Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
woensdag 12 augustus 2009 om 19:37
Zo'n dagje flierefluiten mag je jezelf best gunnen Sanne. Het is pittig genoeg geweest vandaag
Triest he dat iets wat ooit zo mooi begon zo verdrietig, donker en zwart eindigt. Enige voordeel is: jij komt hier zoveel sterker uit dan je ooit had kunnen voorstellen. (al zie je dat misschien nu nog niet)
Triest he dat iets wat ooit zo mooi begon zo verdrietig, donker en zwart eindigt. Enige voordeel is: jij komt hier zoveel sterker uit dan je ooit had kunnen voorstellen. (al zie je dat misschien nu nog niet)
woensdag 12 augustus 2009 om 19:52
Lieve dushi Ja het is meer dan triest, vooral omdat het lijkt alsof het hem niets doet. Je verwacht toch iets van emotie te zien, iets van spijt dat het over is, maar helemaal niets. Alleen commentaar op de mediator, omdat die had gezegd dat het waarschijnlijk een weekje langer duurt dan gepland omdat hij met een andere advocaat gaat werken. Nou dat was tegen het zere been hoor, "wil het wel zo snel mogelijk geregeld hebben nu" Zo'n verschrikkelijke lapzwans, hoe kun je dat zeggen, recht in mijn gezicht. Erg pijnlijk.
En nee ik zie dat niet, nog niet. De tijd zal het leren zeggen ze dan, dus we zullen zien.
Weer een kilo afgevallen, stand staat nu op -14. En het ging zo goed in de vakantie niets erbij maar ook niets eraf ik was erg trots op mezelf. En dat terwijl ik toch echt het gevoel had dat ik goed gegeten had afgelopen week. pffffff
meiden
En nee ik zie dat niet, nog niet. De tijd zal het leren zeggen ze dan, dus we zullen zien.
Weer een kilo afgevallen, stand staat nu op -14. En het ging zo goed in de vakantie niets erbij maar ook niets eraf ik was erg trots op mezelf. En dat terwijl ik toch echt het gevoel had dat ik goed gegeten had afgelopen week. pffffff
meiden
donderdag 13 augustus 2009 om 01:41
donderdag 13 augustus 2009 om 08:46
Lieve sanne ,onbegrijpelijk he die mannen
voor ij is het nu precies een jaar geledenda ik een topic opende omdat mijn exer van de een op andere dag vandoor ging.
Ik weet precies waar je doorheen moet, de pijn het ongeloof maar vooral het totale gebrek aan mededogen van ex
al geloof je het nu niet maar sanne het gaatbeter ..echt stapje voor stapje dag voor dag
en dat je nu kapot en moe bent logisch je hebt met je man bij een mediator gezeten
nou dat hakt er behoorlijk in kwa emoties je zit toch tegenoverelkaar en denkt dit had niet gehoeven
ook ik moet mn huisuit word volgende week te koop gezet ga dan na een piepklein huurhuisje
dat is heel erg slikken voor mij en kids
en weet je wat de pest is het gaat toch allemaal gebeuren dus ik laat het allemaal over meheenkomen wat anders word ik gek van de stress
ik wens je heel veel sterkte en wees lief voor jezelf,
ga naar de kapper verwen je zelf met nieuwe kleding en eet goed
voor ij is het nu precies een jaar geledenda ik een topic opende omdat mijn exer van de een op andere dag vandoor ging.
Ik weet precies waar je doorheen moet, de pijn het ongeloof maar vooral het totale gebrek aan mededogen van ex
al geloof je het nu niet maar sanne het gaatbeter ..echt stapje voor stapje dag voor dag
en dat je nu kapot en moe bent logisch je hebt met je man bij een mediator gezeten
nou dat hakt er behoorlijk in kwa emoties je zit toch tegenoverelkaar en denkt dit had niet gehoeven
ook ik moet mn huisuit word volgende week te koop gezet ga dan na een piepklein huurhuisje
dat is heel erg slikken voor mij en kids
en weet je wat de pest is het gaat toch allemaal gebeuren dus ik laat het allemaal over meheenkomen wat anders word ik gek van de stress
ik wens je heel veel sterkte en wees lief voor jezelf,
ga naar de kapper verwen je zelf met nieuwe kleding en eet goed
donderdag 13 augustus 2009 om 23:21
Lieve Lambada, fijn wat te lezen van je. Wat vreselijk dat het moment nu echt gaat komen. Blijf je in hetzelfde dorp wonen? (uitnodiging voor een bak koffie staat nog, hoor!)
Er zijn geen woorden voor die mannen. Ik heb de belangrijkste data uit mijn forum geknipt en in een word-document geplakt. Nu staat alles achter elkaar en het kippenvel staat weer op mijn armen. Mannen...
