Psyche
alle pijlers
Hulp voor mijn zus
zaterdag 4 april 2026 om 11:53
Ik ben benieuwd of mensen ervaring hebben met een situatie als deze.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
zondag 5 april 2026 om 08:17
KatjaSasja schreef: ↑05-04-2026 07:51En mocht je haar wel in het huis willen laten wonen, hoe voorkom je dan dat het huis vervuild, dat er achterstallig onderhoud komt en dat het van de regen in de drup gaat?
En nog meer: dat jij voor alle kosten opdraait als vader er niet meer is om de vaste lasten te dragen.
Zus heeft geen stabiel inkomen en mocht ze bijstand nodig gaan hebben, dan zijn er extra voorwaarden bij eigenwoningbezit. Hoe dat werkt met nog een eigenaar, geen idee.
zondag 5 april 2026 om 08:55
Dit klinkt als een goed advies. Zus gedraagt zich als een klein kind (emotioneel) behandel haar dan ook op dat niveau.Avocadeau schreef: ↑04-04-2026 22:09Plan maken voor de woning van je vader met je vader, pas mededelen aan je zus als het vaststaat.
Dit is hoe het gaat gebeuren.
Dan is er geen onzekerheid, niets te manipuleren voor haar.
Bijvoorbeeld: vader gaat vanaf datum x (hele hele ruime tijd) het huis te koop zetten.
Dat gaat gebeuren. Of jij nu wel of niet je inschrijft ergens.
Dus we kunnen nu samen denken, of je dan naar een opvang brengen.
Extreem duidelijk.
Bij zeggen zelfmoord te plegen bloedserieus nemen en aanbieden de crisisdienst te bellen omdat ze suïcidaal is en hulp nodig heeft.
Ook benoemen: als zij niet kan garanderen dat ze zichzelf niets aandoet, is het helaas jullie verantwoordelijkheid om haar te beschermen en direct hulpverlening bij te halen, want het huis gaat nu eenmaal in de verkoop.
Ze handelt uit paniek, dus óf ze is inderdaad even ontoerekeningsvatbaar en suïcidaal door paniek en dan hoort de hulpverlening dat zelf meteen. Of ze heeft door dat dit werkt als stop knop(je zegt dat ze slim is). Dan is de crisisdienst niet de stopknop die ze bedoelt waarschijnlijk.
Either way win win: of ze is meteen binnen hun de hulpverlening, of ze kiest eieren voor haar geld en zegt het niet meer.
Misschien kunnen de gesprekken beter worden gevoerd door iemand die de situatie wel kent maar wat meer op afstand zit van de situatie.
zondag 5 april 2026 om 09:49
Dat is misschien ook juist de reden dat vader het huis wil verkopen en naar een seniorenwoning wil verhuizen. Dan zadelt hij TO niet op met haar zus die niet uit huis te krijgen is en vloeit de erfenis niet naar de staat als zus met haar bijstandsuitkering ergens ondergebracht moet worden.Ravintola schreef: ↑05-04-2026 08:17En nog meer: dat jij voor alle kosten opdraait als vader er niet meer is om de vaste lasten te dragen.
Zus heeft geen stabiel inkomen en mocht ze bijstand nodig gaan hebben, dan zijn er extra voorwaarden bij eigenwoningbezit. Hoe dat werkt met nog een eigenaar, geen idee.
Ik zou dus vooral vader steunen met de verkoop en zijn verhuis.
zondag 5 april 2026 om 09:52
Tja, aan de andere kant laat hij zich ook chanteren. TOs ouders zeggen wel dat TO het niet hoeft op te lossen, maar daar gaat het zo wel op uitlopen, en dat is echt niet alleen te wijten aan TOs zus.
TO, misschien is het geen gek idee om zelf ook eens met je een POH’er te praten over waar je eigen grenzen hierin liggen en hoe je die kan handhaven.
zondag 5 april 2026 om 11:49
TO, wat een lastige situatie. Dikke knuffel!
