Kinderen
alle pijlers
strontvervelende puber
zaterdag 25 juli 2009 om 13:26
Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
zaterdag 25 juli 2009 om 23:21
zaterdag 25 juli 2009 om 23:22
quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 23:19:
[...]
Achteraf kijk je een koe in zijn kont toch? Het waarom is nu niet meer zo van belang lijkt me. Veel belangrijker is hoe ze nu verder gaan van hier.Je hebt gelijk. Het is wel van belang om in die spiegel te durven kijken waar het mis is gegaan voor verbetering in de toekomst, maar daar is iedereen het wel mee eens.
[...]
Achteraf kijk je een koe in zijn kont toch? Het waarom is nu niet meer zo van belang lijkt me. Veel belangrijker is hoe ze nu verder gaan van hier.Je hebt gelijk. Het is wel van belang om in die spiegel te durven kijken waar het mis is gegaan voor verbetering in de toekomst, maar daar is iedereen het wel mee eens.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:22
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 23:09:
zucht, waarom wordt alles wat ik schrijf toch in het negatieve getrokken?Waarom schrijf je op een forum? Om begrip en medeleven? Dat heb je gekregen, zo te lezen. Om applaus en blinde instemming? Vast niet. Om reflectie, om een spiegel? Ik hoop het, want dat is wat je op dit forum meestal wel krijgt. Je KAN daar iets mee doen, je kan er ook defensief van worden en het negeren. Maar "er iets mee doen" betekent niet dat je alles maar blind moet overnemen, het betekent wel jezelf zo eerlijk mogelijk de vraag stellen "hebben ze een punt?". Zo nee, prima, negeer het. Zo ja, doe er wat mee. Maar defensief worden heeft geen enkel nut.quote:Ik kan er niks aan doen dat ik altijd het contact met haar vader heb gestimuleerd en geprobeerd heb om het allemaal in goede banen te leiden. Nee, haar vader is niet alleen maar slecht, ook hij heeft zijn goeie kanten.In ieder geval zoveel dat je ooit samen met hem een kind op de wereld hebt gezet.quote:Dan zal ik maar met mijn slechte eigenschappen komen: idereen tevreden:Zou dat cynisme je verder helpen, denk je?quote:ik ben soms lui, snel geirriteerd, ik ben zeer consequent (kan voor en nadelig zijn), erg perfectionistisch, als ik boos wordt ga ik schreeuwen en soms ook schelden. Ik heb ook weleens tegen V geschreeuwd dat ze een egocentrisch kreng was (zij nog veel meer tegen mij)Allemaal heel menselijk, en allemaal heel fout. Zoals je, uit je opleiding weet.quote:en gek, na 5 maanden bij haar vader kon ze niet wachten om weer bij mij te mogen wonen..
Ze verheugt zich trouwen erg op het kamerwonen, denkt dat het een soort van walhalla is zonder regels (er zijn daar waarschijnlijk meer regels dan ze hier heeft, maar dat zei één van de begeleiders ook al)Zo graag woont ze dus niet bij je.quote:Verder over mijn slechte eigenschappen: ik heb altijd gewerkt dus niet volledig ( 24 u per dag 7 dgen per wk) aandacht voor V gehad,Is dit dezelfde cynische toon waarop je aan V laat weten hoe dankbaar ze je moet zijn?quote:wel geld om veel leuke dingen te doen in vrije tijd en ouderschapsverlof opgenomen om meer met haar te kunnen doen, nooit meer gewerkt dan 28 uur per week. Ik ging weleens uit en had ook weleens een los vriendje die zij dan ook zag en waar we leuke dingen mee deden (sprookjeswonderland ofzo)En dit, ook typerend voor het cynisme waarmee je praat?quote:Ik hou van goede manieren en let daar ook op, iedereen vind V dan ook een zeer leuk en beleefd kind, product van haar opvoeding, o nee, die is slecht...Tsss, vind je dit echt nodig?quote:Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....
Mensen met een pedagogische opleiding die uit de tevredenheid van hun werkgever zichzelf een onaantastbare positie als opvoeder toemeten, heel gek, maar ik zie ze nog best regelmatig.
en dan toch met de bek vol tanden als dochter ontspoort. Want je bent tenslotte pedagogisch geschoold, en de baas was tevreden, hoe kan het toch? Maar die vraag ook weer nooit echt stellen, want o jee als mensen dan kritisch reageren, dan volgt kil cynisme.
