Werk & Studie
alle pijlers
Sollicitatieblunder
woensdag 23 december 2009 om 07:11
Wat een blunder heb ik gemaakt. Gisteren had ik na dagen denken eindelijk DE sollicitatiebrief in mijn hoofd. Zoon voor de tv gezet en naar zolder gesprint om de brief te maken. Nog een paar aanpassingen in mijn cv en de brief kon verstuurd worden. In het mailtje zet ik nog netjes "Bijgaand treft u mijn sollicitatiebrief en mijn Culliculum Vitae aan" *drukt op verzenden*. En dan dringt het langzaam tot me door.... Culliculum? OMG, wat heb ik gedaan. Waarom? Dit gaat natuurlijk nooit meer iets worden. Maar mocht ik wel uitgenodigd worden en ze vragen me erom dan zeg ik gewoon dat ik wilde opvallen, of dat ik trek in chinees had of of of zoiets. Wat een blunder, ben ik de enige of heeft 1 van jullie ook wel een zoiets gedaan bij een sollicitatie?
donderdag 24 december 2009 om 09:29
quote:Eierdoppie schreef op 23 december 2009 @ 22:32:
Lang geleden voor het mobiele tijdperk had ik erg veel vertraging met de trein doordat er een auto tegenaan was gekomen, dus ik kwam veel te laat op gesprek bij een kopieerwinkel. Dat kom nooit meer goed, dacht ik. Bellen kon niet. Ik ben er wel heengegaan en heb zo goed en kwaad als ik kon het gesprek gevoerd. Een dag later werd ik gebeld: ik was aangenomen. Maar ik wilde helemaal niet! Het ging om minder uren dan de baan die ik had, en het betaalde niet beter, dus ik had geen reden om te vertrekken. Die kerel was woest. Hij had alle andere kandidaten al afgebeld. Kon overnieuw beginnen. De les die ik hieruit leerde: in mijn vorige baan als personeelsmanager eerst de kandidaat vertellen dat hij/zij het is geworden voordat ik andere ook goede kandidaten afbelde.
Waarom had je dan uberhaupt gesolliciteerd?
Lang geleden voor het mobiele tijdperk had ik erg veel vertraging met de trein doordat er een auto tegenaan was gekomen, dus ik kwam veel te laat op gesprek bij een kopieerwinkel. Dat kom nooit meer goed, dacht ik. Bellen kon niet. Ik ben er wel heengegaan en heb zo goed en kwaad als ik kon het gesprek gevoerd. Een dag later werd ik gebeld: ik was aangenomen. Maar ik wilde helemaal niet! Het ging om minder uren dan de baan die ik had, en het betaalde niet beter, dus ik had geen reden om te vertrekken. Die kerel was woest. Hij had alle andere kandidaten al afgebeld. Kon overnieuw beginnen. De les die ik hieruit leerde: in mijn vorige baan als personeelsmanager eerst de kandidaat vertellen dat hij/zij het is geworden voordat ik andere ook goede kandidaten afbelde.
Waarom had je dan uberhaupt gesolliciteerd?
donderdag 24 december 2009 om 09:43
Niet een blunder, wel een ergernis. Ik heb enige tijd in de ZW/WAO gezeten vanwege een aantal operaties. Dit is meer dan 20 jaar geleden: eerst ziektewet en daarna WAO omdat ik niet de WW in kon,want dan moest je solliciteren en dat kon weer niet met mijn operaties, enfin, ingewikkeld verhaal, maar goed, dus een klein stukje WAO na mijn ZW.
Op een gegeven moment weer helemaal beter dus ik aan de sollicitatie. Ik had een gesprek met 4 mensen, waarvan er 3 geen Nederlands spraken. De vierde was een Nederlander, en de enige aardige van het stel, al droeg hij bij modderweer een spierwit kostuum....
