Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
donderdag 23 juli 2026 om 09:47
Het is zeker pittig voor hulpverleners. Ik kan me ook prima voorstellen dat je nee zegt.
Ik heb mijn team van hulpverleners ook expliciet gevraagd of ze dit traject samen met mij aan willen gaan.
Gelukkig was dat een ja.
donderdag 23 juli 2026 om 09:54
Enorm mee eens. Gelukkig kijken ze ook naar bv externe omstandigheden. Puur de aanwezigheid van nog een behandeling is niet genoeg. Want idd, dan kan ik wel 100 worden.June schreef: ↑23-07-2026 09:00Ik zat nog te denken over de moeilijkheid bij het vaststellen van uitzichtloos lijden bij psychische aandoeningen, Almost. Ook omdat je schreef dat het intern bij de GGZ stagneerde.
Een psychiater die vertrokken is bij het Expertisecentrum Euthanasie, vertelt in een interview over de wettelijke zorgvuldigheidseisen waaraan iemand moet voldoen om in aanmerking te komen voor euthanasie. De samenvatting is ongeveer dat het volgens haar mis gaat bij de vertaling van uitzichtloos lijden naar 'uitbehandeld' zijn. Want, je hebt eigenlijk nooit alles geprobeerd binnen de GGZ. Er zijn altijd nog wel andere medicijnen, nieuwe behandelmethoden, etc. Ze geeft aan dat je meer naar het verleden moet kijken dan de toekomst; de overtuiging dat voor deze persoon, met zijn/haar geschiedenis, ziektebeeld, omstandigheden, alles wat degene heeft gedaan om te herstellen, er geen reëele behandelmogelijkheden meer zijn.
In deze zienswijze kan ik me helemaal vinden. Het is een breder verhaal dan alleen maar kijken naar mogelijke behandelingen.
Bij mij is oa mijn leef/ thuissituatie een struikelblok. Ik deed behandeling maar was daar de rest van de week zo enorm door van slag , met heel veel herbelevingen, nachtmerries, paniek en geen netwerk dat dit niet vol te houden was. De behandeling was er dus maar toch .
Ik heb 40 jaar geploeter, het is wel mooi geweest. Hoe verdrietig ik er ook over ben dat het niet gelukt is.
donderdag 23 juli 2026 om 10:00
Ja dat is mijn hond! En zij is heel belangrijk voor mij. Voor haar moet ik een plek gaan zoeken . Zodra ik groen licht heb ga ik daar stappen in zetten. Daar zie ik tegenop. Ik hoop dat ik een hele fijne plek voor haar ga vinden. En dat ze tot nadat ik euthanasie heb gekregen bij mij mag blijven. Dat schijnt voor een huisdier beter te zijn. Ze kan dan zien en ruiken dat ik dood ben.noa schreef: ↑23-07-2026 09:02Ik vind het lastig om iets te schrijven, want ik wil niet één van diegenen zijn die jou (onbewust) kwetst.
Het lijkt me moeilijk om zo’n beslissing te nemen, maar ik denk dat het ook een gevoel van opluchting geeft?
Wel goed dat je erover wilt schrijven, want het wordt tijd dat geestelijk lijden net zo serieus wordt genomen als lichamelijk lijden.
Ik heb een vraag en dat klinkt waarschijnlijk heel banaal, maar ik lees ergens dat je met de hond gaat wandelen. Is dat jouw eigen hond en zo ja, heb je iets voor hem geregeld voor als jij er niet meer bent?
Maar kan ze ergens terecht wat een hele fijne plek is en dat afscheid kan niet zo dan gaat ze eerder. Een fijne plek is prioriteit.
donderdag 23 juli 2026 om 10:21
Fijn dat je zo'n prettige uitvaartverzorger hebt, die ook empathie toont (zoals ik het lees). Ik vind het soms ingewikkeld wanneer iemand zo'n professionele, neutraal-ietwat-treurige uitstraling heeft omdat een al dan niet zwartgallig grapje dan al gauw misplaatst voelt of dat je of de situatie veroordeeld wordt (dit zal zeker ook mijn eigen onzekerheid zijn en in de groef schieten van rekening houden met de ander).Almostdone schreef: ↑23-07-2026 08:12Wat " fijn" dat je nog naar haar uitvaart kon !