Best jammer, eigenlijk. Voor je dochter, maar vooral voor jezelf.
zucht, waarom wordt alles wat ik schrijf toch in het negatieve getrokken?Waarom schrijf je op een forum? Om begrip en medeleven? Dat heb je gekregen, zo te lezen. Om applaus en blinde instemming? Vast niet. Om reflectie, om een spiegel? Ik hoop het, want dat is wat je op dit forum meestal wel krijgt. Je KAN daar iets mee doen, je kan er ook defensief van worden en het negeren. Maar "er iets mee doen" betekent niet dat je alles maar blind moet overnemen, het betekent wel jezelf zo eerlijk mogelijk de vraag stellen "hebben ze een punt?". Zo nee, prima, negeer het. Zo ja, doe er wat mee. Maar defensief worden heeft geen enkel nut.quote:Ik kan er niks aan doen dat ik altijd het contact met haar vader heb gestimuleerd en geprobeerd heb om het allemaal in goede banen te leiden. Nee, haar vader is niet alleen maar slecht, ook hij heeft zijn goeie kanten.In ieder geval zoveel dat je ooit samen met hem een kind op de wereld hebt gezet.quote:Dan zal ik maar met mijn slechte eigenschappen komen: idereen tevreden:Zou dat cynisme je verder helpen, denk je?quote:ik ben soms lui, snel geirriteerd, ik ben zeer consequent (kan voor en nadelig zijn), erg perfectionistisch, als ik boos wordt ga ik schreeuwen en soms ook schelden. Ik heb ook weleens tegen V geschreeuwd dat ze een egocentrisch kreng was (zij nog veel meer tegen mij)Allemaal heel menselijk, en allemaal heel fout. Zoals je, uit je opleiding weet.quote:en gek, na 5 maanden bij haar vader kon ze niet wachten om weer bij mij te mogen wonen..
Ze verheugt zich trouwen erg op het kamerwonen, denkt dat het een soort van walhalla is zonder regels (er zijn daar waarschijnlijk meer regels dan ze hier heeft, maar dat zei één van de begeleiders ook al)Zo graag woont ze dus niet bij je.quote:Verder over mijn slechte eigenschappen: ik heb altijd gewerkt dus niet volledig ( 24 u per dag 7 dgen per wk) aandacht voor V gehad,Is dit dezelfde cynische toon waarop je aan V laat weten hoe dankbaar ze je moet zijn?quote:wel geld om veel leuke dingen te doen in vrije tijd en ouderschapsverlof opgenomen om meer met haar te kunnen doen, nooit meer gewerkt dan 28 uur per week. Ik ging weleens uit en had ook weleens een los vriendje die zij dan ook zag en waar we leuke dingen mee deden (sprookjeswonderland ofzo)En dit, ook typerend voor het cynisme waarmee je praat?quote:Ik hou van goede manieren en let daar ook op, iedereen vind V dan ook een zeer leuk en beleefd kind, product van haar opvoeding, o nee, die is slecht...Tsss, vind je dit echt nodig?quote:Ik heb zelf een pedogogische opleiding (en nu krijg ik helemaal iedereen over me heen) en heb gewerkt met zwerfjongeren, naar alle tevredenheid van de hogere mensen daar. dus zo slecht doe ik het volgens mij niet hoor.....
Mensen met een pedagogische opleiding die uit de tevredenheid van hun werkgever zichzelf een onaantastbare positie als opvoeder toemeten, heel gek, maar ik zie ze nog best regelmatig.
en dan toch met de bek vol tanden als dochter ontspoort. Want je bent tenslotte pedagogisch geschoold, en de baas was tevreden, hoe kan het toch? Maar die vraag ook weer nooit echt stellen, want o jee als mensen dan kritisch reageren, dan volgt kil cynisme.
Best jammer, eigenlijk. Voor je dochter, maar vooral voor jezelf.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:28
Weet je wat het is TO. De schade is nu. Het is gebeurt. Je dochter heeft een ernstig probleem. Dat probleem moet opgelost worden hoewel dit best veel tijd zal innemen. (jaren)
Gezien het feit dat jij tot haar 18e verantwoordelijk bent voor haar leven zal jij het moeten inzetten. Dat betekent dat je heel grondig naar je eigen aandeel moet kijken. Doe je dit niet, veranderd er niets. Is dat het je waard?
Je hoeft je niet te schamen voor menselijk falen, je moet wel je ogen uit je kop schamen als jij je ogen sluit en haar aan haar lot over laat.
