Relaties
alle pijlers
Als een ouder komt te overlijden
dinsdag 9 juli 2024 om 13:04
vrijdag 5 juni 2026 om 14:35
vrijdag 5 juni 2026 om 20:34
Ik hoop dat alle lieve woorden uit je omgeving je helpen na deze hele zware, moeilijke en vermoeiende dag.auroraatje schreef: ↑05-06-2026 14:35Wij hebben net de crematie gehad, het was erg emotioneel en het uurtje daarna dat iedereen je komt condoleren vond ik heel intensief, maargoed het is achter de rug. Nu leren leven zonder mijn vader, dat zal nog een lastige periode wordenEn het gemis zal blijven denk ik
Hier geen idee hoe dit moet dus ik kan je geen wijze raad geven over leren leven zonder je lieve vader.Ik hoop dat je ergens wat houvast uit kan halen
.
vrijdag 5 juni 2026 om 22:11
zaterdag 6 juni 2026 om 14:15
Gecondoleerd GeweldigWeer.
Ja ik moet zeggen dat ik het ook als een opluchting ervaar dat de 'verplichtingen' achter de rug zijn.
Ik heb gister gesproken op de crematie van mijn vader en na afloop komt dan iedereen vertellen hoe mooi ze het vonden en ben je een uur lang eigenlijk de hele tijd hetzelfde gesprek aan het herhalen terwjijl je stukgaat van verdriet. Ik vond dat echt het allerpittigste
Ja ik moet zeggen dat ik het ook als een opluchting ervaar dat de 'verplichtingen' achter de rug zijn.
Ik heb gister gesproken op de crematie van mijn vader en na afloop komt dan iedereen vertellen hoe mooi ze het vonden en ben je een uur lang eigenlijk de hele tijd hetzelfde gesprek aan het herhalen terwjijl je stukgaat van verdriet. Ik vond dat echt het allerpittigste
zaterdag 6 juni 2026 om 14:46
Gecondoleerd met het verlies van je vaderGeweldigWeer schreef: ↑06-06-2026 13:47Gecondoleerd Auroraatje en Mabel!
Hier is mijn lieve vader helaas ook eergisteren overleden
Zal zo ontzettend ‘blij’ zijn als de plechtigheid en andere ‘verplichtingen’ volgende week voorbij zijn pfffffff.
. En herkenbaar dat je blij zal zijn als alles achter de rug is. Het waren de langste, moeilijkste en raarste dagen van mijn leven, tussen overlijden en uitvaart.
zaterdag 6 juni 2026 om 14:49
, ik hoor dat vaak, dat het gemis groter wordt. Moeilijk hoor.
zaterdag 6 juni 2026 om 16:20
@GeweldigWeer, jij ook gecondoleerd met het verlies.
Wij hebben bewust voor alleen schriftelijk condoleren gekozen. Na de tijd wel een koffietafel en daar hebben we diverse mensen gesproken nog, maar dat voelde veel relaxer. Mijn kinderen hebben een woordje gedaan over hun tijd met opa en de laatste dagen. Hierdoor was iedereen op de hoogte van het verloop en dat scheelde ook een hoop vragen.
Een uitvaart kan je maar één keer doen. Het is fijn als voor de tijd al wat dingen duidelijk zijn. Mijn vader wilde het net zoals bij mijn moeder. Dat was wel een leidraad en scheelde veel. Al hebben we wel een aantal dingen anders gedaan, maar wel dingen waarvan hij het zou hebben begrepen.
Wij hebben bewust voor alleen schriftelijk condoleren gekozen. Na de tijd wel een koffietafel en daar hebben we diverse mensen gesproken nog, maar dat voelde veel relaxer. Mijn kinderen hebben een woordje gedaan over hun tijd met opa en de laatste dagen. Hierdoor was iedereen op de hoogte van het verloop en dat scheelde ook een hoop vragen.
Een uitvaart kan je maar één keer doen. Het is fijn als voor de tijd al wat dingen duidelijk zijn. Mijn vader wilde het net zoals bij mijn moeder. Dat was wel een leidraad en scheelde veel. Al hebben we wel een aantal dingen anders gedaan, maar wel dingen waarvan hij het zou hebben begrepen.
zaterdag 6 juni 2026 om 16:44
Gecondoleerd, Geweldigweer. 
Veel sterkte gewenst.