Met mijn zus zit ik in een vergelijkbare situatie. Zij krijgt haar leven niet op de rit maar lijkt dat zelf anders te zien. Ze lijkt rock-bottom bereikt te hebben toen haar schulden zo hoog waren dat ze hun huis moest verkopen om die in te lossen, maar heeft daar niets van kunnen leren. Wil niet praten over hulp, terwijl dat eigenlijk wel echt nodig is. Heb vaak met hulpverlening gebeld maar als zij zelf niet aan de bel trekt, en er verder geen problemen zijn, kunnen ze niets doen.
Ook zij woont -met haar kinderen- bij mijn ouder. Ook ik voorzie de situatie dat die ouder overlijdt en ik haar dan, met kinderen, op straat zou moeten zetten om het huis te verkopen. Zelf kan ze de hypotheek niet betalen.
Mijn strohalm deel ik hier, misschien kun jij er ook wat mee. Zodra mijn ouder zou overlijden erven wij het huis. Daar moet dan een flinke smak erfbelasting over betaald worden en die heeft ze niet. Om aan haar verplichting naar de belastingdienst te voldoen, moet het huis verkocht worden. Niet omdat ik haar daar toe dwing maar de situatie laat geen andere keuze.
Ik begrijp overigens dat dit misschien hard klinkt maar ik wil geen slachtoffer zijn van haar gedrag en moet een grens trekken om mezelf te beschermen.
Overigens begrijp ik ook het dilemma van je van vader. Mijn ouders hebben zich hun hele leven zorgen gemaakt om mijn zus. Nu zijn er ook nog minderjarige kinderen betrokken. Omwille van hun welbeing offert mijn ouder zich de laatse resterende jaren van het leven op om hen een veilig dak en stabiele leefsituatie te bieden. Ik gun mijn ouder leukere laatste jaren maar ik begrijp ook heel goed dat loslaten ook weer veel verdriet en spanning meebrengt.
TO, misschien kunnen we elkaar steunen en meedenken over mogelijkheden? Stuur je me een PB als je daarvoor openstaat?
Met mijn zus zit ik in een vergelijkbare situatie. Zij krijgt haar leven niet op de rit maar lijkt dat zelf anders te zien. Ze lijkt rock-bottom bereikt te hebben toen haar schulden zo hoog waren dat ze hun huis moest verkopen om die in te lossen, maar heeft daar niets van kunnen leren. Wil niet praten over hulp, terwijl dat eigenlijk wel echt nodig is. Heb vaak met hulpverlening gebeld maar als zij zelf niet aan de bel trekt, en er verder geen problemen zijn, kunnen ze niets doen.
Ook zij woont -met haar kinderen- bij mijn ouder. Ook ik voorzie de situatie dat die ouder overlijdt en ik haar dan, met kinderen, op straat zou moeten zetten om het huis te verkopen. Zelf kan ze de hypotheek niet betalen.
Mijn strohalm deel ik hier, misschien kun jij er ook wat mee. Zodra mijn ouder zou overlijden erven wij het huis. Daar moet dan een flinke smak erfbelasting over betaald worden en die heeft ze niet. Om aan haar verplichting naar de belastingdienst te voldoen, moet het huis verkocht worden. Niet omdat ik haar daar toe dwing maar de situatie laat geen andere keuze.
Ik begrijp overigens dat dit misschien hard klinkt maar ik wil geen slachtoffer zijn van haar gedrag en moet een grens trekken om mezelf te beschermen.
Overigens begrijp ik ook het dilemma van je van vader. Mijn ouders hebben zich hun hele leven zorgen gemaakt om mijn zus. Nu zijn er ook nog minderjarige kinderen betrokken. Omwille van hun welbeing offert mijn ouder zich de laatse resterende jaren van het leven op om hen een veilig dak en stabiele leefsituatie te bieden. Ik gun mijn ouder leukere laatste jaren maar ik begrijp ook heel goed dat loslaten ook weer veel verdriet en spanning meebrengt.
