Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
donderdag 24 september 2026 om 17:09
Ik had veel liever een draagbaar leven gehad. Niet geweldig , fijn, super, prachtig maar draagbaar en dat is niet gelukt.Aapmetwifi schreef: ↑24-09-2026 16:39De andere kant voelen als in dat je er ook veel moeite mee hebt om het leven te laten vanwege wat je is aangedaan?
Ondanks 39 jaar knokken is het niet gelukt.
In die zin hebben de daders gewonnen. Ik heb zolang mensen wel zien leven. Ik wilde dat ook ! Nogmaals geen onrealistisch euforisch leven maar " gewoon" . Niet alleen . Werken , betekenis hebben . En dat ga ik definitief niet meemaken . En daar ben ik echt diep verdrietig om.
Maar wel echt opgelucht en blij dat ik wel mag stoppen met lijden.
Does it makes sense?
donderdag 24 september 2026 om 17:12
Ha ja daar schrijf ik ook sinds kort en mijn laatste post geeft nogal wat reacties !
En weekendje aan zee... ik heb er echt zin in !
donderdag 24 september 2026 om 18:07
Yes it does. Hoewel ik niet het diepe verlangen heb om er niet meer "te zijn", vliegt het idee dat ik nog jaren verder moet, me regelmatig aan.Almostdone2 schreef: ↑24-09-2026 17:09Ik had veel liever een draagbaar leven gehad. Niet geweldig , fijn, super, prachtig maar draagbaar en dat is niet gelukt.
Ondanks 39 jaar knokken is het niet gelukt.
In die zin hebben de daders gewonnen. Ik heb zolang mensen wel zien leven. Ik wilde dat ook ! Nogmaals geen onrealistisch euforisch leven maar " gewoon" . Niet alleen . Werken , betekenis hebben . En dat ga ik definitief niet meemaken . En daar ben ik echt diep verdrietig om.
Maar wel echt opgelucht en blij dat ik wel mag stoppen met lijden.
Does it makes sense?
Het gevoel van spijt (geen zelfmedelijden) dat het leven nooit (echt) fijn was, en het waarschijnlijk ook nooit zal worden.
Ik ben heus dankbaar dat ik geen schulden heb, een WIA uitkering, een fijn huisje in een fantastidche stad, en een lieve kat. En ik kan soms oprecht genieten van kleine dingen.
Maar het is bijna altijd of ik de wereld, andere mensen, aanschouw als door een dikke glazen wand. Zou graag meedoen, maar weet niet hoe. Ik weet gewoon niet goed hoe dat moet, leven.
Delulu
donderdag 24 september 2026 om 18:12
Ik typeer dat altijd als "het leven lijkt een maatje te groot". Ik denk dat mijn kinderen dat ervaren en zelf voel ik het ook wel eens zo, alsof het feestje altijd elders gevierd wordt, alsof het één groot toneelstuk is.
Ik ben niet ongelukkig en ik heb clubjes om me heen waar ik werkelijk bij hoor maar ik heb geen grote "levenshang". Beetje dubbel.
AlmostDone, ik heb je een PB gestuurd.
donderdag 24 september 2026 om 18:55
Hey lieve AD wat fijn dat je toestemming hebt. Ik vind het argument dat jij dood wil en andere mensen zonder het te willen dood gaan, niet terecht. Jij gaat net zo goed dood aan een ernstige ziekte. Ik geloof erin dat niemand op de wereld komt om dood te willen. Daar is een reden voor, dat je dat al zo lang wil.
Het is mooi om hier met je mee te mogen lezen (en op threads inderdaad haha). Ik gun je nog 2 hele mooie maanden en dan een rustige reis.
Oh, in onze familie is trouwens het algemene idee dat als er een hemel is, daar geen tijd is. Oftewel, daar is iedereen al. Dus ook je zoon. Ik weet niet of dat helpt, ik hoop het wel.
Het is mooi om hier met je mee te mogen lezen (en op threads inderdaad haha). Ik gun je nog 2 hele mooie maanden en dan een rustige reis.
Oh, in onze familie is trouwens het algemene idee dat als er een hemel is, daar geen tijd is. Oftewel, daar is iedereen al. Dus ook je zoon. Ik weet niet of dat helpt, ik hoop het wel.
donderdag 24 september 2026 om 19:07
Herkenbaar....