Ik ben ook vorm aan het geven aan mijn afscheid. Die is ook niet standaard. Vorige week mijn wensen besproken met uitvaartverzorger. Een heel fijn gesprek en hoe ik het wil kan ! Ik was echt blij na het gesprek.
Was ook hele fijne vrouw.
Ik wil op natuurbegraafplaats begraven worden maar dat js best prijzig. Ik leef van uitkering dus bijbetalen is beperkt. En toen kon het met mijn verzekering. Uitvaartverzorgster had kippenvel. Ik tranen van opl
En wat fijn dat je afscheid kan zoals je voor ogen hebt! Ik gebruik i.p.v. 'uitvaart' ook vaak (en liever) het woord 'afscheid', maar ik bedacht me dat dat misschien verwarrend is omdat er op het moment van de euthanasie ook een vorm van afscheid is. Is dat ook iets waar je het hier over wilt hebben of liever niet? Je zult er ongetwijfeld mee bezig zijn, maar ik kan me ook voorstellen dat het ingewikkeld is gezien wat je schrijft over eenzaamheid.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
donderdag 23 juli 2026 om 17:07
Wat belangrijk en fijn dat ze bij jou vanuit een breder perspectief hebben gekeken. Verdrietig dat je leefsituatie geen basis biedt om op terug te vallen, je veilig te kunnen voelen. Het klinkt als een eenzame worsteling en ook overvraagd worden qua behandeling. Hopelijk vind je hier wat steun en een luisterend oor op de weg die je gaat.Almostdone schreef: ↑23-07-2026 09:54Enorm mee eens. Gelukkig kijken ze ook naar bv externe omstandigheden. Puur de aanwezigheid van nog een behandeling is niet genoeg. Want idd, dan kan ik wel 100 worden.
Bij mij is oa mijn leef/ thuissituatie een struikelblok. Ik deed behandeling maar was daar de rest van de week zo enorm door van slag , met heel veel herbelevingen, nachtmerries, paniek en geen netwerk dat dit niet vol te houden was. De behandeling was er dus maar toch .
Ik heb 40 jaar geploeter, het is wel mooi geweest. Hoe verdrietig ik er ook over ben dat het niet gelukt is.
donderdag 23 juli 2026 om 18:09
Er is een organisatie die speciaal op dit soort situaties gericht is. Ik "ken" ze niet persoonlijk, alleen via google. Misschien is het iets om eens naar te kijken: https://www.slhh.nl/nl/dieren-van-overl ... eke-mensenAlmostdone schreef: ↑23-07-2026 10:00Ja dat is mijn hond! En zij is heel belangrijk voor mij. Voor haar moet ik een plek gaan zoeken . Zodra ik groen licht heb ga ik daar stappen in zetten. Daar zie ik tegenop. Ik hoop dat ik een hele fijne plek voor haar ga vinden. En dat ze tot nadat ik euthanasie heb gekregen bij mij mag blijven. Dat schijnt voor een huisdier beter te zijn. Ze kan dan zien en ruiken dat ik dood ben.
Maar kan ze ergens terecht wat een hele fijne plek is en dat afscheid kan niet zo dan gaat ze eerder. Een fijne plek is prioriteit.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
donderdag 23 juli 2026 om 20:25
Fijn dat je een groep mensen hebt verzameld die je begrijpen.Almostdone schreef: ↑23-07-2026 09:47Het is zeker pittig voor hulpverleners. Ik kan me ook prima voorstellen dat je nee zegt.
Ik heb mijn team van hulpverleners ook expliciet gevraagd of ze dit traject samen met mij aan willen gaan.
Gelukkig was dat een ja.