Gezien het feit dat jij tot haar 18e verantwoordelijk bent voor haar leven zal jij het moeten inzetten. Dat betekent dat je heel grondig naar je eigen aandeel moet kijken. Doe je dit niet, veranderd er niets. Is dat het je waard?
Je hoeft je niet te schamen voor menselijk falen, je moet wel je ogen uit je kop schamen als jij je ogen sluit en haar aan haar lot over laat.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:32
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 25 juli 2009 @ 23:27:
Geeft niks
Wekte alleen mijn nieuwsgierigheid
Gelukkig Laat me er overigens aan toevoegen dat ik, gelukkig, nog veel meer mensen tegen kom die wat ze professioneel zouden moeten kunnen & weten, privé ook op de rit hebben.
En voor alle duidelijkheid, ik meen wat ik zei: ik vind deze houding vooral héél erg sneu voor Kaatje. Het effect van vaders die ernstig tegenvallen maakt op mij niet zoveel indruk, maar daarin ben ik bevooroordeeld (mijn eigen vader, geen idee of de goede man nog leeft, om de situatie maar even kort te schetsen), en pubers die met 17 ontsporen kunnen met 27 best prettige burgers zijn met een gezonde bijdrage aan de maatschappij.
Maar je zal toch die moeder zijn, ingevreten in je eigen gelijk, en op deze manier het kind kwijt raken waarin je zoveel liefde, tijd, energie hebt gestoken. En alles wat je er dan aan over houdt is een ongrijpbaar beeld om tegen te zitten mokken.
Geeft niks
Wekte alleen mijn nieuwsgierigheid
Gelukkig Laat me er overigens aan toevoegen dat ik, gelukkig, nog veel meer mensen tegen kom die wat ze professioneel zouden moeten kunnen & weten, privé ook op de rit hebben.
En voor alle duidelijkheid, ik meen wat ik zei: ik vind deze houding vooral héél erg sneu voor Kaatje. Het effect van vaders die ernstig tegenvallen maakt op mij niet zoveel indruk, maar daarin ben ik bevooroordeeld (mijn eigen vader, geen idee of de goede man nog leeft, om de situatie maar even kort te schetsen), en pubers die met 17 ontsporen kunnen met 27 best prettige burgers zijn met een gezonde bijdrage aan de maatschappij.
Maar je zal toch die moeder zijn, ingevreten in je eigen gelijk, en op deze manier het kind kwijt raken waarin je zoveel liefde, tijd, energie hebt gestoken. En alles wat je er dan aan over houdt is een ongrijpbaar beeld om tegen te zitten mokken.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:34
zaterdag 25 juli 2009 om 23:35
quote:rider schreef op 25 juli 2009 @ 23:22:
en dan toch met de bek vol tanden als dochter ontspoort. Want je bent tenslotte pedagogisch geschoold, en de baas was tevreden, hoe kan het toch? Maar die vraag ook weer nooit echt stellen, want o jee als mensen dan kritisch reageren, dan volgt kil cynisme.
Dit doet me idd denken aan de bekende huisarts die zijn eigen gezondheid verwaarloosd. De tandarts met een slecht gebit , de kapster met gespleten punten, en last but not least, de schilder met het huis waar de verf van de kozijnen afkomt *kijkt eens zuchtend naar vriend de schilder*
Het feit dat je de opleiding gedaan hebt zegt bar weinig, Kaatje.
en dan toch met de bek vol tanden als dochter ontspoort. Want je bent tenslotte pedagogisch geschoold, en de baas was tevreden, hoe kan het toch? Maar die vraag ook weer nooit echt stellen, want o jee als mensen dan kritisch reageren, dan volgt kil cynisme.
Dit doet me idd denken aan de bekende huisarts die zijn eigen gezondheid verwaarloosd. De tandarts met een slecht gebit , de kapster met gespleten punten, en last but not least, de schilder met het huis waar de verf van de kozijnen afkomt *kijkt eens zuchtend naar vriend de schilder*
Het feit dat je de opleiding gedaan hebt zegt bar weinig, Kaatje.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 25 juli 2009 om 23:38
Ik lees nu de andere postings over haar dochter. Secreet noemt ze haar, allemaal kommer en kwel.
Zelf klagen over andere relaties en hoe met hangende pootjes bleef hangen aan een man maar geen flauw idee hebben dat dochter ook aandacht en liefde nodig heeft.
