Psyche
alle pijlers
Tijdelijk een uitkering of doorgaan?
woensdag 29 april 2026 om 08:45
Het gaat niet zo goed met me. Ik heb een zware winter achter de rug, met veel angst- en paniekaanvallen en suicidale gedachtes. De afgelopen jaren heb ik veel van mezelf gevraagd en veel meegemaakt. ik werkte als ZZP'er. Mijn leven is daardoor wel opgebloeid. Maar telkens stort ik opnieuw in, ook omdat ik kamp met PMDD, slaapproblemen en depressieve klachten. Dit patroon was er trouwens ook toen ik in loondienst werkte.
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
Ik was eigenlijk al afgekeurd, ik zou weer opnieuw een uitkering kunnen krijgen. Maar werken geeft mij voldoening, het liefst ga ik daarmee door. Alleen lukt het mij nu niet om rond te komen. Door mijn klachten kampte ik met concentratieproblemen en ging het simpelweg niet meer. Elke dag heb ik hoofdpijn.
Ik sta nu voor de keuze: of doorgaan, nieuwe opdrachtgevers zoeken (waar ik al druk mee bezig ben) en eventueel solliciteren of ik doe twee maanden een pas op de plaats, neem rust en probeer mijn leven anders in te richten.
Wat is de beste optie, denken jullie?
zaterdag 6 juni 2026 om 22:38
"Ik ben eigenlijk zo beschadigd, dat ik misschien nooit meer normaal mee zou kunnen draaien in de maatschappij. En dat wordt voortdurend onderschat door anderen."
Jij bent zelf degene die je niet serieus neemt. Jij wil werken en stort je weer in het werk. Terwijl je eigenlijk weet dat het je geen goed doet. Afleiding zoeken kan op zoveel verschillende manieren, daar hoef je jezelf niet voor uit te putten door kosten wat kost te willen werken.
Jij bent zelf degene die je niet serieus neemt. Jij wil werken en stort je weer in het werk. Terwijl je eigenlijk weet dat het je geen goed doet. Afleiding zoeken kan op zoveel verschillende manieren, daar hoef je jezelf niet voor uit te putten door kosten wat kost te willen werken.
The ocean healed my soul
zaterdag 6 juni 2026 om 22:44
Nou, ik heb de afgelopen weken vrij weinig gedaan qua werk. Of eigenlijk vrijwel niks.
Ik heb me wel bezig gehouden met andere dingen. Toch proberen om een boek te lezen. Veel geschreven (mijn manier om dingen te verwerken). Geholpen om een picknick te organiseren.
Ik doe wat ik kan, binnen mijn mogelijkheden.
Maar eerlijk gezegd: ook te veel in bed gelegen, me depressief voelen en mezelf verdoven
Ik heb me wel bezig gehouden met andere dingen. Toch proberen om een boek te lezen. Veel geschreven (mijn manier om dingen te verwerken). Geholpen om een picknick te organiseren.
Ik doe wat ik kan, binnen mijn mogelijkheden.
Maar eerlijk gezegd: ook te veel in bed gelegen, me depressief voelen en mezelf verdoven
zaterdag 6 juni 2026 om 22:54
Zo werkt dat, als je depressievig bent en ver over je grenzen gegaan bent.
Heeft het schrijven een beetje geholpen?
Verdragen is ook gewoon ontzettend moeilijk . Ik snap je behoefte om te verdoven.
Hoop dat het snel wat beter te verdragen wordt, en dat je hulp gaat krijgen bij ontdekken hoe je voorkomt dat je zo overspoeld raakt, en dingen een klein beetje dragelijk kunnen worden. Dat gun ik je.
Heeft het schrijven een beetje geholpen?
Verdragen is ook gewoon ontzettend moeilijk . Ik snap je behoefte om te verdoven.
Hoop dat het snel wat beter te verdragen wordt, en dat je hulp gaat krijgen bij ontdekken hoe je voorkomt dat je zo overspoeld raakt, en dingen een klein beetje dragelijk kunnen worden. Dat gun ik je.
donderdag 11 juni 2026 om 22:17
Ik heb al een paar keer op het punt gestaan om de huisarts te bellen.
Ging echt even niet goed.
Ik heb me nu ziek gemeld bij een andere opdrachtgever.
