Psyche
alle pijlers
Lang geleden... deel 4
maandag 9 november 2009 om 23:27
gun jezelf het verdriet en laat weten dat het klote gaat.
gun jezelf mensen die je steunen en die er voor je willen zijn.
gun jezelf dat jij nu even belangrijk bent omdat jij verdriet hebt.
gun jezelf dat jij door je problemen een beter mens wordt maar niet meteen.
gun jezelf de tijd om te rouwen, te verwerken en te gaan inzien hoe je je leven weer oppakt.
gun jezelf jezelf.
en gun jezelf je fouten.
gun jezelf je tekortkomingen.
gun jezelf dat je mens bent en niet altijd perfect bent.
gun jezelf dat je het moeilijk hebt.
en gun jezelf dat je er ook weer uitkomt maar wel op je eigen tijd en op je eigen manier.
niet zoals je denkt dat het hoort.
het hoort zoals jij het doet.
het is jouw verdriet en jij gaat daarmee om zoals jij daarmee omgaat.
Geloof in jezelf!
*tekst heb ik eerlijk gejat.. *
gun jezelf mensen die je steunen en die er voor je willen zijn.
gun jezelf dat jij nu even belangrijk bent omdat jij verdriet hebt.
gun jezelf dat jij door je problemen een beter mens wordt maar niet meteen.
gun jezelf de tijd om te rouwen, te verwerken en te gaan inzien hoe je je leven weer oppakt.
gun jezelf jezelf.
en gun jezelf je fouten.
gun jezelf je tekortkomingen.
gun jezelf dat je mens bent en niet altijd perfect bent.
gun jezelf dat je het moeilijk hebt.
en gun jezelf dat je er ook weer uitkomt maar wel op je eigen tijd en op je eigen manier.
niet zoals je denkt dat het hoort.
het hoort zoals jij het doet.
het is jouw verdriet en jij gaat daarmee om zoals jij daarmee omgaat.
Geloof in jezelf!
*tekst heb ik eerlijk gejat.. *
vrijdag 20 november 2009 om 22:05
Hoi Lieverds,kom ook even zwaaien.
Ik voel mij schuldig dat ik niet wat meer aandacht heb voor jullie,nu juist met al het geworstel een hart onder de riem heel welkom is.
Het gaat hier niet zo super,maar ook dat vind ik geen excuus.
Ik merk dat ik de zwaardere dingen(dus ook dit topic) vermijd.
Dus lieverds.....mag ik even makkelijk met het uitdelen van een dikke knuffel mijn medeleven tonen?
Misschien kom ik nog wel vertellen hoe het nu eigenlijk gaat met mij of wat er zo dwars zit.
Hoewel ik er ook liever maar niet over praat.
Ik probeer leukere dingen te doen.
Nou ja....een fotoalbum maken blijkt ook minder leuk te zijn tot nu toe....grrrr.
Alleen al het kiezen waar ik het ebstel blijkt mij al dagen te kosten en dan heb ik nog niets gemaakt!
Liefs!!
Ik voel mij schuldig dat ik niet wat meer aandacht heb voor jullie,nu juist met al het geworstel een hart onder de riem heel welkom is.
Het gaat hier niet zo super,maar ook dat vind ik geen excuus.
Ik merk dat ik de zwaardere dingen(dus ook dit topic) vermijd.
Dus lieverds.....mag ik even makkelijk met het uitdelen van een dikke knuffel mijn medeleven tonen?
Misschien kom ik nog wel vertellen hoe het nu eigenlijk gaat met mij of wat er zo dwars zit.
Hoewel ik er ook liever maar niet over praat.
Ik probeer leukere dingen te doen.
Nou ja....een fotoalbum maken blijkt ook minder leuk te zijn tot nu toe....grrrr.
Alleen al het kiezen waar ik het ebstel blijkt mij al dagen te kosten en dan heb ik nog niets gemaakt!
Liefs!!
vrijdag 20 november 2009 om 22:41
Klopt Lynne, ik bedoelde appartement voor de vakantie.
Kreeg het via internetbankieren niet voor elkaar.
Met schoonzus en toekomstig neefje of nichtje gaat het gelukkig goed! Heel fijn voor ze!
Ik schrijf ook even wat minder hier, nu het zo rustig is.
Merk dat ik me inhoud als het hier zo rustig is.
Heb de afgelopen week het topic toch al zo 'vervuild' met mijn hersenspinsels.
