Psyche
alle pijlers
Mijn euthanasie traject mogelijk triggers
vrijdag 17 juli 2026 om 21:45
Nieuw account en direct een pittig topic. Tenminste dat schat ik in want het is niet alledaags.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
Ik zit dus in het euthanasie traject wegens ondraaglijk psychisch lijden. Al een flink eind op weg maar nu komen de meest spannende fases aan.
Al met al duurt het traject al ruim 2 jaar. Naar verwachting zal ik tussen de 3-5 maanden duren voordat ik weet of de euthanasie toegekend gaat worden. Natuurlijk hoop ik op toestemming. Liefst ruim voor de kerst.
Waarom dit topic? Ik wil het uit de taboesfeer hebben. En het is ook best een zwaar en eenzaam traject en dat kunnen delen lijkt me fijn. Misschien zijn er wel meer mensen die in het traject zitten.
Waarom euthanasie? Omdat ik dit de meest waardige manier vind en ook voor de paar nabestaanden minder heftig tov suicide. Ik wil dood maar wel zo zodat de schade zo beperkt mogelijk blijft. Zo nog 30 jaar verder leven is voor mij echt geen optie. Het is echt dagelijks ern strijd. Therapie lukt niet meer . Sociaal netwerk is nauwelijks aanwezig en mijn contacten bestaan voor 90% uit hulpverleners. Ik ben blij met ze hoor maar het is anders dan vriendschappen.
Waar ik wel een beetje bang voor ben zijn keiharde veroordeling dat ik voor euthanasie kies. Dat mensen tegen zijn vanuit religieuze en of principiële reden begrijp ik! Ik hoop dat het met wederzijds respect besproken kan worden.
Ik hou het voor de eerste post hierbij.
Vragen .. stel ze !
Ooit was ik best stoer maar nu... maar op topic plaatsen tikken is best eng.
woensdag 23 september 2026 om 12:36
Dankjewel Almost dat je hier zo open over bent. Ik vind je reactie totaal begrijpelijk nav wat je hebt meegemaakt. Je bent beschadigd en dat weet je maar je kunt er niet altijd controle over hebben. Dat lijkt me voor jezelf nog het minst prettig.
En lieverd ik begrijp wel waarom je je ervoor schaamt maar dit ben jij niet, het is een kapot stukje van jezelf en daarvoor hoef je je helemaal niet te schamen of te verantwoorden.
Je verdient juist meer liefde dan wie dan ook door wat je allemaal door hebt gemaakt en nog altijd doormaakt. Helaas hebben bijna alle mensen op hun eigen manier wel een rugzak en het leven is niet makkelijk. Het zal ze daardoor al gauw teveel worden als je zo reageert.
Mijn problemen stellen niets voor in vergelijking met die van jou, en toch deel ik ze niet graag met vrienden om ze niet weg te jagen. Veel mensen kiezen voor de makkelijke weg en je moet vooral niet teveel energie kosten. Ik doe dat zelf ook dus ben er net zo schuldig aan.. Mensen die mij energie kosten geef ik minder aandacht omdat ik al genoeg aan mezelf heb. En op mijn beurd probeer ik mezelf dus groter te houden dan ik ben in bijzijn van vrienden etc.
(Even voor de duidelijkheid: jij kost me trouwens helemaal geen energie maar geeft die juist door dit open fijne gesprek. En omdat dit online is en ik door al mijn klachten fysiek moeite heb om met mensen af te spreken).
Ik waardeer het enorm dat je hier zo open durft te zijn!
En lieverd ik begrijp wel waarom je je ervoor schaamt maar dit ben jij niet, het is een kapot stukje van jezelf en daarvoor hoef je je helemaal niet te schamen of te verantwoorden.
Je verdient juist meer liefde dan wie dan ook door wat je allemaal door hebt gemaakt en nog altijd doormaakt. Helaas hebben bijna alle mensen op hun eigen manier wel een rugzak en het leven is niet makkelijk. Het zal ze daardoor al gauw teveel worden als je zo reageert.
Mijn problemen stellen niets voor in vergelijking met die van jou, en toch deel ik ze niet graag met vrienden om ze niet weg te jagen. Veel mensen kiezen voor de makkelijke weg en je moet vooral niet teveel energie kosten. Ik doe dat zelf ook dus ben er net zo schuldig aan.. Mensen die mij energie kosten geef ik minder aandacht omdat ik al genoeg aan mezelf heb. En op mijn beurd probeer ik mezelf dus groter te houden dan ik ben in bijzijn van vrienden etc.