De reden: elke keer wordt mijn werk opgeschoven en krijg ik dus ook veel later - of veel minder - betaald.
Het is heel raar hoe dat werkt en ik moet alles maar goed vinden.
Ik merk dat werk en zelfbeeld bij mij sterk gekoppeld zijn.
Doe ik het goed, dan voel ik me goed over mijzefl.
Anders is mijn leven totaal waardeloos
Ging echt even niet goed.
Ik heb me nu ziek gemeld bij een andere opdrachtgever.
De reden: elke keer wordt mijn werk opgeschoven en krijg ik dus ook veel later - of veel minder - betaald.
Het is heel raar hoe dat werkt en ik moet alles maar goed vinden.
Ik merk dat werk en zelfbeeld bij mij sterk gekoppeld zijn.
Doe ik het goed, dan voel ik me goed over mijzefl.
Anders is mijn leven totaal waardeloos
vrijdag 12 juni 2026 om 00:13
Je mag je ziek melden als je niet kan werken.
Als je niet betaald wordt mag je gewoon niets meer doen tot je salaris hebt.
Voor ziek melden hoeft de ander jou niet slecht te behandelen.
Wat vervelend dat je nu nog extra stress en hebt van een niet betalende werkgever.
Heel naar!
Kom je nu ook in de financiële problemen?
Ik ben wel nieuwsgierig wat maakte dat je aan de huisarts dacht?
Want dat is een zinnige overweging, dus ik zou je gedachtengang graag begrijpen. Wat maakte dat je uiteindelijk niet gebeld hebt?
Als je niet betaald wordt mag je gewoon niets meer doen tot je salaris hebt.
Voor ziek melden hoeft de ander jou niet slecht te behandelen.
Wat vervelend dat je nu nog extra stress en hebt van een niet betalende werkgever.
Heel naar!
Kom je nu ook in de financiële problemen?
Ik ben wel nieuwsgierig wat maakte dat je aan de huisarts dacht?
Want dat is een zinnige overweging, dus ik zou je gedachtengang graag begrijpen. Wat maakte dat je uiteindelijk niet gebeld hebt?
vrijdag 12 juni 2026 om 07:42
Dan had je ook kunnen aangeven dat je om die reden stopt.Ravena schreef: ↑11-06-2026 22:17Ik heb al een paar keer op het punt gestaan om de huisarts te bellen.
Ging echt even niet goed.
Ik heb me nu ziek gemeld bij een andere opdrachtgever.
De reden: elke keer wordt mijn werk opgeschoven en krijg ik dus ook veel later - of veel minder - betaald.
Het is heel raar hoe dat werkt en ik moet alles maar goed vinden.
Ik merk dat werk en zelfbeeld bij mij sterk gekoppeld zijn.
Doe ik het goed, dan voel ik me goed over mijzefl.
Anders is mijn leven totaal waardeloos
(maar dan zouden ze misschien juist jou weer werk geven, en daar zit je niet op te wachten).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
vrijdag 12 juni 2026 om 09:20
Het is geen werkgever, maar een opdrachtgever.Avocadeau schreef: ↑12-06-2026 00:13Je mag je ziek melden als je niet kan werken.
Als je niet betaald wordt mag je gewoon niets meer doen tot je salaris hebt.
Voor ziek melden hoeft de ander jou niet slecht te behandelen.
Wat vervelend dat je nu nog extra stress en hebt van een niet betalende werkgever.
Heel naar!
Kom je nu ook in de financiële problemen?
Ik ben wel nieuwsgierig wat maakte dat je aan de huisarts dacht?
Want dat is een zinnige overweging, dus ik zou je gedachtengang graag begrijpen. Wat maakte dat je uiteindelijk niet gebeld hebt?
Er zijn ontzettend veel mensen in het team gekomen het laatste half jaar, waardoor het sowieso steeds meer onder druk komt te staan.
Maar dat er steeds met mijn opdrachten wordt geschoven, ik minder opdrachten heb en ook nog eens minder of later betaald krijg, ja dat geeft mij heel veel stress. Ik trek dat echt niet meer nu.