En ja, ik weet dat ik gewoon mag schrijven. En dat het wel gelezen zal worden.
Maar zo tegen mezelf aan kletsen begint ook wel sneu te voelen dan.
Kreeg het via internetbankieren niet voor elkaar.
Met schoonzus en toekomstig neefje of nichtje gaat het gelukkig goed! Heel fijn voor ze!
Ik schrijf ook even wat minder hier, nu het zo rustig is.
Merk dat ik me inhoud als het hier zo rustig is.
Heb de afgelopen week het topic toch al zo 'vervuild' met mijn hersenspinsels.
En ja, ik weet dat ik gewoon mag schrijven. En dat het wel gelezen zal worden.
Maar zo tegen mezelf aan kletsen begint ook wel sneu te voelen dan.
vrijdag 20 november 2009 om 23:41
zaterdag 21 november 2009 om 01:23
Misschien wil ik toch even vertellen.
Ik ben op het moment een hoop controle kwijt.
Mijn lichaam blijft in een staat verkeren alsof er iets vreselijks mij te wachten staat.
Dat gaat gepaard met een constante spanning,opgefokt gevoel en zenuwen,schrikachtig soms,angstig.
Deze week heb ik mij heel koest gehouden.
Frummel is deze week voor een deel opgevangen en mijn activiteiten zijn laag, heel laag.
Deze week maar 1 keer 10 minuten het huis uit geweest.
Wel kleine taken binnen gedaan,denk dat het wel kan( duh...hoe moeilijk is stofzuigen en een wc schoonmaken), maar al snel reageert mijn lijf heftig.
Koken,wat meer handelingen in korte tijd en nadenken, en ik zit trillend achter mijn bord met de tranen hoog.
Ik word er doodmoe van, waar komt dit nu allemaal vandaan?
Het begon al dat mijn eetbuidrang ineens heftig terugsloeg.
Na een korte periode vooruitgang met twee weken zelfs volledige controle, was het er.
En nu al gelijk met het openen van mij ogen in de ochtend.
Waar voorheen het pas in de avond opkwam,loop ik er nu een hele dag mee.
De strijd is dus verandert van om de dag geen eetbui naar overdag geen eetbui.
Als ik dat haal heb ik al een grote strijd geleverd en stort ik doodmoe op een bui in de avond.
Ik ben vreselijk verdrietig dat mijn behaalde resultaten ineens weg zijn, sterker nog dat ik veel verder terug dan bij af ben.
En dan zet het hele mechanisme kennelijk in.
Mijn stemmen zijn agressiever, wat weer iets uitlokt.
Ineens lijk ik aan alle kanten geconfronteerd te worden met mijn ervaringen.
Weliswaar indirect.
Ineens gaan mijn gedachten daarover met mij aan de haal, en ik kan ze maar niet geplaatst krijgen.
Ineens denk ik over alles,vroeger, gisteren ,nu , mensen ,ouders , mijn gezin, ik..... en iedereen die klappen zouden kunnen krijgen.
Ik denk over niet praten/wel praten maar vooral niet praten.
Ik denk over wat ik moet doen ,wil , wel kan /niet kan....
Ik denk 10.000 dingen tegelijk en hoor des te meer.
Ik projecteer van alles op mijn lijf, al het slechte zit daarin.
En om er weer iets moois van te maken moet het anders...dit lijf, dit gezicht, dit haar, de kleding die ik aantrek.
Maar wat ik daaraan kan veranderen is beperkt... dus wat het moet zijn is een onhaalbaar doel.
Al het lelijke wat ik denk en voel.....dat ben ik, en zie ik in de spiegel.
Ik voel mij onveilig.....niet de hele dag maar het grijpt mij ineens naar mijn keel.
Misschien doordat er recentelijk toch wat gebeurt is wat het onveilige gevoel heeft geprikkeld.
Niet eens zo spannend, maar heeft al het spannende wat er ooit zat wel aangewakkerd.
Misschien heeft mijn lijf een beter geheugen? .
Ik dacht een paar flinke stappen dichter bij een doel te komen.
Want ergens was een verlangen waarvan ik dacht die nooit waar te maken omdat ik niets was en kon.
Maar een beetje geloof was gegroeid, nee niet ik die mooi en dus goed was en dus oke.
Maar wel geloof in talent, creativiteit, intelligentie al was dat laatste inmiddels bewezen, maar nu ging ik het zelf een beetje geloven.
Ik kwam steeds meer bij weten waar mijn passie lag.
