Werk & Studie
alle pijlers
Werk icm zorg voor kind met autisme
woensdag 14 januari 2026 om 22:06
Na jaren alle ballen hoog hebben kunnen houden, zit ik al bijna een jaar in een burnout. Toen mijn kind met autisme vorig jaar vast liep, ging het met mij ook bergafwaarts. Een paar maanden geleden dacht ik dat het beter met mij ging. Ik ben toen weer mijn werk op gaan bouwen met een paar uur per dag. Helaas gaat het mijn zoon nog steeds niet goed. Hij heeft veel agressieve buien en paniekaanvallen. Hij hangt erg aan mij, waardoor ik te weinig ontspanning heb. Ik slaap ook al een paar maanden naast hem, omdat hij meerdere keren per nacht wakker wordt en dan nabijheid nodig heeft. Het werken gaat matig. Ik vind het wel leuk om weer iets te doen, maar ik ben niet productief. Daarnaast schiet ik in de stress als er dingen moet opleveren of overleggen moet bijwonen. Dat lukt nog niet.
Nu heeft een familielid van mij vorige week een ongeluk gehad en hebben we zeer pittige dagen met mijn zoon achter de rug, omdat hij van medicatie is gewisseld. En nu voelt mijn batterij weer leeg. Ik laad door mijn gezinssituatie niet op en maak ook geen vorderingen met het opbouwen van werk.
Ik begin me steeds meer af te vragen of werken als ouder van een zorgintensief kind wel mogelijk is. Mijn werk vind ik wel leuk, maar het frustreert me dat ik nu niet als voorheen functioneer. Waar doe ik goed aan? Ik moet energie overhouden om mijn zoon goed te begeleiden. Helaas hebben we maar beperkt opvang, omdat mijn zoon zich niet snel vertrouwd voelt bij anderen.
Ik hoor graag ervaringen van mensen in vergelijkbare situaties en andere wijze woorden.
Nu heeft een familielid van mij vorige week een ongeluk gehad en hebben we zeer pittige dagen met mijn zoon achter de rug, omdat hij van medicatie is gewisseld. En nu voelt mijn batterij weer leeg. Ik laad door mijn gezinssituatie niet op en maak ook geen vorderingen met het opbouwen van werk.
Ik begin me steeds meer af te vragen of werken als ouder van een zorgintensief kind wel mogelijk is. Mijn werk vind ik wel leuk, maar het frustreert me dat ik nu niet als voorheen functioneer. Waar doe ik goed aan? Ik moet energie overhouden om mijn zoon goed te begeleiden. Helaas hebben we maar beperkt opvang, omdat mijn zoon zich niet snel vertrouwd voelt bij anderen.
Ik hoor graag ervaringen van mensen in vergelijkbare situaties en andere wijze woorden.
woensdag 21 januari 2026 om 12:26
Ik was zo’n kind met destijds nog ongediagnostiseerd autisme. Toen ik kleuter was, heeft ze noodgedwongen haar baan moeten opzeggen. Mijn moeder is, los van af en toe een paar uur werken, vanaf toen bijna volledig thuisgebleven tijdens mijn kinder- en tienertijd, omdat ik alle zorg nodig had.
Achteraf gezien stond ze er erg alleen voor en was dit eigenlijk te zwaar voor haar. Ook voor mijn broertje trouwens. Vooral hij heeft aan het kortste eind getrokken, doordat bijna alle aandacht en energie naar mij ging.
Het was voor het hele gezin beter geweest als zowel mijn moeder als broertje af en toe ontlast hadden kunnen worden en iedereen op adem kon komen. Inclusief ikzelf trouwens.
Zo heb ik ooit een oppas gehad waarbij ik me fijn en vertrouwd voelde en ging ik nu en dan bij mijn opa en oma logeren. Beide plekken deden mij goed; het was prikkelarm, er was veel structuur en zowel grootouders als oppas hadden de energie en het geduld om met mij om te gaan.
Moeder en broertje konden dan even op adem komen en ik ging er trouwens ook met plezier heen.
TO, is het geen idee om een zoektocht te starten naar een netwerk van mensen die jou, bij voorkeur structureel, kunnen ontlasten? Misschien iemand in de familie, of misschien via een organisatie. Misschien kan het buurtteam met je meedenken?
