Relaties
alle pijlers
Samenwonen, help
vrijdag 26 juni 2026 om 06:42
Mijn vriend en ik gaan binnenkort samenwonen. Ik trek bij hem in. Het is voor het eerst dat ik mijn eigen plek opgeef voor een ander.
Ik had er veel zin in, tot ik mijn huurcontract opzegde. Nu zit ik in een constante staat van twijfel en angst. Heb twee paniekaanvallen gehad. Het is vooral de gedachte dat ik mijn vertrouwde plek opgeef. Heb tien jaar in mijn huurhuisje gewoond, het is echt mijn veilige haven. Het huis van mijn vriend is echt een mannenhuis; ruim en kil. Natuurlijk gaan we het meer inrichten naar mijn smaak maar op dit moment voel ik me er niet thuis.
Doordat ik zoveel stress heb van de verhuizing projecteer ik dat op mijn relatie. Ik let op ieder minuscuul dingetje dat minder gaat tussen ons en zie dat zorgt voor extra twijfel. Doe ik hier wel goed aan? Is dit de man waarmee ik oud wil worden? Kan ik niet beter alleen zijn? Etc.
Ik heb een verleden van bindingsangst. Eerste maanden van de relatie waren een uitdaging, na een maand of 8-9 ging het een stuk beter. Nu laait het weer op door dat samenwonen.
Als ik mijn gevoelens naar hem uitspreek snapt hij het niet zo. Hij zegt wel: ik snap dat het spannend is om je eigen plek op te geven, maar je hebt er toch zin in? Je vindt het toch leuk om samen te wonen? Daardoor blokkeer ik want heb het gevoel dat ik mezelf steeds moet verantwoorden. En dan uit ik mn gevoelens helemaal niet meer en krop ik dingen op en ontplof ik op een gegeven moment. Hij weet zich geen raad met mijn buien.
Verder is hij heel lief- dat ik überhaupt mijn plek wil opgeven voor hem is al een goed teken en we zijn de afgelopen maanden onwijs naar elkaar toegegroeid. Ik voel me veilig en rustig bij hem. Maar ook dat laatste slaat nu om in twijfel: wat als het saai wordt? Hebben we wel genoeg lol samen? (We zijn meer knuffelaars dan praters/lachers) Ben ik straks na een halfjaar op hem uitgekeken en ga ik hem en mezelf dan pijn doen?
Pff, hoort samenwonen zo te voelen?
Ik had er veel zin in, tot ik mijn huurcontract opzegde. Nu zit ik in een constante staat van twijfel en angst. Heb twee paniekaanvallen gehad. Het is vooral de gedachte dat ik mijn vertrouwde plek opgeef. Heb tien jaar in mijn huurhuisje gewoond, het is echt mijn veilige haven. Het huis van mijn vriend is echt een mannenhuis; ruim en kil. Natuurlijk gaan we het meer inrichten naar mijn smaak maar op dit moment voel ik me er niet thuis.
Doordat ik zoveel stress heb van de verhuizing projecteer ik dat op mijn relatie. Ik let op ieder minuscuul dingetje dat minder gaat tussen ons en zie dat zorgt voor extra twijfel. Doe ik hier wel goed aan? Is dit de man waarmee ik oud wil worden? Kan ik niet beter alleen zijn? Etc.
Ik heb een verleden van bindingsangst. Eerste maanden van de relatie waren een uitdaging, na een maand of 8-9 ging het een stuk beter. Nu laait het weer op door dat samenwonen.
Als ik mijn gevoelens naar hem uitspreek snapt hij het niet zo. Hij zegt wel: ik snap dat het spannend is om je eigen plek op te geven, maar je hebt er toch zin in? Je vindt het toch leuk om samen te wonen? Daardoor blokkeer ik want heb het gevoel dat ik mezelf steeds moet verantwoorden. En dan uit ik mn gevoelens helemaal niet meer en krop ik dingen op en ontplof ik op een gegeven moment. Hij weet zich geen raad met mijn buien.
Verder is hij heel lief- dat ik überhaupt mijn plek wil opgeven voor hem is al een goed teken en we zijn de afgelopen maanden onwijs naar elkaar toegegroeid. Ik voel me veilig en rustig bij hem. Maar ook dat laatste slaat nu om in twijfel: wat als het saai wordt? Hebben we wel genoeg lol samen? (We zijn meer knuffelaars dan praters/lachers) Ben ik straks na een halfjaar op hem uitgekeken en ga ik hem en mezelf dan pijn doen?