Almost, ik zit even bij je en vier met jou dit goede nieuws van vandaag.
Eindelijk is de onzekerheid voor je voorbij. Er zal veel door je heengaan, denk ik zo.
Heel veel liefs voor jou op deze bijzondere dag.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 24 september 2026 om 19:08
Ik snap dat je daar zo verdrietig om bent en het breekt echt mijn hart om te horen dat je je zo moet voelen nadat je zoveel onrecht is aangedaan.Almostdone2 schreef: ↑24-09-2026 17:09Ik had veel liever een draagbaar leven gehad. Niet geweldig , fijn, super, prachtig maar draagbaar en dat is niet gelukt.
Ondanks 39 jaar knokken is het niet gelukt.
In die zin hebben de daders gewonnen. Ik heb zolang mensen wel zien leven. Ik wilde dat ook ! Nogmaals geen onrealistisch euforisch leven maar " gewoon" . Niet alleen . Werken , betekenis hebben . En dat ga ik definitief niet meemaken . En daar ben ik echt diep verdrietig om.
Maar wel echt opgelucht en blij dat ik wel mag stoppen met lijden.
Does it makes sense?
Ik zou willen dat je daders konden ervaren wat ze aangericht hebben. Het voelt zo oneerlijk allemaal
Maar jij kiest je eigen weg, je komt sterk over en ik zie het niet alsof je verslagen bent. Je wil van je trauma af en daar heb je meer dan alles aan gedaan om voor elkaar te krijgen. Je bent eerlijk naar jezelf toe dat je dit leven niet meer wilt zoals het nu gaat.
donderdag 24 september 2026 om 20:31
Dat is waar ook, de 5e dimensie, mocht het allemaal bestaan idd.HeavyHeart schreef: ↑24-09-2026 18:55
Oh, in onze familie is trouwens het algemene idee dat als er een hemel is, daar geen tijd is. Oftewel, daar is iedereen al. Dus ook je zoon. Ik weet niet of dat helpt, ik hoop het wel.
Waar zouden we zijn zonder beroepsgeheim.
donderdag 24 september 2026 om 21:11
Ik ben heel blij voor je, en ook heel verdrietig. Het klinkt niet als heel spectaculaire wensen of verwachtingen die je van het leven had. Ik vind het heel verdrietig dat die toch niet zijn uitgekomen.
Heb je er eigenlijk wel eens over nagedacht om je sociale netwerk van 7 jaar geleden weer op te pakken?
Ik denk namelijk dat mensen ook echt wel begrip kunnen hebben voor een getraumatiseerde vriendin. En wat er ook is gebeurd zal ook wel weer zijn gezakt bij iedereen.
Heb je er eigenlijk wel eens over nagedacht om je sociale netwerk van 7 jaar geleden weer op te pakken?
Ik denk namelijk dat mensen ook echt wel begrip kunnen hebben voor een getraumatiseerde vriendin. En wat er ook is gebeurd zal ook wel weer zijn gezakt bij iedereen.
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
donderdag 24 september 2026 om 21:27
Wat ben ik blij voor je dat je wens eindelijk is ingewilligd! Gepaste vreugde 
Het lijden stopt en je krijgt eindelijk rust straks. Geen pijn meer.
Ik hoop dat je laatste weken enigszins 'fijn' zijn, met een mooi stormachtig weekend aan zee! En alles wat je nog wenst.
Ik mag ook graag denken dat je zoon altijd bij je zal blijven, waar dan ook. Jullie zijn hoe dan ook verwand, altijd en overal
Het lijden stopt en je krijgt eindelijk rust straks. Geen pijn meer.Ik hoop dat je laatste weken enigszins 'fijn' zijn, met een mooi stormachtig weekend aan zee! En alles wat je nog wenst.
