Kinderen
alle pijlers
strontvervelende puber
zaterdag 25 juli 2009 om 13:26
Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
zondag 26 juli 2009 om 00:44
quote:rider schreef op 26 juli 2009 @ 00:29:
[...]
Jij ziet een wankel meisje en een sterke vrouw.
Ik zie een flexibele puber en een vastgelopen vrouw.
We zullen beiden maar een deel van de waarheid zien, ben ik bang Dat deel valt mij ook op.
[...]
Jij ziet een wankel meisje en een sterke vrouw.
Ik zie een flexibele puber en een vastgelopen vrouw.
We zullen beiden maar een deel van de waarheid zien, ben ik bang Dat deel valt mij ook op.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 26 juli 2009 om 00:46
Kaatje als moeder van 2 hele lastige pubers, wil ik je even een hart onder de riem steken. Iedereen hier weet het zo goed. Weet precies was jij verkeerd doet of hoe je het beter kan doen etc. etc. Feit is, dat de meesten die hier schrijven waarschijnlijk geen puberende kinderen hebben, maar jonge(re). En het spreekwoord ''kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote" is zo waar. Ook "de beste stuurlui etc."
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, luisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten.
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, luisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten.
anoniem_51634 wijzigde dit bericht op 26-07-2009 00:58
Reden: letter weg gevallen
Reden: letter weg gevallen
% gewijzigd
zondag 26 juli 2009 om 00:52
quote:mocy schreef op 26 juli 2009 @ 00:46:
Kaatje als moeder van 2 hele lastige pubers, wil ik je even een hart onder de riem steken. Iedereen hier weet het zo goed. Weet precies was jij verkeerd doet of hoe je het beter kan doen etc. etc. Feit is, dat de meesten die hier schrijven waarschijnlijk geen puberende kinderen hebben, maar jonge(re). En het spreekwoord ''kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote" is zo waar. Ook "de beste stuurlui etc."
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, uisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten. en hier gaat het nou juist om, TO benoemt prima de fouten die anderen hebben gemaakt en wat de meesten hier proberen, is om haar ook naar haar eigen fouten te laten kijken en die te benoemen.
Kaatje als moeder van 2 hele lastige pubers, wil ik je even een hart onder de riem steken. Iedereen hier weet het zo goed. Weet precies was jij verkeerd doet of hoe je het beter kan doen etc. etc. Feit is, dat de meesten die hier schrijven waarschijnlijk geen puberende kinderen hebben, maar jonge(re). En het spreekwoord ''kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote" is zo waar. Ook "de beste stuurlui etc."
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, uisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten. en hier gaat het nou juist om, TO benoemt prima de fouten die anderen hebben gemaakt en wat de meesten hier proberen, is om haar ook naar haar eigen fouten te laten kijken en die te benoemen.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 26 juli 2009 om 01:00
quote:rider schreef op 26 juli 2009 @ 00:38:
(totaal off-topic, maar Digi, ik word iedere keer zo vrolijk van je avatar. Het illustreert zo precies hoe ik je zie, en in die zin is het weer wel on-topic: een lieve, schattige kitten met een AK-47, ik weet niet, iemand die zo naar zichzelf kan kijken, die heeft pijn gezien, en is er sterker van geworden, als je het mij vraagt. Ik zou verliefd kunnen worden, puur op zo'n avatar. Ware het niet dat ik niet verliefd word natuurlijk )
Hehe daarom heb ik die avatar ook, het illustreert hoe ik ben Heb je Kill Bill 1 gezien? Ik ben dat schattige Japanse schoolmeisje Gogo met een messenfetisj, zeg maar 't Is ook puur zelfspot hoor.
En je hoeft zeker niet verliefd te worden, haha!