(Even voor de duidelijkheid: jij kost me trouwens helemaal geen energie maar geeft die juist door dit open fijne gesprek. En omdat dit online is en ik door al mijn klachten fysiek moeite heb om met mensen af te spreken).
Ik waardeer het enorm dat je hier zo open durft te zijn!
woensdag 23 september 2026 om 12:40
Nog een stukje over het ontbreken van vrienden.
Ik had best een sociale kring 7 jaar geleden . Ik mis ze nu , nu het slecht gaat maar wat ik vooral mis is de gewone dingen.
Een telefoontje , een bakje koffie , naar de stad , bioscoop, etentje , wandelen, nou ja allerlei dingen die je met iemand kunt doen.
Dat maakte dat er een soort balans was. Ik mis zo enorm dat ik een telefoontje of appje krijg met de vraag , ben je thuis en zal ik dan ff een bakje koffie komen drinken?
Of dat ik dit aan iemand kan vragen.
Het maakt mij mens! Het maakt dat ik voel dat ik ertoe doe , het maakt dat ik meer ben dan alleen de problematiek het maakt dat er afleiding is , het maakt dat ik van betekenis voir iemand anders kan zijn . Het maakt dat je niet alleen bent. Het maakt dat je in het leven staat en niet aan de zijlijn waar ik sta toe te kijken hoe anderen dat wel doen.
Ik ben in geen 7 jaar op een feestje uitgenodigd. Ik heb de afgelopen 7 jaar 1 kerstdag niet alleen doorgebracht verder alle feestdagen was ik alleen.
Als ik naar de stad ga of wandelen of fietsen dan zie je allemaal mensen met iemand. Natuurlijk wel meer mensen die ook alleen zijn. Maar vooral ook mensen samen . Ik mag niet meedoen. Zo voelt het.
En dat bevestigt weer wat mijn vader altijd zei . En dat wil ik niet , dat mijn vader gelijk heeft .
Dus ik heb begrip dat mensen mijn boosheid niet kunnen handelen. Het maakt me ook eenzaam en alleen. En zo wil ik niet nog 30 jaar verder.
Ik had best een sociale kring 7 jaar geleden . Ik mis ze nu , nu het slecht gaat maar wat ik vooral mis is de gewone dingen.
Een telefoontje , een bakje koffie , naar de stad , bioscoop, etentje , wandelen, nou ja allerlei dingen die je met iemand kunt doen.
Dat maakte dat er een soort balans was. Ik mis zo enorm dat ik een telefoontje of appje krijg met de vraag , ben je thuis en zal ik dan ff een bakje koffie komen drinken?
Of dat ik dit aan iemand kan vragen.
Het maakt mij mens! Het maakt dat ik voel dat ik ertoe doe , het maakt dat ik meer ben dan alleen de problematiek het maakt dat er afleiding is , het maakt dat ik van betekenis voir iemand anders kan zijn . Het maakt dat je niet alleen bent. Het maakt dat je in het leven staat en niet aan de zijlijn waar ik sta toe te kijken hoe anderen dat wel doen.
Ik ben in geen 7 jaar op een feestje uitgenodigd. Ik heb de afgelopen 7 jaar 1 kerstdag niet alleen doorgebracht verder alle feestdagen was ik alleen.
Als ik naar de stad ga of wandelen of fietsen dan zie je allemaal mensen met iemand. Natuurlijk wel meer mensen die ook alleen zijn. Maar vooral ook mensen samen . Ik mag niet meedoen. Zo voelt het.
En dat bevestigt weer wat mijn vader altijd zei . En dat wil ik niet , dat mijn vader gelijk heeft .
Dus ik heb begrip dat mensen mijn boosheid niet kunnen handelen. Het maakt me ook eenzaam en alleen. En zo wil ik niet nog 30 jaar verder.
woensdag 23 september 2026 om 12:47
Maakt het feit dat je wens voor 90% zeker ingewilligd wordt nu ook dat je opener naar jezelf kunt zijn? Dat je aan jezelf toe kunt geven dat je best wel wat zaken in je leven ervaart die richting de maatschappij als taboe worden gezien?
Zaken als eenzaamheid op redelijk jonge leeftijd, geen vrienden hebben, zo getriggerd worden dat je boos wordt en mensen afstoot, dat zijn geen dingen die je in de supermarkt op de groenteafdeling even aan een buuffie verteld.