Er zijn geen woorden voor die mannen. Ik heb de belangrijkste data uit mijn forum geknipt en in een word-document geplakt. Nu staat alles achter elkaar en het kippenvel staat weer op mijn armen. Mannen...
vrijdag 14 augustus 2009 om 07:49
Lieve lambada, dank je wel. Het spijt me dat je je huis uit moet, en ja het is zeker de pest dat het toch gaat gebeuren, heb al maanden geen controle over wat er in mijn leven gebeurt. Heb er niets over te zeggen en kan er niets aan doen, en dan die gevoelloosheid van de vent, zo onvoorstelbaar.
Die stapjes vooruit ? Heb het gevoel dat ik op dit moment een hele boel stappen terug zet, alsof het nu pas tot me doordringt ofzo. Nooit meer, nooit meer, nooit meer is de mantra die constant door mijn hoofd speelt en kan het niet uitzetten.
We gaan onze 18e huwelijksdag ook nog halen, voor de scheiding rond is. Duurt nog een klein maandje maar ik kijk er nu al tegenop.
meiden
Die stapjes vooruit ? Heb het gevoel dat ik op dit moment een hele boel stappen terug zet, alsof het nu pas tot me doordringt ofzo. Nooit meer, nooit meer, nooit meer is de mantra die constant door mijn hoofd speelt en kan het niet uitzetten.
We gaan onze 18e huwelijksdag ook nog halen, voor de scheiding rond is. Duurt nog een klein maandje maar ik kijk er nu al tegenop.
meiden
zondag 16 augustus 2009 om 21:01
Mijn kindjes zijn weer thuis !!!! Ben ik blij ? nahhhhh, klein beetje maar hihiihihihi. Onbewust trekken mijn kinderen me altijd uit mijn diepste dalen, dus ik hoop dat dat nu ook weer gebeurt. Ben de dip meer dan zat, genoeg getreurd denk ik dan om er achter te komen dat dat zo dus niet werkt. Maar goed, ze zijn er weer !!!!!!! Nu zijn ze pas weer zolang weg in de tweede week van de kerstvakantie, nou dat duurt dus gelukkig nog een hele poos.
Ex heeft een appartement aangeboden gekregen op het industriegebied waar hij werkt, hij is als een kind zo blij en ik zit me hier te verbijten. Vind het zo verschrikkelijk oneerlijk, hij gaat maar gezellig door met zijn leven en ik blijf maar zitten in dit huis waar ik al zolang vanaf wil, en heb het gevoel te blijven hangen, pure stilstand terwijl hij gewoon maar doorgaat. Ben ik nu een zure ouwe taart aan het worden?? Ben ik nu iemand aan het worden die alleen maar kan denken "ik gun het hem niet" ? Vol met rancune ??? Zo wil ik helemaal niet zijn maar kan dat gevoel niet van me afschudden. Bah wat een gezeik toch weer allemaal Word niet erg blij van mezelf.
Lekker drukke week aankomende week, hoop werk en flink wat afspraken staan, heb er zin in. Nou ja, das niet helemaal waar maar weet dat het gewoon beter voor me is, dat als ik het niet druk heb ik in een hoekje ga zitten en er niet meer uitkom, en dat is natuurlijk helemaal niet goed. Druk zijn is een goede afleiding en ik vind van mezelf dat ik de afgelopen week wel weer genoeg het getreurd. Even mezelf een schop onder de kont geven.
En aankomend weekend lekker weg met de kinderen naar een Pasar Malam, is wel iets om naar uit te kijken, heerlijk heel weekend weg.
meiden
Ex heeft een appartement aangeboden gekregen op het industriegebied waar hij werkt, hij is als een kind zo blij en ik zit me hier te verbijten. Vind het zo verschrikkelijk oneerlijk, hij gaat maar gezellig door met zijn leven en ik blijf maar zitten in dit huis waar ik al zolang vanaf wil, en heb het gevoel te blijven hangen, pure stilstand terwijl hij gewoon maar doorgaat. Ben ik nu een zure ouwe taart aan het worden?? Ben ik nu iemand aan het worden die alleen maar kan denken "ik gun het hem niet" ? Vol met rancune ??? Zo wil ik helemaal niet zijn maar kan dat gevoel niet van me afschudden. Bah wat een gezeik toch weer allemaal Word niet erg blij van mezelf.
Lekker drukke week aankomende week, hoop werk en flink wat afspraken staan, heb er zin in. Nou ja, das niet helemaal waar maar weet dat het gewoon beter voor me is, dat als ik het niet druk heb ik in een hoekje ga zitten en er niet meer uitkom, en dat is natuurlijk helemaal niet goed. Druk zijn is een goede afleiding en ik vind van mezelf dat ik de afgelopen week wel weer genoeg het getreurd. Even mezelf een schop onder de kont geven.
