Ff er doorheen. Eenzaam

Ik ben even heel verdrietig. Ik ervaar veel innerlijke eenzaamheid, in de zin dat er niemand echt geïnteresseerd is in mij, of er voor mij is.
Dat zal best aan mezelf liggen, maar ik zou niet weten wat ik nog anders kan doen dan het accepteren.
Therapieën hebben mij inzicht gegeven in mezelf (licht vorm van ass), en er is geestelijke rommel opgeruimd uit mn jeugd (mn moeder vond/vind kinderen niet leuk,werd depressief. Toen vond mn vader mn moeder niet meer leuk en vertrok).
Ik hou van mezelf, ik mag er zijn. Ik ben optimistisch en vind mezelf leuk gezelschap. Op mn werk word ik gewaardeerd en daar put ik veel kracht uit.
Ik heb geweldige kinderen ,waar ik veel plezier mee maak en leuke dingen mee doe.
Ik help andere mensen graag, ook dat wordt altijd wel gewaardeerd. (Behalve door mn moeder,bij haar is het nooit goed, dus daar ben ik mee gestopt.)
Ik heb geleerd mn behoeftes aan te geven bij mensen, maar kom toch steeds van een koude kermis thuis. Het boeit niemand.
Er komt nooit iemand bij mij. Niemand vraagt mij iets. Ik word nooit gebeld of geappt. Familie en vrienden voelen zich niet geroepen me te helpen, of maar te informeren hoe het gaat.
Van iets kleins als ff helpen, of op kind passen toen ik moest bevallen, tot de dag dat ik geopereerd moest worden wegens een ernstige ziekte. Man smeerde hem, want moest echt werken. Gebelde familie en vrienden reageerden met: oo, wat naar! Sterkte he! We horen het wel.
En daar ging ik. Alleen. Smorgens half 7 kinderen naar de opvang brengen, naar het ziekenhuis voor de ingreep. Savonds met een taxi langs de opvang, naar huis. Koken voor de kinderen. Die gingen huilen van vermoeidheid en honger,en ik brak. Ik belde huilend een vriendin of ze kon komen. Ze kwam, en ik vertelde dat het me even teveel werd toen de kinderen allebei gingen huilen. Toen zei ze: "oo, ik schrok me kapot. Ik dacht dat er iets ergs was!" Dat is niet lang een vriendin gebleven.
Met man achteraf gesprek gehad,waarin hij aangaf dat hij de spanning van die dag niet aan kon, en daarom dacht maar beter weg te kunnen gaan. Ik gaf aan het gevoel te hebben dat ik en zijn gezin bij hem altijd op de laatste plaats kwamen en leek alsof hij niet eens van ons hield. Dat werd heftig ontkent. Jaren later werd een collega smoorverliefd op hem, en verliet hij ons met de mededeling dat hij nooit echt gelukkig geweest was, en nu eindelijk geluk gevonden had. Naar de kinderen kijkt hij niet meer om. Ik hou van ze voor 2, onze deur staat altijd open voor hun vrienden, ik sleur iedereen erbij die ik vinden kan om ze toe te juichen terwijl ze opgroeien en mijlpalen bereiken.
En ik? Ik laat verwachtingen, die de vader van de teleurstelling is, los en probeer gelukkig te zijn met mezelf.
Maar af en toe, zoals vandaag, brengt een klein akkefietje me aan het wankelen en ben ik opeens intens verdrietig. Om de eenzaamheid van vroeger, de eenzaamheid van nu.
Vriendinnen heb ik niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen als het alleen maar van mij uitkomt.
Met mn moeder zoek ik geen contact meer na de zoveelste kritiek op mijn kinderen ipv een keer wat aardigs te zeggen, op hun verjaardag notabene.
Mn vader belt af en toe. Die is druk met de familie van zn huidige vrouw, klaagt dat hij ons lang niet gezien heeft, en vraagt dan hoe het met mn ex gaat. Toen ik eens aangaf dat ik het pijnlijk vond dat hij niet vraagt hoe het met MIJ gaat ,snapte hij daar niks van en beëindigde het gesprek maar, omdat hij niet wist wat hij nou moest zeggen.
Hierna weer therapie gehad. nu een hele fijne therapeut, alleen moet ik dat zelf betalen en dat lukt niet altijd. Ik mag haar mailen of bellen als ik diep zit, superlief. Dat heb ik vandaag ook gedaan, alleen dat hielp dit keer ff niet. Ze verwees naar iets van een podcast oid, over steun zien in kleine dingen zoals dat bordje eten van de buurvrouw, of dat kaartje van die verre oom. Beiden nooit iets van die strekking gehad.
Geen idee wat ik met dit beschamend lange bericht denk te bereiken. Ws haal ik later wel weer details weg imv privacy. Maar ik hoop op steun, begrip, herkenning misschien?
In ieder geval bedankt voor het lezen.

Ja he, Lemoos. Voelt idd als een steek. Alsof het iets vanzelfsprekends is. Hoe mis is het dan bij ons als wij zelfs dat niet hebben.
Dankjewel

Dankjewel Calvijn. Wat een ontzettend lieve reactie

Jij ook bedankt zonnetje!erg lief.

IBIopviva schreef: ↑

12-02-2026 23:05

Och je bericht raakt mij ook. Het klinkt alsof je wel wat steun en een knuffel kan gebruiken. Probeer dit bericht vooral ook te zien als een digitale knuffel voor jou.
Ik snap echt dat je therapeut wilt dat je het goede ziet in kleine dingen maar als dat er niet is of het lukt je (nu) niet om te zien wat er wel is heb je daar niet veel aan en kan het averechts werken wat extra vervelend is.