Dat ze vragen stellen over mijn ziekte vond ik normaal, en heb ik ook uitgelegd. Ik kreeg wel vaker vragen en had ook altijd een brief bij mij van de arts die daarin uitlegde over hoe en wat en dat ik nu echt weer genezen verklaard was. Maar goed, ik lichtte het verhaal toe in antwoord op de vraag van de Nederlander. Het gesprek was in het Engels. Van de drie Engelssprekende heren sprak er eentje de hele tijd geen woord. De andere twee stelden af en toe vragen.
Nadat de Nederlander uitgevraagd was, gingen de twee anderen nog even vragen stellen. Allebei vroegen ze wederom naar mijn ziekte en ZW/WAO. Ik legde het voor de tweede en derde keer nog eens vriendelijk uit. Toen kwam meneer Zwijgzaam aan het woord. Ook hij vroeg ernaar.Toen was ik het zat. Ik heb toen een hele medische verhandeling afgestoken inclusief potjeslatijn.
Ik heb later teruggebeld naar de Nederlander en aangegeven dat ik niet doorwilde met de sollicitatie. Dat ik begrip heb voor het feit dat ze het vragen, maar dat het alleen maar over mijn ziekte ging en bijvoorbeeld niet over het feit dat ik in die periode wel zoveel mogelijk cursussen deed om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten - want ja, ik ging er wel vanuit dat ik uit de WAO ging. Het ging nergens meer over, dat gesprek, niet over mij, niet over mijn kennis, niet over het bedrijf of de functie. Alleen maar over mijn ziekte.
Achteraf eigenlijk beschamend.
Op een gegeven moment weer helemaal beter dus ik aan de sollicitatie. Ik had een gesprek met 4 mensen, waarvan er 3 geen Nederlands spraken. De vierde was een Nederlander, en de enige aardige van het stel, al droeg hij bij modderweer een spierwit kostuum....
Dat ze vragen stellen over mijn ziekte vond ik normaal, en heb ik ook uitgelegd. Ik kreeg wel vaker vragen en had ook altijd een brief bij mij van de arts die daarin uitlegde over hoe en wat en dat ik nu echt weer genezen verklaard was. Maar goed, ik lichtte het verhaal toe in antwoord op de vraag van de Nederlander. Het gesprek was in het Engels. Van de drie Engelssprekende heren sprak er eentje de hele tijd geen woord. De andere twee stelden af en toe vragen.
Nadat de Nederlander uitgevraagd was, gingen de twee anderen nog even vragen stellen. Allebei vroegen ze wederom naar mijn ziekte en ZW/WAO. Ik legde het voor de tweede en derde keer nog eens vriendelijk uit. Toen kwam meneer Zwijgzaam aan het woord. Ook hij vroeg ernaar.Toen was ik het zat. Ik heb toen een hele medische verhandeling afgestoken inclusief potjeslatijn.
Ik heb later teruggebeld naar de Nederlander en aangegeven dat ik niet doorwilde met de sollicitatie. Dat ik begrip heb voor het feit dat ze het vragen, maar dat het alleen maar over mijn ziekte ging en bijvoorbeeld niet over het feit dat ik in die periode wel zoveel mogelijk cursussen deed om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten - want ja, ik ging er wel vanuit dat ik uit de WAO ging. Het ging nergens meer over, dat gesprek, niet over mij, niet over mijn kennis, niet over het bedrijf of de functie. Alleen maar over mijn ziekte.
Achteraf eigenlijk beschamend.
donderdag 24 december 2009 om 09:49
quote:Annie Ooi schreef op 23 december 2009 @ 10:34:
Bij een sollicitatie bij KLM voor een stageplek waren meerdere kandidaten aanwezig. Ondanks dat ik ruim op tijd op schiphol was aangekomen, kwam ik bijna te laat op de juiste plek omdat ik het niet kon vinden.
Toen ik helemaal hyper binnenkwam en mijn jas ophing stonden daar allemaal zenuwactige maar niet bezwete sollicitanten, dit in tegenstelling tot mij; ik had een rood hoofd van het rennen en was absoluut niet zenuwachtig omdat ik geen tijd meer had gehad om na te denken.