Well, the thing is...Die puber draait nog wel bij. 't Is een puber, he. Maar een ouder is normaliter verstandig, hersenen zijn volgroeid, hormonen doen weer normaal, ze kiezen zelf voor kinderen en hebben eigenlijk wel m.i. de taak het kind iig niet ongelukkiger te maken door hun houding. Je kunt een kind niet gelukkig maken, ongelukkig wel. Ik heb echt best een fijne jeugd gehad (vooral voor mijn achtste), maar op mijn achtste dacht ik aan zelfmoord. Konden zij geen fuck aan doen, de reactie echter daarop konden ze wel wat aan doen. Niet enkel een moeilijke kutpuber zien, maar ook het immense verdriet accepteren en er voor je kind zijn, hoe kut het kind op dat moment ook is. En dan bedoel ik uiteraard de normale puberdingen, geen psychopathische neigingen en sadisme (ik vond sommige vuistslagen geheel terecht verdiend, vooral die aan het adres van mijn broer). Het stugge 'mijn kind(eren) is/zijn fout en ik ben algoed, daar kon ik echt niet tegen. Inslecht worden genoemd en het feit dat slechtheid een generatie overslaat (erg leuk als je weet dat mijn opa een incestueuze kinderverkrachter was) wil je niet horen en je hebt geen idee wat dat met een kind doet. Ja, het is vergeven, en het was bijna vergeten, maar soms...en oef, ik ben ook niet aardig geweest. Als je me een beetje kent, met mijn soms ijskoude redeneertrant en feilloze herkenning van andermans zwakke plekken, dan kun je je dat wel voorstellen. Maar je vergeeft, je wordt vergeven. Alleen kan niet iedereen dat. Mijn broer erfde kennelijk het gebrek aan zelfinzicht en is nog steeds kwaad, ik heb iets teveel zelfinzicht en niet de luxe mensen verantwoordelijk te stellen voor depressies, angsten, snijsessies, suicidewensen, mislukte zaken, you name it. Die verantwoording ligt bij mezelf. Of het anders was gelopen mocht ik anders behandeld zijn? Oh, sommige dingen misschien. Maar dan nog, IK bepaalde dat ik het me aantrok. Later dan. Achteraf bezien. Als puber kun je nog niet geheel rationeel denken en is het zelfinzicht nog niet ontwikkeld (hoewel, dat kwam helaas bij mij nogal vroeg, al liet ik het niet zo merken). Ouders zijn niet feilloos. Die maken ook fouten. Maar laat die fouten niet onherstelbaar zijn. Ligt ook aan de ander natuurlijk, aan het kind in dit geval, maar hou gewoon de mogelijkheid open dat je ook weleens fout zit en dat het kind altijd welkom is om te praten, spijt te betuigen, whatever.
(totaal off-topic, maar Digi, ik word iedere keer zo vrolijk van je avatar. Het illustreert zo precies hoe ik je zie, en in die zin is het weer wel on-topic: een lieve, schattige kitten met een AK-47, ik weet niet, iemand die zo naar zichzelf kan kijken, die heeft pijn gezien, en is er sterker van geworden, als je het mij vraagt. Ik zou verliefd kunnen worden, puur op zo'n avatar. Ware het niet dat ik niet verliefd word natuurlijk )
Hehe daarom heb ik die avatar ook, het illustreert hoe ik ben Heb je Kill Bill 1 gezien? Ik ben dat schattige Japanse schoolmeisje Gogo met een messenfetisj, zeg maar 't Is ook puur zelfspot hoor.
En je hoeft zeker niet verliefd te worden, haha!