En aankomend weekend lekker weg met de kinderen naar een Pasar Malam, is wel iets om naar uit te kijken, heerlijk heel weekend weg.
meiden
zondag 16 augustus 2009 om 22:06
quote:sannemer schreef op 16 augustus 2009 @ 21:01:
Ex heeft een appartement aangeboden gekregen op het industriegebied waar hij werkt, hij is als een kind zo blij en ik zit me hier te verbijten. Vind het zo verschrikkelijk oneerlijk, hij gaat maar gezellig door met zijn leven en ik blijf maar zitten in dit huis waar ik al zolang vanaf wil, en heb het gevoel te blijven hangen, pure stilstand terwijl hij gewoon maar doorgaat. Ben ik nu een zure ouwe taart aan het worden?? Ben ik nu iemand aan het worden die alleen maar kan denken "ik gun het hem niet" ? Vol met rancune ??? Zo wil ik helemaal niet zijn maar kan dat gevoel niet van me afschudden. Bah wat een gezeik toch weer allemaal Word niet erg blij van mezelf.
Sannemer, het is heel normaal dat je je ex nu niets gunt. Dat komt door je rechtvaardigheidsgevoel: hij is gevoelloos met je omgegaan, (en doet dat nog), en daarom 'verdient' hij het niet gelukkig te zijn. Weest gerust: harteloze mensen zijn nooit lang echt gelukkig.
En het pleit voor je dat je geen rancune wil hebben. Maar het is heel menselijk. Ooit komt er een dag (als het goed is) dat jij gelukkiger zult zijn dan hij.
Liefs!
Ex heeft een appartement aangeboden gekregen op het industriegebied waar hij werkt, hij is als een kind zo blij en ik zit me hier te verbijten. Vind het zo verschrikkelijk oneerlijk, hij gaat maar gezellig door met zijn leven en ik blijf maar zitten in dit huis waar ik al zolang vanaf wil, en heb het gevoel te blijven hangen, pure stilstand terwijl hij gewoon maar doorgaat. Ben ik nu een zure ouwe taart aan het worden?? Ben ik nu iemand aan het worden die alleen maar kan denken "ik gun het hem niet" ? Vol met rancune ??? Zo wil ik helemaal niet zijn maar kan dat gevoel niet van me afschudden. Bah wat een gezeik toch weer allemaal Word niet erg blij van mezelf.
Sannemer, het is heel normaal dat je je ex nu niets gunt. Dat komt door je rechtvaardigheidsgevoel: hij is gevoelloos met je omgegaan, (en doet dat nog), en daarom 'verdient' hij het niet gelukkig te zijn. Weest gerust: harteloze mensen zijn nooit lang echt gelukkig.
En het pleit voor je dat je geen rancune wil hebben. Maar het is heel menselijk. Ooit komt er een dag (als het goed is) dat jij gelukkiger zult zijn dan hij.
Liefs!
zondag 16 augustus 2009 om 22:28
Lamba, kanjer van me. Fijn om je weer even te lezen Jammer dat je je huis uit moet, maar je krijgt er echt een lief, knus en mooi huisje voor terug. Daar ben ik van overtuigd. Een plek voor jou waar je tot rust kunt komen.
Sanne, tuurlijk is het oneerlijk. Bij hem gaat het allemaal vlotjes en zonder veel moeite. In feite is dit niet zo, alleen maak je hem niet mee als hij een rotdag heeft. Wellicht pas als hij pissed wordt op jou of zoals op die mediator. Maar meer ook niet. Laat hem lekker in zijn sop gaarkoken. Hij is een ander mens, niet die persoon die jij 18 jaar geleden bent getrouwd. Jij hebt trouwens ook die boosheid in je alleen uit jij het anders. Misschien vrouw eigen, geen idee. Maar ik vind jou belangrijker in deze dan die zakhooi. Ik wil dat je wel blijft eten. Weer afvallen echt meis pas er nu voor op. Je moet kracht en energie houden voor je kids. Wel fijn dat die er weer zijn trouwens, dan kun je je lekker daarop focussen. Hou vol lieverd
Sanne, tuurlijk is het oneerlijk. Bij hem gaat het allemaal vlotjes en zonder veel moeite. In feite is dit niet zo, alleen maak je hem niet mee als hij een rotdag heeft. Wellicht pas als hij pissed wordt op jou of zoals op die mediator. Maar meer ook niet. Laat hem lekker in zijn sop gaarkoken. Hij is een ander mens, niet die persoon die jij 18 jaar geleden bent getrouwd. Jij hebt trouwens ook die boosheid in je alleen uit jij het anders. Misschien vrouw eigen, geen idee. Maar ik vind jou belangrijker in deze dan die zakhooi. Ik wil dat je wel blijft eten. Weer afvallen echt meis pas er nu voor op. Je moet kracht en energie houden voor je kids. Wel fijn dat die er weer zijn trouwens, dan kun je je lekker daarop focussen. Hou vol lieverd
zondag 16 augustus 2009 om 22:39
Hoi Sanne,
Nog nooit eerder gereageerd maar wel meegelezen... ik wil maar even zeggen dat ik jouw ex echt een vreselijke misselijke vent vind hoe hij met jou en je kinderen omgaat.