TO, misschien kunnen we elkaar steunen en meedenken over mogelijkheden? Stuur je me een PB als je daarvoor openstaat?
zondag 5 april 2026 om 12:02
Volgens mij las ik ergens dat zus met een hoop moeite, inmiddels haar eigen was doet. Hoe kan zij een huis in haar eentje onderhouden?Wissewis schreef: ↑04-04-2026 19:53Als de helft van het huis van haar is en de helft van het huis van jou ...
Bekijken of het ook een optie is dat ze blijft waar ze is maar jou een vergoeding / huur betaalt?
Als ze nergens ingeschreven staat zal sociale huur sowieso nauwelijks een optie zijn.
En ik zou - als er dan toch wel een huis is - mijn zus ook weer niet in een kartonnen doos onder een brug willen.
Haar 130 km laten verhuizen en zelf in huis nemen daar zou ik al niet aan beginnen.
Daar gaan jullie alleen maar beiden ongelukkig van worden.
Ondanks haar weerstand om te verhuizen (veranderen!) vind ik dit de makkelijkste oplossing, maar zeker niet de beste. Op de lange termijn is zus niet in staat een heel huis te onderhouden en familie in de buurt is niet bereid om bij te springen (wat ik snap).
Zus wil 1 ding: alles laten hoe het nu is. Niks veranderen. Er komt een moment, dan moet ze door die zure appel heen. Of op het moment dat vader overlijdt, of familie (mn vader) zet nu door en dan komt de verandering eerder. Dat laatste hoop ik want dan zou vader nog een aantal jaren van zijn leven onbezorgd samen kunnen wonen met zijn vriendin. Ik vind het verdrietig dat dit wordt tegengehouden door het manipulatieve gedrag van zus.
Ik denk dat de Wmo een goede route is voor je. Niet alleen jouw zus is hulpvrager hier, ook jouw vader. In de gemeente waar ik werk zou een melding zoals deze wel opgepakt worden. Alleen al om met jouw vader in gesprek te gaan om te kijken op welke manier hij ondersteund kan worden. En dan proberen we zus daarbij aan tafel te krijgen, wat niet altijd makkelijk is.
Wij zien vaak situaties waarbij inwoners zoals jouw zus (en dan bedoel ik mensen die eigenlijk niet in staat blijken om alleen, zelfstandig te wonen) pas in beeld komen na het overlijden van hun huisgenoot en dan ontstaan er vaak crisissituaties. Mensen vervuilen, kunnen geen administratie voeren, etc. Nu ben je zo’n situatie nog voor, maar de keerzijde is dat er voor jouw zus geen noodzaak is tot verandering, dus je vader en jij zullen stevig in de schoenen moeten gaan om niet vanuit schuldgevoel in stand te houden wat er nu is.
Hopelijk helpt het idee een beetje dat de situatie zoals die nu is, wellicht niet de beste is voor je zus. Ze wordt volledig gefaciliteerd om niet op eigen benen te hoeven staan, afhankelijk te zijn (financieel, huishoudelijk, sociaal) en in haar eigen waarheden te geloven (hoe zij slachtoffer is van alles en iedereen).
Sterkte TO. Ik ben opgegroeid met een manipulatieve zorgafhankelijke zus (verslaving) en dat was ontzettend zwaar. Vooral die dilemma’s waar wij voor kwamen te staan en alle verwijten die zij had richting ons als wij grenzen aangaven. Heel erg moeilijk!
zondag 5 april 2026 om 12:15
Dan kan jouw ouder het huis ook beter op tijd verkopen en jou met warme hand schenken en zus alleen voor het verplichte kindsdeel in de erfenis zetten.Nieuwe_nicky schreef: ↑05-04-2026 11:49TO, wat een lastige situatie. Dikke knuffel!