Ik zou me dit heel goed voor kunnen stellen en ik kan me ook voorstellen dat het bevrijdend werkt. Of zit ik ernaast?
Ik nodig je in elk geval (voor zover dat mijn plek is) van harte uit om dat hier allemaal "lekker" te spuien, die beklemmende taboejas uit te trekken. Maar misschien ervaar jij het heel anders hoor!
Zaken als eenzaamheid op redelijk jonge leeftijd, geen vrienden hebben, zo getriggerd worden dat je boos wordt en mensen afstoot, dat zijn geen dingen die je in de supermarkt op de groenteafdeling even aan een buuffie verteld.
Ik zou me dit heel goed voor kunnen stellen en ik kan me ook voorstellen dat het bevrijdend werkt. Of zit ik ernaast?
Ik nodig je in elk geval (voor zover dat mijn plek is) van harte uit om dat hier allemaal "lekker" te spuien, die beklemmende taboejas uit te trekken. Maar misschien ervaar jij het heel anders hoor!
woensdag 23 september 2026 om 12:48
Ach vrouw toch, wat een idioten op die crisisdienst zeg. Ik lees en leef oprecht met je mee hier.Almostdone2 schreef: ↑22-09-2026 21:32Slechte ervaringen met de ggz daarintegen daar kan ik een boek over schrijven. Mijn suicidaliteit is ook nooit serieus genomen. Toen ik in feb echt niet meer kon en mijn begeleider heb laten weten dat ik alle pillen zou innemen heeft hij ( zorgplicht) de ggz gebeld. Ze ondernamen van de dagdienst geen actie en hebben de crisisdienst geïnformeerd . Vervolgens hebben ze mij 3 keer gebeld en ik nam niet op want lag KO.
Conclusie van de crisisdienst: patient neemt niet op , we gaan er daarom vanuit dat het goed gaat.
Ik vind het nog steeds een bizarre conclusie! En weer een bevestiging dat ik er niet toe doe.
Ook een
voor PUTP.
woensdag 23 september 2026 om 13:11
Nee eigenlijk niet , ik ben eigenlijk altijd open over dingen die spelen. Voor een deel eigenbelang want behoefte aan ventileren maar ook omdat ik het echt stom vind dat je dingen niet bespreekt. Juist omdat vaak blijkt dat de ander ook worstelt met dingen. Ik creëer dan en opening voor de ander. Ik denk dat dit topic hier ook een voorbeeld van is als ik de reacties lees. Mij helpt het maar mij niet alleen en dat is superfijn !Sebedeüs schreef: ↑23-09-2026 12:47Maakt het feit dat je wens voor 90% zeker ingewilligd wordt nu ook dat je opener naar jezelf kunt zijn? Dat je aan jezelf toe kunt geven dat je best wel wat zaken in je leven ervaart die richting de maatschappij als taboe worden gezien?
Zaken als eenzaamheid op redelijk jonge leeftijd, geen vrienden hebben, zo getriggerd worden dat je boos wordt en mensen afstoot, dat zijn geen dingen die je in de supermarkt op de groenteafdeling even aan een buuffie verteld.
Ik zou me dit heel goed voor kunnen stellen en ik kan me ook voorstellen dat het bevrijdend werkt. Of zit ik ernaast?
Ik nodig je in elk geval (voor zover dat mijn plek is) van harte uit om dat hier allemaal "lekker" te spuien, die beklemmende taboejas uit te trekken. Maar misschien ervaar jij het heel anders hoor!
Ik heb dat in het verleden ook een paar keer te horen gekregen . Dat dingen met mij bespreken niet zo eng is omdat jk zelden iets raar vind.
woensdag 23 september 2026 om 13:41
Wat een 'feest' der herkenning hier! Wat triest is en tegelijkertijd voelt het prettig herkenning te lezen en kunnen delen.
Ik vind het nog steeds lastig om hier mee te praten, ik heb nooit ruimte in mogen en kunnen nemen en ik merk dat het bij dit draadje dan toch weer de kop opsteekt. Dat ik tegen mezelf actief moet zeggen, jij mag ook meekletsen, jij mag er zijn. Dat zijn taaie restjes die wel steeds makkelijker om te buigen zijn.