En dacht dus de laatste tijd, ik kom dichterbij!
Zou het? kan ik? ....al is het klein zoals mij op mijn hart gedrukt is maar klein is al goed genoeg, als het maar een begin is.
Komt er ruimte?
En ja, ik word uitgelachen om mijn wens omdat het haast een klucht lijkt te worden.
En ja, mijn passie word belachelijk gemaakt als ik erover praat, of mijn ideeen eens ventileer.
Soms doet dat pijn, regelmatig dacht ik fuck it! dan lacht men maar.
Maar nu lach ik niet meer, ik lijk alles even kwijt te zijn.
Ik zeg even , al geloof ik dat nu niet.
Maar even is hoop en ik weiger die te verliezen al wordt het mij verdomd moeilijk gemaakt.
Deze week al veel gehuild en dat is kut want als ik te emotioneel word dreig ik mijzelf te verliezen in iets wat niet waar is.
En ik heb al even genoeg verloren.
Ik wil het verdomme terug.
Ik heb een beetje met vriend kunnen delen en dat was lastig maar ook wel fijn.
Hij is lief,hij is de wereld.
Hij vraagt hoe het gaat, een paar keer op een dag.
Ik wil niet steeds hetzelfde antwoord geven.Ik wil dat hij resultaat te horen krijgt voor zijn lieve en goede zorgen voor mij.
O ja en therapie kan de boom in.
Ik ben er klaar mee,met alles.
Met psychologen,psychiaters,artsen.
Ik wilde verdorie een medicijn uitproberen die ik zorgvuldig heb nagetrokken,maar de arts wilde contact hebben met de psychiater van mijn oude kliniek daarover.
Prima,logisch ook,
Dat is nu al bijna twee maanden geleden.
Ik wilde ook gewoon regelmatig B 12 spuiten omdat ik daarvan opknapte (leuk genoeg zit ik ook met mijn somatische kant te kwakkelen)
Maar ook daar krijg ik geen voet tussen de deur.
Maar ach,ik kan mij ook vaag herinneren dat ik een therapie wilde.
Maar daar wacht ik nu zolang op dat dat nu wel als belachelijk benoemd mag worden.
En dit alles probeer ik zo krampachtig zelf op te lossen.
Want men houdt er niet van als het niet goed gaat met je.
En ik wil niet dat anderen zich zorgen maken of zich machteloos voelen,of boos ,of verdrietig.
Bovendien wil ik niet betutteld worden,ik haat het als mensen vragen hoe het gaat,dan sla ik dicht.
En ook wil ik gezien worden in mijn geworstel.
Of nee....ik wil niet worstelen.
Ik wil dat iedereen blij is.
Ik ben op het moment een hoop controle kwijt.
Mijn lichaam blijft in een staat verkeren alsof er iets vreselijks mij te wachten staat.
Dat gaat gepaard met een constante spanning,opgefokt gevoel en zenuwen,schrikachtig soms,angstig.
Deze week heb ik mij heel koest gehouden.
Frummel is deze week voor een deel opgevangen en mijn activiteiten zijn laag, heel laag.
Deze week maar 1 keer 10 minuten het huis uit geweest.
Wel kleine taken binnen gedaan,denk dat het wel kan( duh...hoe moeilijk is stofzuigen en een wc schoonmaken), maar al snel reageert mijn lijf heftig.
Koken,wat meer handelingen in korte tijd en nadenken, en ik zit trillend achter mijn bord met de tranen hoog.
Ik word er doodmoe van, waar komt dit nu allemaal vandaan?
Het begon al dat mijn eetbuidrang ineens heftig terugsloeg.
Na een korte periode vooruitgang met twee weken zelfs volledige controle, was het er.
En nu al gelijk met het openen van mij ogen in de ochtend.
Waar voorheen het pas in de avond opkwam,loop ik er nu een hele dag mee.
De strijd is dus verandert van om de dag geen eetbui naar overdag geen eetbui.
Als ik dat haal heb ik al een grote strijd geleverd en stort ik doodmoe op een bui in de avond.
Ik ben vreselijk verdrietig dat mijn behaalde resultaten ineens weg zijn, sterker nog dat ik veel verder terug dan bij af ben.
En dan zet het hele mechanisme kennelijk in.
Mijn stemmen zijn agressiever, wat weer iets uitlokt.
Ineens lijk ik aan alle kanten geconfronteerd te worden met mijn ervaringen.
Weliswaar indirect.
