Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 18 augustus 2007 om 23:27
quote:mimsey schreef op 18 augustus 2007 @ 22:00:
Nee, het zit echt even niet mee. Vanavond bij mijn Grote Held geweest, en helaas zit er nog geen verbetering in. Sterker nog, hij wordt zieker en zieker.
Hij heeft enorm veel pijn, krijgt weer opiaten maar die zijn niet sterk genoeg, geeft veel over, heeft gelig oogwit en transpireert als een bezetene. De dokters hebben echter geen idee wat er aan de hand is. Ze dachten even dat een zouttekort de Grote Boosdoener was, maar ondanks een infuus en zoutmedicatie blijven de klachten verergeren. Scans, foto's en urineonderzoek hefet vooralsnog niets aangetoond. Positief puntje is wel dat volgens de artsen zijn organen in orde zijn (~klopt af~).
Pfff, en ik ben moe. Vlieg heen en weer tussen Nieuw Huis en Oud Huis, heb morgen mijn zo gemiste Mopsey weer om me heen (was de afgelopen dagen even bij opa en oma) maar ik wete gewoon niet hoe ik alles goed kan laten verlopen. Ik moet nog zoveel regelen. Zoveel doen. Dingen die andere mensen niet over kunnen nemen, zoals Mopsey aanmelden bij een nieuwe peuterspeelzaal, vergoedingen aanvragen, ziekefonds bellen, zaken af- en aansluiten.... Allemaal verhuisrompslomp en ik zie door de bomen het bos niet meer. Gelukkig heb ik wel hulp bij het klussen want anders wist ik het écht niet meer!
Nou ja, nog een week-en-één-dag, dan zijn we Verhuisd. Het komt zoals het komt.
(alleen ben ik op dit moment zo bang dat Hero nooit in ons nieuwe huis wonen zal..... )
Lieve Mims, ik leef zo met je mee!
Een heleboel dingen kan ik niet van je overnemen, maar mocht je Mops in willen schrijven bij die psz die gevestigd is in een laan met een naam van een planeet/reep dan zou ik maandag wel een inschrijfformulier voor je mee kunnen nemen. Dan ben ik er namelijk terug. Dan kan ik hem maandagavond bij je in de brievenbus gooien.
Laat maar weten of het nodig is.
In ieder geval vanuit hier een hele dikke knuf
Nee, het zit echt even niet mee. Vanavond bij mijn Grote Held geweest, en helaas zit er nog geen verbetering in. Sterker nog, hij wordt zieker en zieker.
Hij heeft enorm veel pijn, krijgt weer opiaten maar die zijn niet sterk genoeg, geeft veel over, heeft gelig oogwit en transpireert als een bezetene. De dokters hebben echter geen idee wat er aan de hand is. Ze dachten even dat een zouttekort de Grote Boosdoener was, maar ondanks een infuus en zoutmedicatie blijven de klachten verergeren. Scans, foto's en urineonderzoek hefet vooralsnog niets aangetoond. Positief puntje is wel dat volgens de artsen zijn organen in orde zijn (~klopt af~).
Pfff, en ik ben moe. Vlieg heen en weer tussen Nieuw Huis en Oud Huis, heb morgen mijn zo gemiste Mopsey weer om me heen (was de afgelopen dagen even bij opa en oma) maar ik wete gewoon niet hoe ik alles goed kan laten verlopen. Ik moet nog zoveel regelen. Zoveel doen. Dingen die andere mensen niet over kunnen nemen, zoals Mopsey aanmelden bij een nieuwe peuterspeelzaal, vergoedingen aanvragen, ziekefonds bellen, zaken af- en aansluiten.... Allemaal verhuisrompslomp en ik zie door de bomen het bos niet meer. Gelukkig heb ik wel hulp bij het klussen want anders wist ik het écht niet meer!
Nou ja, nog een week-en-één-dag, dan zijn we Verhuisd. Het komt zoals het komt.
(alleen ben ik op dit moment zo bang dat Hero nooit in ons nieuwe huis wonen zal..... )
Lieve Mims, ik leef zo met je mee!