En ook voor TO, jij ookheel erg veel sterkte de komende weken. Aan de ene kant is het een opluchting dat de verplichtingen nu achter de rug zijn maar allerlei dingen blijven moeilijk en intens. Ook dat na verloop van tijd het informeren en condoleren vanzelfsprekend minder wordt.
En dat alle gebeurtenissen komende jaar alles de eerste keer zonder je ouder zal zijn.
Veel sterkte gewenst.En ook voor TO, jij ookheel erg veel sterkte de komende weken. Aan de ene kant is het een opluchting dat de verplichtingen nu achter de rug zijn maar allerlei dingen blijven moeilijk en intens. Ook dat na verloop van tijd het informeren en condoleren vanzelfsprekend minder wordt.
En dat alle gebeurtenissen komende jaar alles de eerste keer zonder je ouder zal zijn.
zondag 7 juni 2026 om 09:18
Iedereen maakt dit hele proces onder persoonlijke en nieke omstandigheden door. Ik zou daarom oppassen met oordelen over hoe anderen rouwen. Je kent nooit het hele verhaal erachter.BenVerlicht schreef: ↑06-06-2026 23:12Je zegt het al: "je weet dat het gaat gebeuren" en zolang je dit voor ogen houd dan accepteer je het ook.
Er zijn mensen die heel lang in een soort van depressie zitten.
Ik begrijp dat niet.
Natuurlijk is het triest dat ze komen te overlijden maar dit hoort bij het leven.
Mijn vader is 30jaar geleden overleden na een ziekbed.
Daar kun je je dan op voorbereiden maar ik en mijn moeder en broers moesten ook weer verder en dat hebben we ook gedaan zonder alle treurigheid maar ja, ieder mens is weer anders.
zondag 7 juni 2026 om 09:34
O, wat een heerlijk invoelende reactie dit.BenVerlicht schreef: ↑06-06-2026 23:12Je zegt het al: "je weet dat het gaat gebeuren" en zolang je dit voor ogen houd dan accepteer je het ook.
Er zijn mensen die heel lang in een soort van depressie zitten.
Ik begrijp dat niet.
Natuurlijk is het triest dat ze komen te overlijden maar dit hoort bij het leven.
Mijn vader is 30jaar geleden overleden na een ziekbed.
Daar kun je je dan op voorbereiden maar ik en mijn moeder en broers moesten ook weer verder en dat hebben we ook gedaan zonder alle treurigheid maar ja, ieder mens is weer anders.
Ja, ik wist dat mijn ouders gingen overlijden, sterker nog, hun laatste twee jaren van lucgamelijke en geestelijke aftakeling waren afschuwelijk en ik gunde ze dat overlijden, ik weet dat ze zelf nooit zover hadden willen komen als ze gekomen zijn. En natuurlijk ga ik verder. Maar niet ‘zonder alle treurigheid’. Sterker nog, ik zou het heel erg vinden als ik géén verdriet zou hebben. Ik heb verdriet omdat mijn ouders er niet meer zijn, de twee mensen due mij mijn hele leven tot nu toe gekend, geliefd en gesteund hebben, met wie ik zóveel heb meegemaakt, die altijd en onvoorwaardelijk van me hielden. Mag ik daar alsjeblieft ‘treurig’ om zijn? Niet om het feit dat ze niet langer hebben hoeven leven, maar omdat er twee hele belangrijke mensen uit míjn leven zijn weggevallen?
Jammer voor jou BenVerlicht dat jij dat niet zo hebt kunnen ervaren.
Knuffel voor Aurora en Mabel en GeweldigWeer en alle anderen die hem kunnen gebruiken.
Pluk de dag! - In loving memory A.C. ❤
zondag 7 juni 2026 om 09:55
Je begrijpt toch ook dat de laatste zin ‘ieder mens is weer anders’ haaks staat op de ‘ik begrijp dat niet’. Er valt weinig aan te snappen als je accepteert dat ieder mens anders is - toch?BenVerlicht schreef: ↑06-06-2026 23:12Je zegt het al: "je weet dat het gaat gebeuren" en zolang je dit voor ogen houd dan accepteer je het ook.
Er zijn mensen die heel lang in een soort van depressie zitten.
Ik begrijp dat niet […] maar ja, ieder mens is weer anders.