Ik snap ook helemaal dat je hem niet gunt dat hij geluk heeft... hij heeft het niet echt verdiend met hoe hij zich gedragen heeft. Maar een vriendin van me zei ooit eens (heel mooi) dat de wraak komt op een moment dat het voor jou niet zo nodig meer hoeft.
Wat je nu voelt is heel logisch denk ik. Ik heb het ook met mijn ex gehad, de vader van mijn kinderen, die me bedonderd heeft. Ik gunde hem ook niets, omdat ik vond dat hij nog boete moest doen voor zijn daden, zoiets. Inmiddels ben ik meer blij voor mijn kinderen dat ze ook bij papa in een leuk huis zitten. Dat komt vanzelf...
Nog nooit eerder gereageerd maar wel meegelezen... ik wil maar even zeggen dat ik jouw ex echt een vreselijke misselijke vent vind hoe hij met jou en je kinderen omgaat.
Ik snap ook helemaal dat je hem niet gunt dat hij geluk heeft... hij heeft het niet echt verdiend met hoe hij zich gedragen heeft. Maar een vriendin van me zei ooit eens (heel mooi) dat de wraak komt op een moment dat het voor jou niet zo nodig meer hoeft.
Wat je nu voelt is heel logisch denk ik. Ik heb het ook met mijn ex gehad, de vader van mijn kinderen, die me bedonderd heeft. Ik gunde hem ook niets, omdat ik vond dat hij nog boete moest doen voor zijn daden, zoiets. Inmiddels ben ik meer blij voor mijn kinderen dat ze ook bij papa in een leuk huis zitten. Dat komt vanzelf...
zondag 16 augustus 2009 om 23:01
Ik denk ook wel dat die fase vanzelf komt, hoort in de verwerkingsfase, en dat je je er bewust van bent dat je niet zo wilt zijn. En in staat bent jezelf een schop onder je kont te geven. Maar niet eerder dan dat je eraan toe bent. Bij mij speelde het allemaal iets eerder (oktober schok 1, december weg) en ik zit nu in die fase dat ik mezelf toespreek en het ook echt kan voelen. Het is broos, maar ik kan weer vooruit kijken. En stoppen met boos en verdrietig zijn. Het lukt me steeds vaker, langer en beter.
Mijn ex-schoonzus is 5 jaar boos en wrokkig geweest. Dat houd ik maar steeds voor ogen: het is zonde van je leven. Het kost je bergen energie en je hebt er alleen jezelf en je kinderen mee. Nu had zij ook wel echt een l*l van een kerel, broer van die zak hooi van mij. Tja, 't zit in de familie...
Lieve Sanne, moraal van het verhaal, ook bij jou komt het wel, maar op zijn tijd. Je doet het zo goed!!!
Mijn ex-schoonzus is 5 jaar boos en wrokkig geweest. Dat houd ik maar steeds voor ogen: het is zonde van je leven. Het kost je bergen energie en je hebt er alleen jezelf en je kinderen mee. Nu had zij ook wel echt een l*l van een kerel, broer van die zak hooi van mij. Tja, 't zit in de familie...
Lieve Sanne, moraal van het verhaal, ook bij jou komt het wel, maar op zijn tijd. Je doet het zo goed!!!
maandag 17 augustus 2009 om 21:01
Dank jullie wel meiden, voor de wijze dingen die jullie zeggen.
@ dushi, weet je dat ik het nog steeds niet kan begrijpen dat iemand zo kan veranderen, als ik hem dan zie, zie ik de man die ik getrouwd ben, tot hij zijn mond open trekt, tot hij in daden laat zien dat hij het echt niet meer is, en toch en toch, kan het niet begrijpen en blijf zoeken naar de man die hij was. Ik weet het moet het loslaten maar dat is wel heel moeilijk hoor.
En ik eet, echt waar, anders zou ik niet kunnen werken, maar dat afvallen gaat vanzelf, eet misschien niet genoeg maar krijg echt niet meer naar binnen.
@ reiger, ik hoop het, ik hoop het echt dat hij gewoon nog een koekje van eigen deeg krijgt en dat ik op een dag kan zeggen, "jij doet me niets meer, ben nu gelukkiger dan ik 'ooit' ben geweest".
@lief...., dat is dus het rare he, ik gun hem niets maar ik ben blij voor de kinderen dat ze enthousiast over het app. kunnen vertellen, en vind het fijn dat ze straks ook gewoon naar papa kunnen. Maar dan kijk ik puur naar mijn kinderen hoor, zonder kinderen had hij van mij onder een brug in een kartonnen doos mogen gaan wonen, meer had ik hem ook niet gegund.
@ pem, nee stoppen met boos en verdrietig zijn dat kan ik nog niet, het is pas 3 maanden geleden dat hij de deur achter zich dicht trok, nog te vers allemaal. Gaat me toch al veel te snel. Maar 5! jaar boos en wrokkig blijven??? Nee, dat ben ik toch echt niet van plan, daarom hoop ik ook dat het huis nu toch snel verkocht word hoor, voelt dan als een nieuwe start en een huis waar we nieuwe herinneringen kunnen maken.