Weet dat er hier veel mensen lezen en schrijven dus je bent hier nooit echt alleen.
Goed dat je hier een bericht geplaatst hebt.

Dankjewel! Jullie reageren idd superlief.
Helaas heb ik ook ervaring met harde reacties op forums, vandaar de angst voor spijt.
Maar ik zag hier meer steunende reacties, dus ik besloot het erop te wagen.

Bedankt voor alle lieve reacties . Ik heb er om te beginnen al goed door kunnen slapen.
Ik zit bij een initiatief a la nmlk. Dat is op zich wel gezellig, maar wel vermoeiend. Er is ook nog nooit iets uit voortgevloeid tot persoonlijkere interesse. 1 man die een oogje op me had, maar dat is me sowieso te snel. Hij was toen een soort van beledigd en dat gaf spanning ,waar ik dus helemaal geen trek in heb. Kost me veel teveel negatieve energie en bewijst ook gelijk maar weer dat hij geen interesse en respect heeft voor mij, maar in het hebben van verkering. Dan ben ik al weer weg.
Langs een andere weg heb ik leuk contact met een vrouw/gescheiden moeder, maar die woont wat verder weg en dat blijft ook beperkt tot af en toe ff bijkletsen. Ook allemaal heel waardevol hoor, absoluut.
Maar toch lijk ik daar af en toe niet genoeg aan te hebben. Het gewonde kind in mij lijkt niet te kunnen helen. Dat begint me steeds meer op te breken merk ik. En daar word ik ook weer verdrietig en bang van, want ik moet nog ff. Mn kinderen zijn nog lang niet groot en hebben me nodig.

bijtie schreef: ↑

13-02-2026 10:59

Ben je ook zo open als je nu schrijft, naar de mensen om je heen?
naar mensen die ik wat langer ken ben ik zeker zo open als het ter sprake komt.of als ik hulp nodig heb. Dat hulp nodig hebben heb ik moeten leren herkennen, want dat is nogal abstract. Zo'n reactie als jij van je vriendin kreeg ervaar ik wel op mn werk. Maar dat zijn en blijven arbeidsrelaties. Als ze zien dat het niet goed met me gaat spreken ze hun zorgen uit ,slaan een arm om me heen en vragen of ik nog hulpverlening heb. Ze willen me emotioneel steunen, en dat is inderdaad heel fijn. Maar het zijn geen vriendinnen of familie, en er moet ook gewerkt worden .

En hoewel het totaal niet werkt als je zo diep zit, heeft het mij op betere dagen geholpen om mezelf steeds beter te gaan behandelen.
dat doe ik ook. In mn eentje lekker lunchen of naar de film onder werktijd (dat mag van mn manager, omdat het buiten schooltijd niet haalbaar is voor mij). Ik kan heel goed lief voor mezelf zijn en mezelf troosten. Alleen is het idd wel tricky als ik diep zit inderdaad, omdat ik dan erg gevoelig ben. Laatst zat ik in de bioscoop bij een grappige film, en toen zaten er naast me mensen te lachen en kletsen over de film. Toen werd ik tijdens het iets leuks voor mezelf doen toch weer overvallen door pijn en verdriet. Dat ik daar in mn uppie zat. Maar het was verder wel een leuk uitje, en van mieterigheid ben ik daarna nog ergens gaan lunchen. Dus ik ga er niet bij neerzitten
Het "spoor van vernieling" dat mijn gezin van herkomst heeft achtergelaten krijgt daardoor een positieve tegenhanger in het heden: een waardevolle en onverwoestbare relatie met mezelf.

Heel herkenbaar. Ik ervaar het zo dat ik geleerd heb hoe ik niet wil zijn, en ga met mensen om zoals ik behandeld wil worden. Met warmte,aandacht en liefde. Zonder verwachtingen om het terug te krijgen. Ik doe niet aan voort wat, hoort wat. Maar daar zit ook gelijk een valkuil. Ik zorg voor de kat van een oude man als die bij zn dochter logeert, laat de hond van kennissen uit als die een dag uit zijn, en vraag mensen hoe het gaat,en luister naar ze als er wat speelt, en kom er later op terug. Maar als ik ziek ben,problemen heb of omhoog zit moet ik het zelf zien op te lossen. Dan kan ik wel stoppen met het voor een ander te doen, maar dan heb ik helemaal niks aan contact of zingeving.
Ik zit nu wel op een punt dat ik ff niet meer kan, en ff niet klaarsta voor een ander. Vanaf morgen vakantie, en ik ga de hele week op de bank liggen met snacks, spelletjes en pathé thuis binnen handbereik, samen met mn kindjes. Daar geniet ik ook echt van, maar verder is het oorverdovend stil. En dat voelt gewoon k*t.
Bedankt voor je bericht en (h)erkenning.

MevrouwJack schreef: ↑

13-02-2026 11:13

Het lijkt me heel 'gewoon' om niet genoeg te hebben aan alleen wat contact op afstand, dat lijkt me heel menselijk. Als je ook nog jezelf op je kop gaat geven (als dat zo is) omdat je vindt dat je het allemaal niet nodig zou moeten hebben, dan krijg je het dubbel moeilijk. De voorbeelden die je geeft zijn pijnlijk, en ik herken wel iets in de angst, zeker als alleenstaande met een kleine familie en niet zo'n goede gezondheid.

Dankjewel.
Daar heb je wel gelijk in, maar ik zal wel moeten. Het is nou eenmaal zo.