Relaties
alle pijlers
Zo teleurgesteld.....
zondag 11 oktober 2009 om 01:34
In plaats van 1 uur heb ik nog 2 uren de boel aangekeken maar ik ben bang dat het over is...
Ik had een hyves-vriendinnetje, heb haar als test verwijderd en geblokkeerd en nu na de test wil ze me maar niet weer terug accepteren als vriendje.
Wat betekent dit?
Wat doe ik er aan?
Wie herkent dit?
Waarom zegt ze me niet gewoon dat ze geen dinnetje wil zijn?
Waarom open ik uberhaupt een topic hierover?
(Omdat ik dat gezegd had en wat je zegt moet je ook doen! )
Ik had een hyves-vriendinnetje, heb haar als test verwijderd en geblokkeerd en nu na de test wil ze me maar niet weer terug accepteren als vriendje.
Wat betekent dit?
Wat doe ik er aan?
Wie herkent dit?
Waarom zegt ze me niet gewoon dat ze geen dinnetje wil zijn?
Waarom open ik uberhaupt een topic hierover?
(Omdat ik dat gezegd had en wat je zegt moet je ook doen! )
zondag 11 oktober 2009 om 02:48
Floor, dat laatste daar ben ik het helemaal mee eens. De hele post al weet ik niet hoe goed je kunt relativeren
Ik heb haar gevraagd om haar sores te vertellen, ik wist al een deel en vroeg er veel naar. Alle kans.
Maar ja, dit was blijkbaar niet een echte vriendin. Jammer (vooral dus van de tijd die ik er in heb gestoken) maar wel duidelijk. Nog erger jammer is het, dat het zo kritisch maakt.
Wat dat betreft ben ik toch wel dankbaar, dat een verhuizing (andere provincie, dus afstand) toch weer duidelijk maakt dat je vooral veel kennissen hebt, en maar weinig vrienden. Wat ik zelf alleen moeilijk vind, is dat je je bij ieder contact gaat afvragen wat het voorstelt. Want er gaan er nog meer afvallen. Niet erg, leuk voor af en toe oppervlakkig contact, maar misschien ook met mensen waar ik nu wel echt van hou. En ik heb er zo'n hekel aan om van mensen te houden die niet net zoveel van mij houden. Dat vind ik zonde van mijn tijd (egoistisch eigenlijk).
Vriendschap is vaak een illusie, de echte vriendschap koester ik dus ook. Heel diep, en ik vind dat ook heel waardevol. Gelukkig dat je er niet zo veel van kunt hebben. Eigenlijk.
Ik heb haar gevraagd om haar sores te vertellen, ik wist al een deel en vroeg er veel naar. Alle kans.
Maar ja, dit was blijkbaar niet een echte vriendin. Jammer (vooral dus van de tijd die ik er in heb gestoken) maar wel duidelijk. Nog erger jammer is het, dat het zo kritisch maakt.
Wat dat betreft ben ik toch wel dankbaar, dat een verhuizing (andere provincie, dus afstand) toch weer duidelijk maakt dat je vooral veel kennissen hebt, en maar weinig vrienden. Wat ik zelf alleen moeilijk vind, is dat je je bij ieder contact gaat afvragen wat het voorstelt. Want er gaan er nog meer afvallen. Niet erg, leuk voor af en toe oppervlakkig contact, maar misschien ook met mensen waar ik nu wel echt van hou. En ik heb er zo'n hekel aan om van mensen te houden die niet net zoveel van mij houden. Dat vind ik zonde van mijn tijd (egoistisch eigenlijk).
Vriendschap is vaak een illusie, de echte vriendschap koester ik dus ook. Heel diep, en ik vind dat ook heel waardevol. Gelukkig dat je er niet zo veel van kunt hebben. Eigenlijk.
zondag 11 oktober 2009 om 02:51
Ik haal ff de filosofie aan en dan ga ik slapen (houd de rest van de 3 wijn ff tegoed), ieder afscheid (op wat voor manier dan ook, dus ook het afscheid nemen van een vriendschap) gaat gepaard met het doorlopen van een aantal fasen;
1. Ontkenning.
2. Boosheid.
3. Vechten.
4. Depressie.
5. Aanvaarding.
1. Ontkenning.
2. Boosheid.
3. Vechten.
4. Depressie.
5. Aanvaarding.
zondag 11 oktober 2009 om 02:54
zondag 11 oktober 2009 om 02:59
zondag 11 oktober 2009 om 02:59
quote:floor72 schreef op 11 oktober 2009 @ 02:56:
[...]
Teleurstelling valt onder boosheid.Nee dat vind ik juist niet. Toen ik erover na ging denken. Het is anders, lijkt lichter maar is toch vrij ingrijpend. Boosheid is sneller over. Je schopt bijv. ff ergens tegen aan en het is al een stuk minder, ff impel gezegd. Terwijl teleurstelling blijft sluimeren.