Met mijn zus zit ik in een vergelijkbare situatie. Zij krijgt haar leven niet op de rit maar lijkt dat zelf anders te zien. Ze lijkt rock-bottom bereikt te hebben toen haar schulden zo hoog waren dat ze hun huis moest verkopen om die in te lossen, maar heeft daar niets van kunnen leren. Wil niet praten over hulp, terwijl dat eigenlijk wel echt nodig is. Heb vaak met hulpverlening gebeld maar als zij zelf niet aan de bel trekt, en er verder geen problemen zijn, kunnen ze niets doen.
Ook zij woont -met haar kinderen- bij mijn ouder. Ook ik voorzie de situatie dat die ouder overlijdt en ik haar dan, met kinderen, op straat zou moeten zetten om het huis te verkopen. Zelf kan ze de hypotheek niet betalen.
Mijn strohalm deel ik hier, misschien kun jij er ook wat mee. Zodra mijn ouder zou overlijden erven wij het huis. Daar moet dan een flinke smak erfbelasting over betaald worden en die heeft ze niet. Om aan haar verplichting naar de belastingdienst te voldoen, moet het huis verkocht worden. Niet omdat ik haar daar toe dwing maar de situatie laat geen andere keuze.
Ik begrijp overigens dat dit misschien hard klinkt maar ik wil geen slachtoffer zijn van haar gedrag en moet een grens trekken om mezelf te beschermen.
Overigens begrijp ik ook het dilemma van je van vader. Mijn ouders hebben zich hun hele leven zorgen gemaakt om mijn zus. Nu zijn er ook nog minderjarige kinderen betrokken. Omwille van hun welbeing offert mijn ouder zich de laatse resterende jaren van het leven op om hen een veilig dak en stabiele leefsituatie te bieden. Ik gun mijn ouder leukere laatste jaren maar ik begrijp ook heel goed dat loslaten ook weer veel verdriet en spanning meebrengt.
TO, misschien kunnen we elkaar steunen en meedenken over mogelijkheden? Stuur je me een PB als je daarvoor openstaat?
zondag 5 april 2026 om 12:20
En daarmee 3 minderjarige kinderen op straat zetten, of dwingen te verhuizen naar hun vader aan de andere kant van het land. Terwijl hij amper naar ze omkijkt (ze gaan met veel moeite 2 weekenden per maand daarheen) en ze uit hun vertrouwde omgeving halen waar ze allemaal op het speciaal onderwijs zitten…
Ik snap jouw gedachte helemaal maar soms kiest iemand (mijn ouder) ervoor de pijn zelf te dragen ipv door te schuiven naar de generatie die hier niets aan kan doen. Misschien niet de beste keuze, maar wel begrijpelijk.
zondag 5 april 2026 om 12:24
Te hopen dan maar dat die kinderen meerderjarig zijn op het moment dat je ouder overlijdt. Nu zou je ouder jou juist opzadelen met de ellende van zus als hij/zij zou wegvallen gezien zus gebruik maakt van wat jullie gezamenlijke erfenis zal zijn.Nieuwe_nicky schreef: ↑05-04-2026 12:20En daarmee 3 minderjarige kinderen op straat zetten, of dwingen te verhuizen naar hun vader aan de andere kant van het land. Terwijl hij amper naar ze omkijkt (ze gaan met veel moeite 2 weekenden per maand daarheen) en ze uit hun vertrouwde omgeving halen waar ze allemaal op het speciaal onderwijs zitten…
Ik snap jouw gedachte helemaal maar soms kiest iemand (mijn ouder) ervoor de pijn zelf te dragen ipv door te schuiven naar de generatie die hier niets aan kan doen. Misschien niet de beste keuze, maar wel begrijpelijk.
zondag 5 april 2026 om 12:40
Klopt. Dat weet mijn ouder ook. Maar is niet bij machte hier een andere keuze in te maken. Kun je vanalles van vinden maar is de realiteit.