Compleet op zichzelf gericht.
Meeste moeders vragen zich af wat ze verkeerd hebben gedaan. Komt niet eens in haar op.
*zucht*
Zelf klagen over andere relaties en hoe met hangende pootjes bleef hangen aan een man maar geen flauw idee hebben dat dochter ook aandacht en liefde nodig heeft.
Compleet op zichzelf gericht.
Meeste moeders vragen zich af wat ze verkeerd hebben gedaan. Komt niet eens in haar op.
*zucht*
zaterdag 25 juli 2009 om 23:39
quote:rider schreef op 25 juli 2009 @ 23:32:
[...]
Gelukkig Laat me er overigens aan toevoegen dat ik, gelukkig, nog veel meer mensen tegen kom die wat ze professioneel zouden moeten kunnen & weten, privé ook op de rit hebben.
Gelukkig
quote:En voor alle duidelijkheid, ik meen wat ik zei: ik vind deze houding vooral héél erg sneu voor Kaatje. Het effect van vaders die ernstig tegenvallen maakt op mij niet zoveel indruk, maar daarin ben ik bevooroordeeld (mijn eigen vader, geen idee of de goede man nog leeft, om de situatie maar even kort te schetsen), en pubers die met 17 ontsporen kunnen met 27 best prettige burgers zijn met een gezonde bijdrage aan de maatschappij.
Natuurlijk. Ik geloof ook niet dat er iemand zal beweren dat álle kinderen die geen contact met hun vader hebben uitgroeien tot onrijpe problematische volwassenen. Absoluut niet. Maar... in heel veel gevallen heeft het wel invloed op het ontwikkelen van je eigen identiteit, op de mensen aan wie je je spiegelt, en de mate waarin je je gewaardeerd en gekoesterd voelt. Hier ontstaat het probleem volgens mij overigens niet zozeer enkel door de afwezigheid van vader, maar door de houding van beide ouders en de relatie die beiden met hun dochter hebben.
quote:Maar je zal toch die moeder zijn, ingevreten in je eigen gelijk, en op deze manier het kind kwijt raken waarin je zoveel liefde, tijd, energie hebt gestoken. En alles wat je er dan aan over houdt is een ongrijpbaar beeld om tegen te zitten mokken. Tsja... en je zal maar zo'n moeder hebben, die altijd gelijk heeft, mokt dat ze het gevoel heeft dat ze haar dochter kwijtraakt terwijl je je zo graag geliefd en gewaardeerd zou willen voelen door je moeder....
[...]
Gelukkig Laat me er overigens aan toevoegen dat ik, gelukkig, nog veel meer mensen tegen kom die wat ze professioneel zouden moeten kunnen & weten, privé ook op de rit hebben.
Gelukkig
quote:En voor alle duidelijkheid, ik meen wat ik zei: ik vind deze houding vooral héél erg sneu voor Kaatje. Het effect van vaders die ernstig tegenvallen maakt op mij niet zoveel indruk, maar daarin ben ik bevooroordeeld (mijn eigen vader, geen idee of de goede man nog leeft, om de situatie maar even kort te schetsen), en pubers die met 17 ontsporen kunnen met 27 best prettige burgers zijn met een gezonde bijdrage aan de maatschappij.
Natuurlijk. Ik geloof ook niet dat er iemand zal beweren dat álle kinderen die geen contact met hun vader hebben uitgroeien tot onrijpe problematische volwassenen. Absoluut niet. Maar... in heel veel gevallen heeft het wel invloed op het ontwikkelen van je eigen identiteit, op de mensen aan wie je je spiegelt, en de mate waarin je je gewaardeerd en gekoesterd voelt. Hier ontstaat het probleem volgens mij overigens niet zozeer enkel door de afwezigheid van vader, maar door de houding van beide ouders en de relatie die beiden met hun dochter hebben.
quote:Maar je zal toch die moeder zijn, ingevreten in je eigen gelijk, en op deze manier het kind kwijt raken waarin je zoveel liefde, tijd, energie hebt gestoken. En alles wat je er dan aan over houdt is een ongrijpbaar beeld om tegen te zitten mokken. Tsja... en je zal maar zo'n moeder hebben, die altijd gelijk heeft, mokt dat ze het gevoel heeft dat ze haar dochter kwijtraakt terwijl je je zo graag geliefd en gewaardeerd zou willen voelen door je moeder....