Ik heb de afgelopen drie maanden op een houtje moeten bijten en op mijn spaargeld ingeteerd. Ik was al een opdrachtgever kwijtgeraakt, en nu gaat her hier, waar ik mijn hoofdinkomsten uithaalde en altijd leuke contacten met collega's had, ook super moeizaam. De sfeer is totaal omgeslagen.
De reden dat ik overwoog om de huisarts te bellen, is dat ik steeds vaker denk aan hoe het is om er niet meer te zijn en nog meer in die richting. Ik kan daar natuurlijk niet op ingaan op dit forum,, maar dat kun je zelf invulllen...
vrijdag 12 juni 2026 om 09:21
Die onzekerheid breekt me totaal op. Intussen moet ik concurreren met tig andere mensen die erbij zijn gekomen.
Er zijn heel wat ergernissen bijgekomen de laatste tijd, maar ze kunnen niet echt tegen kritiek. Het ligt altijd aan jou. Daarnaast vinden ze dat ik emotioneel reageer en overal een drama van maak.
Dat raakt me erg.
Ik denk dat ik overspannen, depressief of een combinatie van beide ben. Ik heb er iig alle kenmerken van. Ik kan niet veel meer aan.
vrijdag 12 juni 2026 om 09:23
Ik zou niet weten wat hij voor mij zou kunnen doen.
Ja, ik voel me echt niet goed en het is soms bijna niet meer vol te houden, alles is zo donker en leeg.
Ik heb geen broodfonds of AOV, maar ik kreeg hiervoor een uitkering (WIA) en die kan ik nu opnieuw krijgen.
vrijdag 12 juni 2026 om 12:36
Je hebt al 100 keer het advies gekregen om te stoppen met ZZP werk, je ziek te melden en zorgen dat je die uitkering krijgt en, belangrijkste, psychische hulp. Maar je blijft maar doorgaan, er onder gebukt gaan en dezelfde dingen zeggen.
Ik ben geneigd te denken dat je het allemaal zo wil houden. Want alle oplossingen voldoen volgens jou niet, je stelt eisen aan hulp waardoor je de komende weken/maanden zeker geen goede hulp krijgt. Wat wil je nou? Volgens mij gaat het heel heel erg slecht met je, heb je zeer donkere gedachtes. Neem de snelste route: uitkering en ggz.
Ik ben geneigd te denken dat je het allemaal zo wil houden. Want alle oplossingen voldoen volgens jou niet, je stelt eisen aan hulp waardoor je de komende weken/maanden zeker geen goede hulp krijgt. Wat wil je nou? Volgens mij gaat het heel heel erg slecht met je, heb je zeer donkere gedachtes. Neem de snelste route: uitkering en ggz.
Het is wat het is.
vrijdag 12 juni 2026 om 12:38
Ookal weet je het zelf niet, hij weet het wellicht wel? Als je blijft doen wat je altijd deed, gaat er sowieso niets veranderen. Het is goed om over donkere gedachtes te praten, juist met je huisarts. Bellen dus, vandaag nog, dan kan je hopelijk volgende week terecht.
WIA heb ik geen verstand van, wat maakt dat je die nu niet aanvraagt? Je voelt je slecht, financiële zorgen wegen extra zwaar. Uitkering geeft rust en ruimte om aan je herstel te werken? Je schrijft dat werken je voldoening geeft, maar niet nu. Niet in combinatie met je andere zorgen en de huidige opdrachtgevers geven je stress. Wat is er nodig om voor jezelf te gaan zorgen?
WIA heb ik geen verstand van, wat maakt dat je die nu niet aanvraagt? Je voelt je slecht, financiële zorgen wegen extra zwaar. Uitkering geeft rust en ruimte om aan je herstel te werken? Je schrijft dat werken je voldoening geeft, maar niet nu. Niet in combinatie met je andere zorgen en de huidige opdrachtgevers geven je stress. Wat is er nodig om voor jezelf te gaan zorgen?
vrijdag 12 juni 2026 om 13:28
Maar hoe kan dat dan? Je hebt de opdracht gekregen, je voert hem uit en krijgt het afgesproken bedrag. Daar mag je op staan en dus ga je rustig en zelfverzekerd het gesprek aan: goedemiddag opdrachtgever, je houdt je niet (volledig) aan de afspraken. Ik wil graag dat je het contract gewoon nakomt en anders ben ik genoodzaakt verdere stappen te ondernemen.Ravena schreef: ↑12-06-2026 09:20Het is geen werkgever, maar een opdrachtgever.
