Zo zwart.

Sofie wat jij allemaal schrijft dat had ik zelf kunnen schrijven een half jaar geleden. Ook die doodwens en bij mij is het ook erfelijk. Mijn broers en zus zijn ook allemaal al aan de AD geweest of hebben bij een psychiater gelopen. Ze zeggen wel eens "het is nog nooit zo donker of het wordt wel weer licht" en dat klopte in mijn geval ook. Tuurlijk heb ik nog wel kutdagen en dat zal bij mij ook nooit over gaan daar ben ik mij heel goed van bewust. Ik ben nu eenmaal iemand die snel in een depressie schiet (weet niet hoe ik het anders moet zeggen). Jij komt er ook wel weer maar een depressie heeft zijn tijd nodig. En dagtherapie weet ik van vriendinnen kan heel goed zijn. Dan ben je bezig. Probeer het, kijk het aan en bevalt het niet dan kun je altijd nog met je therapeut overleggen om iets anders te proberen

Dag lieve Sofie, kruip maar lekker tegen je mannetje aan!

Welterusten!

Alleen de openingspost gelezen.



Mijn ervaring is dat begrip van anderen ook heel belangrijk is voor herstel. Je kunt je zo ontzettend alleen voelen in die donkere zwarte wereld.



Mij heeft het heel goed gedaan om op het forum te gaan schrijven en ervaringen te delen.



Goed dat je een topic begonnen bent

Hoi Sofie, allereerst een dikke knuffel...ik weet precies hoe je je voelt. Jouw woorden zouden de mijne kunnen zijn.... de wanhoop, moedeloosheid, het moeten, etc,etc......zit precies op dezelfde "plek" als jij nu.

Ook ik ben al heel lang bezig om hieruit te komen, maar het lukt gewoon niet. Ik sta nu op het punt om een opname te overwegen, iets wat ik nooit heb gewild (en nog niet), maar soms moet er iets gebeuren dat alles doorbreekt.

Plus dat ik ook echt niet meer kan, vooral als je alles voor je gevoel hebt gedaan....

Moeilijk heh....heb jij dat ooit overwogen of je psychiater misschien? Kan je een andere time-out nemen, dagbehandeling bijv?

Beste Sofi wat naar dat je je zo voelt. Ik kan alleen schrijven wat bij mij geholpen heeft en misschien heb je daar wat aan.

Een aantal jaar geleden voelde ik me precies zoals je je beschrijft. Ben toen ook in therapie geweest en na een tijdje aan de Prozac gegaan. Prozac heeft mij erg goed geholpen. De dalen waren niet meer zo diep. Ik voelde me stabiel als een rechte lijn, veel emoties had ik niet, maar op dat moment was alles beter dan die depressie. Na ongeveer een vier maanden van Prozac en therapie ( 1 keer per week ) ben ik daarbij gaan sporten. Sporten maakt natuurlijk dat stofje aan in je hoofd waar je blij van wordt ( ben de naam kwijt!). Hierdoor zat ik na ongeveer 6 maanden eindelijk wat beter in mijn vel.

Ben ben gestopt met Prozac toe mijn vader stierf, ik voelde te weinig bij zijn dood en dat lag aan de Prozac. Heb het rustig afgebouwd en toen ik Prozac vrij was ging het eigenlijk heel goed. Heb twee jaar later weer een jaar geslikt omdat het slechter ging en daarna weer afbouwen. Nu gaat het al jaren beter, heb een goede psycholoog waar ik nog steeds 1 keer in de zoveel weken heen ga. Sofi je gaat je echt weer beter voelen! Ik weet dat het licht aan het eind van de tunnel soms erg ver weg lijkt, maar het kan goed komen. Trouwens misschien is Prozac niet voor jou, dat kan. Als je na 2 tot 3 maanden nog steeds niet het gevoel hebt dat het beter gaat kan je voor iets anders kiezen. Stop trouwens nooit opeens met de medicatie dit kan erg gevaarlijk zijn, altijd netjes afbouwen.

Sofi weet niet of je iets heb aan dit verhaal, maar heel veel sterkte en succes meis.