Peas on earth!
zaterdag 25 juli 2009 om 23:42
quote:borodini schreef op 25 juli 2009 @ 23:35:
[...]
Het feit dat je de opleiding gedaan hebt zegt bar weinig, Kaatje.Ik reageer, voor alle helderheid, omdat mijn hart breekt om Kaatje. Die puberdochter weet mijn medelijden nu niet echt op te wekken, zal wel omdat ze niet bestaat. (NB: de dochter waarover wij hier lezen is een beeld door Kaatje geschetst, niet de echte V).
Het punt dat mij opvalt in het verhaal, en zoals aangegeven in meer "gevallen" van falende opvoeders/pedagogisch geschoolden, is niet alleen het feit dat die opleiding zo weinig zegt, maar iets dat een diepere pijn geeft: de neiging jezelf in te graven, de hakken in het zand te zetten, juist vanwege het te grote vertrouwen in eigen kunnen.
Het is niet als een schilder waarvan het eigen huis staat te verrotten (het houtwerk dan), maar het is als een schilder waarvan het eigen huis staat te rotten die dan tegen de vensterbanken roept: "het is jullie schuld, HET IS JULLIE SCHULD, want ik ben verdomme een professionele schilder, hoe DURVEN jullie daar een beetje te liggen wegrotten!" en die tegelijk zichzelf wanhopig heen en weer keert tussen "wat voor klote-schilder ben ik dat ik mijn eigen kozijntjes niet eens kan redden van de verrotting" en "het is niet eerlijk! ik ben een schilder, er moet wel een gemene kozijnverrotter actief zijn in de buurt!"
[...]
Het feit dat je de opleiding gedaan hebt zegt bar weinig, Kaatje.Ik reageer, voor alle helderheid, omdat mijn hart breekt om Kaatje. Die puberdochter weet mijn medelijden nu niet echt op te wekken, zal wel omdat ze niet bestaat. (NB: de dochter waarover wij hier lezen is een beeld door Kaatje geschetst, niet de echte V).
Het punt dat mij opvalt in het verhaal, en zoals aangegeven in meer "gevallen" van falende opvoeders/pedagogisch geschoolden, is niet alleen het feit dat die opleiding zo weinig zegt, maar iets dat een diepere pijn geeft: de neiging jezelf in te graven, de hakken in het zand te zetten, juist vanwege het te grote vertrouwen in eigen kunnen.
Het is niet als een schilder waarvan het eigen huis staat te verrotten (het houtwerk dan), maar het is als een schilder waarvan het eigen huis staat te rotten die dan tegen de vensterbanken roept: "het is jullie schuld, HET IS JULLIE SCHULD, want ik ben verdomme een professionele schilder, hoe DURVEN jullie daar een beetje te liggen wegrotten!" en die tegelijk zichzelf wanhopig heen en weer keert tussen "wat voor klote-schilder ben ik dat ik mijn eigen kozijntjes niet eens kan redden van de verrotting" en "het is niet eerlijk! ik ben een schilder, er moet wel een gemene kozijnverrotter actief zijn in de buurt!"
zaterdag 25 juli 2009 om 23:44
Schieten we er iets mee op nu om de één na de ander moeder erop te wijzen dat ze het niet goed heeft gedaan? Lijkt me niet echt. Het vragen om te spiegelen aan iemand die niet spiegelen kan is redelijk naief.
Wat dat betreft zou ik veel liever de vraag van Erwt nog een keer herhalen en vragen of Kaatje weet hoe haar dochter er op dit moment instaat. Hoe beleeft zij het. Waarom wil ze niet thuis zijn.
En mijn eigen vraag, hoe denkt Kaatje nu verder te gaan. Wil ze haar dochter 8 weken bij een vriend laten zitten of wil ze investeren in die 8 weken (en de rest van de toekomst).
Wellicht dat we haar dan contructiever kunnen helpen dan alleen maar vertellen dat het allemaal fout was.
Wat dat betreft zou ik veel liever de vraag van Erwt nog een keer herhalen en vragen of Kaatje weet hoe haar dochter er op dit moment instaat. Hoe beleeft zij het. Waarom wil ze niet thuis zijn.
En mijn eigen vraag, hoe denkt Kaatje nu verder te gaan. Wil ze haar dochter 8 weken bij een vriend laten zitten of wil ze investeren in die 8 weken (en de rest van de toekomst).