Er werd gevraagd of we het makkelijk konden vinden; 'ja' klonk het van alle kanten. En ik zei 'nee, jullie zitten behoorlijk verstopt zeg'.
Conclusie; ik werd aangenomen, rest niet....
Dat groepssolliciteren vind ik ook zo'n vertoning. Heb ik ooit gehad toen ik solliciteerde naar de functie van verkoopster in een babyzaak. Niet de grotere namen hoor, een of ander vaag babyhuis nog-wat.
Ik moest om 3 uur komen. Dus ik was er keurig om tien voor drie en vond het al verdacht druk in de winkel. Om 3 uur werden we allemaal mee naar achteren genomen, stuk of 20 meiden, op een rijtje. Het was echt zo: name, rank, number. Naam, leeftijd, telefoonnummer. Meer niet. Hierna konden we weer gaan....
Ik werd het niet, maar ja, er werd natuurlijk ook niet gevraagd naar mijn ongelofelijk fantastische kwaliteiten *kuch*
Bij een sollicitatie bij KLM voor een stageplek waren meerdere kandidaten aanwezig. Ondanks dat ik ruim op tijd op schiphol was aangekomen, kwam ik bijna te laat op de juiste plek omdat ik het niet kon vinden.
Toen ik helemaal hyper binnenkwam en mijn jas ophing stonden daar allemaal zenuwactige maar niet bezwete sollicitanten, dit in tegenstelling tot mij; ik had een rood hoofd van het rennen en was absoluut niet zenuwachtig omdat ik geen tijd meer had gehad om na te denken.
Er werd gevraagd of we het makkelijk konden vinden; 'ja' klonk het van alle kanten. En ik zei 'nee, jullie zitten behoorlijk verstopt zeg'.
Conclusie; ik werd aangenomen, rest niet....
Dat groepssolliciteren vind ik ook zo'n vertoning. Heb ik ooit gehad toen ik solliciteerde naar de functie van verkoopster in een babyzaak. Niet de grotere namen hoor, een of ander vaag babyhuis nog-wat.
Ik moest om 3 uur komen. Dus ik was er keurig om tien voor drie en vond het al verdacht druk in de winkel. Om 3 uur werden we allemaal mee naar achteren genomen, stuk of 20 meiden, op een rijtje. Het was echt zo: name, rank, number. Naam, leeftijd, telefoonnummer. Meer niet. Hierna konden we weer gaan....
Ik werd het niet, maar ja, er werd natuurlijk ook niet gevraagd naar mijn ongelofelijk fantastische kwaliteiten *kuch*
donderdag 24 december 2009 om 09:51
O ja, laatste ergernis voor vandaag, de 'secretaresse-plus' functies. Liefst bij kleine bedrijven, waarbij je ook de klusjes voor de baas moest doen als boodschappen voor hem of naar de stomerij. Die vent die de woning boven het bedrijfje had maakte het wel heel bont: ik moest ook zijn huis schoonhouden......
donderdag 24 december 2009 om 10:03
donderdag 24 december 2009 om 11:12
Ik heb een keer een sollicitatiegesprek gehad waarbij halverwege bleek dat de recruiter iemand anders tegenover zich dacht te hebben. Ik vond het al een beetje vreemd, want toen ze het had over mijn studie noemde ze iets wat ik helemaal niet deed. Het leek er wel erg op, dus ik verbeterde het subtiel en daar leek ze verder geen vraagtekens bij te zetten. Ook daarna zei ze een paar dingen waarvan ik dacht 'huh, heb ik dat in mijn brief geschreven??' tot het me op een gegeven moment wel duidelijk was dat dit onmogelijk mijn brief en CV konden zijn. Toen ik vroeg of ik brief en CV eventjes mocht zien, bleek inderdaad dat die van heel iemand anders waren! Wel iemand die qua naam en bezigheden best veel op mij leek, dus ik begreep de verwarring.
'Nou ja,' zei de recruiter. 'Je zit hier nou toch...' Waaruit ik opmaakte dat ze dit meisje had willen uitnodigen in plaats van mij! Ik was ergens al een beetje verbaasd dat ze mij alsnog hadden uitgenodigd, want ik had eerst doorgekregen dat ze iemand zochten met meer ervaring!