Er zijn ontzettend veel mensen in het team gekomen het laatste half jaar, waardoor het sowieso steeds meer onder druk komt te staan.
Maar dat er steeds met mijn opdrachten wordt geschoven, ik minder opdrachten heb en ook nog eens minder of later betaald krijg, ja dat geeft mij heel veel stress. Ik trek dat echt niet meer nu.
Ik heb de afgelopen drie maanden op een houtje moeten bijten en op mijn spaargeld ingeteerd. Ik was al een opdrachtgever kwijtgeraakt, en nu gaat her hier, waar ik mijn hoofdinkomsten uithaalde en altijd leuke contacten met collega's had, ook super moeizaam. De sfeer is totaal omgeslagen.
De reden dat ik overwoog om de huisarts te bellen, is dat ik steeds vaker denk aan hoe het is om er niet meer te zijn en nog meer in die richting. Ik kan daar natuurlijk niet op ingaan op dit forum,, maar dat kun je zelf invulllen...
Ik neem aan dat daarover afspraken staan in je algemene voorwaarden?
Ziek melden is trouwens iets dat een werknemer doet. Jij kunt gewoon melden dat je niet kunt komen door omstandigheden, of bijvoorbeeld dat je je werkzaamheden staakt totdat de facturen weer bij zijn.
Je bent zzp'er, dus Eigen Baas (expres met hoofdletters). Dan wacht je niet af totdat je aangesproken wordt, dan ga je zelf het gesprek aan. En dat zijn zaken die je moet kunnen als zelfstandige: opkomen voor jezelf op een correcte en tijdige manier. Jij lijkt nu zo in elkaar te zitten dat het eerst bij jezelf zoekt totdat je zover instort dat de opdrachtgever er last van heeft en jou aanspreekt, waarna bij jou de paniek toeslaat. Dit is de reden dat eigenlijk iedereen hier op het forum je afraadt zzp'er te blijven. Niet omdat jij zoiets niet waard bent, maar omdat jouw omstandigheden maken dat jij de benodigde vaardigheden niet kunt gebruiken. Ik geloof direct dat je ze wel hebt hoor, in je goede tijden, maar nu even niet. En dat ga je dan ook nog eens jezelf kwalijk nemen, waardoor je in een kringetje rond gaat draaien: niet voldoen aan je eigen eisen en daarom de eisen nog maar eens hoger stellen en nog meer falen ten opzichte van die eisen.
vrijdag 12 juni 2026 om 15:16
Wat ontzettend kut dat die opdrachtgever de boel zo omgooit, en je daar niet lekker meer zit.
Tijd om je wia in werking te zetten en hem alleen nog te contacten voor achterstallig salaris.
Want dit werkt niet.
Nouja, jij werkt, en hij bezorgt je stress.
Aan de feedback die je krijgt te horen lukt het moeilijk om je grenzen aan te geven met behoud van de relatie.
Ik moet zeggen dat ik dat ook erg slecht kan.
Ik ga ergens in mee, tot ik de gehele boel opblaas en laat escaleren omdat het me zo hoog zit dat er eruit spuit.
Totaal niet handig, ik ben er hard mee aan het werk op mijn werk. (Oftewel, ik ben me nu bewust van wat ik vermijd haha).
Wat fijn dat je je bewust bent van de huisarts op de momenten dat je zo nadenkt over dood en hoe het zou zijn.
Die kan inderdaad je nare gevoel niet zomaar wegnemen. Dat kan niemand. Dat is kut.
Maar als het Russisch roulette is, of je merkt dat je jezelf niet meer veilig kan houden, de drang zo groot is, Dán kan de huisarts zeker wel helpen.
Het helpt wel als hij voor die tijd weet wat er speelt, en wat hij kan doen.
Is het een idee om nog een afspraak te maken (of met de poh te bespreken) en aan te geven dat je merkt dat je suïcidaale gedachten sterker worden.
Dat je afspreekt samen wanneer je belt, en wat er dan gebeurd?
Dus voor je handelt bel je even voor overleg, zodat de crisisdienst langs kan komen?
Of als je x en x en x denkt bel je om dat aan te geven, en krijg je even een spoedgesprek.