Ik mag ook graag denken dat je zoon altijd bij je zal blijven, waar dan ook. Jullie zijn hoe dan ook verwand, altijd en overal
donderdag 24 september 2026 om 21:49
Sterker nog, gedaan. Dat was geen slimme actie wat mijn zelfbeeld betreft. Met 1 heb ik nu wel wat contact maar zij zit midden in een medisch traject die al haar energie opslurpt en wat er dan nog is besteed ze , logisch, aan haar gezin en andere dierbaren. Ik sta niet in dat lijstje. Dat is géén verwijt! Het contact is beperkt .Sfinx schreef: ↑24-09-2026 21:11Ik ben heel blij voor je, en ook heel verdrietig. Het klinkt niet als heel spectaculaire wensen of verwachtingen die je van het leven had. Ik vind het heel verdrietig dat die toch niet zijn uitgekomen.
Heb je er eigenlijk wel eens over nagedacht om je sociale netwerk van 7 jaar geleden weer op te pakken?
Ik denk namelijk dat mensen ook echt wel begrip kunnen hebben voor een getraumatiseerde vriendin. En wat er ook is gebeurd zal ook wel weer zijn gezakt bij iedereen.
Verder 2 die zeiden dat ze heel graag weer contact wilden maar steeds te druk om af te spreken. Weer géén prioriteit .
En een vriendin waar ik 30 jaar bevriend mee was en echt close mee was heeft mijn bericht gelezen en nul reactie gegeven.
En 2 die aangaven géén bejoefte aan contact te willen.
Dus niet erg succesvol. En dat kan aan van alles liggen , ook aan mij .
donderdag 24 september 2026 om 21:54
Mijn zoon zit vast in mijn hart en daar kan niemand iets aan veranderen! Ik geloof niet in iets na de dood. Maar als er dan iets is dan wil ik hem moed en vertrouwen geven als er momenten zijn als hij dit nodig heeft.MajadeB schreef: ↑24-09-2026 21:27Wat ben ik blij voor je dat je wens eindelijk is ingewilligd! Gepaste vreugde
Ik hoop dat je laatste weken enigszins 'fijn' zijn, met een mooi stormachtig weekend aan zee! En alles wat je nog wenst.
Ik mag ook graag denken dat je zoon altijd bij je zal blijven, waar dan ook. Jullie zijn hoe dan ook verwand, altijd en overal
Pfff dit komt ff binnen. Niet erg !
donderdag 24 september 2026 om 21:57
donderdag 24 september 2026 om 22:24
Almostdone2 schreef: ↑24-09-2026 21:54Mijn zoon zit vast in mijn hart en daar kan niemand iets aan veranderen! Ik geloof niet in iets na de dood. Maar als er dan iets is dan wil ik hem moed en vertrouwen geven als er momenten zijn als hij dit nodig heeft.
Pfff dit komt ff binnen. Niet erg !
Jouw zoon zit daar
voor altijd. En je gaat het meemaken, wat je voor je hem kan doen 
Ik weet het ook allemaal niet natuurlijk, maar ik (heb het ge-)voel dat mijn vader altijd bij me was en mij liefde, steun en kracht gaf in alle fases in mijn leven wanneer ik het nodig had (toen ie niet meer fysiek hier was dus)
Echte liefde is voor altijd
vrijdag 25 september 2026 om 01:44
Mooi en voor mij herkenbaar verwoord. Wat fijn, Almostdone, dat het nu definitief en gepland is. Dat biedt perspectief en daarmee denk ik veel rust.DG2015 schreef: ↑24-09-2026 13:51Gefeliciteerd, Almostdone!
Hoewel het verdrietig is dat je niet meer positiviteit in het leven hebt ervaren, is dit onder de omstandigheden het beste resultaat. Ik begrijp heel goed dat je opgelucht bent en dit gevierd hebt: er is naar je geluisterd en men bevestigt wat jij ervaart. En je hebt je leven in eigen handen en er is je een waardig einde gegund.
a.k.a. canis-dinges
vrijdag 25 september 2026 om 10:09
He, nou dat is ook frustrerend zeg!Almostdone2 schreef: ↑24-09-2026 21:49Sterker nog, gedaan. Dat was geen slimme actie wat mijn zelfbeeld betreft. Met 1 heb ik nu wel wat contact maar zij zit midden in een medisch traject die al haar energie opslurpt en wat er dan nog is besteed ze , logisch, aan haar gezin en andere dierbaren. Ik sta niet in dat lijstje. Dat is géén verwijt! Het contact is beperkt .
