Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
maandag 27 juli 2009 om 10:58
Lieve allemaal, allereerst vind ik dat jullie het allemaal super goed doen en het helpt denk ik als je de frustaties van je afschrijft, ik ga ook een poging wagen. Onderstaande tekst had ik eerst al in een ander topic geplaatst maar ik denk dat mijn verhaal beter in dit topic past en zou graag jullie advies willen.
Mijn relatie is nu een maand uit (ik heb al eerder meegeschreven in dit topic) en eigenlijk was ik best opgelucht en was het verdriet redelijk op de achtergrond. Ik had niet de neiging hem op te bellen of het gevoel dat vragen niet beantwoord werden, misschien komt dat ook omdat we er samen een punt achter hadden gezet.
Maar dit weekend sta ik er ineens heel anders in, ik heb mijn laatste spullen opgehaald en zag daar ernorm tegen op, uiteindelijk veel het wel mee al blijft het ongemakkelijk. Na hem gesproken en gezien te hebben mis ik hem enorm en lijkt mijn verdiet niet op te houden ook is daar de behoefte om hem te bellen/smsen ect ineens heel sterk. We hebben ook gewoon samen even gekletst over de koeitje en kafljes. Het is wel raar o te horen dat ook hij ineens zijn leven anders indeelt, veel stappen ect. dat maakt me zo kwaad maar zelf vlucht ik ook in uitgaan om maar niet alleen te zijn, dus ik mag het hem niet kwalelijk nemen. Ik voel me zo verdrietig en alleen nu.
In de relatie was ik ook wel eens verdrietig, ik voelde me de laatste tijd niet 100%gelukkig en we hadden ook van discussies maar toen was hij er nog om mij te trootsen en nu ben ik verdrietig en is hij er niet om mij te trootsen.
Ergens blijf ik hopen dat het nog wel goed komt, dat onze liefde sterk genoeg is, niet nu maar over een tijdje?? Ik weet dat ik niet moet blijven wachten want dan doe ik mezelf tekort maar ik wil zoo graag terug nu.
De afgelopen weken ging het wonder boven wonder goed met me, zou ik het verstopt hebben en komt het er nu allemaal uit?
Ik wil hem zo graag bellen of smsen maar wat moet ik zeggen of schrijven, maak ik het mezelf en hem daar niet gek mee.
Hoe leg je uit dat je eigenlijk niet wilt dat de relatie stopt en je hoopt dat we er samen uitkomen, eerst even tijd voor jezelf en daarna weer tijd voor elkaar................
Ik hoop op goede tips en adviezen want ik weet het gewoon even niet meer!!
Bedankt!
Mijn relatie is nu een maand uit (ik heb al eerder meegeschreven in dit topic) en eigenlijk was ik best opgelucht en was het verdriet redelijk op de achtergrond. Ik had niet de neiging hem op te bellen of het gevoel dat vragen niet beantwoord werden, misschien komt dat ook omdat we er samen een punt achter hadden gezet.
Maar dit weekend sta ik er ineens heel anders in, ik heb mijn laatste spullen opgehaald en zag daar ernorm tegen op, uiteindelijk veel het wel mee al blijft het ongemakkelijk. Na hem gesproken en gezien te hebben mis ik hem enorm en lijkt mijn verdiet niet op te houden ook is daar de behoefte om hem te bellen/smsen ect ineens heel sterk. We hebben ook gewoon samen even gekletst over de koeitje en kafljes. Het is wel raar o te horen dat ook hij ineens zijn leven anders indeelt, veel stappen ect. dat maakt me zo kwaad maar zelf vlucht ik ook in uitgaan om maar niet alleen te zijn, dus ik mag het hem niet kwalelijk nemen. Ik voel me zo verdrietig en alleen nu.
In de relatie was ik ook wel eens verdrietig, ik voelde me de laatste tijd niet 100%gelukkig en we hadden ook van discussies maar toen was hij er nog om mij te trootsen en nu ben ik verdrietig en is hij er niet om mij te trootsen.
Ergens blijf ik hopen dat het nog wel goed komt, dat onze liefde sterk genoeg is, niet nu maar over een tijdje?? Ik weet dat ik niet moet blijven wachten want dan doe ik mezelf tekort maar ik wil zoo graag terug nu.
De afgelopen weken ging het wonder boven wonder goed met me, zou ik het verstopt hebben en komt het er nu allemaal uit?
Ik wil hem zo graag bellen of smsen maar wat moet ik zeggen of schrijven, maak ik het mezelf en hem daar niet gek mee.
Hoe leg je uit dat je eigenlijk niet wilt dat de relatie stopt en je hoopt dat we er samen uitkomen, eerst even tijd voor jezelf en daarna weer tijd voor elkaar................
Ik hoop op goede tips en adviezen want ik weet het gewoon even niet meer!!
Bedankt!
maandag 27 juli 2009 om 11:05
quote:Christiane04 schreef op 27 juli 2009 @ 10:38:
Jongens, ik wil hem zien, ik wil hem spreken, ik wil hem aanraken, ik wil hem zeggen dat ik van hem hou, ik wil hem troosten, ik wil samen met hem zijn...
...maar ik doe het maar niet.
Oww Christiane, wat ontzettend naar zeg....
En heel erg knap en sterk dat je het niet doet. Probeer echt even je zinnen te verzetten nu. Bel een vriendin, trakteer jezelf op iets heel leuks, doe alles behalve dat, hoe moeilijk ook.
Ik ken het gevoel maar al te goed, gisteren won het duiveltje op mijn schouder het ook bijna. Bijna gebeld. Maar toen bedacht ik me "ja, en dan? Wat heb ik hem te vertellen? Alleen maar dat ik me rot voel, en wat kan hij daarmee?"
Gelukkig waren vrienden bereid dit hoopje ellende te entertainen
Sterkte meis!
Jongens, ik wil hem zien, ik wil hem spreken, ik wil hem aanraken, ik wil hem zeggen dat ik van hem hou, ik wil hem troosten, ik wil samen met hem zijn...
...maar ik doe het maar niet.
Oww Christiane, wat ontzettend naar zeg....
En heel erg knap en sterk dat je het niet doet. Probeer echt even je zinnen te verzetten nu. Bel een vriendin, trakteer jezelf op iets heel leuks, doe alles behalve dat, hoe moeilijk ook.
Ik ken het gevoel maar al te goed, gisteren won het duiveltje op mijn schouder het ook bijna. Bijna gebeld. Maar toen bedacht ik me "ja, en dan? Wat heb ik hem te vertellen? Alleen maar dat ik me rot voel, en wat kan hij daarmee?"
Gelukkig waren vrienden bereid dit hoopje ellende te entertainen
Sterkte meis!
maandag 27 juli 2009 om 14:48
Hoi Christiane,
Stapje voor stapje ga je toch vooruit. Of ergens anders heen.
Het gevoel dat je hem wil zien, bij hem wil zijn steeds overwinnen kost bergen energie. Is het niet het moeilijkste; loslaten terwijl je juist vast wilt houden? Maar je slaagt er wel in! Dat vind ik zó knap.
Een aantal weken geleden heb ik op mijn eigen topic en hier geschreven. Het was uit, als lijmpoging toch besloten op vakantie te gaan. Het is nu alsnog uit.