[...]
Teleurstelling valt onder boosheid.Nee dat vind ik juist niet. Toen ik erover na ging denken. Het is anders, lijkt lichter maar is toch vrij ingrijpend. Boosheid is sneller over. Je schopt bijv. ff ergens tegen aan en het is al een stuk minder, ff impel gezegd. Terwijl teleurstelling blijft sluimeren.
zondag 11 oktober 2009 om 03:03
quote:mocy schreef op 11 oktober 2009 @ 02:59:
[...]
Nee dat vind ik juist niet. Toen ik erover na ging denken. Het is anders, lijkt lichter maar is toch vrij ingrijpend. Boosheid is sneller over. Je schopt bijv. ff ergens tegen aan en het is al een stuk minder, ff impel gezegd. Terwijl teleurstelling blijft sluimeren.
Mijn boosheid en teleurstelling lopen steeds in elkaar over. Zo ben ik verschrikkelijk boos en zo moet ik verschrikkelijk brullen. Die twee emoties gaan continu de strijd aan met elkaar....
Maar dat kan per mens verschillen natuurlijk!
[...]
Nee dat vind ik juist niet. Toen ik erover na ging denken. Het is anders, lijkt lichter maar is toch vrij ingrijpend. Boosheid is sneller over. Je schopt bijv. ff ergens tegen aan en het is al een stuk minder, ff impel gezegd. Terwijl teleurstelling blijft sluimeren.
Mijn boosheid en teleurstelling lopen steeds in elkaar over. Zo ben ik verschrikkelijk boos en zo moet ik verschrikkelijk brullen. Die twee emoties gaan continu de strijd aan met elkaar....
Maar dat kan per mens verschillen natuurlijk!
zondag 11 oktober 2009 om 03:07
quote:floor72 schreef op 11 oktober 2009 @ 02:51:
Ik haal ff de filosofie aan en dan ga ik slapen (houd de rest van de 3 wijn ff tegoed), ieder afscheid (op wat voor manier dan ook, dus ook het afscheid nemen van een vriendschap) gaat gepaard met het doorlopen van een aantal fasen;
1. Ontkenning.
2. Boosheid.
3. Vechten.
4. Depressie.
5. Aanvaarding.
Deze quote ik maar even.
Ik ben vaker in de valkuil getrapt omdat ik dacht vriendschap te hebben opgebouwd. Vaak verhuisd, vaak opnieuw iets moeten opbouwen (als in 32 jaar en 22 keer verhuisd).
Deze fases heb ik doorlopen, en misschien ben ik er deels immuun voor geworden. Contacten die ik heb waardeer ik, maar helemaal opengooien doe ik niet zo snel.
Toch doorliep ik die fases, vandaag. Heel snel.
Mijn eerste reactie was; wat is er aan de hand? Vervolgens werd ik boos ja. Wat flik je me nou? Ik ging de discussie aan, het gesprek aan. Is dat vechten? (al had ik daar niet eens zin in) en het voelde even (echt heel kort) verdrietig. En toen dacht ik; ook goed. Dan niet. En dat voelt nu de hele tijd zo.
Ik ga dan te rade bij mezelf, is dat ook een fase? Wat heb ik gedaan, wat anders had gekund. Oke, check, in kaart gebracht. Ik ben niet onbevangen, minder snel open. Eigenlijk hecht ik me niet/amper aan anderen. Ik ben vrij egoïstisch geworden (met reden maar die doet er niet toe).
Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de keuzes voor een ander, en dat vertik ik ook te zijn.
Wat een grappig topic moest zijn is nu heel beladen. Jammer is dat. Ik kan meer met grappig dan met beladen, maar goed.
Wat ik des te meer besef, is dat ik morgen die ene vriendin, die ik nu 14 jaar ken en waarmee ik door dik en dun, door moeite en geluk nog steeds een hele bijzondere band heb, maar even plat ga knuffelen. En dat ik even een god waarvan ik geloof dat die niet bestaat op mijn blote knietjes ga danken, dat ik in ieder geval die ene vriendschap heb.
En jullie bedankt voor jullie lieve berichten.
Ik haal ff de filosofie aan en dan ga ik slapen (houd de rest van de 3 wijn ff tegoed), ieder afscheid (op wat voor manier dan ook, dus ook het afscheid nemen van een vriendschap) gaat gepaard met het doorlopen van een aantal fasen;
1. Ontkenning.
2. Boosheid.
3. Vechten.
4. Depressie.
5. Aanvaarding.
Deze quote ik maar even.
Ik ben vaker in de valkuil getrapt omdat ik dacht vriendschap te hebben opgebouwd. Vaak verhuisd, vaak opnieuw iets moeten opbouwen (als in 32 jaar en 22 keer verhuisd).
