Relaties
alle pijlers
Schoonouder dilemma
donderdag 5 november 2009 om 12:58
Mijn man en ik hebben geen relatie meer met zijn ouders. Nu is opa pas overleden en zijn wij naar de crematie gegaan en hebben daar onze condoleances gegeven. Daarbij hebben we de handen geschud met elkaar maar daar is ook alles mee gezegd. Ook was daar een tante van mijn man. Die schijnt nadat wij weer weg waren gegaan, een week of wat later een gesprek te hebben gehad met zijn ouders, met als resultaat dat ik nu een mailtje heb ontvangen waarin zij aangeeft dat zijn moeder graag ons adres wilt hebben om zodoende een eerste stap te maken. Ik ben in de veronderstelling dat ze een brief wilt sturen (kan dit niet per mail?). Nu is het volgende geval dat wij volgens zijn kant van de familie, nog woonachtig zijn in Ierland terwijl we terug zijn sinds april van dit jaar. Vanwege alle drama dat is voorgevallen hebben we dit als zodanig gelaten omdat we dan zeker wisten met rust te worden gelaten. Ook al weet ik nog niet exact welke informatie er onze kant op komt, heb ik gemengde gevoelens over het hele geval. Ik maak me ook erg zorgen omdat ik niet weer wil gaan door alle ellende dat destijds is voorgevallen. Mijn man en ik zijn gekwetst maar wel in staat om "agree to disagree" toe te passen. We zullen het nooit eens worden met elkaar dus heeft het geen zin om alles weer te proberen uit te spreken, we zullen daar ongetwijfeld weer erge ruzie om krijgen. Ook zal ik mijn schoonmoeder nooit meer vertrouwen, vriendinnen zullen we dus nooit meer worden. Maar hoe moeten we dit nu oplossen? We wonen niet meer in Ierland (spijtig genoeg).... Waarheid is dat ik zijn ouders echt nooit meer hoef te zien, maar het zijn mijn man's ouders dus mag en kan ik dit niet van hem vragen, sterker nog, ik zou het niet eens willen. Ik laat dit ook geheel aan hem over, het is zijn familie.
vrijdag 6 november 2009 om 10:02
quote:nogeensdan schreef op 05 november 2009 @ 13:13:
Hier net zoiets, en ik laat het bij mijn man.
Hij heeft een keuze gemaakt, soms vraag ik ernaar, maar hij blijft bij zijn standpunt.
Voor jouw man geldt ook, hij kan ook alleen naar ze toe gaan als hij die behoefte heeft. Jij mag zelf beslissen wat je wilt.
Hier hetzelfde verhaal: ik heb geen contact meer met mijn schoonfamilie, man gaat 1x pwer week een uurtje alleen met de kinderen.
Vind ik vreselijk, want ik weet niet wat er allemaal gezegd wordt(over mij) .maar het is voor alle partijen de beste oplossing.
Alleen nu met de feestdagen op komst is het weer een beetje pijnlijk allemaal.
Hier net zoiets, en ik laat het bij mijn man.
Hij heeft een keuze gemaakt, soms vraag ik ernaar, maar hij blijft bij zijn standpunt.
Voor jouw man geldt ook, hij kan ook alleen naar ze toe gaan als hij die behoefte heeft. Jij mag zelf beslissen wat je wilt.
Hier hetzelfde verhaal: ik heb geen contact meer met mijn schoonfamilie, man gaat 1x pwer week een uurtje alleen met de kinderen.
Vind ik vreselijk, want ik weet niet wat er allemaal gezegd wordt(over mij) .maar het is voor alle partijen de beste oplossing.
Alleen nu met de feestdagen op komst is het weer een beetje pijnlijk allemaal.
vrijdag 6 november 2009 om 10:11
Mijn exGeliefde en ik hebben een echtscheidingsconvenant waarin opgenomen is dat de kinderen nooit zonder overleg mee zullen mogen naar zijn ouders.
Je hebt twee 'Ja's' nodig voor een Ja, en één 'Nee' om het feest niet door te laten gaan.
Mijn voormalig schoonouders hebben hun kleinkinderen nog nooit gezien.