Gister kwam hij de kinderen thuis brengen en is blijven eten, voor de kinderen wel zo gezellig en als we het niet over belangrijke dingen hebben kunnen we 'goed' met elkaar omgaan. Maar ohhhhhhh wat een zak hooi is het toch....het app. waar hij nu gaat wonen is maar voor tijdelijk want te ver van de kinderen, zeker ivm co-ouderschap met DD. Nu wilde hij even op de computer want zegt ie "kun je ook even kijken wat voor leuke app. er te koop staan en waar ik aan denk om te gaan wonen". Arghhhhhhhh, die man heeft zo'n ontiegelijk bord voor zijn kop, hoe kan hij dat zeggen ?? Denkt hij nou echt dat ik wil gaan kijken waar hij komt te wonen, en als het aan hem ligt samen met de doos ???? Dat zijn dingen die ik helemaal niet wil weten, ik wil niet weten waar hij, samen met haar, gezellig een nieuw leven gaat opbouwen. Gatverderrie....bleghhhhhh.
meiden
@ dushi, weet je dat ik het nog steeds niet kan begrijpen dat iemand zo kan veranderen, als ik hem dan zie, zie ik de man die ik getrouwd ben, tot hij zijn mond open trekt, tot hij in daden laat zien dat hij het echt niet meer is, en toch en toch, kan het niet begrijpen en blijf zoeken naar de man die hij was. Ik weet het moet het loslaten maar dat is wel heel moeilijk hoor.
En ik eet, echt waar, anders zou ik niet kunnen werken, maar dat afvallen gaat vanzelf, eet misschien niet genoeg maar krijg echt niet meer naar binnen.
@ reiger, ik hoop het, ik hoop het echt dat hij gewoon nog een koekje van eigen deeg krijgt en dat ik op een dag kan zeggen, "jij doet me niets meer, ben nu gelukkiger dan ik 'ooit' ben geweest".
@lief...., dat is dus het rare he, ik gun hem niets maar ik ben blij voor de kinderen dat ze enthousiast over het app. kunnen vertellen, en vind het fijn dat ze straks ook gewoon naar papa kunnen. Maar dan kijk ik puur naar mijn kinderen hoor, zonder kinderen had hij van mij onder een brug in een kartonnen doos mogen gaan wonen, meer had ik hem ook niet gegund.
@ pem, nee stoppen met boos en verdrietig zijn dat kan ik nog niet, het is pas 3 maanden geleden dat hij de deur achter zich dicht trok, nog te vers allemaal. Gaat me toch al veel te snel. Maar 5! jaar boos en wrokkig blijven??? Nee, dat ben ik toch echt niet van plan, daarom hoop ik ook dat het huis nu toch snel verkocht word hoor, voelt dan als een nieuwe start en een huis waar we nieuwe herinneringen kunnen maken.
Gister kwam hij de kinderen thuis brengen en is blijven eten, voor de kinderen wel zo gezellig en als we het niet over belangrijke dingen hebben kunnen we 'goed' met elkaar omgaan. Maar ohhhhhhh wat een zak hooi is het toch....het app. waar hij nu gaat wonen is maar voor tijdelijk want te ver van de kinderen, zeker ivm co-ouderschap met DD. Nu wilde hij even op de computer want zegt ie "kun je ook even kijken wat voor leuke app. er te koop staan en waar ik aan denk om te gaan wonen". Arghhhhhhhh, die man heeft zo'n ontiegelijk bord voor zijn kop, hoe kan hij dat zeggen ?? Denkt hij nou echt dat ik wil gaan kijken waar hij komt te wonen, en als het aan hem ligt samen met de doos ???? Dat zijn dingen die ik helemaal niet wil weten, ik wil niet weten waar hij, samen met haar, gezellig een nieuw leven gaat opbouwen. Gatverderrie....bleghhhhhh.
meiden
maandag 17 augustus 2009 om 21:57
Zit een beetje mezelf te analyseren en is het raar dat ik eigenlijk veel meer boosheid, zelfs haat, voel voor haar dan voor hem? Als ik hem in een donker steegje zou tegen komen zou het me niets doen, als ik er aan denk dat ik haar in een donker steegje tegenkom denk ik niet dat ze er heel weer uitloopt. Vind het eng dat ik me zo voel, ben nooit zo geweest en kon altijd goed relativeren maar nu ?? Pfffffffffff, bah, kom achter dingen in mezelf die ik helemaal niet leuk vind. :S Word ook dit beter ? Of zal ik haar gewoon nooit kunnen accepteren ?