Zoiets.
Kijk, het hoeft niet he. Jouw leven.
Maar zoals ik het hoor ervaar je het als bijna ondraaglijk.
En dat verandert niet zomaar.
Dan kan je Russisch roulette spelen met je hoofd in het zand, en wachten op hoe het afloopt.
Vorige keer beviel dat je niet.
Dus de vraag is, wil je dat deze keer voorkomen, en zo ja, hoe?
Ik denk namelijk dat je niet zozeer dood wilt, maar dat je wanhopig graag je niet zo wilt voelen en leven.
Maar geen idee hebt waar te beginnen en hoe de boel te keren.
Maar correct me als ik het verkeerd zie hoor.
Sterkte iig!
Tijd om je wia in werking te zetten en hem alleen nog te contacten voor achterstallig salaris.
Want dit werkt niet.
Nouja, jij werkt, en hij bezorgt je stress.
Aan de feedback die je krijgt te horen lukt het moeilijk om je grenzen aan te geven met behoud van de relatie.
Ik moet zeggen dat ik dat ook erg slecht kan.
Ik ga ergens in mee, tot ik de gehele boel opblaas en laat escaleren omdat het me zo hoog zit dat er eruit spuit.
Totaal niet handig, ik ben er hard mee aan het werk op mijn werk. (Oftewel, ik ben me nu bewust van wat ik vermijd haha).
Wat fijn dat je je bewust bent van de huisarts op de momenten dat je zo nadenkt over dood en hoe het zou zijn.
Die kan inderdaad je nare gevoel niet zomaar wegnemen. Dat kan niemand. Dat is kut.
Maar als het Russisch roulette is, of je merkt dat je jezelf niet meer veilig kan houden, de drang zo groot is, Dán kan de huisarts zeker wel helpen.
Het helpt wel als hij voor die tijd weet wat er speelt, en wat hij kan doen.
Is het een idee om nog een afspraak te maken (of met de poh te bespreken) en aan te geven dat je merkt dat je suïcidaale gedachten sterker worden.
Dat je afspreekt samen wanneer je belt, en wat er dan gebeurd?
Dus voor je handelt bel je even voor overleg, zodat de crisisdienst langs kan komen?
Of als je x en x en x denkt bel je om dat aan te geven, en krijg je even een spoedgesprek.
Zoiets.
Kijk, het hoeft niet he. Jouw leven.
Maar zoals ik het hoor ervaar je het als bijna ondraaglijk.
En dat verandert niet zomaar.
Dan kan je Russisch roulette spelen met je hoofd in het zand, en wachten op hoe het afloopt.
Vorige keer beviel dat je niet.
Dus de vraag is, wil je dat deze keer voorkomen, en zo ja, hoe?
Ik denk namelijk dat je niet zozeer dood wilt, maar dat je wanhopig graag je niet zo wilt voelen en leven.
Maar geen idee hebt waar te beginnen en hoe de boel te keren.
Maar correct me als ik het verkeerd zie hoor.
Sterkte iig!
zondag 14 juni 2026 om 19:21
Herkenbaar wat je schrijft.
Ik laat het lange tijd te hoog oplopen, ik stel geen grenzen.
Als ze me nodig hadden, stond de telefoon roodgloeiend, ook kwam ik zelf vaak met initiatief en was super enthousiast. Feestdagen vierde ik niet - ik werkte altijd. Vakantie? Ja, prima, maar ik werkte gewoon door.
Totdat je steeds minder hoort. En minder en minder.
En je overbodig wordt, een sluimerend proces.
Maar er is al te vaak met mij gefuckt, ik kan dat nu echt niet meer aan.
Dan volgt er een escalatie en word ik gezien als 'emotioneel' of 'labiel', maar ik heb al te lang over mijn grenzen laten gaan.
Er was ook steeds minder werk, meer concurrentie, ze kwamen hun afspraken niet na.
En in plaats van daar eerlijk over te communiceren, wordt tegen mij gezegd "doe maar rustig aan". Niet een keer, maar meerdere keren. Om mij heel subtiel op een zijspoor te zetten - alsof ik dat niet door zou hebben! Het maakt me woedend, en ik ben geneigd die woede op mezelf te richten, omdat ik simpelweg niet weet wat ik ermee moet.