Pff, hoort samenwonen zo te voelen?
vrijdag 26 juni 2026 om 12:03
Dankjewel voor je geruststelling. Is inderdaad precies de reden waarom ik terughoudender ben geworden met plaatsen op dit forum.Hecamel schreef: ↑26-06-2026 10:57Als ik je zo lees is het echt gewoon koudwatervrees en dat is zelfs voor mensen die geen bindingsangst hebben heel normaal.
Als ik je zo lees zijn jullie eigenlijk heel erg gelukkig samen en brengt hij je de rust die je nodig hebt. Dat je door samen te zijn met je vriend wel het huisje boompje beestje wilde is echt een goed teken hoor.
Je hebt denk ik hulp gehad bij je bindingsangst? Zet die nu in. En bijt even door, want als jullie eenmaal officieel samenwonen kom je erachter dat het allemaal helemaal goed gaat komen.
Het voelt voor mij ook als koudwatervrees. Voorheen vond ik het best fijn in zijn appartement, ik kwam er in elk geval tot rust omdat hij veel relaxter woont dan ik, maar nu ik mijn huur heb opgezegd wil ik daar elke keer met gierende banden weg. Het is zo'n omslag ineens, alsof m'n brein ergens geen grip meer op heeft en een uitweg zoekt. Het is heel naar en ook niet leuk voor mijn vriend.
Ik heb overigens nooit echt hulp gehad bij mijn bindingsangst, niet professioneel iig. Wel zelf veel gelezen en toegepast.
vrijdag 26 juni 2026 om 12:15
Dan kom je ook hier wel doorheen.lunahart1993 schreef: ↑26-06-2026 12:03Dankjewel voor je geruststelling. Is inderdaad precies de reden waarom ik terughoudender ben geworden met plaatsen op dit forum.
Het voelt voor mij ook als koudwatervrees. Voorheen vond ik het best fijn in zijn appartement, ik kwam er in elk geval tot rust omdat hij veel relaxter woont dan ik, maar nu ik mijn huur heb opgezegd wil ik daar elke keer met gierende banden weg. Het is zo'n omslag ineens, alsof m'n brein ergens geen grip meer op heeft en een uitweg zoekt. Het is heel naar en ook niet leuk voor mijn vriend.
Ik heb overigens nooit echt hulp gehad bij mijn bindingsangst, niet professioneel iig. Wel zelf veel gelezen en toegepast.
Het is nu even zwaar, maar geef je er gewoon aan over, dan ben je het snelste er doorheen. Want als je heel praktisch kijkt woonden jullie eigenlijk al samen en dat ging goed, dus hou je daar aan vast. Want door geen eigen huis meer te hebben verandert er verder niet zo eigenlijk.
Denk vooral aan waarom je wel samen wilde gaan wonen, waarom je wel dat huisje boompje beestje gevoel hebt. En wees er op bedacht dat je brein nu dingen zoekt om je te laten vluchten die eigenlijk helemaal niet waar zijn. Maar je herkent dat al, dus misschien heb je ook wel de mogelijkheid om ze weg te redeneren.
Ik denk dat het allemaal wel goed gaat komen!!!
vrijdag 26 juni 2026 om 12:20
Het klinkt alsof er geen rationele grondslag is voor de stress die je nu ervaart. Als in: het komt te vroeg, de relatie is niet stabiel genoeg, je voelt je niet thuis in zijn huis, etc. Dus het is waarschijnlijk vooral angst en een stressreactie van je lichaam.
Wat je kunt proberen, is om door dat ongemak dat je ervaart heen te gaan. Dus als je onrustig of gestresst wordt, onderzoek dan in je lijf waar je dat voelt. En blijf erbij. Je hoeft verder niks te doen - niet piekeren, niets proberen op te lossen - alleen maar waarnemen wat er in je lichaam gebeurt en dat vervelende gevoel er gewoon te laten zijn. Als het je helpt, kun je ook een paar keer diep in en uitademen. Waarschijnlijk zul je merken dat dit gevoel dan ook weer wegebt en je weer rustig wordt.