Ik vind het nog steeds moeilijk te accepteren. 80% van mij wil verder en ziet dat ik met hem op een dood spoor zit. 20% van mij wil terug, wil liever vasthouden aan wat ik had.
Maar meteen daar achteraan denk ik, wat had ik dan? Want wat ik had maakte me in feite ongelukkig en onzeker.
Maar hopen dat het beter wordt is mijn drive letterlijk jarenlang geweest. Een manier van leven met hem. Ondanks dat ik nu zie dat de basis te smal is, is het verlies van mijn hoop en droom heel pijnlijk.
Stapje voor stapje ga je toch vooruit. Of ergens anders heen.
Het gevoel dat je hem wil zien, bij hem wil zijn steeds overwinnen kost bergen energie. Is het niet het moeilijkste; loslaten terwijl je juist vast wilt houden? Maar je slaagt er wel in! Dat vind ik zó knap.
Een aantal weken geleden heb ik op mijn eigen topic en hier geschreven. Het was uit, als lijmpoging toch besloten op vakantie te gaan. Het is nu alsnog uit.
Ik vind het nog steeds moeilijk te accepteren. 80% van mij wil verder en ziet dat ik met hem op een dood spoor zit. 20% van mij wil terug, wil liever vasthouden aan wat ik had.
Maar meteen daar achteraan denk ik, wat had ik dan? Want wat ik had maakte me in feite ongelukkig en onzeker.
Maar hopen dat het beter wordt is mijn drive letterlijk jarenlang geweest. Een manier van leven met hem. Ondanks dat ik nu zie dat de basis te smal is, is het verlies van mijn hoop en droom heel pijnlijk.
maandag 27 juli 2009 om 16:17
@christiane: ik kan je gevoel zo goed voorstellen en ik vind het zo knap dat je het niet doet!! En inderdaad wat ze hier zeggen, zoek een vriendin op voor afleiding. Of schrijf het allemaal op, maar mail het niet. Dat doe ik vaker, k heb heel wat onopgestuurd grei op mijn laptop staan.
@Charming86: misschien dat met weghalen van je spullen het echt doorgedrongen is. En inderdaad ik heb hetzelfde als jij eerst even tijd voor onszelf en dan voor mekaar. Maar die kans zit er ook nog in alleen lastig om mee om te gaan. Maar zoek lekker afleiding en laat het verdriet er ook lekker uitkomen. Het moet eruit en opkroppen heeft geen zin. Het is een kwestie van een balans vinden tussen het verdriet toelaten en lekker dingen doen. Moeilijk heel moeilijk. Maar je komt er wel:) we komen er allemaal wel, daar ben ik van overtuigd:)!!!!!!!!
@Charming86: misschien dat met weghalen van je spullen het echt doorgedrongen is. En inderdaad ik heb hetzelfde als jij eerst even tijd voor onszelf en dan voor mekaar. Maar die kans zit er ook nog in alleen lastig om mee om te gaan. Maar zoek lekker afleiding en laat het verdriet er ook lekker uitkomen. Het moet eruit en opkroppen heeft geen zin. Het is een kwestie van een balans vinden tussen het verdriet toelaten en lekker dingen doen. Moeilijk heel moeilijk. Maar je komt er wel:) we komen er allemaal wel, daar ben ik van overtuigd:)!!!!!!!!
maandag 27 juli 2009 om 19:16
Christiane nog steeds niets ondernomen? Wat kan het verlangen heftig zijn hé? Hoop dat je het een beetje kwijt bent.
Charming, denk dat Raiden gelijk heeft, het definitieve en het besef daarvan nu pas binnenkomt. Ik had na een paar weken echt een mega instorter om het zo maar even te noemen
Geoof er ook wel in dat je in het begin het gemis en het besef dat het echt over is nog niet voelt. Naarmate de weken vorderen wordt dat steeds zichtbaarder, in alles wat je doet. Mss "helpt" onze geest in het begin ook wel en gaat over op een soort overleving i.p.v. gelijk te voelen.
Bij jou Christiane is het nu toch ook een week of 4-5 geleden? Ik denk wel dat je in bepaalde fases zit, net als met een rouwproces.
Ikke82 goed dat je er niet aan toe hebt gegeven!! Schrijf ajb je ervaringen mee! Kun je wel genieten als je dingen onderneemt?
Picasso, schilderen, klussen in de tuin bezig zijn, vinnik soms heel therapeutisch haha, gewoon niet nadenken en bezig zijn. Hoe is het nu met je?
Charming, denk dat Raiden gelijk heeft, het definitieve en het besef daarvan nu pas binnenkomt. Ik had na een paar weken echt een mega instorter om het zo maar even te noemen
Geoof er ook wel in dat je in het begin het gemis en het besef dat het echt over is nog niet voelt. Naarmate de weken vorderen wordt dat steeds zichtbaarder, in alles wat je doet. Mss "helpt" onze geest in het begin ook wel en gaat over op een soort overleving i.p.v. gelijk te voelen.
Bij jou Christiane is het nu toch ook een week of 4-5 geleden? Ik denk wel dat je in bepaalde fases zit, net als met een rouwproces.
Ikke82 goed dat je er niet aan toe hebt gegeven!! Schrijf ajb je ervaringen mee! Kun je wel genieten als je dingen onderneemt?
Picasso, schilderen, klussen in de tuin bezig zijn, vinnik soms heel therapeutisch haha, gewoon niet nadenken en bezig zijn. Hoe is het nu met je?
maandag 27 juli 2009 om 20:44
Meiden bedankt voor jullie wijze woorden.
Ik wilde hem eigenlijk vanavond gaan bellen maar ik heb me kunnen beheersen en als de drang er morgen nog is dan mag ik hem woensdag bellen...
Wat ik ga zeggen?
Dat ik twijfel over de beslissing, dat ik begrijp dat we nu afstand en rust nodig hebben, dat ik weet dat als we verder gaan dat ik grote stappen zal moeten zeggen, dat ik van hem geen antwoord wil maar ik wil alleen maar mijn gevoelens met hem delen om misschien in de toekomst samen iest moois op te bouwen en gewoon tegen hem zeggen dat ik van hem hou en om hem geef.
Of zeggen jullie NIET DOEN?
Ik wil eigenlijk gewoon mijn gevoel uiten en dan is het aan hem er wat mee te doen, dan kan ik later nooit zeggen "wat als".
Ik mis hem elke minuut van de dag en soms is het er even niet en daar schrik ik dan zo van, na 5 jaar is hij toch een deel van je leven geworden.
Hoe gaat het met de andere meiden? Ik heb zojuist het hele topic even doorgelezen!
Fijne avond alvast
Ik wilde hem eigenlijk vanavond gaan bellen maar ik heb me kunnen beheersen en als de drang er morgen nog is dan mag ik hem woensdag bellen...
Wat ik ga zeggen?
Dat ik twijfel over de beslissing, dat ik begrijp dat we nu afstand en rust nodig hebben, dat ik weet dat als we verder gaan dat ik grote stappen zal moeten zeggen, dat ik van hem geen antwoord wil maar ik wil alleen maar mijn gevoelens met hem delen om misschien in de toekomst samen iest moois op te bouwen en gewoon tegen hem zeggen dat ik van hem hou en om hem geef.