Ik heb de mooiste gesprekken gehad toentertijd over het leven. Overleven. Het vinden van rust. Hier naar uit kijken. En ook dat ik haar de rust gunde.
Het is ook dat ik een voorstander ben om afscheid te nemen op een humane manier zoals jij dit nu aangaat.
Wanneer iemand suïcide pleegt heeft een omgeving daar ook veel last van.
Maakt het ook erg dapper om vol te houden omdat het zolang moet duren.
vrijdag 24 juli 2026 om 04:10
Ik vind het allejezus knap dat je de moed, energie en het geduld op kan brengen voor dit traject.
Jezelf moeten verantwoorden, weer machteloos zijn in wat anderen over je zullen beslissen. De onzekerheid of het dan,na al die tijd, moeite en energie mag...
Ik hoop voor je dat je snel duidelijkheid krijgt. Dat je tot die tijd meer medicatie kan krijgen, want what the fuck maakt het uit of het verslavend of slecht voor je lever is. Kan je arts of psychiater daar nog mee helpen?
Als het je dagen draaglijk maakt tot je mag gaan, kan extra medicatie misschien helpen.
Ik gun je heel heel veel rust, en een dood zonder hemel of hel, zodat je gewoon voor altijd eindelijk rust hebt.
Jezelf moeten verantwoorden, weer machteloos zijn in wat anderen over je zullen beslissen. De onzekerheid of het dan,na al die tijd, moeite en energie mag...
Ik hoop voor je dat je snel duidelijkheid krijgt. Dat je tot die tijd meer medicatie kan krijgen, want what the fuck maakt het uit of het verslavend of slecht voor je lever is. Kan je arts of psychiater daar nog mee helpen?
Als het je dagen draaglijk maakt tot je mag gaan, kan extra medicatie misschien helpen.
Ik gun je heel heel veel rust, en een dood zonder hemel of hel, zodat je gewoon voor altijd eindelijk rust hebt.
avocadeau wijzigde dit bericht op 24-07-2026 12:22
30.61% gewijzigd
vrijdag 24 juli 2026 om 09:35
Ik zit dus te wachten op uitnodiging voor een gesprek met de second opinion psychiater. Dat duurt weer eens langer dan moet maar nu toch een datum. 11 augustus is het eerste gesprek. Eindelijk.
Dan een tweede gesprek, dan een MDO en dan verslag.
Dan dat afvinken. Met een beetje mazzel kan het eind september / begin oktober rond zijn !
Ik hoop het zo !
Het gaat slecht, echt slecht.
Er is een bizarre situatie met ggz ontstaan wat ik hier niet eens durf te plaatsen want dat gelooft niemand. Lang verhaal kort. Ik zit nu bijna 2 weken zonder zorg en wat de ggz betreft komen daar nog flink wat weken bij. Niet omdat ik iets fout heb gedaan maar 1 van mijn behandelaren is iets vergeten door te geven en de sanctie is voor mij.
Geen crisisdienst, geen begeleiding, minder medicatie. En ik weet echt niet hoe ik dit moet volhouden!
Mijn vaste ambulance begeleider , mijn steun en toeverlaat komt vandaag nog en dan gaat hij 3 weken op vakantie. Meer dan verdient en ik gun hem en zijn vrouw een topvakantie maar hoe moet dat met mij ?
Het zorgt voor veel herbelevingen. Te veel. Doodmoe masr slapen is ook eng.
En dan voel ik ook hoe zwaar het traject is. De onzekerheid, afhankelijk van beslissingen van anderen en steeds de finishlijn verplaatsten en die is nooit mijn kant op.
Zo n actie van de ggz heeft meer impact dan alleen zorg die op pauze gezet is. Het triggert zoveel !
Zie je wel dat hoe iets voor mij is er niet toedoet ! Vroeger zo vaak straf gekregen ( mishandeld ) terwijl ik geen idee had waarom.
Het gevoel van onveiligheid wat weer als een zware deken over mij heenligt.
