Mijn euthanasie traject mogelijk triggers

Joppie schreef: ↑

24-09-2026 16:16

Je humor is echt onnavolgbaar

canis-felis schreef: ↑

25-09-2026 16:24

Ik vind het lastig om er wat zinnigs over te zeggen, ook omdat ik niet weet in hoeverre er iets algemeens uit te halen is. Ik begrijp dat het voor jou voelt als één blok desinteresse, maar de redenen verschillen misschien sterk. Dat kan ik niet goed beoordelen. Ik heb denk ik ook een vrij sterk geïnternaliseerd gevoel van geen prioriteit zijn. Nou heb ik wel een partner, dat maakt het deels anders, maar bijv. in delen wat in ons omgaat verschillen we; ik ben scherp op signaleren wat bij de ander speelt en ook wel wat ik daarin kan betekenen. Mijn vriend zal niet snel uit zichzelf informeren hoe situatie x of y nu is. Het komt wel voorbij wanneer we samen zijn, dat is denk ik het grootste verschil met jouw situatie. Ik kan me namelijk alsnog best heel eenzaam voelen, het gevoel dat iedereen het zwaarder heeft dan ik en mijn zelfbeschermingsmechanisme om me terug te trekken en uit mijn gevoel te stappen helpt dan bepaald niet mee. Dat is iets waaraan ik werk in therapie. Het is mede daarom voor mij makkelijker om luchtiger en niet-frequente contacten te onderhouden met mensen. Dan kan ik beter aanwezig zijn en ervaar ik minder triggers. Tegelijkertijd is er wel eenzaamheid wanneer ik worstel met het leven, de wereld. Afleiding zoeken werkt meestal goed, meestal alleen. En mensen opzoeken kost me sowieso energie. Ik heb (dus) geen vrienden die ik heel frequent zie. Dat vind ik zelf ergens ook wat jammer, maar ik denk dat we het over en weer niet redden om elkaar vaak te zien. Die behoefte meen ik bij jou wel te lezen en het is geen verkeerde behoefte. Wel een die in bepaalde levensfasen waarschijnlijk wat minder makkelijk matcht met anderen.

Verder ben ik gevoelig voor machteloosheid en schuldgevoel. Mijn moeder is ernstig ziek en ik kom daar waarschijnlijk niet zo vaak als zij graag zou willen. Wanneer ik er ben voel ik me vaak machteloos en schuldig, en ook vaak als ik aan haar denk. Het is sociaal niet erg geaccepteerd, maar wel confronterend en iets wat me veel energie kost. Ook omdat het leven me sowieso veel energie kost. Ik had een vriendin die niet goed ging en heel erg een "sorry dat ik besta"-vibe uitstraalde én projecteerde, zodat ik steeds moest oppassen op wanneer en hoe ik op haar reageerde. En er was niks wat ik kon doen om haar beter te laten voelen. Ik mis zelf de lichtvoetigheid en stabiliteit om daarmee om te kunnen gaan, het trok mij ook weer in een gemoedstoestand waar ik niet wilde zijn. Dat was niet haar schuld, maar wel een contact dat ik op een gegeven moment niet meer aankon. Er kwam ook niet veel van haar naar mij, dus zo is het verwaterd.

Geen idee of je iets hebt aan deze bespiegelingen. Ik denk dat je het niet persoonlijk op moet vatten, maar dan nog zit jij met de eenzaamheid. Ik kan me indenken dat dat in combinatie met andere zaken het leven te zwaar maakt.

Avocadeau schreef: ↑

25-09-2026 16:28

Het heeft dus in praktijk niet te maken met dat ze even druk zijn.
Maar dat ze just not that into you zijn.

En het is herkenbaar hoor.
Hier wel vrienden, en ook echt lieverds.
Maar in praktijk bijna nooit tijd.
Wat niet waar is. Want de tijd kan voor alles gemaakt worden.
Het is eigenlijk bijna nooit zin.

En dat is fucking pijnlijk.
Dat de ander voor jou zoveel meer betekent dan jij voor de ander.
Dat ze er uit zichzelf geen behoefte aan hebben je te zien.

Dat is gewoon kut.
Maar hoe het leven werkt.
Ik heb ook een hoop mensen die ik niet zo leuk vind. Of die me veel energie kosten om mee om te gaan, en ik dat toch liever ontwijk.

Het is gewoon een super pijnlijk feit dat ze je gecanceld hebben. Echt heel heel heel kut voor jou.
Er is ergens in het proces of in de vriendschap iets gebeurd tussen 'je bent leuk en onderhoudend gezelschap' en 'ik besteed mijn tijd liever met anderen dan met haar'.