Well, the thing is...Die puber draait nog wel bij. 't Is een puber, he. Maar een ouder is normaliter verstandig, hersenen zijn volgroeid, hormonen doen weer normaal, ze kiezen zelf voor kinderen en hebben eigenlijk wel m.i. de taak het kind iig niet ongelukkiger te maken door hun houding. Je kunt een kind niet gelukkig maken, ongelukkig wel. Ik heb echt best een fijne jeugd gehad (vooral voor mijn achtste), maar op mijn achtste dacht ik aan zelfmoord. Konden zij geen fuck aan doen, de reactie echter daarop konden ze wel wat aan doen. Niet enkel een moeilijke kutpuber zien, maar ook het immense verdriet accepteren en er voor je kind zijn, hoe kut het kind op dat moment ook is. En dan bedoel ik uiteraard de normale puberdingen, geen psychopathische neigingen en sadisme (ik vond sommige vuistslagen geheel terecht verdiend, vooral die aan het adres van mijn broer). Het stugge 'mijn kind(eren) is/zijn fout en ik ben algoed, daar kon ik echt niet tegen. Inslecht worden genoemd en het feit dat slechtheid een generatie overslaat (erg leuk als je weet dat mijn opa een incestueuze kinderverkrachter was) wil je niet horen en je hebt geen idee wat dat met een kind doet. Ja, het is vergeven, en het was bijna vergeten, maar soms...en oef, ik ben ook niet aardig geweest. Als je me een beetje kent, met mijn soms ijskoude redeneertrant en feilloze herkenning van andermans zwakke plekken, dan kun je je dat wel voorstellen. Maar je vergeeft, je wordt vergeven. Alleen kan niet iedereen dat. Mijn broer erfde kennelijk het gebrek aan zelfinzicht en is nog steeds kwaad, ik heb iets teveel zelfinzicht en niet de luxe mensen verantwoordelijk te stellen voor depressies, angsten, snijsessies, suicidewensen, mislukte zaken, you name it. Die verantwoording ligt bij mezelf. Of het anders was gelopen mocht ik anders behandeld zijn? Oh, sommige dingen misschien. Maar dan nog, IK bepaalde dat ik het me aantrok. Later dan. Achteraf bezien. Als puber kun je nog niet geheel rationeel denken en is het zelfinzicht nog niet ontwikkeld (hoewel, dat kwam helaas bij mij nogal vroeg, al liet ik het niet zo merken). Ouders zijn niet feilloos. Die maken ook fouten. Maar laat die fouten niet onherstelbaar zijn. Ligt ook aan de ander natuurlijk, aan het kind in dit geval, maar hou gewoon de mogelijkheid open dat je ook weleens fout zit en dat het kind altijd welkom is om te praten, spijt te betuigen, whatever.
zondag 26 juli 2009 om 01:05
quote:Digitalis schreef op 26 juli 2009 @ 01:00:
[...]
Hehe daarom heb ik die avatar ook, het illustreert hoe ik ben Heb je Kill Bill 1 gezien? Ik ben dat schattige Japanse schoolmeisje Gogo met een messenfetisj, zeg maar 't Is ook puur zelfspot hoor. Gezien!quote:En je hoeft zeker niet verliefd te worden, haha!Geen zorgen. Mensen die beweren dat emoties je overkomen, missen gewoon zelfbeheersing quote:Als je me een beetje kent, met mijn soms ijskoude redeneertrant en feilloze herkenning van andermans zwakke plekken, dan kun je je dat wel voorstellen.Weet je, ik hoop echt dat je, al is het maar een beetje, trots op jezelf bent. Daar is echt alle reden toe.
[...]
Hehe daarom heb ik die avatar ook, het illustreert hoe ik ben Heb je Kill Bill 1 gezien? Ik ben dat schattige Japanse schoolmeisje Gogo met een messenfetisj, zeg maar 't Is ook puur zelfspot hoor. Gezien!quote:En je hoeft zeker niet verliefd te worden, haha!Geen zorgen. Mensen die beweren dat emoties je overkomen, missen gewoon zelfbeheersing quote:Als je me een beetje kent, met mijn soms ijskoude redeneertrant en feilloze herkenning van andermans zwakke plekken, dan kun je je dat wel voorstellen.Weet je, ik hoop echt dat je, al is het maar een beetje, trots op jezelf bent. Daar is echt alle reden toe.
zondag 26 juli 2009 om 01:08
zondag 26 juli 2009 om 01:15
zondag 26 juli 2009 om 01:16
Hehe nou Rider, emoties kunnen je overkomen (he, ik wil vaak zat mensen neermaaien met die Ak-47) maar wat je ermee doet is zelfbeheersing, ghe.