Het valt mij op dat 'lotgenoten' toch ook vaak wel een minder fijne jeugd hebben gehad. Voor mezelf ligt daar wel een oorzaak van de vreselijke relatie waar ik in terecht gekomen was. Was ik anders opgegroeid met aandacht voor mijn eigenwaarde ipv deze te molesteren dan was ik nooit bij die man gebleven, dan was het een voorbijganger geweest. Herkennen jullie daar iets in?
Ik ben niet meer boos, ik heb eerder medelijden met 'de daders '. Hoe weinig liefde heb je in je donder als je zo met een ander mens van vlees en bloed omgaat. Daar zijn pittige therapie sessies aan vooraf gegaan waardoor ik van boosheid naar medelijden ben gegaan. Ik kan dat wel goed vasthouden, het geeft mij rust.
Maar ik heb enorm veel boosheid gekend. Maar ik hield het altijd voor mezelf, interne woede, het vrat me op. Tot het explodeert. Resultaat was wel dat ik behoorlijk alleen was. Ik sloot me af. Dat is nu wel anders, maar de eenzaamheid vergeet ik nooit meer. Dus dikke knuffel Almostdone
Ik gun mezelf nu heel veel, soms met inwendige strijd, maar ik bewandel mijn pad nu zoals ik het wil en dat bevalt goed.
Ik vind het jammer voor de vroegere mij, het kind, de puber, de jong volwassene en de beschadigde vrouw dat ik niet eerder ben gaan praten. Maar dat zat er gewoon niet in! Ik mocht er niet zijn, was onzichtbaar. Dat is erg hardnekkig.
Ik ga even bijlezen dames!
Wat fijn Sebedeüs (Roos) dat je meeschrijft. Je kan zo raak schrijven! Ik heb de afgelopen jaren veel aan jou gehad!
Ik vind het nog steeds lastig om hier mee te praten, ik heb nooit ruimte in mogen en kunnen nemen en ik merk dat het bij dit draadje dan toch weer de kop opsteekt. Dat ik tegen mezelf actief moet zeggen, jij mag ook meekletsen, jij mag er zijn. Dat zijn taaie restjes die wel steeds makkelijker om te buigen zijn.
Het valt mij op dat 'lotgenoten' toch ook vaak wel een minder fijne jeugd hebben gehad. Voor mezelf ligt daar wel een oorzaak van de vreselijke relatie waar ik in terecht gekomen was. Was ik anders opgegroeid met aandacht voor mijn eigenwaarde ipv deze te molesteren dan was ik nooit bij die man gebleven, dan was het een voorbijganger geweest. Herkennen jullie daar iets in?
Ik ben niet meer boos, ik heb eerder medelijden met 'de daders '. Hoe weinig liefde heb je in je donder als je zo met een ander mens van vlees en bloed omgaat. Daar zijn pittige therapie sessies aan vooraf gegaan waardoor ik van boosheid naar medelijden ben gegaan. Ik kan dat wel goed vasthouden, het geeft mij rust.
Maar ik heb enorm veel boosheid gekend. Maar ik hield het altijd voor mezelf, interne woede, het vrat me op. Tot het explodeert. Resultaat was wel dat ik behoorlijk alleen was. Ik sloot me af. Dat is nu wel anders, maar de eenzaamheid vergeet ik nooit meer. Dus dikke knuffel Almostdone
Ik gun mezelf nu heel veel, soms met inwendige strijd, maar ik bewandel mijn pad nu zoals ik het wil en dat bevalt goed.
Ik vind het jammer voor de vroegere mij, het kind, de puber, de jong volwassene en de beschadigde vrouw dat ik niet eerder ben gaan praten. Maar dat zat er gewoon niet in! Ik mocht er niet zijn, was onzichtbaar. Dat is erg hardnekkig.
Ik ga even bijlezen dames!
Wat fijn Sebedeüs (Roos) dat je meeschrijft. Je kan zo raak schrijven! Ik heb de afgelopen jaren veel aan jou gehad!
woensdag 23 september 2026 om 13:58
Dat hoor ik ook regelmatig! Ik vind weinig vreemd. Het is allemaal menselijk.Almostdone2 schreef: ↑23-09-2026 13:11Dat dingen met mij bespreken niet zo eng is omdat jk zelden iets raar vind.
En toch deel ik over mezelf weinig, in het 'echte leven' alleen met die ene vriendin, we begrijpen elkaar erg goed. Dankbaar voor haar!
woensdag 23 september 2026 om 14:11
woensdag 23 september 2026 om 14:28
Nou mazzel... Mijn situatie is dus dusdanig ernstig dat ik voldoe aan de eisen. Dat is geen mazzel hebben wat mij betreft maar gewoon terecht.Marsto69 schreef: ↑23-09-2026 14:02Jij hebt mazzel dat jij nog opgenomen wordt in het proces van de aanvraag.