Of zeggen jullie NIET DOEN?
Ik wil eigenlijk gewoon mijn gevoel uiten en dan is het aan hem er wat mee te doen, dan kan ik later nooit zeggen "wat als".
Ik mis hem elke minuut van de dag en soms is het er even niet en daar schrik ik dan zo van, na 5 jaar is hij toch een deel van je leven geworden.
Hoe gaat het met de andere meiden? Ik heb zojuist het hele topic even doorgelezen!
Fijne avond alvast
maandag 27 juli 2009 om 20:54
Charming, ik begrijp je heel goed...Ik heb zelf n brief klaar liggen...Wil hem inderdaad laten weten hoe ik me voel, ook staat erin dat ik n grote fout heb gemaakt, maar dat heb ik hem n gelukkig leven wens, t liefst met mij, maar als dat niet kan,dan wens ik hem alle geluk(ergens gelezen bij de andere meiden, waarvoor bedankt) Ook vraag ik hem erin, zijn kast te komen ophalen, omdat ik dan kan afsluiten..Ook staat erin dat ik hem mis en de kids.Geen verwijten, niks negatiefs over zn nieuwe liefde...Staat ook in, dat ik hoop dat we elkaar gewoon weer gedag kunnen zeggen, en n kop koffie kunnen doen..Dit is n t kort mijn brief. Als ik niks doe, voelt t ook niet goed..
maandag 27 juli 2009 om 20:59
quote:Christiane04 schreef op 27 juli 2009 @ 10:38:
Jongens, ik wil hem zien, ik wil hem spreken, ik wil hem aanraken, ik wil hem zeggen dat ik van hem hou, ik wil hem troosten, ik wil samen met hem zijn...
...maar ik doe het maar niet.
Christiane ik ben trots op je
Tuurlijk wil je hem zien, voelen, vasthouden, troosten.
Je bent een schat, een lieverd en er is niemand die van je verwacht dat je zomaar even een knopje kan omzetten zodat je niet meer van hem houdt.
Juist omdat je dat niet kan ben je zo'n geweldig mooi mens!
Gaat het ondertussen weer een beetje met je?
Jongens, ik wil hem zien, ik wil hem spreken, ik wil hem aanraken, ik wil hem zeggen dat ik van hem hou, ik wil hem troosten, ik wil samen met hem zijn...
...maar ik doe het maar niet.
Christiane ik ben trots op je
Tuurlijk wil je hem zien, voelen, vasthouden, troosten.
Je bent een schat, een lieverd en er is niemand die van je verwacht dat je zomaar even een knopje kan omzetten zodat je niet meer van hem houdt.
Juist omdat je dat niet kan ben je zo'n geweldig mooi mens!
Gaat het ondertussen weer een beetje met je?
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 27 juli 2009 om 21:51
Fienewiep, ik zal inderdaad zo nu en dan mijn ervaringen hier met jullie delen, thanx. Momenteel zit ik echter nog in de fase die je hierboven zo mooi beschrijft:
Het is nu precies een week geleden voor mij dat er een eind kwam aan onze relatie, en ik 'voel' , afgezien van een korte dip zo nu en dan nog niet zoveel. Ik merk wel dat er veel emoties in me zitten, maar ze komen er niet uit. Echt een beetje op de automatische piloot leef ik op dit moment.
Ik ben veel in gezelschap. Merk dat ik dat nu het meeste nodig heb. Op de momenten dat ik alleen thuis zit begint het besef langzaam tot me door te dringen. En, hoewel ik weet dat dat goed is, dat die emoties bij het verwerkingsproces horen, probeer ik het zoveel mogelijk te reguleren. Liever verdriet in kleine beetjes, dan de beerput in een keer open, zoiets...
Wat je vraagt over of ik wel kan genieten... jawel, ik kan echt nog steeds genieten met en van alle fijne mensen in mijn omgeving, echter, constant met een zure bijsmaak. Als ik gezellig een avondje met vrienden zit te lachen rond te eettafel ben ik zeker best vrolijk, maar weet ik wel dat wanneer ik dan naar huis ga en alleen in bed lig, dat dan de tranen weer komen.
Dat zullen we allemaal wel hebben. Het gevoel dat je op dat moment wel even happy bent, maar weet dat er op de achtergrond toch een hele berg met verdriet zit. Toch denk ik dat die vrolijke momenten met anderen heel goed zijn voor het ' genezingsproces' .
Ondertussen lees ik hier trouwens gewoon mee hoor, want het houdt me enorm op de been om jullie verhalen en goede adviezen aan elkaar te lezen.
voor jullie allemaal!
Het is nu precies een week geleden voor mij dat er een eind kwam aan onze relatie, en ik 'voel' , afgezien van een korte dip zo nu en dan nog niet zoveel. Ik merk wel dat er veel emoties in me zitten, maar ze komen er niet uit. Echt een beetje op de automatische piloot leef ik op dit moment.
Ik ben veel in gezelschap. Merk dat ik dat nu het meeste nodig heb. Op de momenten dat ik alleen thuis zit begint het besef langzaam tot me door te dringen. En, hoewel ik weet dat dat goed is, dat die emoties bij het verwerkingsproces horen, probeer ik het zoveel mogelijk te reguleren. Liever verdriet in kleine beetjes, dan de beerput in een keer open, zoiets...
Wat je vraagt over of ik wel kan genieten... jawel, ik kan echt nog steeds genieten met en van alle fijne mensen in mijn omgeving, echter, constant met een zure bijsmaak. Als ik gezellig een avondje met vrienden zit te lachen rond te eettafel ben ik zeker best vrolijk, maar weet ik wel dat wanneer ik dan naar huis ga en alleen in bed lig, dat dan de tranen weer komen.
Dat zullen we allemaal wel hebben. Het gevoel dat je op dat moment wel even happy bent, maar weet dat er op de achtergrond toch een hele berg met verdriet zit. Toch denk ik dat die vrolijke momenten met anderen heel goed zijn voor het ' genezingsproces' .
Ondertussen lees ik hier trouwens gewoon mee hoor, want het houdt me enorm op de been om jullie verhalen en goede adviezen aan elkaar te lezen.
voor jullie allemaal!
maandag 27 juli 2009 om 22:05
Hey Ikke, k heb me de eerste weken ook in best veel dingen gestort. Blijkbaar had ik dat toen even nodig....maar het verdriet kwam even keihard, en was en is op sommige momenten niet te controleren of reguleren. Het moet er echt uit... Ik begrijp dat je niet ineens de hele beerput open wilt maar hoop dat je niet vlucht. Wil je absoluut niet zeggen wat je moet doen, iedereen gaat het proces op zijn/haar eigen manier in maar laat het ajb wel toe.
Ik heb wel wat laten horen aan ex...en niets terug gehoord. Ondanks dat we echt op een goede voet uiteen zijn gegaan, eerlijk zijn geweest, niemand is vreemd gegaan of wat dan ook. Ik begrijp ook echt niet waarom ik niets hoor, had ik nooit van hem gedacht.
Het feit is wel dat ik opnieuw mijn neus heb gestoten en het weekend een goede dip heb gehad. Dat is het risico als je je ex benadert.