Je zoon zal zich vast niet direct en ook niet bij iedereen op zijn gemak voelen, maar het is, denk ik, de investering van het proberen waard.
Achteraf gezien stond ze er erg alleen voor en was dit eigenlijk te zwaar voor haar. Ook voor mijn broertje trouwens. Vooral hij heeft aan het kortste eind getrokken, doordat bijna alle aandacht en energie naar mij ging.
Het was voor het hele gezin beter geweest als zowel mijn moeder als broertje af en toe ontlast hadden kunnen worden en iedereen op adem kon komen. Inclusief ikzelf trouwens.
Zo heb ik ooit een oppas gehad waarbij ik me fijn en vertrouwd voelde en ging ik nu en dan bij mijn opa en oma logeren. Beide plekken deden mij goed; het was prikkelarm, er was veel structuur en zowel grootouders als oppas hadden de energie en het geduld om met mij om te gaan.
Moeder en broertje konden dan even op adem komen en ik ging er trouwens ook met plezier heen.
TO, is het geen idee om een zoektocht te starten naar een netwerk van mensen die jou, bij voorkeur structureel, kunnen ontlasten? Misschien iemand in de familie, of misschien via een organisatie. Misschien kan het buurtteam met je meedenken?
Je zoon zal zich vast niet direct en ook niet bij iedereen op zijn gemak voelen, maar het is, denk ik, de investering van het proberen waard.
woensdag 21 januari 2026 om 12:47
Ik heb als kind ook zulke hevige en lange meltdowns gehad. Echter nooit op school, daar liep ik juist op mijn tenen en kwam alles er later thuis uit.Soumis schreef: ↑21-01-2026 11:49Mag ik even een klein zijstapje maken qua vraag, maar ben benieuwd naar jullie ervaringen.
Mijn zoon, nog geen diagnose autisme, maar wel vermoeden, (Volgende week start het traject), heeft hele heftige meltdowns op school zonder specifieke oorzaak. Thuis kan het ook oplopen, maar kan hij de rust zelf pakken in zijn kamer. Tenzij hij heel slecht nieuws krijgt, wat ik hem zo weer moet geven.
Want door de meltdowns heeft school gezegd dat zij hem niet meer kunnen bieden wat hij nodig heeft en hij kan daarom nu niet terug naar school. De meltdown duurt minstens 2 uur, schreeuwen en huilen en hij blijft op school niet in de ruimte waar hij dan moet zijn en moet dus vastgehouden worden. Al met al is school in die zin niet meer veilig natuurlijk, dus begrijp het, maar maakt het niet makkelijker.
Mijn vraag is vooral herkennen jullie deze meltdowns, ook qua duur? En hebben jullie tips daarin qua medicatie, behandeling, begeleiding? Ik sta voor alles open.
School stuurt nu heel erg aan op opname (behandeling en school), hij zat al op cluster 4 onderwijs, maar dus niet speciaal voor kinderen met autisme.
Nouja zoek een beetje wanhopig naar tips van ervaringsdeskundigen.
Als ik een apart topic moet openen dan doe ik dat, maar dacht probeer het eerst hier omdat jullie als ouders hier nu een beetje verzameld zijn.
Achteraf gezien waren die meltdowns primair een gevolg van overprikkeling, ernstig overvraagd worden en een gevoel van onveiligheid. De meltdowns waren trouwens geenszins iets dat ik kon onderdrukken en ze werden alleen minder als de oorzaken ervan werden beperkt of weggenomen.
Het belangrijkste is denk ik om samen met je zoon en een begeleider gespecialiseerd in kinderen met autisme, erachter te komen waar die hevige en frequente meltdowns door worden veroorzaakt en welke aanpassingen thuis en op school noodzakelijk zijn.
Edit 1: Qua medicatie slik ik sinds mijn 16e fluoxetine en dat helpt vooral tegen de somberheid.