Ik ga zo met mijn hond wandelen. En dan ziet niemand iets, ik groet, maak ern praatje of een grapje . Mensen denken hooguit dat ik kort nachtje heb gehad.
En ik weet nooit of dat nou fijn of niet fijn is dat niemand weet hoe ik me voel.
Ik ga maar ff ronde met hond doen .
Fijne dag allemaal !
Dan een tweede gesprek, dan een MDO en dan verslag.
Dan dat afvinken. Met een beetje mazzel kan het eind september / begin oktober rond zijn !
Ik hoop het zo !
Het gaat slecht, echt slecht.
Er is een bizarre situatie met ggz ontstaan wat ik hier niet eens durf te plaatsen want dat gelooft niemand. Lang verhaal kort. Ik zit nu bijna 2 weken zonder zorg en wat de ggz betreft komen daar nog flink wat weken bij. Niet omdat ik iets fout heb gedaan maar 1 van mijn behandelaren is iets vergeten door te geven en de sanctie is voor mij.
Geen crisisdienst, geen begeleiding, minder medicatie. En ik weet echt niet hoe ik dit moet volhouden!
Mijn vaste ambulance begeleider , mijn steun en toeverlaat komt vandaag nog en dan gaat hij 3 weken op vakantie. Meer dan verdient en ik gun hem en zijn vrouw een topvakantie maar hoe moet dat met mij ?
Het zorgt voor veel herbelevingen. Te veel. Doodmoe masr slapen is ook eng.
En dan voel ik ook hoe zwaar het traject is. De onzekerheid, afhankelijk van beslissingen van anderen en steeds de finishlijn verplaatsten en die is nooit mijn kant op.
Zo n actie van de ggz heeft meer impact dan alleen zorg die op pauze gezet is. Het triggert zoveel !
Zie je wel dat hoe iets voor mij is er niet toedoet ! Vroeger zo vaak straf gekregen ( mishandeld ) terwijl ik geen idee had waarom.
Het gevoel van onveiligheid wat weer als een zware deken over mij heenligt.
Ik ga zo met mijn hond wandelen. En dan ziet niemand iets, ik groet, maak ern praatje of een grapje . Mensen denken hooguit dat ik kort nachtje heb gehad.
En ik weet nooit of dat nou fijn of niet fijn is dat niemand weet hoe ik me voel.
Ik ga maar ff ronde met hond doen .
Fijne dag allemaal !
vrijdag 24 juli 2026 om 09:47
vrijdag 24 juli 2026 om 10:09
Geen domme vraag opzich maar huisarts wil zich niet bemoeien met " beleid " van ggz. En zo heeft iedereen redenen om niets te doen.MissUnderstood schreef: ↑24-07-2026 09:47Wat ellendig, Almostdone, die situatie met GGZ. Gezien het traject waar je al in zit en het feit dat de ambulante begeleider op het punt staat op vakantie te gaan: kan de huisarts niet ingrijpen? Minder medicatie lijkt me nogal onwenselijk.
Misschien stel ik wel een heel domme vraag, maar toch.
En wat mijn huisarts betreft die wil het liefst dat ik geen medicatie meer gebruik . Tja, als het niet nodig is ik ook maar al ga ik knetterverslaafd mijn graf in dan is dat ook prima. Mijn maatstaf is dat ik het moet kunnen volhouden. En als dat door medicatie te nemen is dan is dat oke voor mij.
Mijn huisarts werkt niet op vrijdag en ook zij gaat op vakantie, 4 weken.
Ik vraag me inmiddels af of ze een groepsreis doen samen
vrijdag 24 juli 2026 om 10:36
Dank voor je reactie !
Ik heb, nou ja had, hulpverleners met verschillende disciplines en van verschillende organisaties. Samenwerken en de client de regie was het idee. Klinkt prachtig en een tijdje was het ook prachtig. Goede taakverdeling, en de zorg liep.
Maar als ik in crisis raak en herbelevingen te vaak en heftig worden , slapen slecht gaat, behoefte aan borging groot is dan ontstaat er iets geks bij de ggz.