Nou ja, gewoon het gesprek maar afgemaakt, ik verwachtte er niets meer van en was erg ontspannen. Later het verhaal aan iedereen verteld, vonden het allemaal erg grappig.
Werd ik de volgende dag dus gebeld dat ik was geselecteerd voor een tweede gesprek. En vervolgens ook nog gewoon die baan gekregen
'Nou ja,' zei de recruiter. 'Je zit hier nou toch...' Waaruit ik opmaakte dat ze dit meisje had willen uitnodigen in plaats van mij! Ik was ergens al een beetje verbaasd dat ze mij alsnog hadden uitgenodigd, want ik had eerst doorgekregen dat ze iemand zochten met meer ervaring!
Nou ja, gewoon het gesprek maar afgemaakt, ik verwachtte er niets meer van en was erg ontspannen. Later het verhaal aan iedereen verteld, vonden het allemaal erg grappig.
Werd ik de volgende dag dus gebeld dat ik was geselecteerd voor een tweede gesprek. En vervolgens ook nog gewoon die baan gekregen
donderdag 24 december 2009 om 11:25
quote:Muis66 schreef op 24 december 2009 @ 09:51:
O ja, laatste ergernis voor vandaag, de 'secretaresse-plus' functies. Liefst bij kleine bedrijven, waarbij je ook de klusjes voor de baas moest doen als boodschappen voor hem of naar de stomerij. Die vent die de woning boven het bedrijfje had maakte het wel heel bont: ik moest ook zijn huis schoonhouden......
Ach, ik ben kortgeleden binnen kantoor van werkplek veranderen en kwam te werken voor iemand die van mij verwachtte dat ik om half een zijn ananas in stukje geschild voor zn neus zou zetten met een boterhammetje en een kop koffie. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt, aangegeven dat we een kantinejuf hebben en dat als zij zijn spullen klaarzet ik het best wil halen, maar ik het toch echt niet zelf ging staan maken. Ik had een hoop gezeur verwacht, want al zijn secretaresses voor mij hadden het gewoon klakkeloos gedaan, maar nee, nu doet inderdaad de kantinejuf het en gaat hij het nog zelf halen ook.
Kijk als het razend druk is, heb ik er geen moeite mee om een hapje of een kop koffie te halen. maar de beste man presteerde het elke dag om pas om half twaalf op kantoor te komen, dan te lunchen, en daarna weer een paar uur te verdwijnen.
O ja, laatste ergernis voor vandaag, de 'secretaresse-plus' functies. Liefst bij kleine bedrijven, waarbij je ook de klusjes voor de baas moest doen als boodschappen voor hem of naar de stomerij. Die vent die de woning boven het bedrijfje had maakte het wel heel bont: ik moest ook zijn huis schoonhouden......
Ach, ik ben kortgeleden binnen kantoor van werkplek veranderen en kwam te werken voor iemand die van mij verwachtte dat ik om half een zijn ananas in stukje geschild voor zn neus zou zetten met een boterhammetje en een kop koffie. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt, aangegeven dat we een kantinejuf hebben en dat als zij zijn spullen klaarzet ik het best wil halen, maar ik het toch echt niet zelf ging staan maken. Ik had een hoop gezeur verwacht, want al zijn secretaresses voor mij hadden het gewoon klakkeloos gedaan, maar nee, nu doet inderdaad de kantinejuf het en gaat hij het nog zelf halen ook.
Kijk als het razend druk is, heb ik er geen moeite mee om een hapje of een kop koffie te halen. maar de beste man presteerde het elke dag om pas om half twaalf op kantoor te komen, dan te lunchen, en daarna weer een paar uur te verdwijnen.
donderdag 24 december 2009 om 11:57
Proest, Gizz. Ik heb als uitzendkracht voor een bedrijf gewerkt waar 1 van de bazen een hele waslijst had. Hij wilde 3 bammetjes, 1 x wit, 2 x bruin. En op de wit moest jonge kaas, maar als dat er niet was in de kantine, dan pitjeskaas, of optie 3, oude kaas. Bruine bam 1 leverworst, cervelaat of ham. Bam 2 gehakt, gekookte worst of tongenworst. En creatief ham op de wtte bam ofzo dat mocht niet. Zijn secretaresse ging iedere keer braaf met het lijstje naar de kantine.