IK weet het niet, maar wil niet worden als ex zijn moeder, die 12 jaar na de scheiding nog niet normaal over haar ex, mij ex zijn vader, of zijn nieuwe vrouw kon praten. Zelfs tegen haar en zijn kinderen kon ze niet anders doen dan schelden op de man en zijn vrouw. Op onze trouwdag wilde ze niet eens naast hem zitten aan de ouders tafel, oma moest er tussen om de vrede te bewaren, heel, heel erg vervelend en zo wil ik niet worden.
meiden
IK weet het niet, maar wil niet worden als ex zijn moeder, die 12 jaar na de scheiding nog niet normaal over haar ex, mij ex zijn vader, of zijn nieuwe vrouw kon praten. Zelfs tegen haar en zijn kinderen kon ze niet anders doen dan schelden op de man en zijn vrouw. Op onze trouwdag wilde ze niet eens naast hem zitten aan de ouders tafel, oma moest er tussen om de vrede te bewaren, heel, heel erg vervelend en zo wil ik niet worden.
meiden
maandag 17 augustus 2009 om 22:54
Sanne: ik was eerst bozer op ex dan op haar. Ik had zoiets van: het had willekeurig welk iemand kunnen zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. Zí'j is het. (Gemeenschappelijke collega dus he). Dus ja, ik neem het haar kwalijk. En hem ook, maar met hem moet ik 'verder' aangezien het de vader van mijn kinderen blijft... Al 'moet' ik hem absoluut niet.
Ik ben ook niet van plan te lang foute aandacht aan het stel te verspillen. Ik geniet vooral elke dag. Inmiddels is hij er 7 maanden vandoor en mijn tijd is nu gekomen.
Ik ben ook niet van plan te lang foute aandacht aan het stel te verspillen. Ik geniet vooral elke dag. Inmiddels is hij er 7 maanden vandoor en mijn tijd is nu gekomen.
maandag 17 augustus 2009 om 23:23
Misschien is dat het wel, met hem moet ik ook 'verder' ivm de kinderen. En die doos? Die had natuurlijk gewoon weg moeten wezen op het moment dat ze wist dat hij getrouwd was. Weet je wat het ook is? Het is voor mij nog steeds niet 'echt', als je snapt wat ik bedoel. Hij is dan wel daar geweest maar zij is niet hier, het voelt/voelde als iets wat maar een fantasietje was en nu de scheiding bijna rond is word het pas reëel, nu komt het heel dicht bij dat ze hier is en met ex gaat samen wonen. Verwacht dat ze binnen een maand na de scheiding hier is. Heb het dus gewoon heel lang kunnen weg drukken maar nu word ik met mijn neus op de feiten gedrukt, en komt het (voor mijn gevoel) dubbel zo hard aan.
Ik vind het knap hoe jij er mee omgaat en ik weet wel je bent al een paar maanden verder maar vind wel dat ik aan jou een voorbeeld kan nemen hoor. Moet echt proberen het van me af te zetten, weet alleen niet zo goed hoe ik dat moet doen.
meiden
Ik vind het knap hoe jij er mee omgaat en ik weet wel je bent al een paar maanden verder maar vind wel dat ik aan jou een voorbeeld kan nemen hoor. Moet echt proberen het van me af te zetten, weet alleen niet zo goed hoe ik dat moet doen.
meiden
dinsdag 18 augustus 2009 om 00:06
Het zou fijn zijn als je het onder ogen ziet Sanne. Want het helpt je om hem los te laten. Hem niet meer te zien als de man die hij was. De man die hij is daar moet je het mee doen. Nu, morgen en in de verre toekomst. Zuur!!! Verdrietig en pislink kun je erom zijn. En dat is terecht. Allemaal terecht. Maar jij moet verder. En dat vind ik voor jou en de kids het belangrijkste.
En muts of doos, ach... dat is helemaal zonde van je energie. En die wordt als ik het zo lees al opgegeten bij je. Anders viel je niet zo af. En dat vind ik zo erg voor je. Ben blij dat je eet, maar probeer echt wat meer te eten. Je moet op de been blijven. Je haalt er niet alleen fysieke kracht uit (zodat je kunt werken en zorgen voor de kids) maar ook mentale kracht. Hoe gek dat ook klinkt.
Oja, in je fantasie kun je natuurlijk van alles bedenken. Dat is wel erg fijn he
En muts of doos, ach... dat is helemaal zonde van je energie. En die wordt als ik het zo lees al opgegeten bij je. Anders viel je niet zo af. En dat vind ik zo erg voor je. Ben blij dat je eet, maar probeer echt wat meer te eten. Je moet op de been blijven. Je haalt er niet alleen fysieke kracht uit (zodat je kunt werken en zorgen voor de kids) maar ook mentale kracht. Hoe gek dat ook klinkt.