Trots, trots, ik zeg altijd: zeg, ik leef toch nog? Lijkt me genoeg, haha. En he, ik heb aardig wat zaken om trots op te zijn, en daar ben ik ook gewoon lekker zelf verantwoordelijk voor. Geen ouders, God of wie dan ook hebben mij succes gebracht, dat was ik. En ellende, dat was ik ook. Ik ben de regisseur van mijn eigen tragikomedie en da's ergens best fijn. Heb nu ook een goeie band met mijn ouders en wat er niet in zit, nou, dat zit er niet in, he? Je kunt een blinde verlamde vrouw ook niet op de 100m sprint voor mannen laten winnen, toch?
En idd, liever geen contact met iemand die te ver is gegaan dan wel, of dat nu je ouders zijn of niet. Kom zeg, je leven is toch te waardevol om mensen toe te laten die je eigenlijk niet moet, maar ja, bloedbanden? Misschien ben ik te nuchter ofzo, maar ik ga liever voor echte genegenheid dan voor bloedbandgenegenheid omdat het zo hoort.
Het kind van TO....wel, laat ik zeggen: ik kreeg een mail van mijn broer, geheel in therapeutengeneuzel. Zeker weten dat 'ie dat allemaal heeft van een Freudfucker. Die altijd de kant van het kind kiest. Deden ze bij Jeugdzorg ook. Manipulatief als ik ben wist ik daar voordeel uit te halen, sadistisch als broerlief was wist hij daar voldoening uit te halen. Ik niet zo. Kortgezegd: ik kan het niet hebben dat mensen zich wentelen in slachtoffergedrag. Ja misschien had je een kutband met je ouders, maar daar hangt je leven niet vanaf. Ik ben aangerand, verkracht, maar heb geen hekel aan mannen. Ik heb een hekel aan die teringlijers die dat deden. En ben geen slachtoffer, kom zeg, je kiest voor een trauma in feite. Want je bent ook in staat ermee om te gaan. En dan mag je echt wel een kutperiode doormaken, jezelf even totaal van de wereld zuipen, whatever, maar zelfinzicht, zelfinzicht, zelfinzicht. Dat zelfinzicht mis ik bij TO en bij haar dochter, al is het de dochter m.i. minder aan te rekenen omdat ze niet volwassen is. Ik ging met ruzie het huis uit, maar God wat klaarde de lucht toen. En na jaren maakt het me nu niets meer uit, ik herinner me de fijne dingen en och, ik herinner me ook de kutdingen, maar die koester ik dan niet, de fijne dingen wel. En het is nu goed. Goed genoeg.
Trots, trots, ik zeg altijd: zeg, ik leef toch nog? Lijkt me genoeg, haha. En he, ik heb aardig wat zaken om trots op te zijn, en daar ben ik ook gewoon lekker zelf verantwoordelijk voor. Geen ouders, God of wie dan ook hebben mij succes gebracht, dat was ik. En ellende, dat was ik ook. Ik ben de regisseur van mijn eigen tragikomedie en da's ergens best fijn. Heb nu ook een goeie band met mijn ouders en wat er niet in zit, nou, dat zit er niet in, he? Je kunt een blinde verlamde vrouw ook niet op de 100m sprint voor mannen laten winnen, toch?
En idd, liever geen contact met iemand die te ver is gegaan dan wel, of dat nu je ouders zijn of niet. Kom zeg, je leven is toch te waardevol om mensen toe te laten die je eigenlijk niet moet, maar ja, bloedbanden? Misschien ben ik te nuchter ofzo, maar ik ga liever voor echte genegenheid dan voor bloedbandgenegenheid omdat het zo hoort.