Wellicht dat we haar dan contructiever kunnen helpen dan alleen maar vertellen dat het allemaal fout was.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:51
quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 23:44:
Schieten we er iets mee op nu om de één na de ander moeder erop te wijzen dat ze het niet goed heeft gedaan?ho, ho, ik zeg niet dat de moeder het niet goed heeft gedaan!
Sterker, ik denk dat het bijzonder weinig uitmaakt om nu te gaan bekijken hoe die 8 weken overbrugd kunnen worden.
Schieten we er iets mee op nu om de één na de ander moeder erop te wijzen dat ze het niet goed heeft gedaan?ho, ho, ik zeg niet dat de moeder het niet goed heeft gedaan!
Sterker, ik denk dat het bijzonder weinig uitmaakt om nu te gaan bekijken hoe die 8 weken overbrugd kunnen worden.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:52
zaterdag 25 juli 2009 om 23:53
quote:janejane38 schreef op 25 juli 2009 @ 23:50:
Lunax,ik denk dat je gelijk hebt,maar dan zal Kaatje toch ook naar haar eigen aandeel in dit verhaal moeten kijken.
Een kind,maar een puber zeker wil gehoord, worden.
Zolang Kaatje niet naar haar dochter luistert en dan bedoel ik ECHT luistert,zal er niets veranderen.Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.
Lunax,ik denk dat je gelijk hebt,maar dan zal Kaatje toch ook naar haar eigen aandeel in dit verhaal moeten kijken.
Een kind,maar een puber zeker wil gehoord, worden.
Zolang Kaatje niet naar haar dochter luistert en dan bedoel ik ECHT luistert,zal er niets veranderen.Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:53
quote:janejane38 schreef op 25 juli 2009 @ 23:50:
Lunax,ik denk dat je gelijk hebt,maar dan zal Kaatje toch ook naar haar eigen aandeel in dit verhaal moeten kijken.
Een kind,maar een puber zeker wil gehoord, worden.
Zolang Kaatje niet naar haar dochter luistert en dan bedoel ik ECHT luistert,zal er niets veranderen.Klopt hoor, maar ik denk dat dat de laatste 8 pagina's ook wel duidelijk is gemaakt.
Lunax,ik denk dat je gelijk hebt,maar dan zal Kaatje toch ook naar haar eigen aandeel in dit verhaal moeten kijken.
Een kind,maar een puber zeker wil gehoord, worden.
Zolang Kaatje niet naar haar dochter luistert en dan bedoel ik ECHT luistert,zal er niets veranderen.Klopt hoor, maar ik denk dat dat de laatste 8 pagina's ook wel duidelijk is gemaakt.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:55
quote:rider schreef op 25 juli 2009 @ 23:51:
[...]
ho, ho, ik zeg niet dat de moeder het niet goed heeft gedaan!
Sterker, ik denk dat het bijzonder weinig uitmaakt om nu te gaan bekijken hoe die 8 weken overbrugd kunnen worden.Waarom niet dan? Waarom denk jij dat het niet belangrijk is dat het meisje zich gewenst voelt bij de mensen die haar basis moeten vormen? Omdat ze op kamers gaat? Dan is het nog steeds fijn om te weten dat je een thuis hebt. Een moeder die onvoorwaardelijk van je houdt. Ook als je een grote bek hebt. Of als je pubert en hormonen door je lijf hebt gieren.
[...]
ho, ho, ik zeg niet dat de moeder het niet goed heeft gedaan!
Sterker, ik denk dat het bijzonder weinig uitmaakt om nu te gaan bekijken hoe die 8 weken overbrugd kunnen worden.Waarom niet dan? Waarom denk jij dat het niet belangrijk is dat het meisje zich gewenst voelt bij de mensen die haar basis moeten vormen? Omdat ze op kamers gaat? Dan is het nog steeds fijn om te weten dat je een thuis hebt. Een moeder die onvoorwaardelijk van je houdt. Ook als je een grote bek hebt. Of als je pubert en hormonen door je lijf hebt gieren.
zaterdag 25 juli 2009 om 23:56
quote:rider schreef op 25 juli 2009 @ 23:53:
[...]
Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.
ik snap je punt,maar ik neem aan dat Kaatje ook graag een verandering/verbetering wil in de relatie met haar dochter.
Ten minste ,dat hoop ik.
[...]
Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.
ik snap je punt,maar ik neem aan dat Kaatje ook graag een verandering/verbetering wil in de relatie met haar dochter.
Ten minste ,dat hoop ik.