Ik wil niet het topic van TO kapen dus zal verder niet op mijn situatie ingaan.
zondag 5 april 2026 om 13:43
Heel verstandig dat de vader van to het huis gaat verkopen. Bij zijn overlijden gaat een enorm probleem ontstaan. Als erfgenaam is to volledig aansprakelijk voor de erfbelasting, het onderhoud en moet zij de verkoop regelen. Met daarnaast een juridische procedure tegen haar eigen zus voor vervangende toestemming. Zus kan to nooit uitkopen. En to wil het huis zelf niet bewonen. Door nu te verkopen ben je al die problemen voor. Vader kan gaan huren en genieten van zijn vermogen. En dit voor beide kinderen op een aparte manier regelen. Misschien zus financieel helpen met een anfere woning. Daarnaast dwing je zus om eindelijk op zichzelf te gaan. En heel misschien hulp te aanvaarden.
To je kunt als familie altijd contact opnemen met de wmo. Ze mogen geen aanvraag innemen of jou informatie verstrekken over zus. Maar ze mogen wel algemene informatie geven, kunnen de zaak zelf verder onderzoeken, kunnen vader uitnodigen voor een gesprek en hem hulp bieden en ze kunnen bemoeizorg inzetten. Maar zet dit echt door! Anders komt het probleem uiteindelijk bij jou en je zoon terecht.
To je kunt als familie altijd contact opnemen met de wmo. Ze mogen geen aanvraag innemen of jou informatie verstrekken over zus. Maar ze mogen wel algemene informatie geven, kunnen de zaak zelf verder onderzoeken, kunnen vader uitnodigen voor een gesprek en hem hulp bieden en ze kunnen bemoeizorg inzetten. Maar zet dit echt door! Anders komt het probleem uiteindelijk bij jou en je zoon terecht.
zondag 5 april 2026 om 14:13
Hoe de WMO dit organiseert verschilt per gemeente. Ondanks dat ik meerdere keren belde deed de WMO niets. Ondanks de signalen due ze kregen vsn de huishoudelijke hulp uit de WMO. Ik heb bemoeizorg toen benaderd.
Uiteindelijk is de situatie geëscaleerd en heeft woningbouw in samenwerking met de politie ingegrepen. Ik heb het nu geheel losgelaten, persoon is nu hopelijk wel in beeld bij hulpverleners.
Een van de ouders wilde toendertijd het kind weer in huis nemen, gelukkig heeft de andere ouder dat tegen gehouden. Anders was het drama nu nog veel groter.
Uiteindelijk is de situatie geëscaleerd en heeft woningbouw in samenwerking met de politie ingegrepen. Ik heb het nu geheel losgelaten, persoon is nu hopelijk wel in beeld bij hulpverleners.
Een van de ouders wilde toendertijd het kind weer in huis nemen, gelukkig heeft de andere ouder dat tegen gehouden. Anders was het drama nu nog veel groter.
zondag 5 april 2026 om 15:21
Dat snap ik dat je dit zegt. In een eerdere post heb ik aangegeven dat we ook andere opties hebben onderzocht. Uiteindelijk is het nu zo georganiseerd.
zondag 5 april 2026 om 15:29
Nee ze is eigenlijk al sinds eind tienerleeftijd periodes van depressief zijn of een burn out hebben maar heeft nooit medicatie geaccepteerd. Ook nu niet. Ik heb het haar recent nog gevraagd of ze hiervoor open staat om dit met een psycholoog te bespreken. Antwoord is nee, ze ervaart stress van anderen en dat ze geleefd wordt. Haar met rust laten = oplossen van een depressie. Jezelf opsluiten op een kamer kan mijn inziens vast niet goed zijn.Verbinder schreef: ↑05-04-2026 06:31Ik heb je stukjes gelezen Lentetheepot en begrijp nu goed waarom het geen optie is dat zus bij jou komt wonen.
Wellicht zijn er goede opties qua woonvormen zoals je schreef en kan het WMO helpen.
Helaas zal het niet zonder slag of stoot gaan.