Het is wel absurd dat anderen moeten gaan bepalen of iemand wel voldoende lijdt. Daarnaast nog even gaan kijken of alles wel geprobeerd is om iemand te helpen het leven weer leuk te vinden.
Ondertussen wordt er verteld hoe verschrikkelijk het is voor een machinist om iemand dood te rijden.
Wat is het probleem als mensen zelf kunnen bepalen wanneer het voldoende is? Er komen meer woningen vrij, etc etc, het heeft alleen maar voordelen voor de overheid en de burgers.
Het lijkt wel of het een stelletje sadisten zijn in de politiek, jij blijft lekker leven hahaha.
Is vast omdat het mijn interpretatie van mazzel hebben is. Er worden 5 weekendjes weg verloot en ik ben uit de 200 mensen uitgekozen. Dat is mazzel hebben voor mij.
woensdag 23 september 2026 om 15:35
Ik vind de ontwikkeling van het topic echt mooi !Sebedeüs schreef: ↑23-09-2026 14:11Dank je wel lieve Nounou, goed dat je lekker ruimte inneemt, het is je van harte gegund!
Almostdone, fijn dat je je altijd vrij hebt gevoeld om open te zijn, dat scheelt toch wel ietsje lijkt me. En mooi hè, hoe dat dan naar je terugkomt middels de openheid van anderen.
woensdag 23 september 2026 om 15:35
woensdag 23 september 2026 om 15:41
Dat heb ik vanmiddag ook gedaan! Maar er kwam ff een stoorzender langs.Almostdone2 schreef: ↑23-09-2026 15:32Ik heb het ook eerder gezegd maar ik herhaal het bewust... wees welkom om hier te schrijven !
woensdag 23 september 2026 om 15:51
Ben even weggebleven uit je topic Almostdone, het kwam te dichtbij. Nu lees ik weer mee.
Je bent zo sterk, je hebt zo'n groot hart. Ik zou zo graag willen dat je morgen wakker wordt en dat alles achter je ligt op een positieve manier. Dat je hier op de koffie komt en dat we daarna samen de stad ingaan om lekker te shoppen. Dingen te doen die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Zonder pijn, herbelevingen, woede. Geen nachtmerries meer, geen flashbacks. Een fijne vriendenkring hebben, een leuke baan.
Het zit er niet in, en het maakt me verdrietig. En ookal ken ik je alleen van dit topic, ik ga je vreselijk missen.
En nog even over die boze buien. Mijn zus heeft, in tegenstelling tot mij, borderline ontwikkeld door het misbruik van onze verwekker. Zij gaat meerdere keren per dag helemaal uit haar panty. Om daarna verteerd te worden door spijt. Ik heb geleerd om daarmee om te gaan, ik ga dan gewoon even wat anders doen. Maar het blijft moeilijk. Ik heb andere manieren ontwikkeld, o.a. automutilatie. Maar we begrijpen elkaar en kunnen er best goed over praten. Maar nogmaals, het blijft moeilijk.
Je bent zo sterk, je hebt zo'n groot hart. Ik zou zo graag willen dat je morgen wakker wordt en dat alles achter je ligt op een positieve manier. Dat je hier op de koffie komt en dat we daarna samen de stad ingaan om lekker te shoppen. Dingen te doen die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Zonder pijn, herbelevingen, woede. Geen nachtmerries meer, geen flashbacks. Een fijne vriendenkring hebben, een leuke baan.
Het zit er niet in, en het maakt me verdrietig. En ookal ken ik je alleen van dit topic, ik ga je vreselijk missen.
En nog even over die boze buien. Mijn zus heeft, in tegenstelling tot mij, borderline ontwikkeld door het misbruik van onze verwekker. Zij gaat meerdere keren per dag helemaal uit haar panty. Om daarna verteerd te worden door spijt. Ik heb geleerd om daarmee om te gaan, ik ga dan gewoon even wat anders doen. Maar het blijft moeilijk. Ik heb andere manieren ontwikkeld, o.a. automutilatie. Maar we begrijpen elkaar en kunnen er best goed over praten. Maar nogmaals, het blijft moeilijk.
Delulu
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in