Het recht van mijn kinderen is dat ze een onbezorgde jeugd hebben waarin hun ouders ze beschermen tegen gevaren waartegen ze zelf niet weerbaar zijn. Ik vind het dus het recht van mijn kinderen (en de plicht van mezelf) om ze zo ver mogelijk bij elkaar uit de buurt te houden.
De wereld is niet roze. Ouders zijn alleen maar mensen die een kind op de wereld hebben gezet. En mensen kunnen gewoon in en in slecht zijn.
Je hebt twee 'Ja's' nodig voor een Ja, en één 'Nee' om het feest niet door te laten gaan.
Mijn voormalig schoonouders hebben hun kleinkinderen nog nooit gezien.
Het recht van mijn kinderen is dat ze een onbezorgde jeugd hebben waarin hun ouders ze beschermen tegen gevaren waartegen ze zelf niet weerbaar zijn. Ik vind het dus het recht van mijn kinderen (en de plicht van mezelf) om ze zo ver mogelijk bij elkaar uit de buurt te houden.
De wereld is niet roze. Ouders zijn alleen maar mensen die een kind op de wereld hebben gezet. En mensen kunnen gewoon in en in slecht zijn.
zondag 8 november 2009 om 18:06
Schoonfamilie kun je niet uitkiezen, maar je eigen ouders nog minder. Ik heb zo'n geval met mijn ouders.
Kijk, je man's tante geeft aan dat de ouders weer contact willen met hun zoon en zijn gezin, maar ik 'zie' het niet zo. Het kan best zo gegaan zijn dat je tante na de begrafenis vroeg: "Zou je ze niet een keertje willen zien?" en dat je schoonouders toen het sociaal geaccepteerde antwoord gaven, namelijk "ja". Het is namelijk niet geaccepteerd in onze samenleving als je gewoon toegeeft dat je je kinderen niet moet en dat je ze niet wil zien. Je schoonouders zullen een hoop zielig doen.
Maar ze zijn zelf te bang of laf om contact op te nemen omdat ze niet weten waar ze moeten beginnen. Ze zouden moeten beginnen met het feit dat ze jullie gekwetst hebben, verontschuldigingen aanbieden en dan verder gaan. Nu heeft die tante die rol zogenaamd opgenomen maar de echte intentie kennen jullie niet. Laat die brief lekker per mail komen en laat het even lekker liggen. Stuur een kerstkaartje, laat je man een keer alleen op neutraal terein gaan (of met jou als hij per se wil dat jij er bij bent). Je hebt veel met ze meegemaakt, dus houdt ze op afstand.
En gooi nieuwe sloten op je deur; weet je tenminste zeker dat ze je huis niet in kunnen. Als ze er op eens wel achterkomen dat je gewoon in je oude huis woont, weet je niet wat ze doen. Je voelt je vast veel prettiger met nieuwe sloten op de deur.
Kijk, je man's tante geeft aan dat de ouders weer contact willen met hun zoon en zijn gezin, maar ik 'zie' het niet zo. Het kan best zo gegaan zijn dat je tante na de begrafenis vroeg: "Zou je ze niet een keertje willen zien?" en dat je schoonouders toen het sociaal geaccepteerde antwoord gaven, namelijk "ja". Het is namelijk niet geaccepteerd in onze samenleving als je gewoon toegeeft dat je je kinderen niet moet en dat je ze niet wil zien. Je schoonouders zullen een hoop zielig doen.
Maar ze zijn zelf te bang of laf om contact op te nemen omdat ze niet weten waar ze moeten beginnen. Ze zouden moeten beginnen met het feit dat ze jullie gekwetst hebben, verontschuldigingen aanbieden en dan verder gaan. Nu heeft die tante die rol zogenaamd opgenomen maar de echte intentie kennen jullie niet. Laat die brief lekker per mail komen en laat het even lekker liggen. Stuur een kerstkaartje, laat je man een keer alleen op neutraal terein gaan (of met jou als hij per se wil dat jij er bij bent). Je hebt veel met ze meegemaakt, dus houdt ze op afstand.
En gooi nieuwe sloten op je deur; weet je tenminste zeker dat ze je huis niet in kunnen. Als ze er op eens wel achterkomen dat je gewoon in je oude huis woont, weet je niet wat ze doen. Je voelt je vast veel prettiger met nieuwe sloten op de deur.
maandag 9 november 2009 om 11:47
Verdorie ik had net een heel verhaal opgeschreven, druk ik waarschijnlijk op eoa toets en weg verhaal!! Wat irritant zeg.