Wat je kunt proberen, is om door dat ongemak dat je ervaart heen te gaan. Dus als je onrustig of gestresst wordt, onderzoek dan in je lijf waar je dat voelt. En blijf erbij. Je hoeft verder niks te doen - niet piekeren, niets proberen op te lossen - alleen maar waarnemen wat er in je lichaam gebeurt en dat vervelende gevoel er gewoon te laten zijn. Als het je helpt, kun je ook een paar keer diep in en uitademen. Waarschijnlijk zul je merken dat dit gevoel dan ook weer wegebt en je weer rustig wordt.
The impossible only takes a little longer
vrijdag 26 juni 2026 om 12:27
Dankje voor de tip. Ik heb dat wel geprobeerd op die momenten, maar vaak stop ik er te snel mee omdat het gevoel me zo compleet overneemt. De laatste keer dat ik me paniekerig voelde heb ik EFT-tapping geprobeerd, dat heeft me in het verleden goed geholpen met emotionele dingen, en dit keer leek het ook te werken tot ik stopte met tappen- toen kwam alles weer in alle hevigheid terug. En dan denk ik al snel: zie je wel, het helpt niet, er is geen oplossing.Mus* schreef: ↑26-06-2026 12:20Het klinkt alsof er geen rationele grondslag is voor de stress die je nu ervaart. Als in: het komt te vroeg, de relatie is niet stabiel genoeg, je voelt je niet thuis in zijn huis, etc. Dus het is waarschijnlijk vooral angst en een stressreactie van je lichaam.
Wat je kunt proberen, is om door dat ongemak dat je ervaart heen te gaan. Dus als je onrustig of gestresst wordt, onderzoek dan in je lijf waar je dat voelt. En blijf erbij. Je hoeft verder niks te doen - niet piekeren, niets proberen op te lossen - alleen maar waarnemen wat er in je lichaam gebeurt en dat vervelende gevoel er gewoon te laten zijn. Als het je helpt, kun je ook een paar keer diep in en uitademen. Waarschijnlijk zul je merken dat dit gevoel dan ook weer wegebt en je weer rustig wordt.
Maar ja, misschien is er momenteel ook wel geen 'oplossing'. Dat is ook een valkuil van mij: altijd alle nare emoties meteen willen oplossen, niet écht durven voelen.
vrijdag 26 juni 2026 om 12:46
Ik heb je geloept en las in de gauwigheid dat je hiervoor een relatie had waarbij je veel van jezelf hebt ingeleverd. Zou het kunnen dat de angst daarvoor nu weer de kop opsteekt? Je zegt immers je huis op, trekt in in een woning die nog niet als de jouwe voelt etc. Dat voelt voor jou misschien ook alsof je iets inlevert? Of alsof je op weg bent iets van jezelf in te leveren? Dan zou het kunnen helpen om voor jezelf te bedenken wat je nodig hebt om weer meer een gevoel van regie te krijgen.
vrijdag 26 juni 2026 om 12:59
vrijdag 26 juni 2026 om 12:59
lunahart1993 schreef: ↑26-06-2026 12:27Maar ja, misschien is er momenteel ook wel geen 'oplossing'. Dat is ook een valkuil van mij: altijd alle nare emoties meteen willen oplossen, niet écht durven voelen.
Ja precies. Heel menselijk hoor, bijna iedereen wil zo snel mogelijk van vervelende gevoelens af. Wat gebeurt er precies als je gevoel het overneemt? Is dat iets wat je kunt laten gebeuren, of is het daarvoor te heftig?
The impossible only takes a little longer
vrijdag 26 juni 2026 om 13:55
Kun je wel fijn iemand gaan geruststellen, maar is die iemand daarmee uiteindelijk niet geholpen. Heeft dan ook helemaal niets met ‘des Viva’s’ te maken ook.
Live Life to the fullest
vrijdag 26 juni 2026 om 14:00
Ook ik vind dit wel een enorm pressiemiddel voor jouzelf eerlijk gezegd. Zou het liefst willen schrijven dat het allemaal wel goed komt, maar daarmee zou ik jou niet helpen denk ik.lunahart1993 schreef: ↑26-06-2026 09:43Omdat ik mijn huur al langere tijd niet goed kan betalen. De situatie werd/wordt onhoudbaar.
Je onderbuikgevoel en hetgeen je hier schrijft vind ik persoonlijk geen juiste basis om je eigen onderkomen op te geven, je maakt jezelf zo ontzettend afhankelijk ook. Is er dan echt geen mogelijkheid je eigen huis nog even aan te houden met de bestaande regels tot bijv proefsamenwonen die iemand anders hier al benoemde? Toeslagen?