Toen kwam ik voor haar vakantie invallen als uitzendkracht. Ik ging me even voorstellen in de kantine en trof gelijk 'paniek' aan. Zij hadden ook dat lijstje en er was een levering niet goed gegaan en zo kon het lijstje niet afgewerkt worden. Ik heb de dames gerustgesteld en gezegd dat ik het gewoon creatief zou oplossen met jam, en de beschikbare vleeswaren.
Heb droogjes de boel staan smeren en het voor zijn neus gezet. Na afloop zei hij dat de lunch hem heerlijk had gesmaakt. Ja, geen wonder, verandering van spijs....
In de kantine kon ik niet meer stuk en het lijstje heb ik weggegooid. Sindsdien smeerde ik gewoon erop naar eigen inzicht. Toen de secretaresse na een maand terugkwam was ZIJ notabene beledigd (...) en wilde op de oude voet voort. Komt haar (onze) baas 't hok uit, om te melden dat hij mijn lunches eigenlijk wel veel lekkerder en vooral verrassender vond.....
Toen kwam ik voor haar vakantie invallen als uitzendkracht. Ik ging me even voorstellen in de kantine en trof gelijk 'paniek' aan. Zij hadden ook dat lijstje en er was een levering niet goed gegaan en zo kon het lijstje niet afgewerkt worden. Ik heb de dames gerustgesteld en gezegd dat ik het gewoon creatief zou oplossen met jam, en de beschikbare vleeswaren.
Heb droogjes de boel staan smeren en het voor zijn neus gezet. Na afloop zei hij dat de lunch hem heerlijk had gesmaakt. Ja, geen wonder, verandering van spijs....
In de kantine kon ik niet meer stuk en het lijstje heb ik weggegooid. Sindsdien smeerde ik gewoon erop naar eigen inzicht. Toen de secretaresse na een maand terugkwam was ZIJ notabene beledigd (...) en wilde op de oude voet voort. Komt haar (onze) baas 't hok uit, om te melden dat hij mijn lunches eigenlijk wel veel lekkerder en vooral verrassender vond.....
donderdag 24 december 2009 om 12:13
Boomkat, geweldig verhaal!
Ook ik had een keertje dat iemand mijn CV niet had gelezen, maar dat liep minder goed af. Althans, zowel bedrijf en ik zagen het niet zitten. Ik had nl. een cursus gedaan als voorbereiding op een andere cursus. De cursus zelf was niet duur, iets van 400 gulden, maar het examen was 1000 gulden. Ik had voldoende voorlopleiding voor de vervolgcursus, die ik wel met een examen had afgesloten. Ik volgde de eerste cursus om zo een iets betere ondergrond te hebben, maar ik vond het niet nodig om zoveel geld uit te geven voor het examen of mijn baas te laten betalen aangezien ik wel die tweede kon doen op grond van mijn vooropleiding, waarmee ik ruimschoots cursus 1 vergoedde. Dus op mijn CV stond dat ik cursus 1 had afgerond ter voorbereiding op cursus 2 en dat ik cursus 2 had behaald.
Het was de enige cursus waarvoor ik nooit examen had gedaan en waar dus 'afgerond' bij stond.
Ga ik in gesprek:
"Nou mevrouw, u heeft nogal wat opleidingen niet afgemaakt?"
"Pardon?"
"Ja overal staat alleen 'afgerond'".
"Eh, welk CV heeft u voor zich?"
"U bent toch Muis?"
"Ja".
"Dat heb ik voor me."
"Nou laten we maar eens kijken dan."