Wat ik me nog afvroeg is of je zus medicijnen gebruikt zoals anti depressiva?
zondag 5 april 2026 om 15:30
Jeetje, maar wat een hoop stress en verdriet voor de omgeving is dit dan ookPhlox24 schreef: ↑05-04-2026 14:13Hoe de WMO dit organiseert verschilt per gemeente. Ondanks dat ik meerdere keren belde deed de WMO niets. Ondanks de signalen due ze kregen vsn de huishoudelijke hulp uit de WMO. Ik heb bemoeizorg toen benaderd.
Uiteindelijk is de situatie geëscaleerd en heeft woningbouw in samenwerking met de politie ingegrepen. Ik heb het nu geheel losgelaten, persoon is nu hopelijk wel in beeld bij hulpverleners.
Een van de ouders wilde toendertijd het kind weer in huis nemen, gelukkig heeft de andere ouder dat tegen gehouden. Anders was het drama nu nog veel groter.
zondag 5 april 2026 om 15:35
Maar dit is wel wat je zus zelf mag beslissen. Ze hoeft niets met haar depressie te doen als ze dat niet wil.lentetheepot schreef: ↑05-04-2026 15:29Nee ze is eigenlijk al sinds eind tienerleeftijd periodes van depressief zijn of een burn out hebben maar heeft nooit medicatie geaccepteerd. Ook nu niet. Ik heb het haar recent nog gevraagd of ze hiervoor open staat om dit met een psycholoog te bespreken. Antwoord is nee, ze ervaart stress van anderen en dat ze geleefd wordt. Haar met rust laten = oplossen van een depressie. Jezelf opsluiten op een kamer kan mijn inziens vast niet goed zijn.
Wat ze wel moet doen is uit huis zodat je vader het kan verkopen. Daar zou ik op inzetten. Mocht ze aangeven hulp te willen kun je daar altijd nog bij ondersteunen.
Ik denk dat jouw beeld van de ideale situatie heel erg afwijkt van haar beeld.
Het is zoals het is
zondag 5 april 2026 om 15:36
Precies dit. En ik lees dit in meer van jullie berichten terug. Het is een situatie wat ik tegen die tijd zelf mogelijk niet kan dragen. En ik ben momenteel de enige die dit plaatje ( van mijn familie) wel scherp heeft. Mijn vader zegt ook ‘ dan ben ik er niet meer dus niet meer mijn probleem’… ik heb hem nu dit een aantal keer laten weten dat het straks alleen mijn probleem zal zijn. Tegen die tijd zijn alleen mijn zoon en ik er nog en kan niemand van de familie mij bijstaan. Dit klinkt in mijn oren ook als een hele hele emotioneel zwaar proces. Juridisch, financieel etc. En dat wil ik graag voor zijn. Ook om mezelf en mijn zoon te beschermen.evelien2010 schreef: ↑05-04-2026 13:43Heel verstandig dat de vader van to het huis gaat verkopen. Bij zijn overlijden gaat een enorm probleem ontstaan. Als erfgenaam is to volledig aansprakelijk voor de erfbelasting, het onderhoud en moet zij de verkoop regelen. Met daarnaast een juridische procedure tegen haar eigen zus voor vervangende toestemming. Zus kan to nooit uitkopen. En to wil het huis zelf niet bewonen. Door nu te verkopen ben je al die problemen voor. Vader kan gaan huren en genieten van zijn vermogen. En dit voor beide kinderen op een aparte manier regelen. Misschien zus financieel helpen met een anfere woning. Daarnaast dwing je zus om eindelijk op zichzelf te gaan. En heel misschien hulp te aanvaarden.
To je kunt als familie altijd contact opnemen met de wmo. Ze mogen geen aanvraag innemen of jou informatie verstrekken over zus. Maar ze mogen wel algemene informatie geven, kunnen de zaak zelf verder onderzoeken, kunnen vader uitnodigen voor een gesprek en hem hulp bieden en ze kunnen bemoeizorg inzetten. Maar zet dit echt door! Anders komt het probleem uiteindelijk bij jou en je zoon terecht.
zondag 5 april 2026 om 15:51
Eenbeetjevanditendat schreef: ↑05-04-2026 12:02Volgens mij las ik ergens dat zus met een hoop moeite, inmiddels haar eigen was doet. Hoe kan zij een huis in haar eentje onderhouden?