Mijn vader is een jaar geleden overleden na een lang ziekbed waarin hij steeds meer en verder afscheid moest nemen van alles wat hem dierbaar was en waarin hij gevangen zat in een falend lichaam. Ik heb 100% vrede met zijn overlijden en zag het al heel lang aankomen, maar dan nog mis ik hem soms wel en denk nog vaak aan hem.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 7 juni 2026 om 09:58
CaroMamaVanMaik schreef: ↑07-06-2026 09:34O, wat een heerlijk invoelende reactie dit.
Ja, ik wist dat mijn ouders gingen overlijden, sterker nog, hun laatste twee jaren van lucgamelijke en geestelijke aftakeling waren afschuwelijk en ik gunde ze dat overlijden, ik weet dat ze zelf nooit zover hadden willen komen als ze gekomen zijn. En natuurlijk ga ik verder. Maar niet ‘zonder alle treurigheid’. Sterker nog, ik zou het heel erg vinden als ik géén verdriet zou hebben. Ik heb verdriet omdat mijn ouders er niet meer zijn, de twee mensen due mij mijn hele leven tot nu toe gekend, geliefd en gesteund hebben, met wie ik zóveel heb meegemaakt, die altijd en onvoorwaardelijk van me hielden. Mag ik daar alsjeblieft ‘treurig’ om zijn? Niet om het feit dat ze niet langer hebben hoeven leven, maar omdat er twee hele belangrijke mensen uit míjn leven zijn weggevallen?
Jammer voor jou BenVerlicht dat jij dat niet zo hebt kunnen ervaren.
Knuffel voor Aurora en Mabel en GeweldigWeer en alle anderen die hem kunnen gebruiken.
Mooie, rake post!
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 7 juni 2026 om 10:18
Mijn moeder is overleden na een ziekbed van een maand, waarvan we 25 dagen hebben geprobeerd haar te redden. Toen duidelijk werd dat dat niet ging lukken, hebben we wel snel de knop omgezet naar waken en een rustig afscheid. Klinkt mooi hoor, je weet dat iedereen op een bepaald moment gaat, maar voor haar en mijn gevoel was zij echt nog niet op haar 74e klaar met leven. Soms is wilskracht niet genoeg.
Ik kreeg in de periode daarna zoveel verhalen te horen over 90’ers die er klaar mee waren maar maar niet doodgingen. Daar kon ik dus niet zoveel mee en ik werd er alleen maar verdrietiger van.
Ik kreeg in de periode daarna zoveel verhalen te horen over 90’ers die er klaar mee waren maar maar niet doodgingen. Daar kon ik dus niet zoveel mee en ik werd er alleen maar verdrietiger van.
zondag 7 juni 2026 om 13:01
Nou precies dit dus. Treuren om het overlijden van je ouders is niet zomaar iets dar je aan en uit kan zetten.CaroMamaVanMaik schreef: ↑07-06-2026 09:34O, wat een heerlijk invoelende reactie dit.
Ja, ik wist dat mijn ouders gingen overlijden, sterker nog, hun laatste twee jaren van lucgamelijke en geestelijke aftakeling waren afschuwelijk en ik gunde ze dat overlijden, ik weet dat ze zelf nooit zover hadden willen komen als ze gekomen zijn. En natuurlijk ga ik verder. Maar niet ‘zonder alle treurigheid’. Sterker nog, ik zou het heel erg vinden als ik géén verdriet zou hebben. Ik heb verdriet omdat mijn ouders er niet meer zijn, de twee mensen due mij mijn hele leven tot nu toe gekend, geliefd en gesteund hebben, met wie ik zóveel heb meegemaakt, die altijd en onvoorwaardelijk van me hielden. Mag ik daar alsjeblieft ‘treurig’ om zijn? Niet om het feit dat ze niet langer hebben hoeven leven, maar omdat er twee hele belangrijke mensen uit míjn leven zijn weggevallen?
Jammer voor jou BenVerlicht dat jij dat niet zo hebt kunnen ervaren.
Knuffel voor Aurora en Mabel en GeweldigWeer en alle anderen die hem kunnen gebruiken.
Mijn moeder was 80+ en had nog veel plannen. En we konden/kunnen haar ook nog helemaal niet missen. Niet alleen ik niet maar heel veel mensen zijn kapot van verdriet om haar dood. Alle reden om hevig te treuren.
En ik sluit ook niet uit dat ik nog dieper zal komen te zitten. Jammer dan, als anderen vinden dat ik 'gewoon verder moet'. Ik weet wat ik heb moeten doorstaan en wie ik kwijt ben. De laatste woorden van mjjn moeder waren 'ik wil dood'. Dus ja, ben heel blij dat ze niet meer hoefde te lijden. En ja, ik ben helemaal stuk door haar dood.
zondag 7 juni 2026 om 13:25
Ik heb nog altijd dat gevoel van heimwee en gemis naar ons gezin van vroeger.
