Samenwonen, help

Mijn vriend en ik gaan binnenkort samenwonen. Ik trek bij hem in. Het is voor het eerst dat ik mijn eigen plek opgeef voor een ander.
Ik had er veel zin in, tot ik mijn huurcontract opzegde. Nu zit ik in een constante staat van twijfel en angst. Heb twee paniekaanvallen gehad. Het is vooral de gedachte dat ik mijn vertrouwde plek opgeef. Heb tien jaar in mijn huurhuisje gewoond, het is echt mijn veilige haven. Het huis van mijn vriend is echt een mannenhuis; ruim en kil. Natuurlijk gaan we het meer inrichten naar mijn smaak maar op dit moment voel ik me er niet thuis.
Doordat ik zoveel stress heb van de verhuizing projecteer ik dat op mijn relatie. Ik let op ieder minuscuul dingetje dat minder gaat tussen ons en zie dat zorgt voor extra twijfel. Doe ik hier wel goed aan? Is dit de man waarmee ik oud wil worden? Kan ik niet beter alleen zijn? Etc.
Ik heb een verleden van bindingsangst. Eerste maanden van de relatie waren een uitdaging, na een maand of 8-9 ging het een stuk beter. Nu laait het weer op door dat samenwonen.
Als ik mijn gevoelens naar hem uitspreek snapt hij het niet zo. Hij zegt wel: ik snap dat het spannend is om je eigen plek op te geven, maar je hebt er toch zin in? Je vindt het toch leuk om samen te wonen? Daardoor blokkeer ik want heb het gevoel dat ik mezelf steeds moet verantwoorden. En dan uit ik mn gevoelens helemaal niet meer en krop ik dingen op en ontplof ik op een gegeven moment. Hij weet zich geen raad met mijn buien.
Verder is hij heel lief- dat ik überhaupt mijn plek wil opgeven voor hem is al een goed teken en we zijn de afgelopen maanden onwijs naar elkaar toegegroeid. Ik voel me veilig en rustig bij hem. Maar ook dat laatste slaat nu om in twijfel: wat als het saai wordt? Hebben we wel genoeg lol samen? (We zijn meer knuffelaars dan praters/lachers) Ben ik straks na een halfjaar op hem uitgekeken en ga ik hem en mezelf dan pijn doen?

Pff, hoort samenwonen zo te voelen?