Een heleboel dingen kan ik niet van je overnemen, maar mocht je Mops in willen schrijven bij die psz die gevestigd is in een laan met een naam van een planeet/reep dan zou ik maandag wel een inschrijfformulier voor je mee kunnen nemen. Dan ben ik er namelijk terug. Dan kan ik hem maandagavond bij je in de brievenbus gooien.
Laat maar weten of het nodig is.
In ieder geval vanuit hier een hele dikke knuf
zondag 19 augustus 2007 om 10:35
Jemig, Mims. Oh meid wat hoop ik dat het snel beter gaat met Hero, wat een angst. En jij, zoveel om te moeten doen en te moeten regelen in je up, ik vind het een prestatie dat je uberhaupt je hoofd nog overeind houdt. Hou nog even vol, nog een weekje vol regel- en vliegwerk maar dan zitten jullie in elk geval in je nieuwe huis en kun je dat achter je laten. Meis, ik denk heel veel aan je, je hebt er werkelijk geen ene biet aan maar ik heb zo met je te doen!
Alle kracht van de wereld voor Hero gewenst. En als je een schouder wil, kun je me altijd bellen. Altijd! Hele dikke kus!
Alle kracht van de wereld voor Hero gewenst. En als je een schouder wil, kun je me altijd bellen. Altijd! Hele dikke kus!
zondag 19 augustus 2007 om 11:54
zondag 19 augustus 2007 om 12:08
Tjee, wat een ellende Mimsey...
Ik lees al een tijdje mee. Mijn man heeft ook kanker gehad (vorig jaar) en in de tijd dat we midden in de chemo's zaten zijn we verhuisd. Ik kan me zo goed inleven in je verhaal! Zo herkenbaar dat je alles in de we-vorm beleefd. Ik zei ook altijd dat het steeds voelde of we samen ziek waren, met het grootste verschil dat ik de ziekte niet had. Want als partner is dat ook het enige dat je níet bent, ziek. Maar verder is alles zo gigantisch heftig en zwaar, álles komt op jouw schouders neer en dan ook nog die verhuizing... En voor hem, niet te geloven wat zo'n ontzettend rotziekte allemaal aan kan richten.
Jullie relatie klinkt ook herkenbaar. Álles samen doen, veel praten, knuffelen, 'samen' ziek zijn... Sterker worden in slechte tijden.
Helaas kreeg ik later (5 mnd geleden) zelf ook kanker(baarmoederhals) en kon ik me nóg meer inleven.
Maar wat ik me goed realiseer is dat het bij ons (goddank) 'genezen' is. Wij zijn allebei inmiddels weer kankervrij.
Ik steek een kaarsje voor jullie op en ga hopen, duimen, bidden (mijn vorige baas zei zo mooi: Ik ga voor jullie bidden. Ik ben niet gelovig maar in zulke situaties hoop je dat alles helpt!) dat Hero weer thuiskomt en jullie met z'n drietjes nog heel lang van jullie nieuwe huis kunnen genieten.
Liefs en
Ik lees al een tijdje mee. Mijn man heeft ook kanker gehad (vorig jaar) en in de tijd dat we midden in de chemo's zaten zijn we verhuisd. Ik kan me zo goed inleven in je verhaal! Zo herkenbaar dat je alles in de we-vorm beleefd. Ik zei ook altijd dat het steeds voelde of we samen ziek waren, met het grootste verschil dat ik de ziekte niet had. Want als partner is dat ook het enige dat je níet bent, ziek. Maar verder is alles zo gigantisch heftig en zwaar, álles komt op jouw schouders neer en dan ook nog die verhuizing... En voor hem, niet te geloven wat zo'n ontzettend rotziekte allemaal aan kan richten.
Jullie relatie klinkt ook herkenbaar. Álles samen doen, veel praten, knuffelen, 'samen' ziek zijn... Sterker worden in slechte tijden.
Helaas kreeg ik later (5 mnd geleden) zelf ook kanker(baarmoederhals) en kon ik me nóg meer inleven.
Maar wat ik me goed realiseer is dat het bij ons (goddank) 'genezen' is. Wij zijn allebei inmiddels weer kankervrij.