Verder 2 die zeiden dat ze heel graag weer contact wilden maar steeds te druk om af te spreken. Weer géén prioriteit .
En een vriendin waar ik 30 jaar bevriend mee was en echt close mee was heeft mijn bericht gelezen en nul reactie gegeven.
En 2 die aangaven géén bejoefte aan contact te willen.
Dus niet erg succesvol. En dat kan aan van alles liggen , ook aan mij .
Ik hoop dat je alles gisteren even van je af hebt kunnen zetten en dat je je hoofd goed op pauze kreeg, en dat je goed hebt geslapen vannacht!
(Zo niet, dan was ik solidair. Ik neem meestal melatonine, gisteren vergeten en dan word ik tussen 3 en 4 uur klaarwakker wakker met de grootste moeite om weer in slaap te komen. En nu hartstikke moe. Gek toch hoe dat werkt?)
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
vrijdag 25 september 2026 om 10:48
Ik was af en toe ff wakker om te checken of jij nog wakker wasSfinx schreef: ↑25-09-2026 10:09He, nou dat is ook frustrerend zeg!
Ik hoop dat je alles gisteren even van je af hebt kunnen zetten en dat je je hoofd goed op pauze kreeg, en dat je goed hebt geslapen vannacht!
(Zo niet, dan was ik solidair. Ik neem meestal melatonine, gisteren vergeten en dan word ik tussen 3 en 4 uur klaarwakker wakker met de grootste moeite om weer in slaap te komen. En nu hartstikke moe. Gek toch hoe dat werkt?)
Niet heel goed geslapen maar dat is logisch ik was opgelucht en blij en ook druk in mijn hoofd. Geeft niet.
En ja dat is stom hoe dat werkt. Ik lig soms doodmoe in bed , echt kapot maar slapen ho maar .
Zo n dag als jij nu hebt , doodmoe, wil he dan graag dat je allerlei dingen te doen hebt of maak je er een inhoefnietsdag van ? Drukke agenda ksn soms best fijn zijn . Dan komt er wat adrenaline vrij en dat werkt goed om wakker te blijven.
vrijdag 25 september 2026 om 10:54
Ik moet werken, bureauwerk (denkwerk vooral) en dan komt er wel veel minder uit mijn vingers maar het is maar zo helaas! Volgende keer beter.Almostdone2 schreef: ↑25-09-2026 10:48Ik was af en toe ff wakker om te checken of jij nog wakker was
Niet heel goed geslapen maar dat is logisch ik was opgelucht en blij en ook druk in mijn hoofd. Geeft niet.
En ja dat is stom hoe dat werkt. Ik lig soms doodmoe in bed , echt kapot maar slapen ho maar .
Zo n dag als jij nu hebt , doodmoe, wil he dan graag dat je allerlei dingen te doen hebt of maak je er een inhoefnietsdag van ? Drukke agenda ksn soms best fijn zijn . Dan komt er wat adrenaline vrij en dat werkt goed om wakker te blijven.
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
vrijdag 25 september 2026 om 11:29
Zoals ik net al schreef heb ik onrustig geslapen . Niet gek en niet erg.
Gisteravond met oudste zoon van mijn broer contact gehad. Hij is , buiten mijn moeder , enige familielid die ik af en toe spreek.
Hij is ruim volwassen en maakte mij voor het eerst tante. Leuke vent .
Wat ik heel knap van hem vind is dat hij zijn geloofsovertuiging kan scheiden van mijn wens.
Het bleek wel dat hij er meer last van heeft dan ik dacht en dat hij hierover met zijn moeder kan praten. Dat is fijn en goed . Uiteraard ook gezegd dat zijn gevoelens, overtuiging er ook echt toe doen en die benoemd mogen worden .
Op zo n moment voel ik me schuldig. Ik wil niemand pijn doen. Maar mezelf ook niet door te blijven leven.
Zijn moeder is een steun en dat is fijn. Zijn vader , mijn broer niet. Die heeft mij overal geblokkeerd en voor broer is de enige optie dat ik in God ga geloven.
Zijn zoon is hierin 100 keer meer volwassen. Die gooit zijn geloof niet overboord maar begrijpt wel dat er ook mensen zijn die niet in God geloven en die ook hun keuzes mogen maken.
Het raakt me wel.