Ondanks haar weerstand om te verhuizen (veranderen!) vind ik dit de makkelijkste oplossing, maar zeker niet de beste. Op de lange termijn is zus niet in staat een heel huis te onderhouden en familie in de buurt is niet bereid om bij te springen (wat ik snap).
Zus wil 1 ding: alles laten hoe het nu is. Niks veranderen. Er komt een moment, dan moet ze door die zure appel heen. Of op het moment dat vader overlijdt, of familie (mn vader) zet nu door en dan komt de verandering eerder. Dat laatste hoop ik want dan zou vader nog een aantal jaren van zijn leven onbezorgd samen kunnen wonen met zijn vriendin. Ik vind het verdrietig dat dit wordt tegengehouden door het manipulatieve gedrag van zus.
Ik denk dat de Wmo een goede route is voor je. Niet alleen jouw zus is hulpvrager hier, ook jouw vader. In de gemeente waar ik werk zou een melding zoals deze wel opgepakt worden. Alleen al om met jouw vader in gesprek te gaan om te kijken op welke manier hij ondersteund kan worden. En dan proberen we zus daarbij aan tafel te krijgen, wat niet altijd makkelijk is.
Wij zien vaak situaties waarbij inwoners zoals jouw zus (en dan bedoel ik mensen die eigenlijk niet in staat blijken om alleen, zelfstandig te wonen) pas in beeld komen na het overlijden van hun huisgenoot en dan ontstaan er vaak crisissituaties. Mensen vervuilen, kunnen geen administratie voeren, etc. Nu ben je zo’n situatie nog voor, maar de keerzijde is dat er voor jouw zus geen noodzaak is tot verandering, dus je vader en jij zullen stevig in de schoenen moeten gaan om niet vanuit schuldgevoel in stand te houden wat er nu is.
Hopelijk helpt het idee een beetje dat de situatie zoals die nu is, wellicht niet de beste is voor je zus. Ze wordt volledig gefaciliteerd om niet op eigen benen te hoeven staan, afhankelijk te zijn (financieel, huishoudelijk, sociaal) en in haar eigen waarheden te geloven (hoe zij slachtoffer is van alles en iedereen).
Sterkte TO. Ik ben opgegroeid met een manipulatieve zorgafhankelijke zus (verslaving) en dat was ontzettend zwaar. Vooral die dilemma’s waar wij voor kwamen te staan en alle verwijten die zij had richting ons als wij grenzen aangaven. Heel erg moeilijk!
Dank voor het delen van je bericht. Je wil graag helpen maar het drukt ook zwaar op een familie. Ik heb ook tegen mijn vader, oom en tante uitgesproken dat wanneer zij zou zeggen ‘ help mij, ik wil deze situatie aanpakken maar willen jullie meedenken’ dat de situatie al heel anders zal zijn. Maar door de starheid en, toch wel, een andere realiteit kom je er niet doorheen. Mijn vader en ik gaan dit samen aanvliegen en dat hij ook goed ondersteund kan worden en wij ons laten voorlichten. En ik denk ook de oom die toch af en toe het voor haar opneemt even apart bijpraten. Om te voorkomen dat mijn zus de situatie, onbedoeld, manipuleert uit paniek. Mijn vader wordt namelijk ook hierdoor uitgespeeld tegen mijn oom. Ik heb al een paar keer verhaallijnen context gegeven. Want hij wordt slecht afgeschilderd. Dat schuurt inmiddels bij mij ook behoorlijk.
zondag 5 april 2026 om 15:53
Even over de WMO. Het is niet zo dat als er een hulpverlener word gekoppeld aan iemand dat alle problemen dan zomaar zijn opgelost.