Ik heb wel wat laten horen aan ex...en niets terug gehoord. Ondanks dat we echt op een goede voet uiteen zijn gegaan, eerlijk zijn geweest, niemand is vreemd gegaan of wat dan ook. Ik begrijp ook echt niet waarom ik niets hoor, had ik nooit van hem gedacht.
Het feit is wel dat ik opnieuw mijn neus heb gestoten en het weekend een goede dip heb gehad. Dat is het risico als je je ex benadert.
maandag 27 juli 2009 om 22:47
Hai Fienewiep,
naar dat je niks hebt teruggehoord van je ex. En ook herkenbaar, want hoewel ik me vandaag heel stoer heb ingehouden heb ik hem afgelopen donderdag wel een mail gestuurd. Hij was namelijk jarig. Drie dagen nadat het uit was... kadootjes lagen al klaar en donderdag zou ónze dag geweest zijn. Had al vanalles bedacht.
Dat was echt een nare dag. Ik heb hem toen een intergere, niet te dramatische mail geschreven. Omdat ik het een heel raar idee zou vinden om op die dag helemaal niks van me te laten horen.
Ik weet dat ik geen reactie moch verwachten, maar vind het stiekem wel heel jammer dat hij niks heeft teruggeschreven.
Ik denk dat hij het expres niet heeft gedaan, uit respect voor mij, omdat een mail van hem wel weer veel zou losmaken.
Misschien is dat bij jouw ex ook wel de reden dat hij niks laat horen...
Naja, het blijft gissen, maar ik houd me liever voor dat het uit respect is, dan dat het uit desinteresse is...
Een ex benaderen is niet verkeerd, kan ook bij het proces horen, maar je kan iemand niet dwingen te reageren. Dus je moet wel eerlijk aan jezelf vragen wat je ermee wilt bereiken en of het je hoop en verwachtingen niet zal aanwakkeren, waardoor je dus weer gekwetst kunt raken.
Ik denk niet dat het 'als-een-bezetene-bezig-blijven' echt vluchtgedrag is bij mij. Maar wel goed dat je het even aankaart, zet me weer even aan het denken
Mijn vrienden geven me ook wel de ruimte om even flink uit te huilen en het over hem te hebben. Ik kan bij veel mensen met mijn verhaal terecht, en dat zet de zaken wel weer goed in perspectief.
naar dat je niks hebt teruggehoord van je ex. En ook herkenbaar, want hoewel ik me vandaag heel stoer heb ingehouden heb ik hem afgelopen donderdag wel een mail gestuurd. Hij was namelijk jarig. Drie dagen nadat het uit was... kadootjes lagen al klaar en donderdag zou ónze dag geweest zijn. Had al vanalles bedacht.
Dat was echt een nare dag. Ik heb hem toen een intergere, niet te dramatische mail geschreven. Omdat ik het een heel raar idee zou vinden om op die dag helemaal niks van me te laten horen.
Ik weet dat ik geen reactie moch verwachten, maar vind het stiekem wel heel jammer dat hij niks heeft teruggeschreven.
Ik denk dat hij het expres niet heeft gedaan, uit respect voor mij, omdat een mail van hem wel weer veel zou losmaken.
Misschien is dat bij jouw ex ook wel de reden dat hij niks laat horen...
Naja, het blijft gissen, maar ik houd me liever voor dat het uit respect is, dan dat het uit desinteresse is...
Een ex benaderen is niet verkeerd, kan ook bij het proces horen, maar je kan iemand niet dwingen te reageren. Dus je moet wel eerlijk aan jezelf vragen wat je ermee wilt bereiken en of het je hoop en verwachtingen niet zal aanwakkeren, waardoor je dus weer gekwetst kunt raken.
Ik denk niet dat het 'als-een-bezetene-bezig-blijven' echt vluchtgedrag is bij mij. Maar wel goed dat je het even aankaart, zet me weer even aan het denken
Mijn vrienden geven me ook wel de ruimte om even flink uit te huilen en het over hem te hebben. Ik kan bij veel mensen met mijn verhaal terecht, en dat zet de zaken wel weer goed in perspectief.
maandag 27 juli 2009 om 23:09
@ Charming: Heel moeilijk om een ander te adviseren wbt de vraag wel/geen contact met ex... Hangt ook van de situatie en de personen af natuurlijk. Maar mijn ervaring is toch wel dat afstand en loslaten de sleutelwoorden zijn voor een 'gezond genezingsproces'.
Plus, zoals ik hierboven al schreef: Vraag jezelf altijd eerlijk af wat je ermee wilt bereiken.
Naar bellen zou mijn voorkeur sowieso niet gaan, kan ook erg confronterend zijn, ook voor je ex. Een brief of mail kan jíj op je gemak schrijven en eventueel eerst wat dagen laten liggen en herlezen en aanpassen. En je ex heeft de kans om rustig de woorden tot zich door te laten dringen.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
Plus, zoals ik hierboven al schreef: Vraag jezelf altijd eerlijk af wat je ermee wilt bereiken.
Naar bellen zou mijn voorkeur sowieso niet gaan, kan ook erg confronterend zijn, ook voor je ex. Een brief of mail kan jíj op je gemak schrijven en eventueel eerst wat dagen laten liggen en herlezen en aanpassen. En je ex heeft de kans om rustig de woorden tot zich door te laten dringen.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
dinsdag 28 juli 2009 om 07:58
Goedemorgen meiden, nog even snel een berichtje voordat we aan het werk moeten. Vanmorgen toen ik op stond voelde ik me zo leeg dat ik het liefst in mijn bed wilde blijven maar ik heb mezelf bij elkaar geraapt en opgestaan.
Gisteravond leek ik zo sterk maar ik heb toch gebeld, stom stom stom. We hebben heeel kort gebeld. Ik heb hem wel gezegd wat ik wilde zeggen en opzich voel ik me daar goed over maar ik merkte aan hem dat hij er nog niet op kon reageren. Toen hij per ongeluk de woorden 'schat" uitsprak, voelde ik me zo opgelucht (hoop). Later nog een smsje gestuurd dat ik weet dat hij er nu niks mee kan maar hou het in je gedachten. Misschien is het niet goed om contact te hebben maar ik wilde wel graag eerlijk tegen hem zijn over wat het met me doet nu we niet samen zijn, wat hij er mee doet is aan hem, ik moet verder hoe dan ook.
Ik vind het fijn om de dingen van me af te schrijven, geeft een soort rust en het is een goede manier van verwerken.
Hoe gaat het met jullie? Heeft iedereen genoeg afleiding? Nog vakantie plannen?
Gisteravond leek ik zo sterk maar ik heb toch gebeld, stom stom stom. We hebben heeel kort gebeld. Ik heb hem wel gezegd wat ik wilde zeggen en opzich voel ik me daar goed over maar ik merkte aan hem dat hij er nog niet op kon reageren. Toen hij per ongeluk de woorden 'schat" uitsprak, voelde ik me zo opgelucht (hoop). Later nog een smsje gestuurd dat ik weet dat hij er nu niks mee kan maar hou het in je gedachten. Misschien is het niet goed om contact te hebben maar ik wilde wel graag eerlijk tegen hem zijn over wat het met me doet nu we niet samen zijn, wat hij er mee doet is aan hem, ik moet verder hoe dan ook.