Vanmorgen heeft een vroegere vriendin waar ik wat maanden contact mee had en contact stop gezet. Ze kan er niet mee o gaan en heeft een volle agenda en ik erbij dat is teveel.
Tja, oke. Jammer ! En zo is er weer iemand minder.
Het volgende zou ik wel wat van jullie over willen horen. Ik sta hier misschien wel niet helemaal fair in.
Mensen hebben hun leven met werk, gezin, familie, hobby, religie, studie, sport vrienden . De agenda is vol dus er moeten keuzes gemaakt worden. Bij de meeste mensen uit mij.n o geving was hert zo toen er nog contact was en is het bij mensen nu nog steeds zo dat ik dan geschrapt word van het prioriteiten lijstje. Wat de reden daarvoor ook is, Almostdone is geschrapt
Mensen verwachten dan begrip hiervoor.
Vanuit mijn positie is het op een gegeven moment wel heel stil want ik sta op geen enkel prioriteiten lijstje. Hooguit op een reserve lijstje. En dat is geen fijn gevoel en het is stil . Weekenden , avonden , feestdagen, feestjes nergens doe je meer aan mee.
In mijn ervaring is de enige reactie die mensen willen horen dat ik begrip heb en het oke is.
Maar voor mij is het niet oke ! Ik voel me alleen en ik ben alleen. En geen prioriteit, bij niemand, nóóit .
Maar dit benoemen, en of uit te leggen dat is niet gewenst. En dat zorgt bij mij voor triggers. En daar moet ik dan alleen mee dealen . Of met begeleider bespreken.
Ik begrijp niet waarom iedereen mij wel van hun prioriteiten lijstje mag halen ( en dat mogen ze ook) maar ik het niet vervelend mag vinden.
Druk ik op de schuldgevoel knop ?
Op de vraag waarom ik mijn leven als ondraaglijk lijden ervaar is dit 1 van de redenen . 1 van , er zijn er veel meer en dat zeg ik ook.
Dat mag niet want nu geef ik iemand de schuld van mijn euthanasie.
Is dat zo ?
Ik vind van niet. Ik geef antwoord op een vraag waarom. Ik euthanasie wil. En ja dat heeft ook met eenzaamheid te makrb.
Nou ja , hier worstel ik mee. Het gevoel niet goed genoeg te zijn komt hierbij keihard binnen .
Gisteravond met oudste zoon van mijn broer contact gehad. Hij is , buiten mijn moeder , enige familielid die ik af en toe spreek.
Hij is ruim volwassen en maakte mij voor het eerst tante. Leuke vent .
Wat ik heel knap van hem vind is dat hij zijn geloofsovertuiging kan scheiden van mijn wens.
Het bleek wel dat hij er meer last van heeft dan ik dacht en dat hij hierover met zijn moeder kan praten. Dat is fijn en goed . Uiteraard ook gezegd dat zijn gevoelens, overtuiging er ook echt toe doen en die benoemd mogen worden .
Op zo n moment voel ik me schuldig. Ik wil niemand pijn doen. Maar mezelf ook niet door te blijven leven.
Zijn moeder is een steun en dat is fijn. Zijn vader , mijn broer niet. Die heeft mij overal geblokkeerd en voor broer is de enige optie dat ik in God ga geloven.
Zijn zoon is hierin 100 keer meer volwassen. Die gooit zijn geloof niet overboord maar begrijpt wel dat er ook mensen zijn die niet in God geloven en die ook hun keuzes mogen maken.
Het raakt me wel.
Vanmorgen heeft een vroegere vriendin waar ik wat maanden contact mee had en contact stop gezet. Ze kan er niet mee o gaan en heeft een volle agenda en ik erbij dat is teveel.
Tja, oke. Jammer ! En zo is er weer iemand minder.
Het volgende zou ik wel wat van jullie over willen horen. Ik sta hier misschien wel niet helemaal fair in.
Mensen hebben hun leven met werk, gezin, familie, hobby, religie, studie, sport vrienden . De agenda is vol dus er moeten keuzes gemaakt worden. Bij de meeste mensen uit mij.n o geving was hert zo toen er nog contact was en is het bij mensen nu nog steeds zo dat ik dan geschrapt word van het prioriteiten lijstje. Wat de reden daarvoor ook is, Almostdone is geschrapt
Mensen verwachten dan begrip hiervoor.