Er is ineens geen team meer. Ambulant begeleider krijgt geen antwoord op mails, terugbelverzoeken gaan ze niet op in. En binnen de ggz kijken ze naar elkaar wie er iets zou moeten doen, gaan daar eindeloos over overleggen maar doen niets. Ik ga al harder gillen, boos, paniek , niet gehoord, enz en naar mij reageert ook niemand meer of ze verwijzen naar de Ambulant begeleider.
Dan komt de ggz , vaak na weken of maanden , met het idee om een keer af te spreken om te kijken wat er beter kan en dat de neuzen weer dezelfde kant opgaan. Tijdens zo n overleg hoor ik vooral dat het heel jammer is dat het zo is gelopen maar....
Ik heb, voor ik een account had tijden meegelezen en ook topic waar jij schrijft. Veel herkenning , bij jou qua gevoel. De trauma s liggen op een heel ander vlak maar hoe het nu is is erg herkenbaar.
De wens om niet meer wakker te worden.. check. Een hartstilstand.. dat zou nog eens mazzel zijn een vrachtwagenchauffeur die niet goed uitkeek en mij dood zou rijden.
Dood maar niet door eigen toedoen.
Jij hebt een gezin , werk, een sociaal netwerkje. Dat maakt de keuze om bv euthanasie traject te starten misschien wel lastiger al is dat ook negatief gezegd. Ze zijn ook jje reden om wel te leven.
Tot 7 jaar geleden woonde mijn zoon bij mij. Mijn leven was niet geweldig , soms zelfs best pittig maar ik had een reden om te leven. Ook een sociaal netwerk. Hele simpele dingen maar ff bij iemand een bakje doen, keer naar bioscoop, wandelen, enz. Dat was te doen .
Toen door ouderverstoting mijn zoon weg was leverde dat ansich al veel verdriet enz op maar het heeft ook een flink aantal trauma s wakker gemaakt.
En toen haakte de een na de ander af. En dat was zeker niet allemaal de schuld van die mensen. Maar dat is wel mijn breekpunt geweest.
Weet je hoe ik jou zie ?
Een intelligente, warme, humorvolle , liefdevolle, sterke, wijze vrouw. Dat zie ik eerst.
Daarna ook een beschadigde vrouw die veel te veel heeft meegemaakt en daar zoveel last van heeft. Wat logisch is !! Maar ook zo verdrietig.
Soms, als ik bozig ben dan denk ik wel eens, als kind , en ook volwassene heb ik dingen meegemaakt die mijn leven onveilig, onaangenaam en simpelweg naar heeft gemaakt en nu moet ik er nog weer mee dealen. Gevoel van oneerlijk, de daders gaan vrijuit en ik krijg straf.
Ik heb, nou ja had, hulpverleners met verschillende disciplines en van verschillende organisaties. Samenwerken en de client de regie was het idee. Klinkt prachtig en een tijdje was het ook prachtig. Goede taakverdeling, en de zorg liep.
Maar als ik in crisis raak en herbelevingen te vaak en heftig worden , slapen slecht gaat, behoefte aan borging groot is dan ontstaat er iets geks bij de ggz.
Er is ineens geen team meer. Ambulant begeleider krijgt geen antwoord op mails, terugbelverzoeken gaan ze niet op in. En binnen de ggz kijken ze naar elkaar wie er iets zou moeten doen, gaan daar eindeloos over overleggen maar doen niets. Ik ga al harder gillen, boos, paniek , niet gehoord, enz en naar mij reageert ook niemand meer of ze verwijzen naar de Ambulant begeleider.
Dan komt de ggz , vaak na weken of maanden , met het idee om een keer af te spreken om te kijken wat er beter kan en dat de neuzen weer dezelfde kant opgaan. Tijdens zo n overleg hoor ik vooral dat het heel jammer is dat het zo is gelopen maar....