Edit 2: Ik ben trouwens zelf één-op-één begeleider geweest van een jongen die op de wachtlijst van het speciaal onderwijs zat. Dit was dus ter overbrugging. Bij hem was er een vermoeden van autisme. Hij ging halve dagen naar school en ik zat dan naast hem. Als hij bijvoorbeeld overprikkeld dreigde te raken, zonderde ik me met hem af en gingen we samen aan een rustige taak werken. Ook zorgde ik ervoor dat hij niet wegliep, want hij kon ineens wegrennen. Mijn begeleiding zorgde ervoor dat hij überhaupt naar school kon, want de leerkracht kon hem vanwege de grootte van de klas, niet de zorg en aandacht geven die hij nodig had.
joechei wijzigde dit bericht op 21-01-2026 13:00
15.01% gewijzigd
woensdag 21 januari 2026 om 12:54
Mijn dochter heeft meltdowns die zo lang kunnen duren. Altijd op school trouwens. Bij haar is het een combinatie van triggers en vervolgens overstuur raken door haar eigen gedrag tijdens de meltdown, waarvoor ze zich schaamt, waardoor ze in een neerwaartse spiraal terechtkomt.Soumis schreef: ↑21-01-2026 11:49Mijn vraag is vooral herkennen jullie deze meltdowns, ook qua duur? En hebben jullie tips daarin qua medicatie, behandeling, begeleiding? Ik sta voor alles open.
School stuurt nu heel erg aan op opname (behandeling en school), hij zat al op cluster 4 onderwijs, maar dus niet speciaal voor kinderen met autisme.
Nouja zoek een beetje wanhopig naar tips van ervaringsdeskundigen.
Als ik een apart topic moet openen dan doe ik dat, maar dacht probeer het eerst hier omdat jullie als ouders hier nu een beetje verzameld zijn.
Het enige wat er bij haar aan te doen is, is ze voorkomen. En dan gaat het om of voorkomen dat de niet in een situatie terechtkomt waarin die triggers zijn (en dat kan letterlijk niet op een plek komen zijn, of bijvoorbeeld een koptelefoon met muziek dragen tijdens vrije momenten in de les waarop het waarschijnlijker is dat medeleerlingen haar – onbewust! – kunnen triggeren), of voorkomen dat het zo hoog oploopt.
Het laatste is echt heel moeilijk. Het idee is dat ze een vinger aan de pols houdt, en voordat haar emotie in het rode schiet al aangeeft dat het de verkeerde kant op gaat. Maar dat is heel moeilijk omdat ze niet altijd op tijd herkent waar ze zich emotioneel op de schaal bevindt, en dan extra overstuur kan raken omdat ze het zichzelf kwalijk neemt dat dat mislukt is. Het is echt een kwestie van een lange adem, helaas.
Maar een prettige omgeving waarbij ze ontspannen is al heel erg helpend, omdat getriggerd worden minder waarschijnlijk is en de uitschieter naar 'rood' minder snel gaat en daardoor makkelijker te herkennen is en dus mogelijk te voorkomen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 21 januari 2026 om 14:32
Dank voor jullie reacties!
We proberen inderdaad beter inzichtelijk te krijgen wat prikkels zijn voor hem die negatief uitwerken, dat krijgen we steeds beter inzichtelijk.
@dg2015 zit jouw dochter op een school voor kinderen voor autisme?
School spreekt nu namelijk uit dat geen enkele school met deze buien kan handelen en dat hulpverlening meer op zijn plaats is.
We proberen inderdaad beter inzichtelijk te krijgen wat prikkels zijn voor hem die negatief uitwerken, dat krijgen we steeds beter inzichtelijk.
@dg2015 zit jouw dochter op een school voor kinderen voor autisme?
School spreekt nu namelijk uit dat geen enkele school met deze buien kan handelen en dat hulpverlening meer op zijn plaats is.
vrijdag 23 januari 2026 om 18:02
Balans organiseert 3 bijeenkomsten over vitaliteit voor ouders van neurodiverse kinderen. Misschien interessant?
Dit is een kopie vd uitnodiging, op de website vind je meer info:
Fysiek: Training Vitaal Ouderschap
Vrijdag 27 maart Nieuwegein | Zaterdag 28 maart Assen | Vrijdag 3 juli Tilburg
De training Vitaal Ouderschap van Balans is speciaal ontwikkeld voor ouders van kinderen met een neurodivers brein, zoals (kenmerken van) autisme, ADHD of DCD. Herken jij de uitdagingen van het combineren van je eigen welzijn met de zorg voor een zorgintensief kind? Dan is deze dag voor jou.