Dat trucje ben ik gaan doorzien (was niet moeilijk trouwens)
De laatste dagen heb ik uitgebreid stilgestaan bij de vraag waarom dit mij zo raakt. Ik denk dat het ook komt doordat ik door de vele verhuizingen, vrijwel geen sociaal leven meer heb buiten mijn werk om. En mijn hele identiteit daarmee is verbonden. Valt dat weg, dan weet ik niet meer waar ik moet zoeken en de enorme leegte die daardoor ontstaat, kan ik niet vullen met wat anders.
Ik laat het lange tijd te hoog oplopen, ik stel geen grenzen.
Als ze me nodig hadden, stond de telefoon roodgloeiend, ook kwam ik zelf vaak met initiatief en was super enthousiast. Feestdagen vierde ik niet - ik werkte altijd. Vakantie? Ja, prima, maar ik werkte gewoon door.
Totdat je steeds minder hoort. En minder en minder.
En je overbodig wordt, een sluimerend proces.
Maar er is al te vaak met mij gefuckt, ik kan dat nu echt niet meer aan.
Dan volgt er een escalatie en word ik gezien als 'emotioneel' of 'labiel', maar ik heb al te lang over mijn grenzen laten gaan.
Er was ook steeds minder werk, meer concurrentie, ze kwamen hun afspraken niet na.
En in plaats van daar eerlijk over te communiceren, wordt tegen mij gezegd "doe maar rustig aan". Niet een keer, maar meerdere keren. Om mij heel subtiel op een zijspoor te zetten - alsof ik dat niet door zou hebben! Het maakt me woedend, en ik ben geneigd die woede op mezelf te richten, omdat ik simpelweg niet weet wat ik ermee moet.
Dat trucje ben ik gaan doorzien (was niet moeilijk trouwens)
De laatste dagen heb ik uitgebreid stilgestaan bij de vraag waarom dit mij zo raakt. Ik denk dat het ook komt doordat ik door de vele verhuizingen, vrijwel geen sociaal leven meer heb buiten mijn werk om. En mijn hele identiteit daarmee is verbonden. Valt dat weg, dan weet ik niet meer waar ik moet zoeken en de enorme leegte die daardoor ontstaat, kan ik niet vullen met wat anders.
zondag 14 juni 2026 om 23:29
Kan het ook zijn dat je, in je grenzeloosheid om het goed te willen doen, mensen wat afschrikt?
Dat dát ook zorgt voor wat afstand?
Ik hoor je frustratie en hoe boos je bent dat je, na al je inzet, steeds minder gevraagd wordt en ze je naar jou idee met een smoesje aan de kant zetten.
Je voelt je onrechtvaardig behandeld, en dat komt er dan uit. Klopt dat?
Ik heb ook het idee dat, omdat je je identiteit (en zelfvertrouwen?) uit je werk haalt, je daarom zo grenzeloosheid 200% geeft?
Zodat je daar in elk geval gewaardeerd wordt?
Of zit in daar verkeerd?
De leegte, en het niet kunnen omgaan met die leegte en de gevoelens daarbij, is iets dat ik eerder bij je gelezen heb. Iets wat nu ook oppopt, nu het minder lukt met werk, en je angsten om de hoek komen kijken.
Die lijkt haast onverdraaglijk voor je? Of zou je dat anders noemen?
Dat dát ook zorgt voor wat afstand?
Ik hoor je frustratie en hoe boos je bent dat je, na al je inzet, steeds minder gevraagd wordt en ze je naar jou idee met een smoesje aan de kant zetten.
Je voelt je onrechtvaardig behandeld, en dat komt er dan uit. Klopt dat?
Ik heb ook het idee dat, omdat je je identiteit (en zelfvertrouwen?) uit je werk haalt, je daarom zo grenzeloosheid 200% geeft?
Zodat je daar in elk geval gewaardeerd wordt?
Of zit in daar verkeerd?
De leegte, en het niet kunnen omgaan met die leegte en de gevoelens daarbij, is iets dat ik eerder bij je gelezen heb. Iets wat nu ook oppopt, nu het minder lukt met werk, en je angsten om de hoek komen kijken.