Ik steek een kaarsje voor jullie op en ga hopen, duimen, bidden (mijn vorige baas zei zo mooi: Ik ga voor jullie bidden. Ik ben niet gelovig maar in zulke situaties hoop je dat alles helpt!) dat Hero weer thuiskomt en jullie met z'n drietjes nog heel lang van jullie nieuwe huis kunnen genieten.
Liefs en
zondag 19 augustus 2007 om 12:48
Ach meisje toch.
Wat zal die angst dat Hero nooit met jou in jullie nieuwe huis zal wonen
heftig zijn en eng.
Men, jullie maken wel veel mee zo he, wat een hectische periode.
Hoe gaat het vandaag? Krabbelt jouw medische wonder al weer wat op?
Kan ik komend weekend wat voor je betekenen? Ik denk aan je. En brand, nu ik weer thuis ben, mijn kaarsen weer voor je.
Sterkte mijn stoere vriendin
geef die angst een plekje ver achter in je hart en hoofd.
Ik hoop dat je de laatste restjes energie kunt vinden om door te gaan!
HUG!!!!!!!!!!!!!!!!
Wat zal die angst dat Hero nooit met jou in jullie nieuwe huis zal wonen
heftig zijn en eng.
Men, jullie maken wel veel mee zo he, wat een hectische periode.
Hoe gaat het vandaag? Krabbelt jouw medische wonder al weer wat op?
Kan ik komend weekend wat voor je betekenen? Ik denk aan je. En brand, nu ik weer thuis ben, mijn kaarsen weer voor je.
Sterkte mijn stoere vriendin
geef die angst een plekje ver achter in je hart en hoofd.
Ik hoop dat je de laatste restjes energie kunt vinden om door te gaan!
HUG!!!!!!!!!!!!!!!!
zondag 19 augustus 2007 om 15:04
Ik denk aan jullie en brand een kaarsje. Ik weet niets opbeurends te zeggen. Ik hoop dat die dokter K. nog iets heeft kunnen betekenen met een mailtje.
Ik hoef opzich ook niet ver te rijden om naar je toe te komen dus als ik je kan helpen met het verhuizen, bij deze dan. xxx.
Ik hoef opzich ook niet ver te rijden om naar je toe te komen dus als ik je kan helpen met het verhuizen, bij deze dan. xxx.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
zondag 19 augustus 2007 om 22:33
Zo dan...
Weer een dag voorbij.
Hero krijgt sinds vandaag morfine (prik en pleister) en heeft dus minder pijn. Verradelijk, want dat wil dus niet zeggen dat het beter gaat. Wel is hij lief als hij zo stoned is ("ben blij dat je zulke mooie ogen hebt, Mims...want je hebt er nu vier!"), dus was het bezoekuur wel oké.
Maar dat hij Erg Ziek is valt niet te ontkennen. Zojuist nog een verpleegkundige aan de telefoon gehad ( je moet iets op zondagavond, zucht..) en die vertelde dat ook deze superklysma van vanavond waarbij ze 2 liter water zijn darmen doorpompten niets uitgehaald had.
Bovendien plast hij vrijwel niet meer, toont een scan een lege blaas aan, maar krijgt hij wel veel vocht toegedient. Dat houdt hij vast in zijn (boven-) benen en zweet hij uit. Zijn hart moet dus heel hard werken om alles rond te kunnen pompen. En dan zien zijn ogen ook nog eens gelig, want toch een signaal is dat zijn lever het even niet zo leuk vindt nu.
Ik vind het allemaal heel erg spannend. De verpleegkundige, een ontzettende lieverd, gaf aan dat er nu geen gevaar was, Hero was stabiel...maar ik krijg de kriebels van dat woord. Stabiel. Dat hangt voor mij samen met "kritiek". Stabiel ís goed, maar zo klinkt het voor mij niet. Ik wil niet dat Hero "stabiel" is, ik wil dat hij beter wordt. Stabiel is ziek. Stabiel voelt niet goed. Stabiel sucks. Ik wil meer dan stabiel.....
Nou ja, mocht de situatie verslechteren, dan belt ze me zodat ik daarheen kan komen. Arghhh, en dat maakt ook al niet dat ik me er geruster op voel. Ik heb gewoon kilometers lange tenen nu. Ik wil niet gebeld worden. Dat is geen geruststelling. Dat ik zeker weten niet gebeld wordt, dat is een geruststelling. dat is niet telefonisch bereikbaar hoef te zijn, dat is een geruststelling...