Onze professionele en ervaringsdeskundige trainers, Manon Wennink en Saskia Buma, begeleiden je door een inspirerend programma.
De training wordt dit jaar op vier verschillende plaatsen aangeboden: Nieuwegein, Assen, Tilburg, en een nog nader te bepalen plaats. Als lid van Balans betaal je slechts € 5,00 voor een hele dag training (inclusief lunchbuffet en drankjes).
Dit is een kopie vd uitnodiging, op de website vind je meer info:
Fysiek: Training Vitaal Ouderschap
Vrijdag 27 maart Nieuwegein | Zaterdag 28 maart Assen | Vrijdag 3 juli Tilburg
De training Vitaal Ouderschap van Balans is speciaal ontwikkeld voor ouders van kinderen met een neurodivers brein, zoals (kenmerken van) autisme, ADHD of DCD. Herken jij de uitdagingen van het combineren van je eigen welzijn met de zorg voor een zorgintensief kind? Dan is deze dag voor jou.
Onze professionele en ervaringsdeskundige trainers, Manon Wennink en Saskia Buma, begeleiden je door een inspirerend programma.
De training wordt dit jaar op vier verschillende plaatsen aangeboden: Nieuwegein, Assen, Tilburg, en een nog nader te bepalen plaats. Als lid van Balans betaal je slechts € 5,00 voor een hele dag training (inclusief lunchbuffet en drankjes).
zaterdag 24 januari 2026 om 09:08
zaterdag 24 januari 2026 om 18:20
Vandaag in pointer aandacht voor zorgouders en gemeenten die pgb afhouden:
https://www.nporadio1.nl/fragmenten/poi ... -zorgouder
Over hoe moeilijk het is om te werken naast een zorgintensief kind versus financiele nood om te werken / vrouwenrechtenverdrag.
https://www.nporadio1.nl/fragmenten/poi ... -zorgouder
Over hoe moeilijk het is om te werken naast een zorgintensief kind versus financiele nood om te werken / vrouwenrechtenverdrag.
maandag 26 januari 2026 om 09:13
Ik vind dit echt verdrietig._horizon_ schreef: ↑24-01-2026 18:20Vandaag in pointer aandacht voor zorgouders en gemeenten die pgb afhouden:
https://www.nporadio1.nl/fragmenten/poi ... -zorgouder
Over hoe moeilijk het is om te werken naast een zorgintensief kind versus financiele nood om te werken / vrouwenrechtenverdrag.
Wij hebben/hadden recht op PGB, maar de invulling er van was lastig - de mensen die wij konden vinden en geschikt achtte voor de taak werden door de gemeente afgewezen. Wat wel mocht van de gemeente was niet beschikbaar. Toen we uiteindelijk wel iemand vonden was de administratieve last en het begeleiden van de PGBer zoveel werk, dat het ons van de regen in de drup bracht.
Ik blijf het gevoel houden dat als de gemeente in het uitvoeren van de PGB toezegging flexibeler was geweest dat we wel degelijk ontlast hadden kunnen worden. "Gelukkig" kreeg ik daarna een burnout en was ik fulltime thuis.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
maandag 26 januari 2026 om 17:01
kregen wij helaas geen goedkeuring voor. Iedereen zonder het specifieke vereiste diploma valt onder 'informele zorg', dat hoeft dus niet altijd een bekende te zijn. Bij ons was het probleem dat het de mogelijke aanstelling te klein was om een formeel iemand te vinden, en dat ons hele familienetwerk al ingezet was, en niet meer beschikbaar dan dat ze al deden. We zochten dus echt iemand erbij om ons te kunnen ontlasten, maar het tarief van de informele zorg was te laag om aantrekkelijk te zijn voor iemand met de juiste kwaliteiten. De gemeente heeft wel 8 kandidaten afgewezen. Uiteindelijk iemand gevonden, maar toen we na een half jaar niet tevreden waren over de samenwerking hebben we het gestopt en ook het pgb-scenario maar opgegeven.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
maandag 26 januari 2026 om 21:00
Nee, helaas is er een landelijke tendens om dat tegen te houden / af te wijzen. Luister de radiouitzending maar. Er zijn ook meerdere rechtszaken inmiddels (en daar moet je maar net de puf voor op kunnen brengen als je al zo zwaar belast bent). Echt heel schrijnend.