Het kind van TO....wel, laat ik zeggen: ik kreeg een mail van mijn broer, geheel in therapeutengeneuzel. Zeker weten dat 'ie dat allemaal heeft van een Freudfucker. Die altijd de kant van het kind kiest. Deden ze bij Jeugdzorg ook. Manipulatief als ik ben wist ik daar voordeel uit te halen, sadistisch als broerlief was wist hij daar voldoening uit te halen. Ik niet zo. Kortgezegd: ik kan het niet hebben dat mensen zich wentelen in slachtoffergedrag. Ja misschien had je een kutband met je ouders, maar daar hangt je leven niet vanaf. Ik ben aangerand, verkracht, maar heb geen hekel aan mannen. Ik heb een hekel aan die teringlijers die dat deden. En ben geen slachtoffer, kom zeg, je kiest voor een trauma in feite. Want je bent ook in staat ermee om te gaan. En dan mag je echt wel een kutperiode doormaken, jezelf even totaal van de wereld zuipen, whatever, maar zelfinzicht, zelfinzicht, zelfinzicht. Dat zelfinzicht mis ik bij TO en bij haar dochter, al is het de dochter m.i. minder aan te rekenen omdat ze niet volwassen is. Ik ging met ruzie het huis uit, maar God wat klaarde de lucht toen. En na jaren maakt het me nu niets meer uit, ik herinner me de fijne dingen en och, ik herinner me ook de kutdingen, maar die koester ik dan niet, de fijne dingen wel. En het is nu goed. Goed genoeg.
zondag 26 juli 2009 om 01:25
zondag 26 juli 2009 om 01:25
Digi je kan doen wat je wilt (en dat doe je ook onbekommerd, met open vizier, eerlijk en soms grof), maar je bent en blijft een toppertje.
"""'Kortgezegd: ik kan het niet hebben dat mensen zich wentelen in slachtoffergedrag. Ja misschien had je een kutband met je ouders, maar daar hangt je leven niet vanaf. Ik ben aangerand, verkracht, maar heb geen hekel aan mannen. Ik heb een hekel aan die teringlijers die dat deden. En ben geen slachtoffer, kom zeg, je kiest voor een trauma in feite. Want je bent ook in staat ermee om te gaan.""
PSIES! Zo denk ik er ook over (ook na een zacht gezegd niet zo'n fijne jeugd).
"Dat zelfinzicht mis ik bij TO"
Waarom? Omdat ze dat niet expliciet vermeld hier?
"""'Kortgezegd: ik kan het niet hebben dat mensen zich wentelen in slachtoffergedrag. Ja misschien had je een kutband met je ouders, maar daar hangt je leven niet vanaf. Ik ben aangerand, verkracht, maar heb geen hekel aan mannen. Ik heb een hekel aan die teringlijers die dat deden. En ben geen slachtoffer, kom zeg, je kiest voor een trauma in feite. Want je bent ook in staat ermee om te gaan.""
PSIES! Zo denk ik er ook over (ook na een zacht gezegd niet zo'n fijne jeugd).
"Dat zelfinzicht mis ik bij TO"
Waarom? Omdat ze dat niet expliciet vermeld hier?
zondag 26 juli 2009 om 01:36
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?Los van de verantwoordelijkheid die je als ouder hebt, het is waarschijnlijk de laatste periode dat je haar in huis zult hebben. Na 4 jaar ellende kan ik me ook niet zo goed voorstellen dat ze na het begeleid wonen project weer bij jullie zou komen wonen. Ik vraag me af of je voor iedereen de kloof niet onnodig nóg veel groter maakt door haar vanuit de crisisopvang naar het begeleid wonen te laten gaan, ipv uit huis.
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?Los van de verantwoordelijkheid die je als ouder hebt, het is waarschijnlijk de laatste periode dat je haar in huis zult hebben. Na 4 jaar ellende kan ik me ook niet zo goed voorstellen dat ze na het begeleid wonen project weer bij jullie zou komen wonen. Ik vraag me af of je voor iedereen de kloof niet onnodig nóg veel groter maakt door haar vanuit de crisisopvang naar het begeleid wonen te laten gaan, ipv uit huis.
zondag 26 juli 2009 om 01:47
Hmm Mocy, het komt zo over. Ik kan het mis hebben, maar het lijkt erop alsof ze echt alle schuld afschuift op de puberdochter. Vandaar dat ik het zei. En 't is daarbij mijn eigen vooroordeel over de pedagogiek, want pedagogisch geneuzel is m.i. niet vaak automatisch het beste voor een kind.
Vraag ik me ook af, Loomii. Meteen al begeleid wonen...het is toch normaal dat iemand van 18 een kamertje ergens betrekt?
Vraag ik me ook af, Loomii. Meteen al begeleid wonen...het is toch normaal dat iemand van 18 een kamertje ergens betrekt?
zondag 26 juli 2009 om 01:50
Rider, wat een ongelooflijk rake postings.