Afijn, bleek dus dat ze 'm nauwelijks had gelezen, behalve kennelijk volkomen afgeleid door het woordje 'afgerond'. Ineens steeg ik in haar aanzien, want tot die tijd behandelde ze me nogal neerbuigend, maar ik had meer in mijn mars dan dat ze gelezen had.
Ik heb bedankt voor de eer, en zij vond mij nogal 'verwarrend', zo hoorde ik van het uitzendbureau....
Ook ik had een keertje dat iemand mijn CV niet had gelezen, maar dat liep minder goed af. Althans, zowel bedrijf en ik zagen het niet zitten. Ik had nl. een cursus gedaan als voorbereiding op een andere cursus. De cursus zelf was niet duur, iets van 400 gulden, maar het examen was 1000 gulden. Ik had voldoende voorlopleiding voor de vervolgcursus, die ik wel met een examen had afgesloten. Ik volgde de eerste cursus om zo een iets betere ondergrond te hebben, maar ik vond het niet nodig om zoveel geld uit te geven voor het examen of mijn baas te laten betalen aangezien ik wel die tweede kon doen op grond van mijn vooropleiding, waarmee ik ruimschoots cursus 1 vergoedde. Dus op mijn CV stond dat ik cursus 1 had afgerond ter voorbereiding op cursus 2 en dat ik cursus 2 had behaald.
Het was de enige cursus waarvoor ik nooit examen had gedaan en waar dus 'afgerond' bij stond.
Ga ik in gesprek:
"Nou mevrouw, u heeft nogal wat opleidingen niet afgemaakt?"
"Pardon?"
"Ja overal staat alleen 'afgerond'".
"Eh, welk CV heeft u voor zich?"
"U bent toch Muis?"
"Ja".
"Dat heb ik voor me."
"Nou laten we maar eens kijken dan."
Afijn, bleek dus dat ze 'm nauwelijks had gelezen, behalve kennelijk volkomen afgeleid door het woordje 'afgerond'. Ineens steeg ik in haar aanzien, want tot die tijd behandelde ze me nogal neerbuigend, maar ik had meer in mijn mars dan dat ze gelezen had.
Ik heb bedankt voor de eer, en zij vond mij nogal 'verwarrend', zo hoorde ik van het uitzendbureau....
donderdag 24 december 2009 om 22:00
quote:Starshine schreef op 24 december 2009 @ 09:29:
[...]
Waarom had je dan uberhaupt gesolliciteerd?In de vacature ging het om zaterdag en donderdagavond, er werden geen uren genoemd. Het bleek dat deze winkel van 10 tot 17 uur open was, en ik werkte elders dezelfde dagen van 8 tot 18 uur. En het uurloon compenseerde dat geenszins. Helaas....
[...]
Waarom had je dan uberhaupt gesolliciteerd?In de vacature ging het om zaterdag en donderdagavond, er werden geen uren genoemd. Het bleek dat deze winkel van 10 tot 17 uur open was, en ik werkte elders dezelfde dagen van 8 tot 18 uur. En het uurloon compenseerde dat geenszins. Helaas....
vrijdag 25 december 2009 om 14:41
zaterdag 26 december 2009 om 17:19
Voor mijn laatste baan bestond het 'sollicitatiegesprek' uit het 10 minuten afwerken van een lijstje vragen. Ze nodigde me niet eens uit om mijn jas uit te doen, nee, het was gewoon gaan zitten (dat nog net) en antwoord maar. Zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt.
En na die 10 minuten stond de volgende al voor de deur.
Voordat ik er daadwerkelijk kon beginnen, heb ik eerst nog een aantal keren gebeld met de vraag of ze al iets wisten.
Ik snap niet dat ik er toch ben gaan werken. Hoe wanhopig kun je zijn. Het is dus ook niet goed afgelopen daar met mij.
En na die 10 minuten stond de volgende al voor de deur.
Voordat ik er daadwerkelijk kon beginnen, heb ik eerst nog een aantal keren gebeld met de vraag of ze al iets wisten.