Kerstkaart sturen we niet meer! 3 jaar geleden hebben we dat out of the blue gedaan, zomaar om gewoon fatsoenlijk te zijn en simpelweg te kijken naar een mogelijkheid normaal met elkaar om te gaan. Wat denk je? Mijn schoonouders hadden ons adres niet in Ierland, dus hebben ze diezelfde tante gevraagd om het adres om vervolgens een verscheurde kaart in een envelop te doen en aan ons adres te retourneren!!! Hoe bedoel je???? Niet een impulsieve actie, nee gewoon echt een 5 stappen plan om dan zoiets te doen? Ik ken dit soort acties helemaal niet, of mensen die zulke dingen doen. Waar heb je het over. Natuurlijk was mijn man verschrikkelijk gekwetst en daarmee is eigenlijk alles afgesloten in zijn hoofd.
De avond nadat ik dit topic geopend had hebben we hele erge ruzie gehad. Hij wilde namelijk gewoon het adres geven aan zijn ouders waarop ze (in zijn naiefe gedachte) de brief konden sturen. Ik was het er totaal niet mee eens, veiligheids halve en nog vele andere redenen vertellen mij dat een emailadres hier heel goed geschikt voor is. Hij begreep me maar niet. Ik raakte heel erg gefrustreerd. Hij zei wel 4 keer dat het contact alleen maar wat hem betreft ten behoeve van de relatie opa-oma en kleinkinderen is, want hij is er persoonlijk wel klaar mee. Hij kon me niet uitleggen hoe hij dan dan praktisch zag. Ik namelijk ook niet. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij ooit de kinderen alleen mee zou nemen want het is of wij allemaal of niet. (Hoe bedoel je, over mijn lijk mijn kinderen alleen mee!) Als hij alleen wil gaan, prima, ik zal nooit tussen de relatie staat van hem en zijn ouders, maar de kinderen zijn van ons 2-en en het gaat om ons geluk, niet het geluk van zijn ouders. Mijn kinderen kennen zijn ouders helemaal niet, dus missen ze ze ook niet. Ze zullen er vast een keer naar vragen, en dan vertel ik ze in kindertaal dat we elkaar niet aardig vinden, en zij vooral mij niet. Wil ik überhaupt een oma voor mijn kind dat mij als schijt behandeld? Nee, inderdaad niet, hoe kan hij dat nou een leuke oma vinden? Ookal weten de kinderen (3 en 6 jaar) dan niet de details, ik wil ze hier helemaal niet mee lastigvallen. We zijn gelukkig nu, waarom al die ellende weer in ons leven halen.
Zijn ouders weten niet eens, wat zeg ik, zijn hele familie, dat hij kanker heeft gehad. Hij heeft het niet willen melden. Zegt dat niet genoeg. Voor de duidelijkheid, ik wens hem een geweldige relatie met zijn ouders toe en ik had zelfs nooit gedacht dat dit zou gebeuren. In het begin ging alles geweldig, ik was gek op mijn schoonvader, mijn schoonmoeder had wel streken maar die verergerde toen ik van ons eerste kind beviel. Ze duwde me gewoon letterlijk opzij om mijn zoontje op te pakken als ik hem net verschoond had. Ze belde, vroeg dan mijn man, en dan wanneer ze langs konden komen, als ze niet zomaar in ene op de stoep stonden. Ik vind dat niet normaal, je moet rekening houden met andermans privélege, ongeacht wie dat ook is. Ze had altijd aanmerkingen op mij, hoe ik eruit zag, een pukkeltje moest ze altijd opmerken etc. Op een gegeven moment in het jaar naar de eerste verjaardag van ons kind toen het einde al in zicht was, zei ik in ene "als u nou niets positiefs te zeggen heeft over mij, houdt dan gewoon u mond aub!" Heel stoer vond ik dat, en het werkte wel. Nu is alles wel anders, ik laat beslist niet meer zo over me heen lopen. Ze presteerde het zelfs om te klagen in mijn kraamtijd (die ze helemaal verpest heeft trouwens omdat ze vonden niet genoeg langs te kunnen komen) dat mijn beste vriendin de baby als eerste gezien heeft in het ziekenhuis!!! Nou ja!!! En dan zat ze te klagen dat ze niet goed in haar vel zat, in onze kraamtijd, lekker egoïstisch!! En dan haar zogenaamde kwaaltjes. Och jee breek me de bek niet open. Mijn man heeft van zijn moeder een lichte hypogondrie overgenomen. Bij elk pijntje een pilletje, hartklopping: meteen naar de dokter, liefst no een CT-scan erbij. Ik waak hiervoor, mijn kinderen zullen hier niets van overnemen. Ik zeg ook altijd tegen hem als hij weer iets denkt te hebben, dat hij onze kinderen er niet bij mag betrekken. Neem een kop kippensoep, voel je je vanzelf weer beter!!