Kaatje, ga zo door. Ik zal er niet al te veel over uitweiden maar ook ik heb een moeder die ruim de helft van mijn leven (en ik word 40) haar ongebreidelde afkeer over me heeft uitgesproken. Zó erg, dat het nooit meer goed komt, en nog veel erger. Als ze dood gaat, ga ik niet naar haar begrafenis. Als ik dood ga, dan wil ik dat mijn geliefden ervoor zorgen dat zij er niet bij is. Want ze was er toch nooit. En dan is een bloedband op een gegeven moment wel doorgesneden, hoor. Maak je daar maar geen illusies over.
Ga zo door, voor je eigen gelijk. Ten koste van je dochter.
Kaatje, ga zo door. Ik zal er niet al te veel over uitweiden maar ook ik heb een moeder die ruim de helft van mijn leven (en ik word 40) haar ongebreidelde afkeer over me heeft uitgesproken. Zó erg, dat het nooit meer goed komt, en nog veel erger. Als ze dood gaat, ga ik niet naar haar begrafenis. Als ik dood ga, dan wil ik dat mijn geliefden ervoor zorgen dat zij er niet bij is. Want ze was er toch nooit. En dan is een bloedband op een gegeven moment wel doorgesneden, hoor. Maak je daar maar geen illusies over.
Ga zo door, voor je eigen gelijk. Ten koste van je dochter.
zondag 26 juli 2009 om 01:57
quote:Annepanne1 schreef op 26 juli 2009 @ 01:49:
Oei.. de toon wordt nu wel erg semi-poetisch. Hoog Blof gehalte.. < Digitalis' posts
??? wat bedoel je Annepanne?
Lindy, ik geloof niet dat Kaatje een afkeer van haar dochter heeft. Of ik moet er overheen gelezen hebben?
Mijn man wil en heeft ook geen contact meer met zijn moeder, net als jij. Ik weet dus dat een bloedband geen ''band'' hoeft te zijn/blijven.
Oei.. de toon wordt nu wel erg semi-poetisch. Hoog Blof gehalte.. < Digitalis' posts
??? wat bedoel je Annepanne?
Lindy, ik geloof niet dat Kaatje een afkeer van haar dochter heeft. Of ik moet er overheen gelezen hebben?
Mijn man wil en heeft ook geen contact meer met zijn moeder, net als jij. Ik weet dus dat een bloedband geen ''band'' hoeft te zijn/blijven.
zondag 26 juli 2009 om 10:02
Mocy het gaat er niet om of ze die afkeer van haar dochter heeft (al spreekt er uit haar posts weinig liefde) Het gaat erom dat ze met deze houding kan zorgen dat haar dochter afkeer krijgt van haar.
Daar wordt zo'n heel gezin doodongelukkig van.
Ik dank de goden op mijn blote knietjes dat ik (ook al heb ik mijn portie ruzies gehad, heb ik behoorlijk wat tikken gehad van ouders die ook niet meer wisten hoe ze me konden bereiken -en vooral stoppen mezelf de afgrond in te gooien) altijd gevoel heb gehad dat ik bij hen terecht kon. Dat ze mij niet zouden 'dumpen', dat ze 'geen zin in mij hadden' als ik weer eens gillend en hysterisch en scheldend was weggelopen.
Daar wordt zo'n heel gezin doodongelukkig van.
Ik dank de goden op mijn blote knietjes dat ik (ook al heb ik mijn portie ruzies gehad, heb ik behoorlijk wat tikken gehad van ouders die ook niet meer wisten hoe ze me konden bereiken -en vooral stoppen mezelf de afgrond in te gooien) altijd gevoel heb gehad dat ik bij hen terecht kon. Dat ze mij niet zouden 'dumpen', dat ze 'geen zin in mij hadden' als ik weer eens gillend en hysterisch en scheldend was weggelopen.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 26 juli 2009 om 10:53
quote:mocy schreef op 26 juli 2009 @ 00:46:
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, luisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten.