Vanuit mijn positie is het op een gegeven moment wel heel stil want ik sta op geen enkel prioriteiten lijstje. Hooguit op een reserve lijstje. En dat is geen fijn gevoel en het is stil . Weekenden , avonden , feestdagen, feestjes nergens doe je meer aan mee.
In mijn ervaring is de enige reactie die mensen willen horen dat ik begrip heb en het oke is.
Maar voor mij is het niet oke ! Ik voel me alleen en ik ben alleen. En geen prioriteit, bij niemand, nóóit .
Maar dit benoemen, en of uit te leggen dat is niet gewenst. En dat zorgt bij mij voor triggers. En daar moet ik dan alleen mee dealen . Of met begeleider bespreken.
Ik begrijp niet waarom iedereen mij wel van hun prioriteiten lijstje mag halen ( en dat mogen ze ook) maar ik het niet vervelend mag vinden.
Druk ik op de schuldgevoel knop ?
Op de vraag waarom ik mijn leven als ondraaglijk lijden ervaar is dit 1 van de redenen . 1 van , er zijn er veel meer en dat zeg ik ook.
Dat mag niet want nu geef ik iemand de schuld van mijn euthanasie.
Is dat zo ?
Ik vind van niet. Ik geef antwoord op een vraag waarom. Ik euthanasie wil. En ja dat heeft ook met eenzaamheid te makrb.
Nou ja , hier worstel ik mee. Het gevoel niet goed genoeg te zijn komt hierbij keihard binnen .
vrijdag 25 september 2026 om 12:02
AlmostDone: wat jammer van je vriendin.
Ik weet denk ik waar je op doelt mbt je post en ook wij hebben hier wel woorden over gehad.
Ik denk dat mensen die een drukke agenda hebben (werkoverleg, kinderen, partner, vrienden) er heus willen zijn, maar daarnaast ook andere dingen hebben. Het rottige aan de situatie is dan dat jij een heel veel en beperkt(er) netwerk hebt en de terugval mogelijkheden ook minder zijn dan bij de meeste anderen. Dat is noch van jou noch van die ander absoluut geen boos opzet of vinden dat je al snel te veel bent. Dat ben je niet, je mag er absoluut zijn en je doet er toe. En toch is het ook dat waar jij een legere agenda hebt, het wel zo kan zijn dat die agenda bij anderen soms wel overloopt en er niet altijd tijd is. Als je netwerk dan beperkt is, heb je eigenlijk al heel snel niemand om op terug te vallen. Daar mag je van balen, maar of een ander fout is weet ik niet. Het is complex en ellendig… en natuurlijk voel je je dan alleen en niet gezien.
Lieve AlmostDone, heb je leren kennen als een bijzonder en empathisch persoon: iemand die ook hunkert naar liefde en iemand die door anderen heel veel leed is aangedaan. Zo zelfs dat het jouw leven compleet heeft overschaduwd. Je verdiende meer, maar het was je niet gegeven en dat is ongelofelijk verdrietig…en ja, ik ga je ook missen.
Ik weet denk ik waar je op doelt mbt je post en ook wij hebben hier wel woorden over gehad.
Ik denk dat mensen die een drukke agenda hebben (werkoverleg, kinderen, partner, vrienden) er heus willen zijn, maar daarnaast ook andere dingen hebben. Het rottige aan de situatie is dan dat jij een heel veel en beperkt(er) netwerk hebt en de terugval mogelijkheden ook minder zijn dan bij de meeste anderen. Dat is noch van jou noch van die ander absoluut geen boos opzet of vinden dat je al snel te veel bent. Dat ben je niet, je mag er absoluut zijn en je doet er toe. En toch is het ook dat waar jij een legere agenda hebt, het wel zo kan zijn dat die agenda bij anderen soms wel overloopt en er niet altijd tijd is. Als je netwerk dan beperkt is, heb je eigenlijk al heel snel niemand om op terug te vallen. Daar mag je van balen, maar of een ander fout is weet ik niet. Het is complex en ellendig… en natuurlijk voel je je dan alleen en niet gezien.