Hoi Sofie



even een , ik herken veel in je verhaal en hoop dat de andere medicijnen gaan werken.

doorzetten en over een paar maanden gaat het vast weer wat beter.

Voel je ook niet schuldig over het niet onderhouden van sociale contacten, je bent niets verplicht.

Heel veel succes en schrijf van je af op dit forum, dat helpt echt.

Heb je een beetje geslapen Sofie?

Vandaag een 4... misschien morgen een 4,5??

Ik vind het erg rot voor je. Vooral het uitschelden van jezelf herken ik, dan zak je eigenlijk nog dieper weg. Bij mij was het zo dat ik wel positieve dingen kon bedenken, maar ik voélde het niet. Da's best raar. Dat je weet dat je blij 'hoort te zijn' (want ja, dat is iedereen in zo'n situatie), maar dat toch echt niet bent. En niemand lijkt dat te begrijpen. Mijn moeder is (bijna) psychologe en zij vindt dat ik niet ik aan de AD moet gaan. Ik moet gewoon 'positiever gaan denken'. Eigenlijk best grappig, dat zí'j of all people dat zegt.

Ik vind dat je erg goed bezig bent. Je bent niet aan het zwelgen in zelfmedelijden, maar je doet iedere dag weer je best. De ene keer slaag je er meer in dan de andere keer misschien, maar je doet wel elke keer je best. En daar mag je best trots op zijn! Ik ben blij voor je dat je mensen om je heen hebt die je (proberen te) begrijpen. Dat scheelt al zo'n hoop!

Welke therapiën heb je gehad, als ik vragen mag? En heb je de seroxat maar 6 weken gebruikt? Hoeveel miligram? Vriendin van mij zit op 50 miligram en pas na meer dan 2 maanden op 50 mg gezeten te hebben (ze heeft het elke 2mnd opgevoerd), werkt het. Het is echt rot dat je maar moet afwachten of medicatie aanslaat, vooral omdat je je zo rot voelt en gewoon weer een beetje happy wilt zijn. En het is zoooo makkelijk voor anderen om te zeggen 'probeer het nog maar iets langer', maar soms zit daar ook waarheid in. Hoe dan ook, heel veel sterkte!

En schrijf de negatieve gevoelens van je af (in dit topic). Dan zitten ze iig niet meer in je hoofd...

Sofie... je doet ertoe.

Je maakt verschil, ook als je niet werkt.

Bovendien, je bént hard aan het werk!

Met jezelf, en dat is veel harder werken dan 'werk'.



Sterkte, hou vol!

Ik snap je helemaal Sofie, want ik weet zeker dat als jij een vriendin had die in dezelfde situatie zat als jij en jij gewoon blij in het leven stond, je ook tig keer tegen haar zou zeggen dat ze er ECHT WEL toe doet, ook al 'werkt' ze niet.

Bij mij heeft de combi Seroxat en cognitieve gedragstherapie (ik deed dat bij de ggz) heel goed geholpen. Seroxat is dus misschien niet je ding, maar ik hoop dat je snel iets vindt wat wel bij jou werkt. Ik ben na een paar maanden gestopt met de AD, want ik voelde me goed en dacht dat ik het verder wel zelf kon (hoe arrogant - ik voel me daarbij net zo'n kind van 2 jaar dat 'selluf doen' roept als mama haar wil voeren, want ik voel mezelf alweer terugglijden... binnenkort maar weer eens naar de huisarts).

Achteraf gezien wel stom dat ik gestopt ben. Was voor het eerst dat ik me 'zomaar' happy voelde. Gewoon omdat de zon scheen. Ik heb een dysthieme stoornis, zodat ik eigenlijk altijd somber ben. Was. Ben. Depressies heb ik tussendoor ook gehad, mijn eerste (achteraf gezien) toen ik 8 was (toen wilde ik dood), maar mij werd altijd verteld dat ik een 'zwartkijker' ben en eens een keer aan 'leuke dingen' moest denken. Pfff... En pas op m'n 28e ben ik er iets aan gaan doen, omdat ik begreep dat het niet normaal was om jezelf zo neer te halen. Als ik eerder geweten had dat ik me zo goed kon voelen (wat voor een ander waarschijnlijk gewoon 'normaal' is), had ik mezelf zoveel ellende bespaard. Beetje offtopic.