Mocy, ik ben het helemaal met je eens.Maar het laatste stuk in je post is iets wat ik in de posts van TO mis en ik denk dat dat voor kinderen toch wel het allerbelangrijkste is; weten dat de deur open blijft staan en dat het niet allemaal jouw schuld is.
Mij lijkt het dat je juist zo'n laatste 6 weken kunt gebruiken om allemaal uit de loopgraven te komen, in de wetenschap dat de oorlog toch zo voorbij is en te proberen om het daar met elkaar over te hebben en om te proberen om e.e.a. zo goed mogelijk af te sluiten en een goede nieuwe start te kunnen maken in de nieuwe situatie.
Mijn oudste is na een hoop gedoe een paar jaren geleden bij mijn ex gaan wonen en wat ik nu van hem terughoor is dat hij het altijd zo fijn vond dat hij toch telkens weer een nieuwe kans kreeg en dat ik het niet alleen had over zijn aandeel in het geheel, maar ook over het mijne. In de laatste weken dat hij hier woonde hebben we veel dingen samen gedaan en veel bepraat en daar hebben we allebei veel baat bij gehad. Vandaar dat ik zoiets heb van, grijp die kans, kom uit je loopgraaf (en je ivoren toren
) en probeer die laatste 6 weken zinvol te laten zijn ipv uit te zitten. Het kan een wereld van verschil maken.
Dat kon ik me ook nooit voorstellen, maar heb het aan den lijve ondervonden. Moeilijke pubers zijn alleen met zichzelf bezig en dan kan je praten als Brugman, luisteren tot je een ons weegt, ze zeggen dat je hun gedrag niet goedkeurt maar zijzelf wel en uiteindelijk doen ze toch wat ze zelf willen. Ene oor in, andere uit. Zich verplaatsen in een ander kunnen de meesten echt (nog) niet.
Als ouder zijnde is dit heel erg lastig en moeilijk om mee te leven en jemig wat maak je je zorgen. Slapeloze nachten. Het is jouw kind, je houdt ervan en doet je best om het toch in goede banen te leiden.
maar op een gegeven moment houdt het gewoon. Als de situatie onhoudbaar wordt, je tig x hebt gepraat, begrip hebt getoond, hebt aangehoord maar er verandert niks in het gedrag, je het gevoel hebt dat ze gewoon poep aan je hebben, vind ik het niet zo gek dat je het zat bent en je kind verzoekt uit huis te gaan (wel vanaf 18 jarige leeftijd). Wel met de verzekering dat je er voor hem/haar bent mochten er problemen zijn.
Je houdt als ouder zijnde van je kind, onvoorwaardelijke liefde en daar vandaan voedt je ze naar beste kunnen/weten op. Maar je bent en blijft menselijk en natuurlijk maak je fouten.
Mocy, ik ben het helemaal met je eens.Maar het laatste stuk in je post is iets wat ik in de posts van TO mis en ik denk dat dat voor kinderen toch wel het allerbelangrijkste is; weten dat de deur open blijft staan en dat het niet allemaal jouw schuld is.
Mij lijkt het dat je juist zo'n laatste 6 weken kunt gebruiken om allemaal uit de loopgraven te komen, in de wetenschap dat de oorlog toch zo voorbij is en te proberen om het daar met elkaar over te hebben en om te proberen om e.e.a. zo goed mogelijk af te sluiten en een goede nieuwe start te kunnen maken in de nieuwe situatie.
Mijn oudste is na een hoop gedoe een paar jaren geleden bij mijn ex gaan wonen en wat ik nu van hem terughoor is dat hij het altijd zo fijn vond dat hij toch telkens weer een nieuwe kans kreeg en dat ik het niet alleen had over zijn aandeel in het geheel, maar ook over het mijne. In de laatste weken dat hij hier woonde hebben we veel dingen samen gedaan en veel bepraat en daar hebben we allebei veel baat bij gehad. Vandaar dat ik zoiets heb van, grijp die kans, kom uit je loopgraaf (en je ivoren toren
) en probeer die laatste 6 weken zinvol te laten zijn ipv uit te zitten. Het kan een wereld van verschil maken.