Oh, ik voel me nu zo ongerust, machteloos en opgefokt. Ik wil mijn Hero hier naast me, dat ik nu opkijk en zie dat hij vanaf zijn stoel naar me kijkt en glimlacht. Dat hij langsloopt op weg naar de keuken en even zijn hand in mijn nek legt. Een glas koude cola tegen mijn wang. Een kus op mijn kruin. En dan grinnikend de vraag; "Zit je weer op dat gekke forum? Doe die meiden daar maar de groeten van me....".
Bij deze de groeten van Hero. Omdat ik zeker weet dat als hij thuis zou zijn geweest, hij dat gezegd zou hebben...
Weer een dag voorbij.
Hero krijgt sinds vandaag morfine (prik en pleister) en heeft dus minder pijn. Verradelijk, want dat wil dus niet zeggen dat het beter gaat. Wel is hij lief als hij zo stoned is ("ben blij dat je zulke mooie ogen hebt, Mims...want je hebt er nu vier!"), dus was het bezoekuur wel oké.
Maar dat hij Erg Ziek is valt niet te ontkennen. Zojuist nog een verpleegkundige aan de telefoon gehad ( je moet iets op zondagavond, zucht..) en die vertelde dat ook deze superklysma van vanavond waarbij ze 2 liter water zijn darmen doorpompten niets uitgehaald had.
Bovendien plast hij vrijwel niet meer, toont een scan een lege blaas aan, maar krijgt hij wel veel vocht toegedient. Dat houdt hij vast in zijn (boven-) benen en zweet hij uit. Zijn hart moet dus heel hard werken om alles rond te kunnen pompen. En dan zien zijn ogen ook nog eens gelig, want toch een signaal is dat zijn lever het even niet zo leuk vindt nu.
Ik vind het allemaal heel erg spannend. De verpleegkundige, een ontzettende lieverd, gaf aan dat er nu geen gevaar was, Hero was stabiel...maar ik krijg de kriebels van dat woord. Stabiel. Dat hangt voor mij samen met "kritiek". Stabiel ís goed, maar zo klinkt het voor mij niet. Ik wil niet dat Hero "stabiel" is, ik wil dat hij beter wordt. Stabiel is ziek. Stabiel voelt niet goed. Stabiel sucks. Ik wil meer dan stabiel.....
Nou ja, mocht de situatie verslechteren, dan belt ze me zodat ik daarheen kan komen. Arghhh, en dat maakt ook al niet dat ik me er geruster op voel. Ik heb gewoon kilometers lange tenen nu. Ik wil niet gebeld worden. Dat is geen geruststelling. Dat ik zeker weten niet gebeld wordt, dat is een geruststelling. dat is niet telefonisch bereikbaar hoef te zijn, dat is een geruststelling...
Oh, ik voel me nu zo ongerust, machteloos en opgefokt. Ik wil mijn Hero hier naast me, dat ik nu opkijk en zie dat hij vanaf zijn stoel naar me kijkt en glimlacht. Dat hij langsloopt op weg naar de keuken en even zijn hand in mijn nek legt. Een glas koude cola tegen mijn wang. Een kus op mijn kruin. En dan grinnikend de vraag; "Zit je weer op dat gekke forum? Doe die meiden daar maar de groeten van me....".
Bij deze de groeten van Hero. Omdat ik zeker weet dat als hij thuis zou zijn geweest, hij dat gezegd zou hebben...
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 19 augustus 2007 om 22:42
quote:mimsey schreef op 19 augustus 2007 @ 22:33:
Zo dan...
Oh, ik voel me nu zo ongerust, machteloos en opgefokt. Ik wil mijn Hero hier naast me, dat ik nu opkijk en zie dat hij vanaf zijn stoel naar me kijkt en glimlacht. Dat hij langsloopt op weg naar de keuken en even zijn hand in mijn nek legt. Een glas koude cola tegen mijn wang. Een kus op mijn kruin. En dan grinnikend de vraag; "Zit je weer op dat gekke forum? Doe die meiden daar maar de groeten van me....".