Oja, in je fantasie kun je natuurlijk van alles bedenken. Dat is wel erg fijn he
dinsdag 18 augustus 2009 om 01:12
Hi Sanne, ik lees nog steeds met je mee hoor. Als je straks alles achter de rug hebt, je eigen plekje en je rust kunt vinden, zal je je steeds minder bezighouden met hem en met haar. Ik haat die *&^%* ook hoor en gun haar nix goeds. Maar hij is verantwoordelijk voor al deze ellende. Hij stond er voor open en heeft haar tussen ons laten plaatsnemen. Hij en hij alleen is verantwoordelijk voor alle schade, de pijn en het verdriet wat hij mij maar nog meer zijn kinderen aan heeft gedaan. Eens krijgt hij zijn deel nog wel, alleen ga ik daar niet meer op zitten wachten. Ach en nu zijn kersverse bruidje(7 weken) nog steeds in Zuid Africa woont en zelfs zijn verjaardag dit weekend vergeet..... dan denk ik niet dat het nog lang zal duren. Ze doen maar wat ze niet laten kunnen. Dat de kinderen nu aangeven dat het ze helemaal nix meer uitmaakt of hij blijft of vertrekt, daar maak ik me druk over en vind ik heel verdrietig. Het is echter niet meer in mijn handen. Ik kan alleen nog maar een warm en liefdevol thuis voor ze vormen.
Meis, sterkte weer, je doet het goed hoor. Hij is gek, jij niet!!!
Meis, sterkte weer, je doet het goed hoor. Hij is gek, jij niet!!!
dinsdag 18 augustus 2009 om 19:37
quote:sannemer schreef op 17 augustus 2009 @ 21:57:
Zit een beetje mezelf te analyseren en is het raar dat ik eigenlijk veel meer boosheid, zelfs haat, voel voor haar dan voor hem? Als ik hem in een donker steegje zou tegen komen zou het me niets doen, als ik er aan denk dat ik haar in een donker steegje tegenkom denk ik niet dat ze er heel weer uitloopt. Vind het eng dat ik me zo voel, ben nooit zo geweest en kon altijd goed relativeren maar nu ?? Pfffffffffff, bah, kom achter dingen in mezelf die ik helemaal niet leuk vind. :S Word ook dit beter ? Of zal ik haar gewoon nooit kunnen accepteren ?
IK weet het niet, maar wil niet worden als ex zijn moeder, die 12 jaar na de scheiding nog niet normaal over haar ex, mij ex zijn vader, of zijn nieuwe vrouw kon praten. Zelfs tegen haar en zijn kinderen kon ze niet anders doen dan schelden op de man en zijn vrouw. Op onze trouwdag wilde ze niet eens naast hem zitten aan de ouders tafel, oma moest er tussen om de vrede te bewaren, heel, heel erg vervelend en zo wil ik niet worden.
meiden
Dat is ergens logisch, zij is de grote onbekende en hij is je man met wie je getrouwd bent/was, liefde mee hebt gedeeld, kinderen mee hebt. Je kent haar niet, dus kun je haar karakter helemaal zelf invullen. En dat vul je in met al het negatiefs, dat je man heeft gedaan. Het verraad, er was al eerder eens een andere liefde en als zij het niet is dan is er morgen weer een nieuwe internetliefde. Dat je man dit helemaal uit zichzelf doet, zelf het initiatief neemt, misschien zijn internetliefdes eerst verleidt voordat hij laat weten dat hij gebonden is, dat is keihard om tot je door te laten dringen. Dan is het soms makkelijker om je woede, frustratie, boosheid en haat te richten op die andere vrouw, die jouw man heeft afgepikt, terwijl je man echt zelf is weg gegaan.
Het is nog zo vers, dus zijn al deze gevoelens logisch. Je bent er zelf bij of je verbitterd raakt en deze gevoelens de komende 12 jaar vasthoudt, maar voor nu lijkt het me niet meer dan logisch dat je dit voelt.
Zit een beetje mezelf te analyseren en is het raar dat ik eigenlijk veel meer boosheid, zelfs haat, voel voor haar dan voor hem? Als ik hem in een donker steegje zou tegen komen zou het me niets doen, als ik er aan denk dat ik haar in een donker steegje tegenkom denk ik niet dat ze er heel weer uitloopt. Vind het eng dat ik me zo voel, ben nooit zo geweest en kon altijd goed relativeren maar nu ?? Pfffffffffff, bah, kom achter dingen in mezelf die ik helemaal niet leuk vind. :S Word ook dit beter ? Of zal ik haar gewoon nooit kunnen accepteren ?
IK weet het niet, maar wil niet worden als ex zijn moeder, die 12 jaar na de scheiding nog niet normaal over haar ex, mij ex zijn vader, of zijn nieuwe vrouw kon praten. Zelfs tegen haar en zijn kinderen kon ze niet anders doen dan schelden op de man en zijn vrouw. Op onze trouwdag wilde ze niet eens naast hem zitten aan de ouders tafel, oma moest er tussen om de vrede te bewaren, heel, heel erg vervelend en zo wil ik niet worden.
meiden
Dat is ergens logisch, zij is de grote onbekende en hij is je man met wie je getrouwd bent/was, liefde mee hebt gedeeld, kinderen mee hebt. Je kent haar niet, dus kun je haar karakter helemaal zelf invullen. En dat vul je in met al het negatiefs, dat je man heeft gedaan. Het verraad, er was al eerder eens een andere liefde en als zij het niet is dan is er morgen weer een nieuwe internetliefde. Dat je man dit helemaal uit zichzelf doet, zelf het initiatief neemt, misschien zijn internetliefdes eerst verleidt voordat hij laat weten dat hij gebonden is, dat is keihard om tot je door te laten dringen. Dan is het soms makkelijker om je woede, frustratie, boosheid en haat te richten op die andere vrouw, die jouw man heeft afgepikt, terwijl je man echt zelf is weg gegaan.