Hulpverleners lopen ook vast in de regels en (on)mogelijkheden. En het belangrijkste is, iemand moet mee bewegen anders is het trekken aan een dood paard.
Daarbij is WMO vanuit tijdelijkheid. Zus zal eerder een WLZ indicatie nodig hebben. Maar daar moet ze ook aan mee werken.
Hulpverleners lopen ook vast in de regels en (on)mogelijkheden. En het belangrijkste is, iemand moet mee bewegen anders is het trekken aan een dood paard.
Daarbij is WMO vanuit tijdelijkheid. Zus zal eerder een WLZ indicatie nodig hebben. Maar daar moet ze ook aan mee werken.
zondag 5 april 2026 om 16:05
Dit idd ook. Ze heeft tot op heden nooit een vaste aanstelling gekregen ergens. Wanneer ze wel naar de bijstand gaat kan ze zich niets meer permitteren en moet ze de bijstand als lening aannemen. Of het huis verkopen. Het is zo kwetsbaar. Ik heb vorige maand alles uitgeschreven van opties en besproken met mijn vader. In haar situatie zou sociaal huren, woongroep oid behapbaar zijn. Dat er een vangnet is wanneer ze wel weer een baan verliest. Of gedeeltelijk een Wia krijgt. En niet jezelf financieel en praktisch het onmogelijk maken. Er zit helemaal geen realiteitszin bij haar.Ravintola schreef: ↑05-04-2026 08:17En nog meer: dat jij voor alle kosten opdraait als vader er niet meer is om de vaste lasten te dragen.
Zus heeft geen stabiel inkomen en mocht ze bijstand nodig gaan hebben, dan zijn er extra voorwaarden bij eigenwoningbezit. Hoe dat werkt met nog een eigenaar, geen idee.
Mooi advies ook van Advocadeau. Waarom iemand niet emotioneel behandelen naar de leeftijd die zij zelf vertonen.
zondag 5 april 2026 om 16:06
Heb meegelezen met je berichtjes. Ojeetje bij jou is het nog zwaarder ivm de jonge kinderen.Nieuwe_nicky schreef: ↑05-04-2026 12:40Klopt. Dat weet mijn ouder ook. Maar is niet bij machte hier een andere keuze in te maken. Kun je vanalles van vinden maar is de realiteit.
Ik wil niet het topic van TO kapen dus zal verder niet op mijn situatie ingaan.
laten we pb’en. Wellicht vinden we wat steun/advies bij elkaar.
zondag 5 april 2026 om 16:11
Je zus mankeert een hoop, maar haar grenzen weet ze prima te bewaken. Dat is haar goed recht, maar evenzo is het jouw goed recht om dat ook te doen met jouw grenzen. Heel goed dat je je eigen belang en het belang van je kind op nummer 1 zet. Niks egoïstisch aan, enkel gezond verstand. Misschien kun je voor jezelf opschrijven wat jij wil, voor jezelf. Niet voor je zus of hoe zij moet zijn of wat zij moet doen, maar voor en over jezelf. Wat wil jij en wat is belangrijk voor je. En houd daaraan vast. En laat je niet aanpraten dat je onaardig of harteloos bent, dat ben je niet!!!
P.S. Knoop deze woorden van je moeder heel goed in je oren! Dat zei je moeder niet zomaar.
P.S. Knoop deze woorden van je moeder heel goed in je oren! Dat zei je moeder niet zomaar.
Mijn moeder sprak zich voor het overlijden nog uit dat de zorg over mijn zus niet aan mij is. Daar vind ik dat iets troost in dat ik mij niet schuldig hoef te vinden naar mijn ouders toe.
woonwens wijzigde dit bericht op 05-04-2026 16:18
21.64% gewijzigd
Pour examiner la verité il est besoin, une fois dans sa vie, de mettre toutes choses en doubt autant qu'il se peut (René Descartes)
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