Ik vind het fijn om de dingen van me af te schrijven, geeft een soort rust en het is een goede manier van verwerken.
Hoe gaat het met jullie? Heeft iedereen genoeg afleiding? Nog vakantie plannen?
dinsdag 28 juli 2009 om 09:54
@ Fienewiep: wat vervelend dat je nog steeds niets van hem hebt gehoord. Ik voel me wel een beetje schuldig, want ik heb je het idee aan de hand gedaan om hem een mail te sturen en te luisteren naar je buikgevoel.
Sterkte en een hele dikke
Je schrijft dat je in het weekend een hele diepe dip hebt gehad. Gaat dat al wel iets beter?
@ Charming: je schrijft dat je vlucht in uitgaan om niet alleen te zijn. Pas je wel een beetje op jezelf? Als je nu vlucht, komt het verdriet toch later. Je schrijf dat het de eerste vier weken redelijk is gegaan, maar dat het grote verdriet nu komt. Als dat zo is, blijf dan niet vluchten, maar voel je verdriet. Ik kan je - helaas - uit ervaring vertellen dat het verdriet dan sneller hanteerbaarder wordt. Ik ben na vier weken nog steeds verdrietig, maar het paniekerige jankerigere mijn-leven-is-over-want-wij-zijn-niet-meer-gevoel heeft wel een plaatsje gekregen. Wij zijn niet meer en daar mag ik verdriet om hebben, maar mijn leven is niet over.
Je schrijft ook dat je op het laatst in je relatie niet gelukkig was, maar dat hij er in ieder geval was om je te troosten. Ik herken dat wel. Ik was ook niet meer gelukkig. Wel met hem, maar niet met de situatie. Nu zijn wij niet meer, hij is nu mijn pijn. En hij kan niet mijn medicijn zijn. Daar moet ik overigens wel bij zeggen dat we allebei wel de neiging hebben om het medicijn van de ander te willen zijn, dat we allebei de pijn en het verdriet van de ander weg willen nemen, maar dat kan dus niet. Daar hou ik me aan vast. Misschien heb jij er ook iets aan.
En net als jij heb ik ergens in mijn achterhoop de hoop dat het ooit goed komt. Een aantal bladzijden terug heb ik iets geschreven over rationele en irrationele hoop. Zo gauw het irrationele hoop bij mij wordt, zal ik daar gelijk korte metten mee maken, maar vooralsnog is het rationele en niet obsessieve hoop.
En ja, ik heb vakantieplannen. Eind september. Drie weken Amerika.
@Windowsvista: fijn om jou ook hier weer terug te zien. Al is de aanleiding voor jou natuurlijk minder. Toen je toentertijd schreef dat jullie als lijmpoging samen op vakantie zouden gaan, hield ik mijn hart al vast. Dat werkt namelijk bijna nooit. Ik vind het dan ook verdrietig voor jou om te lezen dat het alsnog uit is. En hoewel ik jullie situatie natuurlijk niet persoonlijk ken, denk ik dat het - uit wat ik van jou heb kunnen lezen - wel beter is. Ook rustiger voor jullie zoontje.
Ik herken overigens wat je schrijft over die 80/20%. Dat wat ex-lief en ik hadden, was zo slecht nog niet. En dan denk ik: het was toch goed zoals het was. Als we dat nou terugkrijgen, ben ik toch een groot deel van zijn leven. En dan wil ik terugkrabbelen. Maar die andere 80% zegt: NEE! Het was niet goed zoals het was. Ik was niet gelukkig. Ik wil zijn vrouw (vriendin) zijn in alle facetten. Ik wil niet buitengesloten worden als 'wij' te dichtbij komen. En heel simpel - ik wil samenwonen. Hij wilde dat niet. En dus ga ik voor de 80%.
Je schrijft trouwens dat ik erin slaag hem los te laten terwijl ik hem juist wil vasthouden. Nou, dat valt best tegen, vind ik zelf. Ok, ik probeer het wel, maar wel hebben natuurlijk wel heel af en toe gesms-ed. Niet dwangmatig, niets vervelends, juist meer krachtig en elkaar steunend. Maar toch, helemaal goed is het niet. Het is toch twee stapjes vooruit, een achteruit.
@ Summerdance: ja, het gaat nu wel weer. Ik ga me maar weer richten op de toekomst. Ga binnenkort na langdurige ziekte weer werken, mijn studie komt er in september weer aan en ik ga natuurlijk met mijn vakantie aan de slag. Dat duurt nog wel even, maar voorbereiden is ook leuk.
@ Ikke: ik vond zelf de eerste week juist het allermoeilijkste. Hebt besef van nooit meer 'ons' en nooit meer 'wij', maakte me heel erg emotioneel. Ik lees dat het bij jou juist anders is en je meer op de automatische piloot leeft en dat je emoties er niet uit komen. Lijkt me moeilijk, want verdrietig ben je natuurlijk wel. Dat je niet wil dat alle emoties in een keer komen, snap ik wel, maar laat ze af en toe wel toe. Zelf mag ik een keer per dag de tranen uit mijn kop janken en wegkwijnen. De rest van de dag mag ik ook verdrietig zijn, maar 'moet' ik van mezelf ook de realiteit in de gaten houden. Wat ik al aan Charming schreef: mijn leven is niet over. Verdriet mag ik hebben. Maar ik moet door.
Sterkte en een hele dikke
Je schrijft dat je in het weekend een hele diepe dip hebt gehad. Gaat dat al wel iets beter?
@ Charming: je schrijft dat je vlucht in uitgaan om niet alleen te zijn. Pas je wel een beetje op jezelf? Als je nu vlucht, komt het verdriet toch later. Je schrijf dat het de eerste vier weken redelijk is gegaan, maar dat het grote verdriet nu komt. Als dat zo is, blijf dan niet vluchten, maar voel je verdriet. Ik kan je - helaas - uit ervaring vertellen dat het verdriet dan sneller hanteerbaarder wordt. Ik ben na vier weken nog steeds verdrietig, maar het paniekerige jankerigere mijn-leven-is-over-want-wij-zijn-niet-meer-gevoel heeft wel een plaatsje gekregen. Wij zijn niet meer en daar mag ik verdriet om hebben, maar mijn leven is niet over.
Je schrijft ook dat je op het laatst in je relatie niet gelukkig was, maar dat hij er in ieder geval was om je te troosten. Ik herken dat wel. Ik was ook niet meer gelukkig. Wel met hem, maar niet met de situatie. Nu zijn wij niet meer, hij is nu mijn pijn. En hij kan niet mijn medicijn zijn. Daar moet ik overigens wel bij zeggen dat we allebei wel de neiging hebben om het medicijn van de ander te willen zijn, dat we allebei de pijn en het verdriet van de ander weg willen nemen, maar dat kan dus niet. Daar hou ik me aan vast. Misschien heb jij er ook iets aan.
En net als jij heb ik ergens in mijn achterhoop de hoop dat het ooit goed komt. Een aantal bladzijden terug heb ik iets geschreven over rationele en irrationele hoop. Zo gauw het irrationele hoop bij mij wordt, zal ik daar gelijk korte metten mee maken, maar vooralsnog is het rationele en niet obsessieve hoop.