Ik heb, voor ik een account had tijden meegelezen en ook topic waar jij schrijft. Veel herkenning , bij jou qua gevoel. De trauma s liggen op een heel ander vlak maar hoe het nu is is erg herkenbaar.
De wens om niet meer wakker te worden.. check. Een hartstilstand.. dat zou nog eens mazzel zijn een vrachtwagenchauffeur die niet goed uitkeek en mij dood zou rijden.
Dood maar niet door eigen toedoen.
Jij hebt een gezin , werk, een sociaal netwerkje. Dat maakt de keuze om bv euthanasie traject te starten misschien wel lastiger al is dat ook negatief gezegd. Ze zijn ook jje reden om wel te leven.
Tot 7 jaar geleden woonde mijn zoon bij mij. Mijn leven was niet geweldig , soms zelfs best pittig maar ik had een reden om te leven. Ook een sociaal netwerk. Hele simpele dingen maar ff bij iemand een bakje doen, keer naar bioscoop, wandelen, enz. Dat was te doen .
Toen door ouderverstoting mijn zoon weg was leverde dat ansich al veel verdriet enz op maar het heeft ook een flink aantal trauma s wakker gemaakt.
En toen haakte de een na de ander af. En dat was zeker niet allemaal de schuld van die mensen. Maar dat is wel mijn breekpunt geweest.
Weet je hoe ik jou zie ?
Een intelligente, warme, humorvolle , liefdevolle, sterke, wijze vrouw. Dat zie ik eerst.
Daarna ook een beschadigde vrouw die veel te veel heeft meegemaakt en daar zoveel last van heeft. Wat logisch is !! Maar ook zo verdrietig.
Soms, als ik bozig ben dan denk ik wel eens, als kind , en ook volwassene heb ik dingen meegemaakt die mijn leven onveilig, onaangenaam en simpelweg naar heeft gemaakt en nu moet ik er nog weer mee dealen. Gevoel van oneerlijk, de daders gaan vrijuit en ik krijg straf.
almostdone wijzigde dit bericht op 24-07-2026 14:57
19.94% gewijzigd
vrijdag 24 juli 2026 om 10:37
Ik zit niet zonder medicatie hoor maar ophoging zou zeer gewenst zijn.noglangnietjarig schreef: ↑24-07-2026 10:24Is de weekendarts nog een idee om aan medicatie te komen?
Sterkte, ook met het traject waar je inzit, ik hoop voor je op een beslissing die jij zo graag wil.
vrijdag 24 juli 2026 om 10:58
Liefste Almostdone, je doet me wel lachen met uitspraken als "ik trek na een paar uur de winegum uit iemands handen" en "ik heb er wel eens zonder advies extra medicatie ingemikt" of "misschien zijn ze samen op vakantie" 
.
Je humor heb je dus, ondanks alles, niet verloren.
Ik kan je niet helpen, enkel (onder)steunen in jouw proces. Ik kan me ook niet inbeelden hoe jij je moet voelen.
Mocht je zin hebben in een gezamenlijke wandeling met de hond - de onze is dit jaar gestorven - dan wil ik wel een keertje langskomen met een luisterend oor. Ik ben zelf en zelfs 60+ en woon in het verre buitenland, België genaamd (alleen hoop ik niet dat je in Friesland woont).
.Je humor heb je dus, ondanks alles, niet verloren.
Ik kan je niet helpen, enkel (onder)steunen in jouw proces. Ik kan me ook niet inbeelden hoe jij je moet voelen.
Mocht je zin hebben in een gezamenlijke wandeling met de hond - de onze is dit jaar gestorven - dan wil ik wel een keertje langskomen met een luisterend oor. Ik ben zelf en zelfs 60+ en woon in het verre buitenland, België genaamd (alleen hoop ik niet dat je in Friesland woont).
vrijdag 24 juli 2026 om 11:02
Als mijn kinderen tegen me opgezet worden zou ik ook mijn motivatie totaal kwijt zijn inderdaad.
Maar daarnaast ga ik niet het lef en geduld hebben om een traject als het jouwe in te gaan.