Mama Vita heeft net nalv de radiouitzending ook weer een bericht gepubliceerd over hoe lastig de combi werken en een kind met ASS kan zijn:
https://www.mamavita.nl/nieuws/2026/1/2 ... lopen-jaar
(Ik heb zelf morgen een gesprek met mijn leidinggevende omdat ik merk dat ik in mijn nieuwe baan begin vast te lopen.. Door de hoge werkdruk icm alles thuis. Hoopte nog dat het door de nieuwigheid kwam, maar inmiddels zie ik in dat dat niet het geval is.)
maandag 26 januari 2026 om 22:23
Wat rot voor je. Vooral omdat een nieuwe baan zo hoopgevend kan starten.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
dinsdag 27 januari 2026 om 07:42
Ja, ik wilde proberen wat meer mijn ambities te volgen. Ook goede afspraken gemaakt, van te voren collega’s gesproken over de werkdruk ed. Maar heb nu toch (weer) een baan die voelt als topsport. Die meer uren en flexibiliteit vraagt dan ik kan geven. En dat kan niet icm een 13-jarige die niet naar school gaat. Deze dynamiek kan ik niet maanden volhouden..
dinsdag 27 januari 2026 om 08:39
_horizon_ schreef: ↑27-01-2026 07:42Ja, ik wilde proberen wat meer mijn ambities te volgen. Ook goede afspraken gemaakt, van te voren collega’s gesproken over de werkdruk ed. Maar heb nu toch (weer) een baan die voelt als topsport. Die meer uren en flexibiliteit vraagt dan ik kan geven. En dat kan niet icm een 13-jarige die niet naar school gaat. Deze dynamiek kan ik niet maanden volhouden..
Oh ik snap zo dat je het wilde en gedaan hebt! Die eeuwige botsende behoeften: enerzijds die van je kind, maar zelf hunker je ook naar een stuk ontwikkeling en gezonde prikkels.
Ik snap maar niet waarom onze samenleving niks inricht voor gezinnen waarvan de kinderen noodgedwongen thuiszitten.
Ik zei van de week nog; wij zouden een lintje moeten krijgen van de gemeente ipv tegenwerking. Onze kinderen zouden een heel stuk duurder voor hen zijn wanneer ze naar dagbehandeling of dagbesteding zouden kunnen. Maar nee hoor, ze zitten thuis en dan vindt ‘men’ dat dat bij de normale ouderlijke zorg hoort. Informeel PGB is een koopje vergeleken met een jeugdhulp, maar toch gaan alle luiken dicht.
•
dinsdag 27 januari 2026 om 22:25
Ja, mooie gedachte van dat lintje. Jij bent ook nog alleenstaand toch? En kind fulltime thuis, dat is zo'n complexe situatie.Frizz schreef: ↑27-01-2026 08:39Oh ik snap zo dat je het wilde en gedaan hebt! Die eeuwige botsende behoeften: enerzijds die van je kind, maar zelf hunker je ook naar een stuk ontwikkeling en gezonde prikkels.
Ik snap maar niet waarom onze samenleving niks inricht voor gezinnen waarvan de kinderen noodgedwongen thuiszitten.
Ik zei van de week nog; wij zouden een lintje moeten krijgen van de gemeente ipv tegenwerking. Onze kinderen zouden een heel stuk duurder voor hen zijn wanneer ze naar dagbehandeling of dagbesteding zouden kunnen. Maar nee hoor, ze zitten thuis en dan vindt ‘men’ dat dat bij de normale ouderlijke zorg hoort. Informeel PGB is een koopje vergeleken met een jeugdhulp, maar toch gaan alle luiken dicht.