Bij deze de groeten van Hero. Omdat ik zeker weet dat als hij thuis zou zijn geweest, hij dat gezegd zou hebben...
~kippenvel~
Nogmaals: wat ben jij een wereldwijf! : heart:
Zo dan...
Oh, ik voel me nu zo ongerust, machteloos en opgefokt. Ik wil mijn Hero hier naast me, dat ik nu opkijk en zie dat hij vanaf zijn stoel naar me kijkt en glimlacht. Dat hij langsloopt op weg naar de keuken en even zijn hand in mijn nek legt. Een glas koude cola tegen mijn wang. Een kus op mijn kruin. En dan grinnikend de vraag; "Zit je weer op dat gekke forum? Doe die meiden daar maar de groeten van me....".
Bij deze de groeten van Hero. Omdat ik zeker weet dat als hij thuis zou zijn geweest, hij dat gezegd zou hebben...
~kippenvel~
Nogmaals: wat ben jij een wereldwijf! : heart:
maandag 20 augustus 2007 om 00:23
Mimsey, weet nog niet hoe hier alles werkt op het forum, maar ik stuur je een virtuele megaknuffel! Konden we maar allemaal een heel klein stukje van je angst, zorgen, pijn en drukte overnemen..... Ben onbekend voor je maar denk best vaak jou en je kracht! Sterkte voor jou, Hero en Mops!
(en Bloesem, voor jou ook een hug (van deze kasteellezeres)!
(en Bloesem, voor jou ook een hug (van deze kasteellezeres)!
maandag 20 augustus 2007 om 08:48
maandag 20 augustus 2007 om 11:24
Lievelievelieve Mimserdemims...... jullie zijn echt dit hele weekend in mijn gedachten geweest, en ik heb zelfs (sinds jaaaaaren!) voor je gebeden, min of meer.....
Gottegot, ik hoop zoooooo dat dit "gewoon" een reactie van zijn lichaam is op al die vernietigende straling, en dat het dus over een maand een soort van "dip" blijkt te zijn geweest!!! Echt, je bent niet uit m'n gedachten! Heeeeel veeeeel sterkte.
En owww...wat voel ik met je mee omtrent die stomme administratieve en andere zaken die je wel MOET doen, maar waar je hoofd he-le-maal niet naar staat..... Vreselijk.
Hug's... Heel veel.
Is er vandaag al iets concreets besloten over evt. verdere behandeling? En K.? Heeft die nog iets bruikbaar kunnen overdragen?
Gottegot, ik hoop zoooooo dat dit "gewoon" een reactie van zijn lichaam is op al die vernietigende straling, en dat het dus over een maand een soort van "dip" blijkt te zijn geweest!!! Echt, je bent niet uit m'n gedachten! Heeeeel veeeeel sterkte.
En owww...wat voel ik met je mee omtrent die stomme administratieve en andere zaken die je wel MOET doen, maar waar je hoofd he-le-maal niet naar staat..... Vreselijk.
Hug's... Heel veel.
Is er vandaag al iets concreets besloten over evt. verdere behandeling? En K.? Heeft die nog iets bruikbaar kunnen overdragen?
maandag 20 augustus 2007 om 11:35
Sjee, weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat ik moet schrijven of zeggen. Jij kent me ook helemaal niet, maar ik lees dit topic met brok in mijn keel en wil je even laten weten dat ik alle positieve gedachtes jullie kant op stuur. Wat moet het een hel zijn, die bezorgdheid, die angst. Wat kan ik het me voorstellen dat je het allemaal geen geruststelling vindt, al die geruststellende woorden. Je moet steeds maar weer je grenzen verleggen in wat je kunt handelen. En dan heb je ook nog maar eens een verhuizing, klussen, je dochter en al het andere erbij. Meid, ik zet tien petjes voor je af!
Het voelt zo nietszeggend, maar zo een hart onder de riem en heel veel succes en kracht en weten dat er overal mensen zijn die aan je denken en al het goede in gedachte jullie kant op sturen is misschien toch beter dan niets.
Het voelt zo nietszeggend, maar zo een hart onder de riem en heel veel succes en kracht en weten dat er overal mensen zijn die aan je denken en al het goede in gedachte jullie kant op sturen is misschien toch beter dan niets.