Het is nog zo vers, dus zijn al deze gevoelens logisch. Je bent er zelf bij of je verbitterd raakt en deze gevoelens de komende 12 jaar vasthoudt, maar voor nu lijkt het me niet meer dan logisch dat je dit voelt.
dinsdag 18 augustus 2009 om 22:30
tja, heb de laatste paar uur geprobeerd een olifanten huid te kweken en eigenlijk weet ik nog niet zeker of ik er verstandig aan doe dit hier te melden. Ik weet heel, heel zeker dat ik nu een lading 'gezeik' over me heen ga krijgen, of zeker weten, ben er erg bang voor. Maar het niet melden kan ik ook niet, ik moet er over praten en ik moet dit kwijt.
Ik ben zwanger, ja van ex en nee geen idee hoelang. Heb pcos en kan alleen met zekerheid zeggen dat het niet langer is dan 13 weken en niet korter dan 8 weken. tja en dus alles wat er tussen zit. Morgen naar de dokter en hoop een spoedverwijzing te krijgen voor een echo. En dan?? Tja dat is het dus, met mijn hoofd weet ik dat het niet kan, niet qua geld, niet met hoe de situatie nu is, niet met de woning waar ik nu zit en wil ik dat wel een baby erbij? Maar aan de andere kant, als het echt al 13 weken is, is het wel al echt een kindje, inimini klein maar wel compleet. Dit is een gevecht tussen hoofd en hart, en nu denk ik dat hoofd het gaat winnen. Maar het gaat zo verschrikkelijk tegen mijn gevoel in, ik weet het niet. Ex is duidelijk, het kan niet. Maar kreeg net een email dat hij dat wel zo makkelijk zei maar het er eigenlijk ook heel moeilijk mee heeft, ook hij snapt dat als het al 13 weken is dat het een kindje is. Hij heeft wel toegezegd me overal mee te willen steunen en mee te gaan als ik voor een echo moet. Kijk en wat voor lamlul het verder ook is dit vind ik wel heel lief.
Nou brand maar los......
meiden
ps ja we hebben altijd veilig gevreeën dus heb echt geen idee waar het is misgegaan, afgezien van de sex met ex natuurlijk wat gewoon heel fout is geweest.
Ik ben zwanger, ja van ex en nee geen idee hoelang. Heb pcos en kan alleen met zekerheid zeggen dat het niet langer is dan 13 weken en niet korter dan 8 weken. tja en dus alles wat er tussen zit. Morgen naar de dokter en hoop een spoedverwijzing te krijgen voor een echo. En dan?? Tja dat is het dus, met mijn hoofd weet ik dat het niet kan, niet qua geld, niet met hoe de situatie nu is, niet met de woning waar ik nu zit en wil ik dat wel een baby erbij? Maar aan de andere kant, als het echt al 13 weken is, is het wel al echt een kindje, inimini klein maar wel compleet. Dit is een gevecht tussen hoofd en hart, en nu denk ik dat hoofd het gaat winnen. Maar het gaat zo verschrikkelijk tegen mijn gevoel in, ik weet het niet. Ex is duidelijk, het kan niet. Maar kreeg net een email dat hij dat wel zo makkelijk zei maar het er eigenlijk ook heel moeilijk mee heeft, ook hij snapt dat als het al 13 weken is dat het een kindje is. Hij heeft wel toegezegd me overal mee te willen steunen en mee te gaan als ik voor een echo moet. Kijk en wat voor lamlul het verder ook is dit vind ik wel heel lief.
Nou brand maar los......
meiden
ps ja we hebben altijd veilig gevreeën dus heb echt geen idee waar het is misgegaan, afgezien van de sex met ex natuurlijk wat gewoon heel fout is geweest.
dinsdag 18 augustus 2009 om 22:45
ik reageer even praktisch: met nog een kindje erbij kloppen de papieren die bij de rechtbank liggen niet meer, dat moet dus even gecorrigeerd worden en dan het bedrag opgeschroefd (indien dit kindje natuurlijk nieuw lid wordt van het gezin).
Als dit enorm bot overkomt: excuus, ik denk altijd eerst met mijn hoofd, en daarna komt pas het voelen met mijn hart. Dat is 'just me'.
Als dit enorm bot overkomt: excuus, ik denk altijd eerst met mijn hoofd, en daarna komt pas het voelen met mijn hart. Dat is 'just me'.