En ja, ik heb vakantieplannen. Eind september. Drie weken Amerika.
@Windowsvista: fijn om jou ook hier weer terug te zien. Al is de aanleiding voor jou natuurlijk minder. Toen je toentertijd schreef dat jullie als lijmpoging samen op vakantie zouden gaan, hield ik mijn hart al vast. Dat werkt namelijk bijna nooit. Ik vind het dan ook verdrietig voor jou om te lezen dat het alsnog uit is. En hoewel ik jullie situatie natuurlijk niet persoonlijk ken, denk ik dat het - uit wat ik van jou heb kunnen lezen - wel beter is. Ook rustiger voor jullie zoontje.
Ik herken overigens wat je schrijft over die 80/20%. Dat wat ex-lief en ik hadden, was zo slecht nog niet. En dan denk ik: het was toch goed zoals het was. Als we dat nou terugkrijgen, ben ik toch een groot deel van zijn leven. En dan wil ik terugkrabbelen. Maar die andere 80% zegt: NEE! Het was niet goed zoals het was. Ik was niet gelukkig. Ik wil zijn vrouw (vriendin) zijn in alle facetten. Ik wil niet buitengesloten worden als 'wij' te dichtbij komen. En heel simpel - ik wil samenwonen. Hij wilde dat niet. En dus ga ik voor de 80%.
Je schrijft trouwens dat ik erin slaag hem los te laten terwijl ik hem juist wil vasthouden. Nou, dat valt best tegen, vind ik zelf. Ok, ik probeer het wel, maar wel hebben natuurlijk wel heel af en toe gesms-ed. Niet dwangmatig, niets vervelends, juist meer krachtig en elkaar steunend. Maar toch, helemaal goed is het niet. Het is toch twee stapjes vooruit, een achteruit.
@ Summerdance: ja, het gaat nu wel weer. Ik ga me maar weer richten op de toekomst. Ga binnenkort na langdurige ziekte weer werken, mijn studie komt er in september weer aan en ik ga natuurlijk met mijn vakantie aan de slag. Dat duurt nog wel even, maar voorbereiden is ook leuk.
@ Ikke: ik vond zelf de eerste week juist het allermoeilijkste. Hebt besef van nooit meer 'ons' en nooit meer 'wij', maakte me heel erg emotioneel. Ik lees dat het bij jou juist anders is en je meer op de automatische piloot leeft en dat je emoties er niet uit komen. Lijkt me moeilijk, want verdrietig ben je natuurlijk wel. Dat je niet wil dat alle emoties in een keer komen, snap ik wel, maar laat ze af en toe wel toe. Zelf mag ik een keer per dag de tranen uit mijn kop janken en wegkwijnen. De rest van de dag mag ik ook verdrietig zijn, maar 'moet' ik van mezelf ook de realiteit in de gaten houden. Wat ik al aan Charming schreef: mijn leven is niet over. Verdriet mag ik hebben. Maar ik moet door.
dinsdag 28 juli 2009 om 10:27
Ik zie dat we allemaal een beetje worstelen met wel of geen contact en op wat voor manier we dan contact hebben. Denk ook dat dat voor ieder anders zal zijn. Bij de een helpt het om helemaal gen contact te hebben en bij de ander helpt het om af en toe wat contact te hebben. In mijn geval ben ik wat aan het aftasten. En ook al schrijven jullie in je posts dat je je niet sterk voelt, duidelijk is dat jullie het wel zijn, Je leest kracht in jullie teksten, en dat vind ik persoonlijk erg mooi en dat geeft mij ook weer kracht.
Misschien een rare vraag maar denken jullie dat de liefde voor jullie ex ooit weggaat? Ik denk dat ik er op een gegeven moment wel mee kan leven dat hij mijn vriend niet meer is en ik zal ook verder kunnen met mijn leven. Maar ik kan me niet voorstellen dat de liefde ooit weggaat. En is dat bij eventuele volgende partners dan wel eerlijk? Tuurlijk hoop ik dat hij mijn vriend weer wordt, maar ik weet dat ik me gewoon moet focussen op het feit dat hij dat niet meer zal worden.
Misschien een rare vraag maar denken jullie dat de liefde voor jullie ex ooit weggaat? Ik denk dat ik er op een gegeven moment wel mee kan leven dat hij mijn vriend niet meer is en ik zal ook verder kunnen met mijn leven. Maar ik kan me niet voorstellen dat de liefde ooit weggaat. En is dat bij eventuele volgende partners dan wel eerlijk? Tuurlijk hoop ik dat hij mijn vriend weer wordt, maar ik weet dat ik me gewoon moet focussen op het feit dat hij dat niet meer zal worden.
dinsdag 28 juli 2009 om 17:37
Heb antwoord gehad op mijn mail.....
Het gaat ook niet zo goed met hem.
En heb het allermooiste compliment gekregen, vind ik, wat je kunt krijgen. Hij is en kon, nog nooit zo zichzelf bij iemand zijn/geweest als bij mij. daarom begrijpt hij zelf ook niet waarom het zo is gelopen.
Ik heb zo het idee dat het sap bij ons er nog niet uit is, zo het idee dat hij zelf met issues zat en dat heeft geprojecteerd op onze relatie, zijn mail bevestigt dat in mijn beleving. Ik zou het zo ontzettend jammer vinden als dit echt zo is, maar hij met zijn zwart/denken de stap niet neemt, niet durft, of niet aan zichzelf durft toe te geven.
En nu wil ik alleen maar zeggen dat ik hem zo mis, van hem hou, naar hem verlang en mijn armen om hem heen slaan.
Maar ik doe het ook niet...
Het gaat ook niet zo goed met hem.
En heb het allermooiste compliment gekregen, vind ik, wat je kunt krijgen. Hij is en kon, nog nooit zo zichzelf bij iemand zijn/geweest als bij mij. daarom begrijpt hij zelf ook niet waarom het zo is gelopen.
Ik heb zo het idee dat het sap bij ons er nog niet uit is, zo het idee dat hij zelf met issues zat en dat heeft geprojecteerd op onze relatie, zijn mail bevestigt dat in mijn beleving. Ik zou het zo ontzettend jammer vinden als dit echt zo is, maar hij met zijn zwart/denken de stap niet neemt, niet durft, of niet aan zichzelf durft toe te geven.
En nu wil ik alleen maar zeggen dat ik hem zo mis, van hem hou, naar hem verlang en mijn armen om hem heen slaan.
Maar ik doe het ook niet...
dinsdag 28 juli 2009 om 18:42
quote:FieneWiep schreef op 28 juli 2009 @ 17:37:
Heb antwoord gehad op mijn mail.....
Het gaat ook niet zo goed met hem.
En heb het allermooiste compliment gekregen, vind ik, wat je kunt krijgen. Hij is en kon, nog nooit zo zichzelf bij iemand zijn/geweest als bij mij. daarom begrijpt hij zelf ook niet waarom het zo is gelopen.
