Ik ben een wrak...

Dag allemaal,

Ik lees al lang mee op dit forum, maar nu zou ik toch graag zelf eens iets schrijven in de hoop hier misschien wat steun en advies te vinden.

Op werkvlak sta ik onder immense druk, dat al om te beginnen. Maar mijn relatie is ook op sterven na dood.

Mijn partner heeft OCD (zo noemt hij het zelf, maar zelf vermoed ik dat er toch meer aan de hand is).

Om maar een voorbeeld te geven: hij staat erop dat ik 's nachts mijn gsm "in vliegtuigmodus" zet, want hij is ervan overtuigd dat hij anders totaal niet slaapt; omwille van de straling. Intussen ben ik zodanig geconditioneerd dat ik dat uit mezelf doe, maar toch blijft hij dit elke avond controleren. Is het door zelf in mijn gsm te neuzen, zij het door me te bellen om dit te checken.
Neen, "avond" is het verkeerde woord, want dat is meestal om middernacht, onlangs ook om 3u 's nachts, enz. Maar ik moet dan wel vaak daags nadien om 9u 's morgens fris en monter in de rechtbank staan (ik ben tolk). Dit is een ontzettend intensieve job waarbij je echt je gedachten erbij moet houden.

Vorige week heeft hij bijvoorbeeld mijn gsm door het raam gegooid, midden in de nacht.
Een tijdje terug had hij ook een soort van crisis: toen heeft hij ons bed (met mij erin!) zo heftig op en neer staan schudden dat het in twee gekrakt is. Terwijl kampte ik al maandenlang met immense rugklachten. Dus nieuw bed gekocht, ik heb hier 3.300 euro voor bijgedragen.

Wij wonen nu iets meer dan een jaar samen, maar ik heb pas bij het samenwonen ondervonden dat het zo erg is.

Zo kreeg ik onlangs ook zwaar onder mijn voeten omdat hij ervan overtuigd was dat ik een kist in de living "verplaatst had" (lees: 2 cm of zo)? Terwijl dat een loodzwaar geval is en ik heb de afgelopen maanden zoveel stress gehad waardoor ik nu nog 45 kg weeg. Hoezo dat ik dan zo'n loodzwaar meubelstuk per ongeluk zou verplaatsen, en zelfs dan nog...

Ik ben bij hem ingetrokken, het is zijn huis. Mijn huurappartement heb ik destijds opgezegd en al mijn meubels weggedaan om bij hem te wonen. Had totaal geen idee dat dit mij te wachten zou staan... Ik slaap nu ook regelmatig in de zetel, en ik kan jullie zeggen: dit is écht geen comfortabele zetel.

Alles draait om ZIJN slaap. Dat ik er al wekenlang als een wrak bijloop en terwijl voor werk zowel 's morgensvroeg als 's avonds laat paraat (en wat presentabel) moet verschijnen, dat doet er precies niet toe. Ik geef ook nog 2x per week avondles, 3u lang met 10' pauze.

Ik wil hem ook niet afschilderen als een boeman; hij is er ook veel voor mij geweest wanneer ik het écht moeilijk had. Eerlijk is eerlijk: ik heb zelf een heel parcours van opnames in de psychiatrie achter de rug. Psychische problemen lijken wel in de familie te zitten bij ons.

Maar het feit is ook: hij heeft geen familie. Geen broers of zussen en zijn vader is al jong overleden aan kanker. Dus hij heeft nu enkel nog zijn moeder, maar die gaat mentaal ook zwaar achteruit. Daarenboven eet en drinkt ze al maandenlang niet meer, het arme mens is vel over been en woont nog steeds alleen. Ik heb al alle mogelijke dingen zitten bedenken om haar te helpen: Okra om wat sociale contacten te hebben, verpleging aan huis, een toffe serviceflat,... Maar ze wil er allemaal niet van weten en hij lijkt er zich wat bij neer te leggen.
En als zij dan voor de zoveelste keer naar hem belt om te zeggen dat ze zich heel slap voelt (uiteraard door gebrek aan voeding), dat ze het heel koud heeft omdat haar chauffage het voor de zoveelste keer begeven heeft, dan hoor ik dat hij zich aan de telefoon enkel kwaad maakt op haar. Maar het mens beséft het gewoon niet meer. Toch kreeg ik onlangs van hem het verwijt "dat ik niet omzie naar zijn moeder".

Zijn eigen huisarts heeft me al aangeraden om zo rap mogelijk hier weg te zijn en naar een vluchthuis te gaan... Maar ik werk voornamelijk voor rechtbanken, ga daar maar eens "je nieuwe adres" gaan doorgeven... Ik zie dit ook gewoon niet zitten, ik wil rust, stabiliteit. En nu naar een vluchthuis moeten...

Ik krijg het ook niet over mijn hart om hem te laten stikken: dan staat hij er echt alleen voor met zijn hulpbehoevende moeder en die vrouw heeft me altijd met open armen ontvangen.

Financieel heeft het mij ook nooit voor de wind gegaan, maar toch probeer ik nu bij de bank te horen wat er eventuele mogelijkheden zouden zijn voor een lening om een klein huisje te kopen voor mezelf (vroeger als alleenstaande lang gehuurd, maar die prijzen swingen nu zo de pan uit...).

Op dit moment laat hij ook blijken dat hij niet kan wachten tot wanneer ik hier mijn biezen pak, maar ik vermoed nu al dat hij nadien met hangende pootjes gaat terugkomen. Want dan staat hij er écht alleen voor.

Ik weet gewoon even niet meer wat gedaan. Ik heb hem indertijd leren kennen omdat hij toen een goede vriend van mijn oudste broer was, maar die vriendschap is intussen ook serieus bekoeld... Deze nacht (zo rond 5u) zei hij me ook dat ik al even mottig, of een even ellendig karakter heb als mijn broer. Heb dit broer intussen ook laten weten, dus dit komt niet meer goed.

Misschien nog terzijde: ik woon in België, dus ik weet niet hoe het er in Nederland aan toe gaat qua hulpverlening.

Ik weet het dus gewoon niet meer. Ik heb een chronisch slaapgebrek, had daarstraks het gevoel dat ik door mijn benen ging zakken.
Desnoods zou ik wel even bij mijn ouders terecht kunnen, maar zij zijn ook al de 70 gepasseerd en met 4 kinderen hebben zij inmiddels ook wel hun part gehad. Ik wil hen niet (opnieuw) opzadelen met mijn problemen.

Zijn hier toevallig mensen die gelijkaardige dingen meegemaakt hebben en, indien ja, hoe zijn jullie eruit geraakt?

Ik moet dit gewoon even kwijt. Bedankt alvast voor eventueel advies!

En misschien is mijn verhaal niet heel duidelijk, is ook niet evident om alles tot in detail neer te pennen.