misofonie

Mijn dochter heeft het ook (21)..moeder ook..maar ik vind ,ja je kunt er rekening mee houden en niet express triggeren . Sommige geluiden waar kijk dochter al op triggert hoor ik niet eens en je kunt niet iedereen stilhouden of niet laten eten..

Vriendinnetje van jongste heeft het ook .toen ze nog in groep 3 zaten ,heeft een meisje wat naast dat vriendinnetje zat iets onbewust getriggerd en kreeg uit woede door de misofonie een potlood in haar geramd.Maar zij hoorde ook als iemand een appel at op een hele grote afstand.Heeft gelukkig hulp gekregen en gaat nu uit de situatie .

Het is heel lastig omdat diegene die jou triggert dit echt niet bewust doet .

Dan ga jij tijdens het eten even apart zitten?

Als iemand die dit zelf heeft: ik vind het echt een beetje heel erg ver gaan dat een hele familie zich aan jou moet aanpassen. Ook niet erg realistisch.

Nu heb ik nooit het niveau bereikt waarop ik iemand fysiek heb aangevallen (op de kleuterschool zat ik dan met mijn handen over de oren keihard liedjes te zingen om het gesmak, geslurp en gesnuif tijdens kluiven van anderen niet te hoeven horen) maar ik heb wel altijd het uitgangspunt dat ik de afwijking ben in gezelschap. Ik ben dus de persoon die moet zorgen voor oordoppen op maat/strategisch positioneren in de buurt van een geluidsbox (restaurant bv)/man als menselijke buffer inzetten bij plaatsnemen/etc. Gelukkig zijn er ook altijd voldoende collega’s geweest die gewoon netjes kunnen eten dus altijd ‘buffers’ gevonden bij onvermijdelijke etentjes.

En soms betekent het ook gewoon dat ik met bepaalde mensen echt niet aan één tafel ga zitten. Omdat ik weet dat ik na twee minuten moeten aanhoren hoe iemand hapt naar adem tijdens het naar binnenschuiven van te grote stukken en dat met half openhangende bek vervolgens gaat kauwen, ik bijna in staat ben iemand met zijn/haar hijgende en smakkende smoelwerk vol voorover op de tafel te klappen. Dat soort woede inhouden, de afkeer verbergen, het kost bakken met energie. Dus dan liever een lulsmoes waarom ik weer niet kan blijven eten. Of waarom ik liever meehelp met dingen zoals rondgaan met hapjes.

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 00:19

Ik heb het idee dat éen van mijn neefjes het wel opzettelijk doet, omdat hij bepaalde eetgeluiden maakt en dan naar mij kijkt en er ook bij gaat lachen. En mijn nichtje eet totaal niet netjes, laatst zaten we pasta te eten en de saus droop van haar mondhoeken af en ook praten met volle mond. Ik ben toen uit mijn slof geschoten maar de volgende keer is het toch altijd weer hetzelfde

Of je neefje weet zich geen houding te geven….

Hoe oud zijn de kinderen?

Sisi schreef: ↑

08-09-2026 00:19

Ik heb het idee dat éen van mijn neefjes het wel opzettelijk doet, omdat hij bepaalde eetgeluiden maakt en dan naar mij kijkt en er ook bij gaat lachen. En mijn nichtje eet totaal niet netjes, laatst zaten we pasta te eten en de saus droop van haar mondhoeken af en ook praten met volle mond. Ik ben toen uit mijn slof geschoten maar de volgende keer is het toch altijd weer hetzelfde

Dus er zijn ook volwassen die het triggeren, maar je verwacht van een kind dat ze
1. Begrijpen wat het is
2. Netjes eten

Tja, is dat realistisch? Een kind is motorisch sowieso niet hetzelfde als een volwassen, dus waarom verwacht je dat ze zich zo gedragen?

Ik zou gewoon lekker thuis eten als ik jou was, want volgens mij ben jij (als gast) geen leuk gezelschap op deze manier

Als moeder van een zoon die misofonie heeft:
Aan tafel is het lange tijd niet gezellig geweest. We hebben ook echt ons best gedaan, maar eten maakt nu eenmaal geluid. Hij heeft zelfs een hekel aan zijn eigen gesmak en kauwt dus bijna niet en slikt t heel door.
Hij heeft het met name met zijn naaste familie.
Collegas vind hij minder smakken en kan ie beter handelen. In bv een ruimte met rumoer , bv restaurant, dan heeft ie geen last.
Ik heb al vaker aangegeven dat ie ook zijn koptelefoon op mag doen. Maar dat doet ie dan ook niet.
Het is heel lastig voor anderen om rekening te houden met jouw misofonie, Jij bent degene met het ‘probleem’. Je kunt niet van anderen verwachten als ze normaal eten dat ze zonder kauwen of geluid hun eten doorslikken.
Dus doe wat je zelf kan doen, zet een koptelefoon op, zet de radio aan, zit niet naast fe grootste smakker. Of kom op andere momenten op bezoek en niet tijdens het eten. En probeer t los te laten ipv jezelf op te fokken. En je kunt niet verwachten dat een kind net zo netjes eet als een volwassene.
Mijn zoon woont inmiddels op zichzelf en kan het nu makkelijker naast zich neerleggen als hij bij ons eet. Hij vind dat we nog steeds vieze geluiden maken maar De afstand doordat ie nu vaker alleen thuis eet en af en toe bij ons heeft hem milder daarin gemaakt.

Ik vind dat jij jezelf wel heel erg centraal stelt. Iedereen moet zich maar aanpassen en zelfs van kinderen verwacht je netjes eten en schiet je uit je slof.

Lekker thuis blijven en met een psycholoog een behandeling aangaan, zo wordt het voor niemand gezellig.

Doe een koptelefoon op en kijk weg van de kinderen. Of ga apart eten. Jouw verwachtingen zijn helaas onrealistisch