Die lijkt haast onverdraaglijk voor je? Of zou je dat anders noemen?
maandag 15 juni 2026 om 16:58
Ik heb een collega die ongeveer zo werkt als jij: 150 procent, gas op de lollie en niks is haar te veel.Ravena schreef: ↑14-06-2026 19:21Maar er is al te vaak met mij gefuckt, ik kan dat nu echt niet meer aan.
Dan volgt er een escalatie en word ik gezien als 'emotioneel' of 'labiel', maar ik heb al te lang over mijn grenzen laten gaan.
Er was ook steeds minder werk, meer concurrentie, ze kwamen hun afspraken niet na.
En in plaats van daar eerlijk over te communiceren, wordt tegen mij gezegd "doe maar rustig aan". Niet een keer, maar meerdere keren. Om mij heel subtiel op een zijspoor te zetten - alsof ik dat niet door zou hebben! Het maakt me woedend, en ik ben geneigd die woede op mezelf te richten, omdat ik simpelweg niet weet wat ik ermee moet.
Als we haar proberen af te remmen, is dat niet omdat we haar op een zijspoor willen zetten, maar omdat we het instortingsgevaar zien. Zou dat in jouw geval ook zo kunnen zijn? Als veel werk op jouw bord ligt, en mensen zien aankomen dat je het misschien niet gaat bolwerken, is dat een groot risico.
Wat eten we vanavond?
maandag 15 juni 2026 om 18:02
Ik wil die gedachte haast niet toelaten, omdat ik enorm kwaad ben op alles, iedereen en vooral mezelf. En vooral heel verdrietig omdat ik het allemaal niet aankan.
Maar het zou kunnen, ik sluit het niet uit.
Want er is wel gezegd, ook tijdens een gesprek laatst, dat het misschien goed zou zijn om X te doen per week ipv Y (twee keer zoveel). En eerder leek er ook oprechte bezorgdheid te zijn.
Ik moet niet te snel het slechte van mensen denken.
Daarom reageerden ze misschien ook zo snel toen ik aangaf dat het niet ging - niet eens omdat ze mij niet moeten (dat dacht ik, en denk ik vaak nog steeds) of lastig vinden, maar omdat ze dit aan hadden zien komen?
Mijn depressieve hoofd maakt er al snel een ander verhaal van. Maar er kunnen meerdere waarheden naast elkaar bestaan.
Maar het zou kunnen, ik sluit het niet uit.
Want er is wel gezegd, ook tijdens een gesprek laatst, dat het misschien goed zou zijn om X te doen per week ipv Y (twee keer zoveel). En eerder leek er ook oprechte bezorgdheid te zijn.
Ik moet niet te snel het slechte van mensen denken.
Daarom reageerden ze misschien ook zo snel toen ik aangaf dat het niet ging - niet eens omdat ze mij niet moeten (dat dacht ik, en denk ik vaak nog steeds) of lastig vinden, maar omdat ze dit aan hadden zien komen?
Mijn depressieve hoofd maakt er al snel een ander verhaal van. Maar er kunnen meerdere waarheden naast elkaar bestaan.
dinsdag 16 juni 2026 om 07:22
maandag 29 juni 2026 om 13:38
Het leven voelt voor mij echt als een gevecht.
Ik doe leuke dingen, dat voelt even goed, maar ik kan geen echte verbindingen aangaan met mensen. Het breekt me op. Het ligt niet aan de anderen - het ligt aan mij. Ik vind mezelf geen leuk persoon zo, op deze manier. Ik weet niet hoe nu verder. Ik heb veel paniekaanvallen, ik huil veel en voel me hopeloos.
Ik doe leuke dingen, dat voelt even goed, maar ik kan geen echte verbindingen aangaan met mensen. Het breekt me op. Het ligt niet aan de anderen - het ligt aan mij. Ik vind mezelf geen leuk persoon zo, op deze manier. Ik weet niet hoe nu verder. Ik heb veel paniekaanvallen, ik huil veel en voel me hopeloos.
woensdag 1 juli 2026 om 11:22
Eigenlijk is het heel positief dat je duidelijk hebt wat je mist, waarom je het mist en waardoor je het mist. Tijd om te kijken wat je niet leuk vind aan jezelf en daar waar het kan iets aan te doen. Je kan alleen je eigen veranderen en anderen niet.Ravena schreef: ↑29-06-2026 13:38Het leven voelt voor mij echt als een gevecht.