Live Life to the fullest
vrijdag 26 juni 2026 om 14:04
Goede tip. Niet eenvoudig, maar oefening baart kunst (hoop ik, ben ook nog lerende). Als je de gevoelens blijft wegdrukken, blijft je lijf het onthouden en wordt het steeds weer getriggerd.Mus* schreef: ↑26-06-2026 12:20Het klinkt alsof er geen rationele grondslag is voor de stress die je nu ervaart. Als in: het komt te vroeg, de relatie is niet stabiel genoeg, je voelt je niet thuis in zijn huis, etc. Dus het is waarschijnlijk vooral angst en een stressreactie van je lichaam.
Wat je kunt proberen, is om door dat ongemak dat je ervaart heen te gaan. Dus als je onrustig of gestresst wordt, onderzoek dan in je lijf waar je dat voelt. En blijf erbij. Je hoeft verder niks te doen - niet piekeren, niets proberen op te lossen - alleen maar waarnemen wat er in je lichaam gebeurt en dat vervelende gevoel er gewoon te laten zijn. Als het je helpt, kun je ook een paar keer diep in en uitademen. Waarschijnlijk zul je merken dat dit gevoel dan ook weer wegebt en je weer rustig wordt.
Naar je vriend zou je kunnen uitspreken wat je werkelijk voelt. Dus niet de analyse van die gevoelens, maar bijvoorbeeld: ik voel spanning in mijn schouders, knoop in mijn maag etc. Hij kan het niet oplossen, maar wel naar je luisteren.
vrijdag 26 juni 2026 om 14:29
Het is des Viva's om dan alleen naar de dingen te kijken waar we tegenaan kunnen schoppen. Dus we lezen niet dat de basis goed is, we lezen niet dat ze al tijden eigenlijk al samen wonen, maar het nu alleen officieel gaan maken, en dat ze daar dus angstig voor is. En vervolgens gaan we haar niet geruststellen, maar we gaan de basis onderuit halen en zeggen dat ze samen gaat wonen omdat ze het financieel bijna niet trekt en vervolgens vinden we dat ze eerst financieel onafhankelijk moet zijn.GeweldigWeer schreef: ↑26-06-2026 13:55Kun je wel fijn iemand gaan geruststellen, maar is die iemand daarmee uiteindelijk niet geholpen. Heeft dan ook helemaal niets met ‘des Viva’s’ te maken ook.
Ik gok erop dat ze zelf ook heeft nagedacht over de voors en tegens, maar hier moet altijd het probleem nog groter gemaakt worden dan nodig is.
Toen ik ging samenwonen was ik ook niet financieel onafhankelijk, en kijk mij nu 20 jaar later en nog steeds samen met dezelfde man. Niet in een financieel gat gevallen en als we nu uit elkaar zouden gaan zou ik me redden.
Echt het is spijkers op laag water zoeken, even laten zien dat TO vast niet overal goed over nagedacht heeft, dat ze niet financieel onafhankelijk is, dus gegarandeerd in de goot eindigt. Wat verandert het overigens aan haar situatie? Want als ze alleen blijft wonen, blijven die financiële problemen juist bestaan..... Maar goed ik zal wel niet helpend zijn want ik praat haar niet nog meer twijfel aan.
vrijdag 26 juni 2026 om 14:39
vrijdag 26 juni 2026 om 15:11
Ik weet dus niet of het daar wel aan ligt. Niet zozeer de onzekerheid over de toekomst maakt me bang, want ik heb altijd wel vertrouwen dat dingen op hun eigen manier weer goedkomen. Ook als ik ga samenwonen en het uiteindelijk de verkeerde keuze blijkt.gonniegijsje schreef: ↑26-06-2026 14:39Sowieso is niks onomkeerbaar. Zorg dat je ingeschreven blijft bij de woningstichting en beheer je financien goed. Desnoods via advies van een notaris en samenlevings contracten (die investering kan echt uit!). De mogelijkheid om weer weg te kunnen gaat je rust geven denk ik.
Het zit hem meer in het gevoel van thuis dat ineens weg is. Ik ben gehecht aan mijn huisje. Misschien gehechter dan de meeste mensen aan hun huis. Het is een heel sfeervol bovenappartementje in een oud huis met een klein zoldertje waar ik me altijd terug kan trekken als de wereld te veel voelt. Het appartement van mijn vriend is open, ruim, kaal (vind ik). Het is ook een heel andere wijk. Ik ben nogal gevoelig voor omgevingen en ik denk eigenlijk dat dat hier het grootste probleem is. En dan komen dus ook al die twijfelgedachten over onze relatie op, omdat ik denk: ga ik écht mijn huisje opgeven voor dit? Is hij dat wel waard? Bladiebla.