Als ik echt eerlijk ben, als ik geweten had dat ik zoveel ellende zou krijgen, was ik niet met hem getrouwd, hoeveel ik ook van hem hou. Nu kan je zeggen, maar hij heeft toch gekozen voor jullie blijkbaar. Hmm... ik denk dat het verhuizen naar Ierland voor hem dit een stuk makkelijk heeft gemaakt. Je hebt dan vanzelf veel minder contact met familie. Ze konden simpelweg niet in ene voor de deur staan. En zij zullen ook wel gedacht hebben dat t toch niet zoveel zin had aangezien we helemaal aan de andere kant van de oceaan wonen. Hoewel de ruzie natuurlijk al anderhalf jaar in volle gang was voordat we verhuisden.
Kerstkaart sturen we niet meer! 3 jaar geleden hebben we dat out of the blue gedaan, zomaar om gewoon fatsoenlijk te zijn en simpelweg te kijken naar een mogelijkheid normaal met elkaar om te gaan. Wat denk je? Mijn schoonouders hadden ons adres niet in Ierland, dus hebben ze diezelfde tante gevraagd om het adres om vervolgens een verscheurde kaart in een envelop te doen en aan ons adres te retourneren!!! Hoe bedoel je???? Niet een impulsieve actie, nee gewoon echt een 5 stappen plan om dan zoiets te doen? Ik ken dit soort acties helemaal niet, of mensen die zulke dingen doen. Waar heb je het over. Natuurlijk was mijn man verschrikkelijk gekwetst en daarmee is eigenlijk alles afgesloten in zijn hoofd.
De avond nadat ik dit topic geopend had hebben we hele erge ruzie gehad. Hij wilde namelijk gewoon het adres geven aan zijn ouders waarop ze (in zijn naiefe gedachte) de brief konden sturen. Ik was het er totaal niet mee eens, veiligheids halve en nog vele andere redenen vertellen mij dat een emailadres hier heel goed geschikt voor is. Hij begreep me maar niet. Ik raakte heel erg gefrustreerd. Hij zei wel 4 keer dat het contact alleen maar wat hem betreft ten behoeve van de relatie opa-oma en kleinkinderen is, want hij is er persoonlijk wel klaar mee. Hij kon me niet uitleggen hoe hij dan dan praktisch zag. Ik namelijk ook niet. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij ooit de kinderen alleen mee zou nemen want het is of wij allemaal of niet. (Hoe bedoel je, over mijn lijk mijn kinderen alleen mee!) Als hij alleen wil gaan, prima, ik zal nooit tussen de relatie staat van hem en zijn ouders, maar de kinderen zijn van ons 2-en en het gaat om ons geluk, niet het geluk van zijn ouders. Mijn kinderen kennen zijn ouders helemaal niet, dus missen ze ze ook niet. Ze zullen er vast een keer naar vragen, en dan vertel ik ze in kindertaal dat we elkaar niet aardig vinden, en zij vooral mij niet. Wil ik überhaupt een oma voor mijn kind dat mij als schijt behandeld? Nee, inderdaad niet, hoe kan hij dat nou een leuke oma vinden? Ookal weten de kinderen (3 en 6 jaar) dan niet de details, ik wil ze hier helemaal niet mee lastigvallen. We zijn gelukkig nu, waarom al die ellende weer in ons leven halen.