Mijn ouders
zijn overleden .respectabele leeftijd beide 86 jaar.mijn oudste broerwas nog maar 52. mijn iets jongere zusje is maar 59 jaar geworden.
Heel erg en ik denk dagelijks aan hen .het meest aan mijn zusje dat was tevens mijn beste vriendin.
En toch ga je verder het verdriet wordt minder.het gemis blijft.
Heb nog een broer over.heb n lieve man .ben zelf bewust kinderloos.
Mijn man heeft wel n zoon heb ook drie kleinkinderen .
Heb ook goed contact met de vrouw van mijn overleden broer.
En zo gaat het leven toch verder.al dacht ik vroeger dat lukt mij niet.
Mijn ouders
zijn overleden .respectabele leeftijd beide 86 jaar.mijn oudste broerwas nog maar 52. mijn iets jongere zusje is maar 59 jaar geworden.Heel erg en ik denk dagelijks aan hen .het meest aan mijn zusje dat was tevens mijn beste vriendin.
En toch ga je verder het verdriet wordt minder.het gemis blijft.
Heb nog een broer over.heb n lieve man .ben zelf bewust kinderloos.
Mijn man heeft wel n zoon heb ook drie kleinkinderen .
Heb ook goed contact met de vrouw van mijn overleden broer.
En zo gaat het leven toch verder.al dacht ik vroeger dat lukt mij niet.
Am ende wird alles gut.und wen es nicht gut ist .ist es nicht das ende .
zondag 7 juni 2026 om 17:41
Ik merk dat ik (waarschhijnlijk door mijn autisme) een beetje vastloop ofzo. Ik weet vaak niet wat ik voel, maar mijn lijf doet vanalles. Trillingen / tremoren, een brok in mijn keel, droge mond, slecht slapen.....
Mijn emoties schieten alle kanten op. Huilen om de stomste dingen, heel snel ontroerd raken door dingen die me normaal niet zouden raken. Soms huil ik ook echt om mijn vader, maar de helft van de tijd ook om heel veel andere ongerelateerde dingen. Het is net alsof mijn hele filter om met emoties om te gaan kapot is.
Normaal gesproken als er iets ingrijpends gebeurt in mijn leven (bijvoorbeeld: bevallen, een kind opvoeden, mijn diagnose autisme krijgen), dan haal ik er boeken over. Dat is mijn manier om met dingen om te gaan. Vanuit mijn verstand, niet vanuit gevoel. Ik merk dat deze strategie nu niet helpt.
Mijn emoties schieten alle kanten op. Huilen om de stomste dingen, heel snel ontroerd raken door dingen die me normaal niet zouden raken. Soms huil ik ook echt om mijn vader, maar de helft van de tijd ook om heel veel andere ongerelateerde dingen. Het is net alsof mijn hele filter om met emoties om te gaan kapot is.
Normaal gesproken als er iets ingrijpends gebeurt in mijn leven (bijvoorbeeld: bevallen, een kind opvoeden, mijn diagnose autisme krijgen), dan haal ik er boeken over. Dat is mijn manier om met dingen om te gaan. Vanuit mijn verstand, niet vanuit gevoel. Ik merk dat deze strategie nu niet helpt.
zondag 7 juni 2026 om 19:53
Dank voor alle sterkte-wensen, doet een mens goed 
Vandaag de hele dag bezig geweest met het zgn draaiboek voor de uitvaart. Pfffff wat een tranen en emoties bij het doorspitten van foto’s en muziek en dan moet de dag nog komen
Alle respect voor andere meningen, maar voor mij/ons mag heel die plechtigheid uit het ‘standaard’ plaatje verdwijnen.
@Auroraatje: net wat Cognac schrijft, het is allemaal nog zo ontzettend vers en rauw, probeer die emoties vooral toe te laten…….
Ook hier die momenten dat het allemaal een slechte droom lijkt, alsof pa zo kan komen binnenlopen.