Voor de meeste beleidsmakers niet eens voor te stellen. Sowieso is het voor mensen (of zelfs ouders van meer reguliere kinderen) moeilijk in te schatten dat het geen kwestie van opvoeden is. En dat de BSO, de school, de wat dan ook, je kind niet wil.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
woensdag 28 januari 2026 om 10:00
Sinds mijn kind volledig thuiszit en officieel online onderwijs volgt, is mijn leven zoveel kalmer geworden. Ik heb in de tijd dat het moeilijk werd ontzettend veel gedoe gehad in verband met de leerplichtwet, inclusief dreigementen van boetes en dergelijke (woon niet in Nederland en hier is de overheid enorm aan het hameren op aanwezigheid op school). Ik moest echt elke dag weer contact opnemen met school om ze te laten weten dat ze er niet zou zijn (wat op zichzelf al heel belastend is omdat je elke ochtend geconfronteerd wordt met de situatie), moest van het ene in het andere overleg, en ben akkoord moeten gaan met uitprobeersels waar je vooraf eigenlijk al je twijfels over hebt.
Daarnaast snappen echt veel mensen helemaal niet hoe de situatie is, zelfs de 'experts' niet. Met mijn oudste keken ze nog bewonderend toe, met een 'echt knap hoe je dat allemaal doet', maar die ging wel naar school en daaraan was ook duidelijk te zien als het niet goed ging. Aan de jongste is niet zoveel te zien, alleen dat ze niet naar school gaat, en een heleboel mensen vinden dat je gewoon niet streng genoeg bent en niet naar school gaan geen optie is. Hoe zij dat praktisch voor zich zien, een puber die langer is dan jij het huis uit krijgen als die tegenstribbelt, daar hebben ze nooit over nagedacht. Ik heb (achteraf gezien veel te lang) een tijd elke ochtend haar het schooluniform in moeten praten, en naar school laten sjokken. En ze is een tijdje naar een speciale unit geweest voor leerlingen die vanwege psychische problemen niet naar het reguliere onderwijs konden, en als ik haar daar naartoe bracht, zat ze gewoon te trillen bij de bushalte. Zelfs mijn beste vriendin had er zo haar mening over, en het kwam erop neer dat het allemaal kwam omdat mijn dochter teveel op haar telefoon zat (wat een momentopname was) en ik gewoon voet bij stuk moest houden over school. Haar heb ik al anderhalf jaar niet gezien.
Ik heb nog steeds de frustratie van de administratie en de gemeente die geen budget heeft en in principe overal nee op zegt totdat je in beroep gaat en het hoog opspeelt. Het is echt verschrikkelijk om te zien dat mijn kinds capaciteiten gewoon niet volledig benut worden en het allemaal om geld draait. En dat veel mensen of ontzettend amateuristisch lijken bezig te zijn, of de boel bewust traineren.
Maar met de geestelijke gezondheid van mijn kind gaat het nu beter. Nog steeds een angststoornis, nog steeds komt ze nauwelijks buiten, nog steeds heb ik geen idee hoe het met haar toekomst moet, maar nu zit ze niet meer in de constante flight-modus. En dat is heel veel waard.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 28 januari 2026 om 12:02
Heel herkenbaar, al is onze situatie anders. Sinds kind nergens heen hoeft, in geen enkel malletje hoeft te passen ontwikkelt hij zich zó positief.
En de stress vanuit de instanties is hier nu ook minimaal, we worden (voor nu) met rust gelaten. Maar het gebrek aan helder perspectief gaat nu wringen mbt mijn werk. Die zijn er wel klaar mee dat mijn privé drukt op de werksituatie.
Ik hoop dat de positieve lijn bij jullie ook wordt voortgezet DG! Maak je je veel zorgen over de toekomst?
En de stress vanuit de instanties is hier nu ook minimaal, we worden (voor nu) met rust gelaten. Maar het gebrek aan helder perspectief gaat nu wringen mbt mijn werk. Die zijn er wel klaar mee dat mijn privé drukt op de werksituatie.
Ik hoop dat de positieve lijn bij jullie ook wordt voortgezet DG! Maak je je veel zorgen over de toekomst?
•
woensdag 28 januari 2026 om 12:54
Het ligt eraan wanneer je de vraag stelt, over zorgen.
Bij mijn jongste, waar ik net over schreef, heb ik nu ook geleerd om alle verwachtingen los te laten. En dat geeft veel rust. Maar toch knaagt het weleens in mijn achterhoofd hoe zij zich gaat ontwikkelen in de richting van 'de boze buitenwereld'. Op zich kan met school veel online, maar uiteindelijk zal ze zich toch weer onder de mensen moeten komen. Voor een vervolgopleiding, voor werk, om gewoon écht te leven en niet alles te missen ... Aan de ene kant denk ik dat juist rust zal maken dat ze uiteindelijk zelf er weer voor zal kiezen om de buitenwereld te betreden, aan de andere kant wordt dat misschien ook wel met de dag moeilijker.