En ik snap enorm dat je dat liever anders had gehad, en dat het pijnlijker dan pijnlijk is.
Het is denk ik ook de eenzaamheid van donkerte voelen of regelmatig minder gezellig zijn.
Óf je verbergt het, en dan voel je je in druk gezelschap eenzaam.
Of kan het niet verbergen, en dan is er kans dat mensen je verlaten erom.
Superkut, en dat voelt misschien ontzettend oneerlijk.

Tegelijkertijd heb ik ondertussen ook een vriendin op laag vuur gezet omdat ik haar momenteel niet goed trek.
Terwijl ze het oprecht zwaar heeft. En steun verdient. En ik heb die drie jaar op mijn manier gegeven.
En nu is het begrip soort van kapot ofzo.
Misschien omdat ik zelf ook de nodige pijnpunten had in die tijd, en ze me een aantal keren enorm gekwetst heeft.
En ik kan inzien dat ze dat nooit oprecht deed, dat het kwam vanuit haar emotie. Maar er is wel elke keer een klein kreukje in onze vriendschap achter gebleven.
En ik had ook het gevoel dat er nul ruimte voor mijn meer was.
Ondertussen heb ik dit er een keer uitgeflapt toen ze vroeg waarom er afstand was. En ik merk dat ze sindsdien haar best doet om meer richting mij uit te reiken. En dat waardeer ik, en ik probeer dus ook weer te investeren.
Maar ik merk dat mijn vertrouwen in de vriendschap beschadigd is. Dat mijn veerkracht hierin op is.
En ik heb afgelopen jaar weinig reserves over om te investeren in iets waar ik niet veel vertrouwen meer in heb.
Ik heb mijn energie en beste zelf geïnvesteerd in de vriendschappen die ik probeer heel te houden, want ik weet dat ik ook geen prio ben, en ondanks mijn moeite vaak niet zo leuk of aardig of van alles.


Het is gewoon ontzettend ingewikkeld, en ontzettend kut, maar mensen kunnen klaar met je zijn, hoeveel ze ook van je gehouden hebben. Of juist daarom misschien.

Ik ben deze zomer een heel dierbaar persoon in mijn leven kwijtgeraakt.
Een actie van mij, die absoluut niet tegen haar was, maar wel gevolgen voor haar had, heeft haar enorm geraakt en iets kapot gemaakt.
Bij haar. In haar geduld met mij.
Ze verwoordde zelf ook dat ik altijd rekening met haar hield,maar dat mijn actie iets had doen verschuiven, en dat het net een druppel teveel was geweest.

En van afstand gezien snap ik dat.
En ik houd zielsveel van haar, en gun haar geluk en het allerfijnste leven. En zelfs ik snap dat dat zonder mij is.
Maar godverdrgodver wat doet het pijn...

Ook omdat zij altijd degene was die zei dat ik alles kon en mocht zeggen. Alles er mocht zijn.
Dat zij zichzelf kon beschermen, haar grenzen aan zou geven.
Tsja. Dat heeft ze gedaan.
En ik heb ervan geleerd dat mijn gevoel klopt: dat er geen mensen zijn bij wie altijd alles er kan zijn.

Almostdone2 schreef: ↑

25-09-2026 16:26

Ik vraag me sinds dat ik het gelezen heb wat je bedoelt. Is het positief of negatief ?

Joppie schreef: ↑

25-09-2026 19:05

Ja positief natuurlijk

Almostdone2 schreef: ↑

25-09-2026 18:08

Het advies van de volwassen psychiatrie was anders dan mij is verteld. Ze wilden mij niet was wat mijn ouders mij hadden wijsgemaakt. Nu lees ik in dossier dat er een gezinstherapie was geadviseerd en aangeboden maar gezin dit had geweigerd. Het is iets kleins, ik weet het .

tinydancer schreef: ↑

25-09-2026 18:40

Ze zeggen weleens dat een groot deel van een vriendenkring in 7 jaar verandert. Er komen mensen bij, er vallen mensen af. Eén deel van vriendschap is gerelateerd met je studie, hobby’s, werk of andere raakvlakken.
Als je langdurig ziek wordt en forse beperkingen krijgt is het veel moeilijker om weer nieuwe leuke vriendschappen te vinden. Hier loop ik zelf ook tegenaan.
Ik kan beduidend minder dan een ‘normaal’ mens, en als ik dat moet benoemen ben ik minder leuk. Dus dat stuk eenzaamheid herken ik .

Voor de rest wil ik zeggen dat je moedig bent, en ik hoop,dat je een goede tijd krijgt met betekenisvolle momenten en fijne gesprekken , en een prachtig zeeweekend !