Ik heb dus alleen maar ontzettend veel respect voor hoe jij dit doet.
voor je zoon. Wat moet dat vreselijk zijn.
En het gezeik met de GGZ.. de losse mensen kunnen echt fantastisch zijn, maar de bureaucratie waar ze in vast zitten kan de boel zoveel erger maken.
Fijn dat je nu iig wel medicatie hebt. Verslaving is momenteel je minste probleem.
Alsof ze bij een terminale patiënt zeggen 'nee, u krijgt niet teveel morfine, want dat is verslavend.'
Ehhhh boeien? Je gaat (hopelijk) sterven en moet het tot die tijd volhouden.
Ik vind het lief wat je schrijft.
Maar daarnaast ga ik niet het lef en geduld hebben om een traject als het jouwe in te gaan.
Ik heb dus alleen maar ontzettend veel respect voor hoe jij dit doet.
voor je zoon. Wat moet dat vreselijk zijn. En het gezeik met de GGZ.. de losse mensen kunnen echt fantastisch zijn, maar de bureaucratie waar ze in vast zitten kan de boel zoveel erger maken.
Fijn dat je nu iig wel medicatie hebt. Verslaving is momenteel je minste probleem.
Alsof ze bij een terminale patiënt zeggen 'nee, u krijgt niet teveel morfine, want dat is verslavend.'
Ehhhh boeien? Je gaat (hopelijk) sterven en moet het tot die tijd volhouden.
Ik vind het lief wat je schrijft.
vrijdag 24 juli 2026 om 11:59
Bezie vooral wat je hierover kwijt wil, ik ben gewoon ongermd benieuwd.Almostdone schreef: ↑24-07-2026 09:35Ik zit dus te wachten op uitnodiging voor een gesprek met de second opinion psychiater. Dat duurt weer eens langer dan moet maar nu toch een datum. 11 augustus is het eerste gesprek. Eindelijk.
Hoe ziet zo'n gesprek eruit, Almostdone, moet je je hele doopzeel opnieuw lichten? Lezen zij eerst jouw dossier of hebben zij een zgn blank canvas voor zich dat jij compleet in moet vullen door alle zwaarte opnieuw op te diepen? Is er ook iemand bij dat gesprek die jouw verhaal onderstreept?
Wat rot te lezen dat het zo enorm zwaar is nu!
vrijdag 24 juli 2026 om 12:19
Gesprek heb ik alleen. Als het goed is heeft hij mijn dossier doorgelezen.Sebedeüs schreef: ↑24-07-2026 11:59Bezie vooral wat je hierover kwijt wil, ik ben gewoon ongermd benieuwd.
Hoe ziet zo'n gesprek eruit, Almostdone, moet je je hele doopzeel opnieuw lichten? Lezen zij eerst jouw dossier of hebben zij een zgn blank canvas voor zich dat jij compleet in moet vullen door alle zwaarte opnieuw op te diepen? Is er ook iemand bij dat gesprek die jouw verhaal onderstreept?
Wat rot te lezen dat het zo enorm zwaar is nu!e
Hoe het gesprek zal gaan weet ik niet echt. Hij gaat toetsen of ik wilsbekwaam ben. Zal hij wel zijn methode voor hebben. En hij gaat in gesprek in hoeverre er nog behandeling mogelijk is. En ik zal vast ook moeten motiveren waarom ik euthanasie wil en behandeling voor mij geen optie meer is.
Ik ben niet bang voor het kunnen motiveren, dat kan ik wel, het spannende is voor mij vooral dat ik niet weet hoe hij beoordeeld.
En wat ik ook spannend vind . Ik kan verbaal best sterk overkomen en een goed verhaal houden. Dan lijk ik sterk. Maar ben het niet en zo ben ik regelmatig overschat of is mijn problematiek/ lijden onderschat.
Soms heb ik het idee dat een psychiater meer kan met " weet ik niet" dan met een duidelijke analyse.