Bij mijn oudste komt 'het echte leven' heel dichtbij: ze is 21. Doet een opleiding die hopelijk nog een jaar duurt, al kan het ook zijn dat bij de ouderavond binnenkort (het is een opleiding die normaal gesproken door 16-jarigen wordt gedaan) wordt gezegd dat het beter is dat ze er dit schooljaar een eind aan breidt. Dan heeft ze nog steeds een diploma, maar dat betekent wel dat ze in september al moet beginnen met een begeleide stage van een jaar. En dan zou ze over anderhalf jaar al echt aan het werk moeten. Dat idee vliegt me weleens aan, want ik zie haar elk jaar ontwikkelen, dus ik heb er op de lange termijn best wel vertrouwen in dat het goedkomt – maar tegelijkertijd reist ze pas sinds eind oktober zelfstandig met ov naar haar opleiding. (En zelfs iets als douchen gaat nog niet helemaal alleen.)
Maar goed, stap voor stap. En ook dat zelfstandig reizen is een heel grote, positieve stap – dat moet ik niet uit het oog verliezen.
Bij mijn jongste, waar ik net over schreef, heb ik nu ook geleerd om alle verwachtingen los te laten. En dat geeft veel rust. Maar toch knaagt het weleens in mijn achterhoofd hoe zij zich gaat ontwikkelen in de richting van 'de boze buitenwereld'. Op zich kan met school veel online, maar uiteindelijk zal ze zich toch weer onder de mensen moeten komen. Voor een vervolgopleiding, voor werk, om gewoon écht te leven en niet alles te missen ... Aan de ene kant denk ik dat juist rust zal maken dat ze uiteindelijk zelf er weer voor zal kiezen om de buitenwereld te betreden, aan de andere kant wordt dat misschien ook wel met de dag moeilijker.
Bij mijn oudste komt 'het echte leven' heel dichtbij: ze is 21. Doet een opleiding die hopelijk nog een jaar duurt, al kan het ook zijn dat bij de ouderavond binnenkort (het is een opleiding die normaal gesproken door 16-jarigen wordt gedaan) wordt gezegd dat het beter is dat ze er dit schooljaar een eind aan breidt. Dan heeft ze nog steeds een diploma, maar dat betekent wel dat ze in september al moet beginnen met een begeleide stage van een jaar. En dan zou ze over anderhalf jaar al echt aan het werk moeten. Dat idee vliegt me weleens aan, want ik zie haar elk jaar ontwikkelen, dus ik heb er op de lange termijn best wel vertrouwen in dat het goedkomt – maar tegelijkertijd reist ze pas sinds eind oktober zelfstandig met ov naar haar opleiding. (En zelfs iets als douchen gaat nog niet helemaal alleen.)
Maar goed, stap voor stap. En ook dat zelfstandig reizen is een heel grote, positieve stap – dat moet ik niet uit het oog verliezen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 28 januari 2026 om 16:15
Omdat het waanbeeld is dat gezondheid en het leven in het algemeen maakbaar is en iedereen die daarvan afwijkt zoveel mogelijk genegeerd moet worden.Frizz schreef: ↑27-01-2026 08:39Oh ik snap zo dat je het wilde en gedaan hebt! Die eeuwige botsende behoeften: enerzijds die van je kind, maar zelf hunker je ook naar een stuk ontwikkeling en gezonde prikkels.
Ik snap maar niet waarom onze samenleving niks inricht voor gezinnen waarvan de kinderen noodgedwongen thuiszitten.
Ik zei van de week nog; wij zouden een lintje moeten krijgen van de gemeente ipv tegenwerking. Onze kinderen zouden een heel stuk duurder voor hen zijn wanneer ze naar dagbehandeling of dagbesteding zouden kunnen. Maar nee hoor, ze zitten thuis en dan vindt ‘men’ dat dat bij de normale ouderlijke zorg hoort. Informeel PGB is een koopje vergeleken met een jeugdhulp, maar toch gaan alle luiken dicht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