Zijn ouders weten niet eens, wat zeg ik, zijn hele familie, dat hij kanker heeft gehad. Hij heeft het niet willen melden. Zegt dat niet genoeg. Voor de duidelijkheid, ik wens hem een geweldige relatie met zijn ouders toe en ik had zelfs nooit gedacht dat dit zou gebeuren. In het begin ging alles geweldig, ik was gek op mijn schoonvader, mijn schoonmoeder had wel streken maar die verergerde toen ik van ons eerste kind beviel. Ze duwde me gewoon letterlijk opzij om mijn zoontje op te pakken als ik hem net verschoond had. Ze belde, vroeg dan mijn man, en dan wanneer ze langs konden komen, als ze niet zomaar in ene op de stoep stonden. Ik vind dat niet normaal, je moet rekening houden met andermans privélege, ongeacht wie dat ook is. Ze had altijd aanmerkingen op mij, hoe ik eruit zag, een pukkeltje moest ze altijd opmerken etc. Op een gegeven moment in het jaar naar de eerste verjaardag van ons kind toen het einde al in zicht was, zei ik in ene "als u nou niets positiefs te zeggen heeft over mij, houdt dan gewoon u mond aub!" Heel stoer vond ik dat, en het werkte wel. Nu is alles wel anders, ik laat beslist niet meer zo over me heen lopen. Ze presteerde het zelfs om te klagen in mijn kraamtijd (die ze helemaal verpest heeft trouwens omdat ze vonden niet genoeg langs te kunnen komen) dat mijn beste vriendin de baby als eerste gezien heeft in het ziekenhuis!!! Nou ja!!! En dan zat ze te klagen dat ze niet goed in haar vel zat, in onze kraamtijd, lekker egoïstisch!! En dan haar zogenaamde kwaaltjes. Och jee breek me de bek niet open. Mijn man heeft van zijn moeder een lichte hypogondrie overgenomen. Bij elk pijntje een pilletje, hartklopping: meteen naar de dokter, liefst no een CT-scan erbij. Ik waak hiervoor, mijn kinderen zullen hier niets van overnemen. Ik zeg ook altijd tegen hem als hij weer iets denkt te hebben, dat hij onze kinderen er niet bij mag betrekken. Neem een kop kippensoep, voel je je vanzelf weer beter!!
Als ik echt eerlijk ben, als ik geweten had dat ik zoveel ellende zou krijgen, was ik niet met hem getrouwd, hoeveel ik ook van hem hou. Nu kan je zeggen, maar hij heeft toch gekozen voor jullie blijkbaar. Hmm... ik denk dat het verhuizen naar Ierland voor hem dit een stuk makkelijk heeft gemaakt. Je hebt dan vanzelf veel minder contact met familie. Ze konden simpelweg niet in ene voor de deur staan. En zij zullen ook wel gedacht hebben dat t toch niet zoveel zin had aangezien we helemaal aan de andere kant van de oceaan wonen. Hoewel de ruzie natuurlijk al anderhalf jaar in volle gang was voordat we verhuisden.
maandag 9 november 2009 om 11:53
Ik vergeet nog te melden dat hij de volgende ochtend na de ruzie, liet weten dat hij zijn tante heeft laten weten dat hij alleen emailcontact wilt. Ik ben hier heel erg blij om, en voel me veilig in mijn eigen huis en straat. Jammer alleen dat we daarvoor een hele heftige ruzie om moeten hebben gehad waarin we hele lelijke dingen tegen elkaar zegden. De ruzie sloot met mijn mededeling dat ie maar uit moest zoeken wat ie deed, maar dat ie mij en de kinderen met rust laat.
Ik hoop ook dat dit doorgeefluik van een mens zich nu niet meer bemoeit met alles, ik vertrouw haar voor geen cent.
Ik hoop ook dat dit doorgeefluik van een mens zich nu niet meer bemoeit met alles, ik vertrouw haar voor geen cent.
maandag 9 november 2009 om 21:51
Nouja, dan is dat tenminste duidelijk: contact per mail en jij helemaal niet. Jammer van de ruzie, maar het is nu tenminste wel duidelijk. Je bent er bang dat het allemaal weer van vooraf begint en op basis van hetgeen je beschrijft kan ik me dat heel erg goed voorstellen.