Ik heb zo het idee dat het sap bij ons er nog niet uit is, zo het idee dat hij zelf met issues zat en dat heeft geprojecteerd op onze relatie, zijn mail bevestigt dat in mijn beleving. Ik zou het zo ontzettend jammer vinden als dit echt zo is, maar hij met zijn zwart/denken de stap niet neemt, niet durft, of niet aan zichzelf durft toe te geven.
En nu wil ik alleen maar zeggen dat ik hem zo mis, van hem hou, naar hem verlang en mijn armen om hem heen slaan.
Maar ik doe het ook niet...
Wat super dat je uiteindelijk toch nog een reactie hebt gekregen, na heel heel lang wachten. Wordt het wachten eindelijk beloont (ik ga er een voorbeeld aan nemen, even niks van me laten horen)
Het is inderdaad misschien beter om niet direct te reageren, laat hem ook maar even zweten ook al wil je niets liever dan hem bestormen met lieve woorden.
Meid ik hoop voor je dat dit een stapje vooruit is voor jullie maar probeer er niet teveel hoop uit te halen het is tenslotte uit en het zijn woorden nog geen daden...
Heb antwoord gehad op mijn mail.....
Het gaat ook niet zo goed met hem.
En heb het allermooiste compliment gekregen, vind ik, wat je kunt krijgen. Hij is en kon, nog nooit zo zichzelf bij iemand zijn/geweest als bij mij. daarom begrijpt hij zelf ook niet waarom het zo is gelopen.
Ik heb zo het idee dat het sap bij ons er nog niet uit is, zo het idee dat hij zelf met issues zat en dat heeft geprojecteerd op onze relatie, zijn mail bevestigt dat in mijn beleving. Ik zou het zo ontzettend jammer vinden als dit echt zo is, maar hij met zijn zwart/denken de stap niet neemt, niet durft, of niet aan zichzelf durft toe te geven.
En nu wil ik alleen maar zeggen dat ik hem zo mis, van hem hou, naar hem verlang en mijn armen om hem heen slaan.
Maar ik doe het ook niet...
Wat super dat je uiteindelijk toch nog een reactie hebt gekregen, na heel heel lang wachten. Wordt het wachten eindelijk beloont (ik ga er een voorbeeld aan nemen, even niks van me laten horen)
Het is inderdaad misschien beter om niet direct te reageren, laat hem ook maar even zweten ook al wil je niets liever dan hem bestormen met lieve woorden.
Meid ik hoop voor je dat dit een stapje vooruit is voor jullie maar probeer er niet teveel hoop uit te halen het is tenslotte uit en het zijn woorden nog geen daden...
dinsdag 28 juli 2009 om 18:45
quote:raiden schreef op 28 juli 2009 @ 10:27:
Ik zie dat we allemaal een beetje worstelen met wel of geen contact en op wat voor manier we dan contact hebben. Denk ook dat dat voor ieder anders zal zijn. Bij de een helpt het om helemaal gen contact te hebben en bij de ander helpt het om af en toe wat contact te hebben. In mijn geval ben ik wat aan het aftasten. En ook al schrijven jullie in je posts dat je je niet sterk voelt, duidelijk is dat jullie het wel zijn, Je leest kracht in jullie teksten, en dat vind ik persoonlijk erg mooi en dat geeft mij ook weer kracht.
Misschien een rare vraag maar denken jullie dat de liefde voor jullie ex ooit weggaat? Ik denk dat ik er op een gegeven moment wel mee kan leven dat hij mijn vriend niet meer is en ik zal ook verder kunnen met mijn leven. Maar ik kan me niet voorstellen dat de liefde ooit weggaat. En is dat bij eventuele volgende partners dan wel eerlijk? Tuurlijk hoop ik dat hij mijn vriend weer wordt, maar ik weet dat ik me gewoon moet focussen op het feit dat hij dat niet meer zal worden.Raiden, ik denk niet dat de liefde voor mijn vriend verdwijnt maar ik geloof wel dat er over een (hele lange) tijd ruimte komt voor andere liefde op welke manier dan ook!!
Ik zie dat we allemaal een beetje worstelen met wel of geen contact en op wat voor manier we dan contact hebben. Denk ook dat dat voor ieder anders zal zijn. Bij de een helpt het om helemaal gen contact te hebben en bij de ander helpt het om af en toe wat contact te hebben. In mijn geval ben ik wat aan het aftasten. En ook al schrijven jullie in je posts dat je je niet sterk voelt, duidelijk is dat jullie het wel zijn, Je leest kracht in jullie teksten, en dat vind ik persoonlijk erg mooi en dat geeft mij ook weer kracht.
Misschien een rare vraag maar denken jullie dat de liefde voor jullie ex ooit weggaat? Ik denk dat ik er op een gegeven moment wel mee kan leven dat hij mijn vriend niet meer is en ik zal ook verder kunnen met mijn leven. Maar ik kan me niet voorstellen dat de liefde ooit weggaat. En is dat bij eventuele volgende partners dan wel eerlijk? Tuurlijk hoop ik dat hij mijn vriend weer wordt, maar ik weet dat ik me gewoon moet focussen op het feit dat hij dat niet meer zal worden.Raiden, ik denk niet dat de liefde voor mijn vriend verdwijnt maar ik geloof wel dat er over een (hele lange) tijd ruimte komt voor andere liefde op welke manier dan ook!!
dinsdag 28 juli 2009 om 19:05
hey fienewiep: wat fijn dat je een reactie hebt gekregen. Als het niet goed met hem gaat verklaart het dat hij niet meteen gereageert heeft. Ik zou zeggen geef hem de tijd en rust om zichzelf weer bij elkaar te rapen. En ik snap dat je hier hoop uit krijgt, alleen maar logisch eigenlijk. Maar fixeer je niet teveel op die hoop. Dat probeer ik nu ook, ik weet dat er hoop is, maar ik kan er niet mee bezig zijn. Ik neem nu een beetje een afwachtende houding aan, ik kijk wel wat er op mijn pad verschijnt. Ik ga niet op zoek naar een nieuwe liefde en ik zal ook niet maar gaan zoeken naar de liefde van meneer. De liefde is er, dus zoeken hoef ik niet. Ik kijk gewoon en zie wel wat er gebeurt.
Er komt bij jou vanzelf ook wat op pad. En ik geloof echt dat dingen met een reden gebeuren, ook al duurt het soms eeuwen voordat je die reden zal begrijpen. Hij moet nu eerst zorgen dat die zich weer goed gaat voelen en wie weet is er dan ruimte voor jullie samen.
En charming86: ik snap dat je hem nog steeds je lief noemt hoor. Ik vind het ook moeilijk om ex te zeggen. Hoewel ik het wel probeer te doen. En anders is het gewoon meneer. En ik hoop dat je gelijk hebt dat er vanzelf ruimte komt voor nieuwe liefde. Hoewel ik natuurlijk hoop dat mijn oude liefde genoeg is. Maar dat hopen we allemaal denk ik wel.
Er komt bij jou vanzelf ook wat op pad. En ik geloof echt dat dingen met een reden gebeuren, ook al duurt het soms eeuwen voordat je die reden zal begrijpen. Hij moet nu eerst zorgen dat die zich weer goed gaat voelen en wie weet is er dan ruimte voor jullie samen.