Ik doe leuke dingen, dat voelt even goed, maar ik kan geen echte verbindingen aangaan met mensen. Het breekt me op. Het ligt niet aan de anderen - het ligt aan mij. Ik vind mezelf geen leuk persoon zo, op deze manier. Ik weet niet hoe nu verder. Ik heb veel paniekaanvallen, ik huil veel en voel me hopeloos.
woensdag 1 juli 2026 om 22:45
Ja, ik baal echt van mezelf. Dat heb ik al jarenlang. Mijn zelfbeeld is negatief, en terecht.
Ik zit nu trouwens op een ander spoor, waarom ik zo vastloop in mijn leven.
Ik heb een vermoeden dat ik misschien autisme heb. Ik heb het lange tijd niet willen toegeven, ik had er een stereotype beeld bij. Maar het zou veel verklaren. Waarom vriendschappen en sociale contacten zo moeizaam gaan, bijvoorbeeld. Of waarom ik jarenlang vast heb gezeten in anorexia. Ik neem ook vaak dingen letterlijk, humor vat ik niet altijd goed op. Dat leidt ook tot botsingen en conflicten op het werk.
Ik ben al langs de huisarts geweest voor een verwijzing. Binnenkort diagnostiek. Het maakt me ook verdrietig, want het zou betekenen dat ik jarenlang voor niks in therapie ben geweest. En autisme, dat staat vast. Ja, je kunt ermee leren omgaan, maar het is niet te veranderen.
Misschien loop ik te ver voor de zaken vooruit, maar ik herken er heel veel in. Mijn broertje en zusje hebben het ook. Bij mijn vader is het niet officieel vastgesteld, maar hij is super dwangmatig met alles.
Ik zit nu trouwens op een ander spoor, waarom ik zo vastloop in mijn leven.
Ik heb een vermoeden dat ik misschien autisme heb. Ik heb het lange tijd niet willen toegeven, ik had er een stereotype beeld bij. Maar het zou veel verklaren. Waarom vriendschappen en sociale contacten zo moeizaam gaan, bijvoorbeeld. Of waarom ik jarenlang vast heb gezeten in anorexia. Ik neem ook vaak dingen letterlijk, humor vat ik niet altijd goed op. Dat leidt ook tot botsingen en conflicten op het werk.
Ik ben al langs de huisarts geweest voor een verwijzing. Binnenkort diagnostiek. Het maakt me ook verdrietig, want het zou betekenen dat ik jarenlang voor niks in therapie ben geweest. En autisme, dat staat vast. Ja, je kunt ermee leren omgaan, maar het is niet te veranderen.
Misschien loop ik te ver voor de zaken vooruit, maar ik herken er heel veel in. Mijn broertje en zusje hebben het ook. Bij mijn vader is het niet officieel vastgesteld, maar hij is super dwangmatig met alles.
vrijdag 3 juli 2026 om 14:47
Wat een stap dat je hier over nadenkt en bij de huisarts diagnostiek hebt aangevraagd!
Dapper!
Als dat zo zou zijn is dat enorm hoopvol: dan heb je handvatten om te leren herkennen wat je zo ontzettend overvraagd.
Je kan mbv het vele wat al bekend is over autisme kijken welke handvatten voor jou goed werken, specifieke hulp krijgen, en grote kans dat die enorme depressies (die logisch zouden kunnen zijn ivm overvraging en overprikkeling) met wat oefening en voortschrijdend inzicht voorkomen kunnen worden.
Het zou een hoop kunnen verklaren.
Wat maakt dat je autisme nu overweegt?
Dapper!
Als dat zo zou zijn is dat enorm hoopvol: dan heb je handvatten om te leren herkennen wat je zo ontzettend overvraagd.
Je kan mbv het vele wat al bekend is over autisme kijken welke handvatten voor jou goed werken, specifieke hulp krijgen, en grote kans dat die enorme depressies (die logisch zouden kunnen zijn ivm overvraging en overprikkeling) met wat oefening en voortschrijdend inzicht voorkomen kunnen worden.
Het zou een hoop kunnen verklaren.
Wat maakt dat je autisme nu overweegt?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in