Wat misschien in mijn voordeel is is dat de psychiater die mij gaat toetsen in een werkgroep zit pro euthanasie. Maar voor zelfde geld is hij daarom juist strenger .
vrijdag 24 juli 2026 om 12:21
Jeetje wat lief dat je de moeite neemt om dat te zeggen. Dat raakt mij dan weer.
Dankjewel voor je reactie.
En dat je niet mijn het post gequote hebt.
Ook dat raakt me, dat je daar (misschien onbewust) rekening mee gehouden hebt.
vrijdag 24 juli 2026 om 12:24
Nee, niet onbewust.
Getver, ik zit hier gewoon met de tranen in mijn ogen. Jullie moed, jullie pijn, jullie verdriet, jullie strijd. Het zou niet moeten mogen en toch is het aan de orde van de dag. De kracht straalt door het scherm heen van jullie die zo moeten lijden. Het woord powervrouw (of nee, mens, dat is eerlijker) krijgt voor mij een compleet nieuwe betekenis.
Getver, ik zit hier gewoon met de tranen in mijn ogen. Jullie moed, jullie pijn, jullie verdriet, jullie strijd. Het zou niet moeten mogen en toch is het aan de orde van de dag. De kracht straalt door het scherm heen van jullie die zo moeten lijden. Het woord powervrouw (of nee, mens, dat is eerlijker) krijgt voor mij een compleet nieuwe betekenis.
vrijdag 24 juli 2026 om 14:55
Ik ga mijn quote van jou ff aanpassen. Ik had er niet bij nagedacht, sorry.
vrijdag 24 juli 2026 om 15:07
Net de post over gesprekken bij second opinion psychiater binnen .
Tegenvaller, het was eerst 1 gesprek, verscherpte regels dus naar 2 gesprekken. Balen want extra tijd dus nog langer traject. Zijn het er 3 geworden en tussen gesprek 2 en 3 zit een maand.
Please.. ik wil echt voor december dood! Liefst voor november maar iig voor december.
Mijn ambulant begeleider is paar uurtjes geweest. Was fijn! Nog ff wezen snacken bij een snackbar. Stuk serieus maar ook over zijn vakantie . Wat is het een fijne man ! We hebben echt een fijne klik. Mensen vragen wel eens of ik verliefd ben. Of er iets speelt tussen ons. Nee absoluut niet ! Hij is al heel lang bij zijn vrouw en ook als ik zou willen zou ik geen schijn van kans maken denk ik.
Maar wel een klik. Bepaalde humor die we delen. Bekvechten als een getrouwd stel zonder de goedmaakseks
We zijn close maar niet te close . Hij is begeleider en ik client.
Crisisdienst zou ik mogen bellen .. dat is mondeling met begeleider afgesproken maar in rapportage staat dat niet. Crisisdienst volgt de rapportage , wat weer handig geregeld.
Tegenvaller, het was eerst 1 gesprek, verscherpte regels dus naar 2 gesprekken. Balen want extra tijd dus nog langer traject. Zijn het er 3 geworden en tussen gesprek 2 en 3 zit een maand.
Please.. ik wil echt voor december dood! Liefst voor november maar iig voor december.
Mijn ambulant begeleider is paar uurtjes geweest. Was fijn! Nog ff wezen snacken bij een snackbar. Stuk serieus maar ook over zijn vakantie . Wat is het een fijne man ! We hebben echt een fijne klik. Mensen vragen wel eens of ik verliefd ben. Of er iets speelt tussen ons. Nee absoluut niet ! Hij is al heel lang bij zijn vrouw en ook als ik zou willen zou ik geen schijn van kans maken denk ik.
Maar wel een klik. Bepaalde humor die we delen. Bekvechten als een getrouwd stel zonder de goedmaakseks
We zijn close maar niet te close . Hij is begeleider en ik client.
Crisisdienst zou ik mogen bellen .. dat is mondeling met begeleider afgesproken maar in rapportage staat dat niet. Crisisdienst volgt de rapportage , wat weer handig geregeld.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in