En charming86: ik snap dat je hem nog steeds je lief noemt hoor. Ik vind het ook moeilijk om ex te zeggen. Hoewel ik het wel probeer te doen. En anders is het gewoon meneer. En ik hoop dat je gelijk hebt dat er vanzelf ruimte komt voor nieuwe liefde. Hoewel ik natuurlijk hoop dat mijn oude liefde genoeg is. Maar dat hopen we allemaal denk ik wel.
dinsdag 28 juli 2009 om 19:25
Bedankt voor jullie lieve woorden, het is moeilijk om er geen hoop uit te putten. Ik realiseer me wel steeds meer dat het ECHT niet met mij te maken heeft. Bij hem overheerst het gevoel dat hij zichzelf enorm heeft teleurgesteld. Het liefst wil ik hem een hart onder de riem steken maar dat doe ik niet.
Raiden ik vind dat je hele wijze dingen zegt, echt, dat helpt mij, bedankt! Ik vind het knap hoe je ermee omgaat en dingen kunt laten rusten, nee beter gezegd de dingen kunt laten zijn zoals ze nu zijn. Bedankt voor je advies, je hebt gelijk ik moet mijn eigen pad volgen.
Vind trouwens zelf dat ik ook af en toe een langspeelplaat lijk en maar blijf herhalen. Ik word daar zelf moe van en wil zo graag verder en het loslaten maar ik blijf maar denken. Ik doe echt, écht waar, heel hard mijn best maar ik vind het allemaal zo lastig. Heb wel een excuus hihihi dit is mijn 1e keer dat ik liefdesverdriet en een gebroken hart heb en ik ben al 36!
Raiden ik vind dat je hele wijze dingen zegt, echt, dat helpt mij, bedankt! Ik vind het knap hoe je ermee omgaat en dingen kunt laten rusten, nee beter gezegd de dingen kunt laten zijn zoals ze nu zijn. Bedankt voor je advies, je hebt gelijk ik moet mijn eigen pad volgen.
Vind trouwens zelf dat ik ook af en toe een langspeelplaat lijk en maar blijf herhalen. Ik word daar zelf moe van en wil zo graag verder en het loslaten maar ik blijf maar denken. Ik doe echt, écht waar, heel hard mijn best maar ik vind het allemaal zo lastig. Heb wel een excuus hihihi dit is mijn 1e keer dat ik liefdesverdriet en een gebroken hart heb en ik ben al 36!
dinsdag 28 juli 2009 om 19:49
Ikke, hoe is het nu met jou? Nog reactie gehad nav je verjaardagsmail? Daarmee heb je wel gelijk een ontzettende confrontatie gehad. Ik ben het helemaal met je eens dat afstand de beste manier is om het genezingsproces te bevorden. In het geval van een verjaardag is dat natuurlijk lastig. Ik vond zelf de 1e week niet het moeillijkst, kwam echt pas na een paar weken. Ik vind dat je heel realistisch overkomt en nuchter ook. Verwacht en moet ook niet teveel van jezelf, emoties komen en soms komen ze ook niet.
Raiden, zoals gezegd dit is mijn 1e keer liefdesverdriet. Ik was altijd degene die er een punt achter zette. Echter ben ik van verschillende mannen gecharmeerd geweest en heb ik gevoelens voor verschillende mannen gehad. Ik denk dus zeker dat dat kan en gelukkig ook maar! Ik geloof wel dat de 1 meer "blauwdruk" bij je achter kan laten dan de ander.
Hoe is het het contact, heb je hem gesproken of laat je het voorlopig zoals het is?
Charming hoe is het nu met jou? Heb je het idee dat je je ei kwijt bent en hem nu met rust kunt laten? Je schreef dat je niet meer gelukkig was in de relatie. Ik denk dat je dat jezelf goed moet voor blijven houden. Dat zal je helpen sneller er overheen te komen. Een valkuil is om dingen te idealiseren en daardoor lijkt het ook langer te duren. Ik hou me ook voor dat er ook dingen waren die ik NIET leuk vond, dat maakt het soms makkelijker.
Christiane ik vraag jullie om advies maar ben zelf verantwoordelijk. Geen schuldig gevoel dus over je mening die je hebt gegeven!!
Mijn ervaring is als de jouwe, het contact op zich is fijn zeker na z'on lange tijd, maar het is 2 stappen achteruit 1 vooruit.
Heb je voor jezelf besloten om wel/niet contact te blijven houden, of bekijk je het per moment?
En je hebt helemaal gelijk, je moet voor de volle 100% gaan, dat is de reden waarom je al z'on tijd worstelde en uiteindelijk je beslissing hebt genomen. Hoe moeilijk ook, zeker vorige week toen je een bericht van hem kreeg. Jij hebt heel duidelijk wat je WEL wilt en dat is met hem niet gelukt. Ik weet dat je volhoudt met je beslissing
Hoe kijk je er tegenaan om weer te gaan werken? Zie je er tegenop of heb je er ook wel zin in?
Raiden, zoals gezegd dit is mijn 1e keer liefdesverdriet. Ik was altijd degene die er een punt achter zette. Echter ben ik van verschillende mannen gecharmeerd geweest en heb ik gevoelens voor verschillende mannen gehad. Ik denk dus zeker dat dat kan en gelukkig ook maar! Ik geloof wel dat de 1 meer "blauwdruk" bij je achter kan laten dan de ander.
Hoe is het het contact, heb je hem gesproken of laat je het voorlopig zoals het is?
Charming hoe is het nu met jou? Heb je het idee dat je je ei kwijt bent en hem nu met rust kunt laten? Je schreef dat je niet meer gelukkig was in de relatie. Ik denk dat je dat jezelf goed moet voor blijven houden. Dat zal je helpen sneller er overheen te komen. Een valkuil is om dingen te idealiseren en daardoor lijkt het ook langer te duren. Ik hou me ook voor dat er ook dingen waren die ik NIET leuk vond, dat maakt het soms makkelijker.
Christiane ik vraag jullie om advies maar ben zelf verantwoordelijk. Geen schuldig gevoel dus over je mening die je hebt gegeven!!
Mijn ervaring is als de jouwe, het contact op zich is fijn zeker na z'on lange tijd, maar het is 2 stappen achteruit 1 vooruit.
Heb je voor jezelf besloten om wel/niet contact te blijven houden, of bekijk je het per moment?
En je hebt helemaal gelijk, je moet voor de volle 100% gaan, dat is de reden waarom je al z'on tijd worstelde en uiteindelijk je beslissing hebt genomen. Hoe moeilijk ook, zeker vorige week toen je een bericht van hem kreeg. Jij hebt heel duidelijk wat je WEL wilt en dat is met hem niet gelukt. Ik weet dat je volhoudt met je beslissing
Hoe kijk je er tegenaan om weer te gaan werken? Zie je er tegenop of heb je er ook wel zin in?
dinsdag 28 juli 2009 om 19:53
Oh, Fienewiep, wat fijn dat je een reactie hebt ontvangen en daarmee ook antwoorden op je vragen. Ik snap best dat je hierdoor weer nieuwe hoop krijgt. Maar zoals je zelf al zegt, is het beter om nu nog even geen verder contact te hebben. Hij zal heus wel aan het denken zijn gezet door jouw mail. Laat de tijd zijn werk doen.