Lieve AlmostDone, heb je leren kennen als een bijzonder en empathisch persoon: iemand die ook hunkert naar liefde en iemand die door anderen heel veel leed is aangedaan. Zo zelfs dat het jouw leven compleet heeft overschaduwd. Je verdiende meer, maar het was je niet gegeven en dat is ongelofelijk verdrietig…en ja, ik ga je ook missen.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
vrijdag 25 september 2026 om 16:03
Ik lees en begrijp wat jullie bedoelen Baggal en Avo. Dit is alleen niet wat ik bedoel.
Het faat mij niet om dat iemand op dat moment of die week niet kan maar dat je uit iemands leven geschrapt wordt. Dus nooit meer. Dat is wat ik in mijn stuk bedoel.
Wat jullie bedoelen herken ik ook en idd Baggal wij zijn daar in gebotst. Meestal kan ik dat , met wat moeite prima handelen en het ermee doen.
En wat jij zegt Avo de leukste versie van jezelf neerzetten om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken herken ik ook. Nou ja van aantal jaren terug toen ik nog een sociale kring had.
Ik durf van mezelf te beweren dat ik best onderhoudend gezelschap kan zijn. En ja ook met issues maar dat is niet 100% van de tijd aanwezig. " gewoon " gezellig kan ik prima.
Maar er is dus niemand meer. En dat doet best pijn .
Ik heb telefonisch en app contact met Baggal en dat is me enorm dierbaar ! Dus wil dat zeker niet onderwaardering!
Wat ik eerder wel had waren mensen waar ik mee afspraken. Of gewoon ff aanwaaien bij de ander of de ander bij mij. Ik ben niet alleen geen prioriteit meer maar ook geen optie.
Mijn euthanasie wens maakt het niet aantrekkelijker. Ik snap dat ook wel.
Het is toch wel karig als ik op 1 kerstdag na al 7 jaar alleen ben. En ja ik heb zelf ook pogingen ondernomen. In 7 jaar op geen enkele verjaardag of wat voor feestje dan ook geweest. 2 verjaardagen is er 1 iemand op die van mij geweest.
Dit is echt wat anders dan dat iemand aangeeft het ff heel druk te hebben .
En nu denk ik.. jeetje wat doe je zielig en iedereen zal wel denken dat die AD ook wel heel naar moet zijn. ..
Ik mis het.... mens zijn .
Hoe zwak of stom of logisch het ook is.
Het faat mij niet om dat iemand op dat moment of die week niet kan maar dat je uit iemands leven geschrapt wordt. Dus nooit meer. Dat is wat ik in mijn stuk bedoel.
Wat jullie bedoelen herken ik ook en idd Baggal wij zijn daar in gebotst. Meestal kan ik dat , met wat moeite prima handelen en het ermee doen.
En wat jij zegt Avo de leukste versie van jezelf neerzetten om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken herken ik ook. Nou ja van aantal jaren terug toen ik nog een sociale kring had.
Ik durf van mezelf te beweren dat ik best onderhoudend gezelschap kan zijn. En ja ook met issues maar dat is niet 100% van de tijd aanwezig. " gewoon " gezellig kan ik prima.
Maar er is dus niemand meer. En dat doet best pijn .
Ik heb telefonisch en app contact met Baggal en dat is me enorm dierbaar ! Dus wil dat zeker niet onderwaardering!
Wat ik eerder wel had waren mensen waar ik mee afspraken. Of gewoon ff aanwaaien bij de ander of de ander bij mij. Ik ben niet alleen geen prioriteit meer maar ook geen optie.
Mijn euthanasie wens maakt het niet aantrekkelijker. Ik snap dat ook wel.
Het is toch wel karig als ik op 1 kerstdag na al 7 jaar alleen ben. En ja ik heb zelf ook pogingen ondernomen. In 7 jaar op geen enkele verjaardag of wat voor feestje dan ook geweest. 2 verjaardagen is er 1 iemand op die van mij geweest.
Dit is echt wat anders dan dat iemand aangeeft het ff heel druk te hebben .
En nu denk ik.. jeetje wat doe je zielig en iedereen zal wel denken dat die AD ook wel heel naar moet zijn. ..
Ik mis het.... mens zijn .
Hoe zwak of stom of logisch het ook is.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in