Deze fases heb ik doorlopen, en misschien ben ik er deels immuun voor geworden. Contacten die ik heb waardeer ik, maar helemaal opengooien doe ik niet zo snel.
Toch doorliep ik die fases, vandaag. Heel snel.
Mijn eerste reactie was; wat is er aan de hand? Vervolgens werd ik boos ja. Wat flik je me nou? Ik ging de discussie aan, het gesprek aan. Is dat vechten? (al had ik daar niet eens zin in) en het voelde even (echt heel kort) verdrietig. En toen dacht ik; ook goed. Dan niet. En dat voelt nu de hele tijd zo.
Ik ga dan te rade bij mezelf, is dat ook een fase? Wat heb ik gedaan, wat anders had gekund. Oke, check, in kaart gebracht. Ik ben niet onbevangen, minder snel open. Eigenlijk hecht ik me niet/amper aan anderen. Ik ben vrij egoïstisch geworden (met reden maar die doet er niet toe).
Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de keuzes voor een ander, en dat vertik ik ook te zijn.
Wat een grappig topic moest zijn is nu heel beladen. Jammer is dat. Ik kan meer met grappig dan met beladen, maar goed.
Wat ik des te meer besef, is dat ik morgen die ene vriendin, die ik nu 14 jaar ken en waarmee ik door dik en dun, door moeite en geluk nog steeds een hele bijzondere band heb, maar even plat ga knuffelen. En dat ik even een god waarvan ik geloof dat die niet bestaat op mijn blote knietjes ga danken, dat ik in ieder geval die ene vriendschap heb.
En jullie bedankt voor jullie lieve berichten.
zondag 11 oktober 2009 om 03:10
quote:mocy schreef op 11 oktober 2009 @ 02:54:
Madhe, naarmate je ouder wordt, hoe beter je dat af zult gaan. Klinkt suf, maar is echt zo.
En idd echte vriendschap is heel veel waard. Aan de ene kant moet je daar alles voor en aan doen en aan de andere kant niet. Klinkt vaag, maar is wel zo. Koesteren moet je het altijd.Het is niet dat ik er zoveel jaren op heb zitten, maar naief of onervaren ben ik niet. Ik merk verschil met vroeger. Ik laat nu juist dingen te makkelijk langs me afgaan misschien. Dat kan zelfs mijn fout hierin zijn geweest.
Madhe, naarmate je ouder wordt, hoe beter je dat af zult gaan. Klinkt suf, maar is echt zo.
En idd echte vriendschap is heel veel waard. Aan de ene kant moet je daar alles voor en aan doen en aan de andere kant niet. Klinkt vaag, maar is wel zo. Koesteren moet je het altijd.Het is niet dat ik er zoveel jaren op heb zitten, maar naief of onervaren ben ik niet. Ik merk verschil met vroeger. Ik laat nu juist dingen te makkelijk langs me afgaan misschien. Dat kan zelfs mijn fout hierin zijn geweest.
zondag 11 oktober 2009 om 03:12
quote:floor72 schreef op 11 oktober 2009 @ 03:09:
* en zo neemt een flauwekul topic ineens een onverwachte wending *
Mijn eerste grote liefde overleed. Ik ben maanden/jarenlang heel erg boos/teleurgesteld geweest.
Dan is het dus de dood die dat doet. Dat dacht ik al, nu weet ik het zeker.
Heftig dat dit je overkomen is. Heel moeilijk. En wat knap dat je dit vertelt. Het komt heel luchtig over, maar dat is het niet. Absoluut niet.
* en zo neemt een flauwekul topic ineens een onverwachte wending *
Mijn eerste grote liefde overleed. Ik ben maanden/jarenlang heel erg boos/teleurgesteld geweest.
Dan is het dus de dood die dat doet. Dat dacht ik al, nu weet ik het zeker.
Heftig dat dit je overkomen is. Heel moeilijk. En wat knap dat je dit vertelt. Het komt heel luchtig over, maar dat is het niet. Absoluut niet.
zondag 11 oktober 2009 om 03:23
zondag 11 oktober 2009 om 03:43
@madhe; je kent mij niet maar ik kom je regelmatig tegen op het forum. Ik wilde even zeggen dat zonder dat je het weet ik heel veel aan je postings heb. Ik vind je een hele wijze vrouw en je kijk op dingen helpen mij erg. Hoe ouder je wordt hoe meer teleurstellingen je krijgt, maar daardoor kan je geluk ook meer waarderen en koesteren. En je zegt wel egoistisch te zijn, maar toch kom je betrokken over hoor als ik het zo allemaal lees! Ik herken wel veel van wat je zegt over dat egoisme. Zo wordt je ook gewoon, want veel mensen gunnen elkaar helemaal niets en denken ook alleen maar aan zichzelf. Ik heb ook al vroeg moeten leren dat je het uiteindelijk allemaal zelf moet doen in het leven. Dus ik snap wel.
