dat jij haar aangeeft (niet alleen zeggen maar laten zien) dat zij bij dit gezin hoort en dat ze bij jullie veilig is en een thuisbasis heeft. Het komt op mij over alsof er al langer (misschien door de eerdere scheiding dat weet ik natuurlijk niet) al heel veel spanningen zijn en de ouders dus geen rust uitstralen naar het kind. Jullie zijn de volwassenen en moeten haar het juiste voorbeeld geven. (wil absoluut niet zeggen dat dat makkelijk te veranderen is) Zijn haar andere uitlaatkleppen aangeleerd dan het roken/blowen en agressie. Immers 'dumpen' jullie je problemen (haar) ook gewoon de deur uit als je er geen trek in hebt.

oh nog even een aanvulling, het leuk vinden dat er een broertje of zusje bijkomt, staat naar mijn idee los van het je wel of niet lekker voelen in een nieuw gezin.

quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 14:01:

[...]





En dat is nou net héél normaal pubergedrag. Het is ook niet haar taak om voor de kleintjes te zorgen. Het zijn jullie kindjes niet die van je oudste. Als dat de dingen zijn waarover je valt.......Nou, sorrie hoor, maar als je te belazerd bent om een kleintje dat valt even op te pakken omdat het niet jouw taak is om ervoor te zorgen, dan vind ik dat geen normaal pubergedrag. Niet alles wat een puber doet is normaal pubergedrag, hoor. Je hoeft echt niet alles te accepteren en continu maar liefdevol etc. te zijn. Pubers moeten heel duidelijk te horen krijgen wanneer ze te ver gaan.

quote:kadushi schreef op 25 juli 2009 @ 15:01:

[...]





Nou, sorrie hoor, maar als je te belazerd bent om een kleintje dat valt even op te pakken omdat het niet jouw taak is om ervoor te zorgen, dan vind ik dat geen normaal pubergedrag. Niet alles wat een puber doet is normaal pubergedrag, hoor. Je hoeft echt niet alles te accepteren en continu maar liefdevol etc. te zijn. Pubers moeten heel duidelijk te horen krijgen wanneer ze te ver gaan.Nu leg je me woorden in de mond die ik niet gezegd heb. Ik heb nergens gezegd dat pubers geen grenzen nodig hebben. Echter zich afzetten tegen ouders en zich niet verantwoordelijk voelen voor de zaken in en om het huis (inclusief broertjes en zusjes) hoort wel bij normaal puber gedrag. Hoe je daarmee omgaat is punt 2. Het opvoeden en verzorgen van peuters is geen taak voor een 17 jarige. Als de vader en/of moeder in de buurt is, is het niet meer dan normaal dat die dan ook de kleintjes troosten/verzorgen etc.

Een oudere zus kan ook troosten en een beetje verzorgen, ookal is het haar taak niet.

Het maken van zo'n opmerking is pubergedrag, maar je moet als ouder er wel op ingaan (we zijn het denk ik niet oneens, Lunax).

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:

ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk)

Waar slaat dit op? Ten eerste begrijp je geen flikker van/ heb je een hekel aan haar gedrag, zeg je, dus hoezo vind je meestal dat zij gelijk heeft?

Ten tweede hoor je geen partij te trekken, of iemands kant te kiezen, maar op 1 lijn met de andere opvoeder te gaan staan, of je hem nou "gelijk geeft" of niet. Volgens mij ligt hier de kern van jullie probleem. Er zijn geen grenzen dus er is geen hiërarchie. En er bestaat geen 1 puber op de hele wereld die hier geen dankbaar gebruik van gaat maken.

Ik vind je echt heel naar over je dochter praten. Dat voelt ze ongetwijfeld aan, en ik kan je verzekeren, daar krijg je de rekening nog van gepresenteerd. Dat ze als baby, peuter en kind leuker was, zal best zo zijn, want dan spreken ze je gewoonlijk weinig tegen. Háár probleem? Meid, je weet niet wat voor problemen jij nog gaat krijgen als je deze starre, kille en liefdeloze houding blijft volhouden.

En fijn dat je de redactie van Keith Bakker zo serieus neemt, maar vergeet niet dat meneer Bakker zelf een hopeloze junk is geweest die nog van zijn familie en vrienden jatte als het moest.

quote:kadushi schreef op 25 juli 2009 @ 15:36:

Een oudere zus kan ook troosten en een beetje verzorgen, ookal is het haar taak niet.