We hebben al naar andere huurwoningen gekeken maar dat is qua prijzen niet te doen. Dit voelt voor nu als de enige optie.
lunahart1993 wijzigde dit bericht op 26-06-2026 15:13
1.60% gewijzigd
vrijdag 26 juni 2026 om 15:20
Prima dat jij er een andere kijk op hebt dan ik hè, maar dat maakt mijn visie of denkwijze niet minder dan de jouwe. Helemaal aan TO wat zij herkenbaar vindt in de gegeven reacties en denkwijzen.Hecamel schreef: ↑26-06-2026 14:29Het is des Viva's om dan alleen naar de dingen te kijken waar we tegenaan kunnen schoppen. Dus we lezen niet dat de basis goed is, we lezen niet dat ze al tijden eigenlijk al samen wonen, maar het nu alleen officieel gaan maken, en dat ze daar dus angstig voor is. En vervolgens gaan we haar niet geruststellen, maar we gaan de basis onderuit halen en zeggen dat ze samen gaat wonen omdat ze het financieel bijna niet trekt en vervolgens vinden we dat ze eerst financieel onafhankelijk moet zijn.
Ik gok erop dat ze zelf ook heeft nagedacht over de voors en tegens, maar hier moet altijd het probleem nog groter gemaakt worden dan nodig is.
Toen ik ging samenwonen was ik ook niet financieel onafhankelijk, en kijk mij nu 20 jaar later en nog steeds samen met dezelfde man. Niet in een financieel gat gevallen en als we nu uit elkaar zouden gaan zou ik me redden.
Echt het is spijkers op laag water zoeken, even laten zien dat TO vast niet overal goed over nagedacht heeft, dat ze niet financieel onafhankelijk is, dus gegarandeerd in de goot eindigt. Wat verandert het overigens aan haar situatie? Want als ze alleen blijft wonen, blijven die financiële problemen juist bestaan..... Maar goed ik zal wel niet helpend zijn want ik praat haar niet nog meer twijfel aan.
Zo te lezen kennen TO en haar vriend elkaar nog geen jaar, althans, eind augustus 2025 schreef zij nog dat zij onlangs een nieuwe man had leren kennen. Zij is diegene die hier advies vraagt en haar ‘angsten’ aangeeft, daarop reageert een ieder dan weer op haar/zijn manier op.
En ja, ik vind het nogal gewaagd om je eigen huis, in deze tijd van woningnood, zo snel op te geven en jezelf afhankelijk van een ander te maken. Zeker als ik dan ook lees dat de keuze om te gaan samenwonen niet enkel bestaat uit liefde (gechargeerd), maar ook uit een soort van gedwongen, want financiële problemen. Het is, in mijn ogen, gewoon niet de juiste basis om te gaan samenwonen, want wat ken je elkaar nou? Natuurlijk is het allemaal nog heel leuk en gezellig en lekker en…….., na nog geen jaar relatie, duh!
Uiteindelijk beslist TO wat zij gaat doen hoor, ik zal daar geen minuut van wakker liggen, ongeacht hoe het voor haar afloopt. Maar als zij hier advies vraagt en op basis van wat zij schrijft vwb twijfels, kan ik enkel mijn advies geven.
geweldigweer wijzigde dit bericht op 26-06-2026 15:51
0.02% gewijzigd
Live Life to the fullest
vrijdag 26 juni 2026 om 15:21
Dan heb ik mezelf niet meer in de hand en ga ik lopen raaskallen tegen mijn vriend. Ik heb dan geen rust totdat hij me wat aandacht en liefde en erkenning heeft gegeven (wat soms pas na een fikse ruzie gebeurt). Heel irritant trekje van mezelf. Ik voel het gebeuren, ben me ervan bewust dat ik iets ga doen wat ik niet wil en toch doe ik het.
vrijdag 26 juni 2026 om 15:36
Maar zoals ik het begrijp ging je sowieso het appartement moeten opzeggen aangezien het te duur was hé. Dus heb je wat dat betreft sowieso wel de juiste keuze gemaakt. En nu het samenwonen gewoon proberen hé. Als je je echt niet thuis voelt in het huis, kan je misschien ooit nog eens verhuizen naar iets dat je dan samen kan kiezen. En mocht het samenwonen niet goed gaan, dan zoek je iets anders voor jezelf dat goedkoper is dan het appartement hé, bvb. een studio.