Erg he, zijn die mensen die aletijd denken ziek te zijn... Ken er ook zo een. "Hoe gaat het?" en dan krijg je een opsomming dat ze drie weken geleden de griep had, nu zware diarhee heeft en er een moedervlek niet helemaal fris uitziet. Ik wil het niet weten! Dat is prive!
Erg he, zijn die mensen die aletijd denken ziek te zijn... Ken er ook zo een. "Hoe gaat het?" en dan krijg je een opsomming dat ze drie weken geleden de griep had, nu zware diarhee heeft en er een moedervlek niet helemaal fris uitziet. Ik wil het niet weten! Dat is prive!
woensdag 11 november 2009 om 11:31
NoYo,
Hoe gaat het met je?
Ontzettend veel herkenning...wat ik al eerder posten.
Hoe oud zijn je kinderen?
En hoe denk je hier mee te leven?
Nu je in Nederland woont is de stap richting je schoonouders dichterbij?
Kan je je niet erover heen zetten voor je man en kinderen?
Ik zou namelijk het liefst willen dat mijn schoonmoeder ( die fout zit) Zich erover heen zet..
Want mijn kind mist haar en haar zoon baalt er ook erg van.
Vaak praat mijn man er niet over maar ik weet dat hij het mist...hoe het ooit was.
Want ooit was er gewoon respect voor elkaar.
Je hoeft niet met iedereen 'vrienden' te zijn alleen respect en waardering is al genoeg, vind ik.
Hoe gaat het met je?
Ontzettend veel herkenning...wat ik al eerder posten.
Hoe oud zijn je kinderen?
En hoe denk je hier mee te leven?
Nu je in Nederland woont is de stap richting je schoonouders dichterbij?
Kan je je niet erover heen zetten voor je man en kinderen?
Ik zou namelijk het liefst willen dat mijn schoonmoeder ( die fout zit) Zich erover heen zet..
Want mijn kind mist haar en haar zoon baalt er ook erg van.
Vaak praat mijn man er niet over maar ik weet dat hij het mist...hoe het ooit was.
Want ooit was er gewoon respect voor elkaar.
Je hoeft niet met iedereen 'vrienden' te zijn alleen respect en waardering is al genoeg, vind ik.
woensdag 11 november 2009 om 16:02
Met mij gaat het nu inmiddels goed, dankjewel voor t vragen.
Ik heb niets meer gehoord van mijn man wat betreft deze situatie. Hij heeft de mededeling gedaan aan het adres van zijn tante waarvan ik een eventuele reactie niet gehoord heb. Het kan ook zijn dat zijn tante nog niet gereageerd heeft omdat ze een andere tactiek gaan verzinnen om toch achter ons adres te komen. Ja, t klinkt erg achterdochtig maar het verleden heeft mij dat geleerd, ik moet deze mensen niet onderschatten!
De sloten worden inderdaad vervangen! Das een ding dat zeker is.
Mijn kinderen missen mijn schoonouders niet, want ze kennen ze niet. Mijn oudste was 1 toen hij ze voor t laatst zag dus nog een baby.
Ik heb niets meer gehoord van mijn man wat betreft deze situatie. Hij heeft de mededeling gedaan aan het adres van zijn tante waarvan ik een eventuele reactie niet gehoord heb. Het kan ook zijn dat zijn tante nog niet gereageerd heeft omdat ze een andere tactiek gaan verzinnen om toch achter ons adres te komen. Ja, t klinkt erg achterdochtig maar het verleden heeft mij dat geleerd, ik moet deze mensen niet onderschatten!
De sloten worden inderdaad vervangen! Das een ding dat zeker is.
Mijn kinderen missen mijn schoonouders niet, want ze kennen ze niet. Mijn oudste was 1 toen hij ze voor t laatst zag dus nog een baby.
woensdag 11 november 2009 om 16:06
O ja Zennah, natuurlijk mist mijn man hoe het ooit was! En ik ook, maar "hoe het was" duurde net zolang als wij pikte wat ze deden. Als we al eerder, en in dit geval ik, van me af had gebeten, was het alleen maar veel eerder al zo afgelopen. In wezen heb ik me zo laten behandelen dus is het gedeeltelijk mijn eigen schuld. Ik ben opgevoed met respect te hebben voor ouderen, zeker schoonouders en familie maar dat heb ik van hun nooit gekregen.