Het maken van zo'n opmerking is pubergedrag, maar je moet als ouder er wel op ingaan (we zijn het denk ik niet oneens, Lunax).Als jij een leuk gezellig geen last van de pubertijd hebbend kind heb dan kun je dat inderdaad wel verwachten ja. Maar niet alle kinderen gaan zo probleemloos door hun pubertijd heen. Je kunt het fijn vinden als ze wel iets doet met een vallend zusje (en dat ook aangeven) maar je mag het niet van haar verwachten. Dat is een beetje mijn punt

quote:Very Cherry schreef op 25 juli 2009 @ 15:43:

[...]



Waar slaat dit op? Ten eerste begrijp je geen flikker van/ heb je een hekel aan haar gedrag, zeg je, dus hoezo vind je meestal dat zij gelijk heeft?

Ten tweede hoor je geen partij te trekken, of iemands kant te kiezen, maar op 1 lijn met de andere opvoeder te gaan staan, of je hem nou "gelijk geeft" of niet. Volgens mij ligt hier de kern van jullie probleem. Er zijn geen grenzen dus er is geen hiërarchie. En er bestaat geen 1 puber op de hele wereld die hier geen dankbaar gebruik van gaat maken.Je weet toch helemaal niet waar die discussie over ging? En je kan toch best een hekel aan iemands gedrag hebben maar toch vinden dat iemand meestal gelijk heeft?

Kaatje,



Ik heb het gevoel dat jouw dochter zich ontzettend afgewezen voelt.

Denk eens terug aan de incidenten die zich hebben voorgedaan en dan specifiek je communicatie naar haar toe.

Gaf je dan aan haar gedrag af te keuren of zei je bijv wat ben je toch een rotmeid dat.....



Het lijkt een nuanceverschil, maar wel van wezenlijk belang.



Toen zij bij haar vader moest ( ? ) wonen, hoe ging dat toen?

Hebben jullie haar letterlijk weggestuurd?

Heeft haar vader haar weer teruggestuurd naar jullie?



Uit je OP proef ik dat je enorm teleurgesteld bent in je dochter m.n het eerste gedeelte waarin je uitlegt hoe haar schoolcarriere t.n.t. verlopen is.

Hoe heb je dat geuit?Als teleurstelling of afkeuring? Als volwassene begrijp ik dat het teleurstelling is,een puber zal dit als afkeuring ervaren.



Ik denk niet dat jouw dochter gebaat is bij crisisopvang.Zij heeft het gevoel nodig dat jullie van haar houden, no matter what!



Vergeet niet dat een puber heel egocentrisch denkt,dat is heel normaal.

Het is wel jouw taak als opvoeder haar te wijzen op wat haar gedrag voor een ander betekent.

Kaatje? Ben je druk met het ophalen van je dochter en gesprekken met haar voeren? Ik hoop het maar. Hoop dat je niet niet meer reageert omdat de reacties iets anders zijn dan je waarschijnlijk gehoopt had.



De posts zijn allemaal goed bedoeld. In ieder geval in belang van je dochter. Hopelijk kun je er iets mee en kun je ook zien dat crisisopvang voor haar op dit moment (of eienlijk nooit) geen oplossing is.

quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:

Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.



Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.



Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......



We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.



Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...



Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?Hoe kun je van je dochter verwachten dat ze respect heeft voor jou, als jij geen respect voor haar hebt?

Mag ik even heel brutaal zijn en deze vraag stellen want eigenlijk wil ik dit al vanaf het begin af aan weten: waarom begin je aan een derde kindje als je ziet dat het niet goed gaat met de eerste en dit al negatieve gevolgen voor de tweede heeft? Nog los van het feit dat jullie het als opvoeders niet aankunnen.



Hoef je niet te antwoorden hoor maar ik vraag me dit echt al vanaf het begin af.

Wat mij opviel uit dat programma van Keith is dat hij in de laatste aflevering de nadruk legde op de inzet van de ouders.

Dat als ouders naar zichzelf durven te kijken en anders omgaan met hun kind dat dan een groot deel van de problemen opgelost kan worden.

En dat juist veel ouders zeggen dat het kind een probleem heeft, de ouders niet.



In jouw verhaal herkende ik daar wel wat in.



Hopelijk komen jullie er zonder al teveel kleerscheuren en met een goede band uit.

quote:pebbles10 schreef op 25 juli 2009 @ 18:57:

Wat mij opviel uit dat programma van Keith is dat hij in de laatste aflevering de nadruk legde op de inzet van de ouders.

Dat als ouders naar zichzelf durven te kijken en anders omgaan met hun kind dat dan een groot deel van de problemen opgelost kan worden.

En dat juist veel ouders zeggen dat het kind een probleem heeft, de ouders niet. Ik ken die hele meneer Keith niet, maar misschien is bovenstaande wel precíés waarom TO er vanaf gezien heeft.... omdat zij niet naar zichzelf wil kijken...