Ik snap niet dat ik er toch ben gaan werken. Hoe wanhopig kun je zijn. Het is dus ook niet goed afgelopen daar met mij.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 27 december 2009 om 00:07
Ik moest een keer voor een sollicitatie naar Purmerend(kom zelf uit Groningen)
Was ik daar ruimschoots op tijd aanwezig.Meldt me netjes aan de balie en die mevrouw zegt mij dat de vrouw met wie ik een gesprek heb er zo aankomt en ik mag plaats nemen in de wachtruimte.Ik een bakje koffie gedronken..daarna nog 1.Nog steeds niemand te vinden.
Heb ik nogmaals aan de baliemevrouw gevraagd of ze misschien iets had gehoord.
Bleek dus dat de mevrouw met wie ik het gesprek zou hebben alleen in het pand was (het was bouwvakantie en er was ziekte)
Dus ze was wel in het pand aanwezig maar kwam 3 kwartier te laat!!!
Lekker dan!!Hadden ze me ook wel van te voren kunnen zeggen,zodat ik niet aldoor voor l*l zat te wachten.
(Het gesprek is overigens na 3 kwartier wel doorgegeaan en verliep positief,alleen het bedrijf liet eerst niet van zich horen,terwijl ze binnen 1 week zo ie zo zouden bellen of je het was geworden of niet.Na 3 weken heb ik op een andere baan gesolliciteerd en daar wel aangenomen.Kreeg ik na 4 weken!! nog eens een brief dat ik door mocht)
Wat een Flutbedrijf dacht ik bij mezelf.
Deze keer lag het dus aan hun kant en niet aan de sollicant...
Was ik daar ruimschoots op tijd aanwezig.Meldt me netjes aan de balie en die mevrouw zegt mij dat de vrouw met wie ik een gesprek heb er zo aankomt en ik mag plaats nemen in de wachtruimte.Ik een bakje koffie gedronken..daarna nog 1.Nog steeds niemand te vinden.
Heb ik nogmaals aan de baliemevrouw gevraagd of ze misschien iets had gehoord.
Bleek dus dat de mevrouw met wie ik het gesprek zou hebben alleen in het pand was (het was bouwvakantie en er was ziekte)
Dus ze was wel in het pand aanwezig maar kwam 3 kwartier te laat!!!
Lekker dan!!Hadden ze me ook wel van te voren kunnen zeggen,zodat ik niet aldoor voor l*l zat te wachten.
(Het gesprek is overigens na 3 kwartier wel doorgegeaan en verliep positief,alleen het bedrijf liet eerst niet van zich horen,terwijl ze binnen 1 week zo ie zo zouden bellen of je het was geworden of niet.Na 3 weken heb ik op een andere baan gesolliciteerd en daar wel aangenomen.Kreeg ik na 4 weken!! nog eens een brief dat ik door mocht)
Wat een Flutbedrijf dacht ik bij mezelf.
Deze keer lag het dus aan hun kant en niet aan de sollicant...
maandag 28 december 2009 om 17:20
Haha, grappig topic!
Ook ik heb een blunder gemaakt tijdens een sollicitatiegesprek. Ik zeg altijd tegen mensen die ouder dan mij zijn u, echt altijd. Tijdens het sollicitatiegesprek verviel ik plotseling in je en jij tegen iemand die minstens 15 jaar ouder dan mij is. Oeps, ik schaamde me rot, maar het was al gezegd, en kon het niet meer veranderen.
Maar, ik werd wel aangenomen. Later heb ik het de baas nog verteld dat het mij ontglipte, ze vond dat geen probleem gelukkig.
Ook ik heb een blunder gemaakt tijdens een sollicitatiegesprek. Ik zeg altijd tegen mensen die ouder dan mij zijn u, echt altijd. Tijdens het sollicitatiegesprek verviel ik plotseling in je en jij tegen iemand die minstens 15 jaar ouder dan mij is. Oeps, ik schaamde me rot, maar het was al gezegd, en kon het niet meer veranderen.