Ik woon sinds 6 maanden naast hen, dat maakt het er allemaal ook niet makkelijker op. Had met beide ouders, voordat ik het appartement naast hen kocht, goed besproken of zij dat niet te moeilijk zouden vinden? Dit, omdat ik al ruim 6 jaar in reservetijd leef en ‘wat als’……
Maar neeeeeeeee, juist heel fijn hun dochter zo dichtbij, graag zelfs! En dan krijgt je vader nog geen maand na mijn verhuizing een vreselijke diagnose. Het voelt zo oneerlijk en nog niet af, al is het uiteraard altijd oneerlijk. Pfffff, moest ff mn hart luchten, excuses voor mijn ego-post
Vandaag de hele dag bezig geweest met het zgn draaiboek voor de uitvaart. Pfffff wat een tranen en emoties bij het doorspitten van foto’s en muziek en dan moet de dag nog komen
Alle respect voor andere meningen, maar voor mij/ons mag heel die plechtigheid uit het ‘standaard’ plaatje verdwijnen.
@Auroraatje: net wat Cognac schrijft, het is allemaal nog zo ontzettend vers en rauw, probeer die emoties vooral toe te laten…….
Ook hier die momenten dat het allemaal een slechte droom lijkt, alsof pa zo kan komen binnenlopen.
Ik woon sinds 6 maanden naast hen, dat maakt het er allemaal ook niet makkelijker op. Had met beide ouders, voordat ik het appartement naast hen kocht, goed besproken of zij dat niet te moeilijk zouden vinden? Dit, omdat ik al ruim 6 jaar in reservetijd leef en ‘wat als’……
Maar neeeeeeeee, juist heel fijn hun dochter zo dichtbij, graag zelfs! En dan krijgt je vader nog geen maand na mijn verhuizing een vreselijke diagnose. Het voelt zo oneerlijk en nog niet af, al is het uiteraard altijd oneerlijk. Pfffff, moest ff mn hart luchten, excuses voor mijn ego-post
Live Life to the fullest
zondag 7 juni 2026 om 20:44
Zo’n groot verdriet kun je niet wegrelativeren of rationaliseren. Ik ben minstens zo’n koele kikker (zonder diagnose, nooit gehaald) en heb mijn portie ellende wel gehad in het leven, maar er is nog nooit iets voorgevallen waarvan ik zo lang last heb gehad als het overlijden van mijn moeder. Ik ben nog blij dat mijn zus het herkent want ik begon echt te twijfelen of dat wel normaal was (nou ja, misschien niet maar ik ben niet de enige). Zowel mijn partner als mijn zwager zijn afgelopen drie jaar een ouder verloren (ja, het was hier echt bijltjesdag) en die mannen hebben er hooguit een weekje last van gehad.
zondag 7 juni 2026 om 21:26
Die foto's en muziek uitzoeken is ook heel moeilijk, eigenlijk vond ik het bij momenten even te veel gevraagd. Dat van die droom herken ik ook. Hwt voelt soms alsof ik naar een slechte film kijkt maar er geen onderdeel van ben. Tot ik me dan weer realiseer dat ik wel in deze film speel.GeweldigWeer schreef: ↑07-06-2026 19:53Dank voor alle sterkte-wensen, doet een mens goed
Vandaag de hele dag bezig geweest met het zgn draaiboek voor de uitvaart. Pfffff wat een tranen en emoties bij het doorspitten van foto’s en muziek en dan moet de dag nog komen
Alle respect voor andere meningen, maar voor mij/ons mag heel die plechtigheid uit het ‘standaard’ plaatje verdwijnen.
@Auroraatje: net wat Cognac schrijft, het is allemaal nog zo ontzettend vers en rauw, probeer die emoties vooral toe te laten…….
Ook hier die momenten dat het allemaal een slechte droom lijkt, alsof pa zo kan komen binnenlopen.
Ik woon sinds 6 maanden naast hen, dat maakt het er allemaal ook niet makkelijker op. Had met beide ouders, voordat ik het appartement naast hen kocht, goed besproken of zij dat niet te moeilijk zouden vinden? Dit, omdat ik al ruim 6 jaar in reservetijd leef en ‘wat als’……
Maar neeeeeeeee, juist heel fijn hun dochter zo dichtbij, graag zelfs! En dan krijgt je vader nog geen maand na mijn verhuizing een vreselijke diagnose. Het voelt zo oneerlijk en nog niet af, al is het uiteraard altijd oneerlijk. Pfffff, moest ff mn hart luchten, excuses voor mijn ego-post
En wat een ontzettend verdrietige voorgeschiedenis, zeker oneerlijk! Sterkte in de komende dagen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in