Ineens gaan mijn gedachten daarover met mij aan de haal, en ik kan ze maar niet geplaatst krijgen.
Ineens denk ik over alles,vroeger, gisteren ,nu , mensen ,ouders , mijn gezin, ik..... en iedereen die klappen zouden kunnen krijgen.
Ik denk over niet praten/wel praten maar vooral niet praten.
Ik denk over wat ik moet doen ,wil , wel kan /niet kan....
Ik denk 10.000 dingen tegelijk en hoor des te meer.
Ik projecteer van alles op mijn lijf, al het slechte zit daarin.
En om er weer iets moois van te maken moet het anders...dit lijf, dit gezicht, dit haar, de kleding die ik aantrek.
Maar wat ik daaraan kan veranderen is beperkt... dus wat het moet zijn is een onhaalbaar doel.
Al het lelijke wat ik denk en voel.....dat ben ik, en zie ik in de spiegel.
Ik voel mij onveilig.....niet de hele dag maar het grijpt mij ineens naar mijn keel.
Misschien doordat er recentelijk toch wat gebeurt is wat het onveilige gevoel heeft geprikkeld.
Niet eens zo spannend, maar heeft al het spannende wat er ooit zat wel aangewakkerd.
Misschien heeft mijn lijf een beter geheugen? .
Ik dacht een paar flinke stappen dichter bij een doel te komen.
Want ergens was een verlangen waarvan ik dacht die nooit waar te maken omdat ik niets was en kon.
Maar een beetje geloof was gegroeid, nee niet ik die mooi en dus goed was en dus oke.
Maar wel geloof in talent, creativiteit, intelligentie al was dat laatste inmiddels bewezen, maar nu ging ik het zelf een beetje geloven.
Ik kwam steeds meer bij weten waar mijn passie lag.
En dacht dus de laatste tijd, ik kom dichterbij!
Zou het? kan ik? ....al is het klein zoals mij op mijn hart gedrukt is maar klein is al goed genoeg, als het maar een begin is.
Komt er ruimte?
En ja, ik word uitgelachen om mijn wens omdat het haast een klucht lijkt te worden.
En ja, mijn passie word belachelijk gemaakt als ik erover praat, of mijn ideeen eens ventileer.
Soms doet dat pijn, regelmatig dacht ik fuck it! dan lacht men maar.
Maar nu lach ik niet meer, ik lijk alles even kwijt te zijn.
Ik zeg even , al geloof ik dat nu niet.
Maar even is hoop en ik weiger die te verliezen al wordt het mij verdomd moeilijk gemaakt.
Deze week al veel gehuild en dat is kut want als ik te emotioneel word dreig ik mijzelf te verliezen in iets wat niet waar is.
En ik heb al even genoeg verloren.
Ik wil het verdomme terug.
Ik heb een beetje met vriend kunnen delen en dat was lastig maar ook wel fijn.
Hij is lief,hij is de wereld.
Hij vraagt hoe het gaat, een paar keer op een dag.
Ik wil niet steeds hetzelfde antwoord geven.Ik wil dat hij resultaat te horen krijgt voor zijn lieve en goede zorgen voor mij.
O ja en therapie kan de boom in.
Ik ben er klaar mee,met alles.
Met psychologen,psychiaters,artsen.
Ik wilde verdorie een medicijn uitproberen die ik zorgvuldig heb nagetrokken,maar de arts wilde contact hebben met de psychiater van mijn oude kliniek daarover.
Prima,logisch ook,
Dat is nu al bijna twee maanden geleden.
Ik wilde ook gewoon regelmatig B 12 spuiten omdat ik daarvan opknapte (leuk genoeg zit ik ook met mijn somatische kant te kwakkelen)
Maar ook daar krijg ik geen voet tussen de deur.
Maar ach,ik kan mij ook vaag herinneren dat ik een therapie wilde.
Maar daar wacht ik nu zolang op dat dat nu wel als belachelijk benoemd mag worden.
En dit alles probeer ik zo krampachtig zelf op te lossen.
Want men houdt er niet van als het niet goed gaat met je.
En ik wil niet dat anderen zich zorgen maken of zich machteloos voelen,of boos ,of verdrietig.
Bovendien wil ik niet betutteld worden,ik haat het als mensen vragen hoe het gaat,dan sla ik dicht.
En ook wil ik gezien worden in mijn geworstel.
Of nee....ik wil niet worstelen.
Ik wil dat iedereen blij is.