Al met al heb ik nog steeds erg veel baat van de cognitieve gedragstherapie. Had ook het geluk dat het meteen klikte met mijn therapeute (zo'n leuke vrouw!). Je leert tijdens deze therapie je negatieve gedachten te herkennen en ze dan uit te dagen. Ik vond het eng, maar na de eerste paar dagen gaf het zo'n rust in m'n hoofd! Dat terwijl ik er enorm sceptisch tegenover stond (want 'ik denk gewoon wat ik denk en dat kan ik heus niet zomaar uitschakelen, hoor'). Ik kon me druk maken om alles: dat ik niet leuk genoeg was, niet mooi genoeg, dat niks ging zoals ik dat wilde, dat anderen mij steeds teleurstelden (en ach ja, waarom ook niet, ik ben zelf toch een grote teleurstelling?), ik kan niks (niet eens netjes schrijven), niemand houdt van me (er is ook niks om van te houden), iedereen was belangrijker dan ik, en ga zo maar door. Mijn leven was één grote anti-climax in mijn ogen. Ik piekerde me suf en kon er regelmatig niet van slapen.

Door al die negatieve gedachten met de therapie structureel aan te pakken (volgens een vast schema, wat ik in het begin echt te suf voor woorden vond), lukte het me om te voorkomen dat mijn gedachten zo negatief werden dat ik ervan (nog dieper) in de put raakte. Ik weet niet of het iets voor jou is, maar ik gun het je zo dat je al die dingen die je opschreef niet meer gelooft. Misschien dat je ernaar kunt informeren bij het riagg of ggz? Als zij jouw volledige achtergrond weten (alleen depressie of ook iets anders, depressie n.a.v. een gebeurtenis, o.i.d.), kunnen ze ook meteen aangeven of het iets voor jou zou kunnen zijn.

Oh Sofie toch! Ik herken het helemaal, zat 2 maanden geleden net zo diep als jij. Kun je niet een lekkere kop thee zetten, lekker douchen en dan slapen? Morgen weer een betere dag en zo niet, de dag erna of daarna.. En het is zoeken met de AD maar zodra je de 'ware' hebt gevonden, gaat het beter! Thank god dat die van mij goed werken, nu al. Probeer te ontspannen meis!

Ik las net ergens een goede tip. Ga in bed liggen en begin bij je tenen en werk omhoog. Span het deel aan en ontspan. Aantal keer herhalen en steeds meer omhoog en eindig bij je nek. Word je hopelijk rustig van.

Is er iemand in de buurt waar je tegenaan kunt praten? Wat voel je? Boosheid, verdriet etc? Of voel je niets?

He Sofie,

Wat kan een mens zich kut voelen he? Mag ik vragen hoe oud je bent? Ik begrijp depressie en donkerte maar je moet onthouden dat er een iemand is die dit kan keren en dat ben jijzelf. Je vraagt wat je nu moet deze avond en nacht. Misschien wel helemaal niets. Je gedachten gaan toch wel rond maar je moet helemaal niets.

Schrijf, drink een wijntje, luister muziek, dans of lig op de bank.



Ik wil je wel meegeven dat je je gevoel ook kan verergeren. Kijk even naar je geplaatste afbeelding. Dit voelt zo maar je verdrinkt niet echt. Je bent er, je ademt en je mag er zijn.

Sterkte!

Je zegt ergens dat je geen 'label/diagnose' hebt. Hoe kom je dan aan de AD? Want daar zit je al een jaar aan begrijp ik.

Ja en wat gaeta zegt, werd ook tegen mij gezegd. Had er niks aan helaas want ik dacht dat niemand me begreep. Dankzij sommige mensen hier zie ik in dat ze meer weten dan ik dacht. Nu weet ik en zie ik in dat ik mezelf soms een schop onder mn kont moet geven. Niet altijd, ik heb ook nog wel eens dagen dat ik niks wil en kan, so be it.