Kinderen
alle pijlers
Cheers!
dinsdag 21 augustus 2007 om 12:52
Heb vanochtend ook al met Meave gesproken en het zelfde gezegd. Dit mag niet. Dit kan niet. Alsof het een slechtaflopende film is, maar niet de werkelijkheid voor een vriendin en haar liefde.
Dit kan toch niet zei ik steeds maar. Dit kan toch niet. Wetend dat het kan, maar niet willen beseffen dat het echt gebeurd. Dat het wel kan, ook al ben je nog jong. Dat het echt is. Echt en zo moeilijk.
Arme arme stoere Mims.
Damn...................
Dit kan toch niet zei ik steeds maar. Dit kan toch niet. Wetend dat het kan, maar niet willen beseffen dat het echt gebeurd. Dat het wel kan, ook al ben je nog jong. Dat het echt is. Echt en zo moeilijk.
Arme arme stoere Mims.
Damn...................
dinsdag 21 augustus 2007 om 12:57
Inderdaad, Toet. Alsof je in een surrealistisch verhaal bent beland.
Mims' en Hero's sprookje had verdomme een goed einde moeten hebben.
Ik kan me oprecht niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo'n afschuwelijk verdriet heb gevoeld. En zo'n gevoel van kwaadheid en onmacht.
Mims' en Hero's sprookje had verdomme een goed einde moeten hebben.
Ik kan me oprecht niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo'n afschuwelijk verdriet heb gevoeld. En zo'n gevoel van kwaadheid en onmacht.
Ik prefereer machineleesbare ontologie.
dinsdag 21 augustus 2007 om 13:15
Same here Alex.
Zou willen dat ik iets kon doen.
Macht had
kennis
en geld
en dat dat dan ook nog eens genoeg zou zijn om iets te doen.
Maar dan nog zou ik niks kunnen doen vrees ik.
Moet steeds huilen als ik er aan denk dat hij straks echt het nieuwe huis niet meer zal zien.
Dat kan toch niet
dat mag niet!
Zo wrang dat ze elkaar nog ontdekt hebben, dat hun liefde mocht opbloeien, maar dat het dan meteen allemaal ook zo moeilijk moest zijn.
Zou willen dat ik iets kon doen.
Macht had
kennis
en geld
en dat dat dan ook nog eens genoeg zou zijn om iets te doen.
Maar dan nog zou ik niks kunnen doen vrees ik.
Moet steeds huilen als ik er aan denk dat hij straks echt het nieuwe huis niet meer zal zien.
Dat kan toch niet
dat mag niet!
Zo wrang dat ze elkaar nog ontdekt hebben, dat hun liefde mocht opbloeien, maar dat het dan meteen allemaal ook zo moeilijk moest zijn.
dinsdag 21 augustus 2007 om 13:30
Zit hier net te huilen en word getroost door twee kleine kindjes. Die vragen wat er is. Als ik zeg dat er een vriend heel ziek is en dat ik dat zo erg vind, troost Meis me met de woorden " Daar moet je dan maar niet aan denken".
En ze heeft een beetje gelijk. Want ik denk Hero al bijna dood, terwijl ik eigenlijk gewoon nog wil geloven in het plan dat hij lekker meeverhuist naar het nieuwe huis!
Mims, alle kracht en positieve energie van de hele wereld wens ik je!
En net zo veel, zo niet meer als dat zou kunnen voor Hero!
En ze heeft een beetje gelijk. Want ik denk Hero al bijna dood, terwijl ik eigenlijk gewoon nog wil geloven in het plan dat hij lekker meeverhuist naar het nieuwe huis!
Mims, alle kracht en positieve energie van de hele wereld wens ik je!
En net zo veel, zo niet meer als dat zou kunnen voor Hero!
dinsdag 21 augustus 2007 om 14:47
Help, dit is mijn eerste reactie weer op nieuwe forum, snap nog niks. Moet huilen om Mims, kreeg net bericht van Toet. Zit op werk, probeer wat te regelen, lukt nog niet zo. Dot is soort van ok. Slaapt alleen maar. Virusinfectie maag/darm, keelontsteking (antibiotica), uitputting. Dat laatste vanwege de 'behandeling'. GG is thuis bij haar, ik straks weer. Heb een mager meisje (waar zijn de emoticonnetjes?)
dinsdag 21 augustus 2007 om 14:59
Lieve Mims, ik zou willen dat ik woorden van troost kon vinden, maar alle woorden schieten zo tekort. Ik kan alleen maar met je meehuilen op dit moment. Wat is jouw held sterk tot op het einde zeg. Het is echt met recht een Hero.
Ik had net Madokus aan de lijn en op zijn vraag hoe het hier was barste ik in tranen uit. Wat is dit vreselijk triest, oneerlijk en in en in verdrietig.
Lil, fijn om te horen dat jullie weer thuis zijn en dat La Dotta aan de beterende hand is. Tjonge zeg en dan wel vandaag alweer aan het werk moeten.
Ik had net Madokus aan de lijn en op zijn vraag hoe het hier was barste ik in tranen uit. Wat is dit vreselijk triest, oneerlijk en in en in verdrietig.
Lil, fijn om te horen dat jullie weer thuis zijn en dat La Dotta aan de beterende hand is. Tjonge zeg en dan wel vandaag alweer aan het werk moeten.