vrijdag 26 juni 2026 om 15:48
Kun je de gevoelens eens toelaten als je vriend er niet is? Werken ofzo? Dan kan hij je niet geruststellen en moet je er zelf doorheen.lunahart1993 schreef: ↑26-06-2026 15:21Dan heb ik mezelf niet meer in de hand en ga ik lopen raaskallen tegen mijn vriend. Ik heb dan geen rust totdat hij me wat aandacht en liefde en erkenning heeft gegeven (wat soms pas na een fikse ruzie gebeurt). Heel irritant trekje van mezelf. Ik voel het gebeuren, ben me ervan bewust dat ik iets ga doen wat ik niet wil en toch doe ik het.
Juist als de gevoelens je ‘overnemen’ moet je erbij blijven en er naartoe gaan. Heel moeilijk, maar externe geruststelling werkt uiteindelijk niet
Het is zoals het is
vrijdag 26 juni 2026 om 15:53
Tuurlijk, keuzes te overRosanna1985 schreef: ↑26-06-2026 15:36Maar zoals ik het begrijp ging je sowieso het appartement moeten opzeggen aangezien het te duur was hé. Dus heb je wat dat betreft sowieso wel de juiste keuze gemaakt. En nu het samenwonen gewoon proberen hé. Als je je echt niet thuis voelt in het huis, kan je misschien ooit nog eens verhuizen naar iets dat je dan samen kan kiezen. En mocht het samenwonen niet goed gaan, dan zoek je iets anders voor jezelf dat goedkoper is dan het appartement hé, bvb. een studio.
Live Life to the fullest
vrijdag 26 juni 2026 om 16:06
Hoeveel eigen ruimte heb je in zijn appartement?
Kan je echt een hele slaapkamer / bureau volledig naar je zin inrichten?
Of zijn er ook nergens kinderen mee gemoeid?
En is er een plan B voor als het na een half jaar toch niet blijkt te werken?
Kan je terecht bij familie of vrienden?
(Natuurlijk blijf je ingeschreven staan bij de woningbouw. Maar veel kans dat je weer onderaan de wachtlijst begint.)
Ik was met deze achtergrond namelijk niet binnen het jaar gaan samenwonen. En had toch echt minstens 2 à 3 jaar de kat uit de boom gekeken.
Kan je echt een hele slaapkamer / bureau volledig naar je zin inrichten?
Of zijn er ook nergens kinderen mee gemoeid?
En is er een plan B voor als het na een half jaar toch niet blijkt te werken?
Kan je terecht bij familie of vrienden?
(Natuurlijk blijf je ingeschreven staan bij de woningbouw. Maar veel kans dat je weer onderaan de wachtlijst begint.)
Ik was met deze achtergrond namelijk niet binnen het jaar gaan samenwonen. En had toch echt minstens 2 à 3 jaar de kat uit de boom gekeken.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
vrijdag 26 juni 2026 om 16:30
Je huidige huis kun je niet betalen, misschien is het een idee om op zoek te gaan naar een kamer of kleine studio voor jezelf waarvan je echt je eigen plek kan maken en wat goed betaalbaar is?
Ik hoor in jouw posts wel echt dat het belangrijk is, dus voor de langere termijn zou ik inzetten op een goed betaalbare plek voor jezelf. De periode dat je op zoek bent, kun je dan overbruggen door even bij hem te wonen.
En op nog langere termijn kunnen samen een huis zoeken waar jij je ook prettig bij voelt.
Ik zou zelf niet in een huis gaan wonen waar ik uit moet zodra iemand me dumpt. In deze huizencrisis is dat niet verstandig, hoe hebben jullie dat geregeld?
Ik hoor in jouw posts wel echt dat het belangrijk is, dus voor de langere termijn zou ik inzetten op een goed betaalbare plek voor jezelf. De periode dat je op zoek bent, kun je dan overbruggen door even bij hem te wonen.
En op nog langere termijn kunnen samen een huis zoeken waar jij je ook prettig bij voelt.
Ik zou zelf niet in een huis gaan wonen waar ik uit moet zodra iemand me dumpt. In deze huizencrisis is dat niet verstandig, hoe hebben jullie dat geregeld?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in