Maar, ik werd wel aangenomen. Later heb ik het de baas nog verteld dat het mij ontglipte, ze vond dat geen probleem gelukkig.
maandag 28 december 2009 om 17:24
quote:gedateerd schreef op 27 december 2009 @ 00:15:
@scheetje25; heb iets soortgelijks meegemaakt. De persoon met wie ik een afspraak had, was drie kwartier te laat en gaf ook geen reden waarom hij te laat was behalve dat hij te laat was. Bij zo'n bedrijf wil ik niet werken.
Hebben we bij hetzelfde bedrijf gesolliciteerd. Ik heb ook 45 min. zitten wachten op een gesprek. Een excuses kon er neit af. Ook kon de beste man me niet vertellen wat ik zou verdienen.
Vervolgens kon ik er komen werken, maar ik vroeg nog om een 2e gesprek, waar verbaasd op gereageerd werd. Plotseling zou mijn dienstverband 3 maanden later ingaan dan was afgesproken en ik zou niet 40 uur werken, maar 28. Dit was trouwens eerst niet gemeld, maar doordat ik erop doorvroeg kwam dit boven water.
Je zal niet verbaasd zijn dat ik bedankt heb voor deze baan.
@scheetje25; heb iets soortgelijks meegemaakt. De persoon met wie ik een afspraak had, was drie kwartier te laat en gaf ook geen reden waarom hij te laat was behalve dat hij te laat was. Bij zo'n bedrijf wil ik niet werken.
Hebben we bij hetzelfde bedrijf gesolliciteerd. Ik heb ook 45 min. zitten wachten op een gesprek. Een excuses kon er neit af. Ook kon de beste man me niet vertellen wat ik zou verdienen.
Vervolgens kon ik er komen werken, maar ik vroeg nog om een 2e gesprek, waar verbaasd op gereageerd werd. Plotseling zou mijn dienstverband 3 maanden later ingaan dan was afgesproken en ik zou niet 40 uur werken, maar 28. Dit was trouwens eerst niet gemeld, maar doordat ik erop doorvroeg kwam dit boven water.
Je zal niet verbaasd zijn dat ik bedankt heb voor deze baan.
dinsdag 29 december 2009 om 12:52
Ik heb ooit gesolliciteerd voor een baan van 24 uur. Zo stond het er, te verdelen over een aantal dagen. Dat is dan meestal 3 x 8 of 4 x 6.
Ik had in mijn brief aangegeven dat ik graag de invulling van 3 x 8 wilde, omdat ik het KDV erop had gebaseerd, en mijn studie. Daarnaast aangegeven dat 4 x 6 een optie was, maar dan wel voorkeur in de ochtend, ook weer vanwege de studie. (avondopleiding)
Misschien prematuur om gelijk te beginnen, maar ik had inmiddels geleerd dat het geen zin had om te solliciteren als zoiets bij voorbaat niet kon. Het kostte mij steeds heel veel tijd om op gesprekken te gaan waarbij het dan om dit soort dingen ging. En zelfs nog, als ik het aangaf, kreeg ik uitndoiging tot gesprek omdat ze toch wilden zien hoe flexibel ik was. Ik kan dat best zijn, maar het KDV en mijn avondopleiding nu eenmaal niet.
Afijn, ik op gesprek. Bleek het om 5 x 5 en in de middag te gaan. Ik heb gevraagd waarom ze mij toch lieten komen (de baan was in mijn woonplaats, maar het recruitmentbureau een uur reizen). Ze zeiden: jouw brief was de enige fatsoenlijke. En we hoopten dat je met de studie zou stoppen......om toch die 5 x 5 te doen. En mijn kind dan? Eh, die kon toch ook 5 dagen in het KDV?
Ik was toch wel op zijn zachtjes gezegd verbijsterd......
Dat was nou precies waarom ik dat aangaf. Ik deed dat overigens heel netjes en beleefd, hoor in mijn brief. Ik zette het niet als harde eis neer, maar als vorm van invulling, gebaseerd op mijn omstandigheden.
Ik had in mijn brief aangegeven dat ik graag de invulling van 3 x 8 wilde, omdat ik het KDV erop had gebaseerd, en mijn studie. Daarnaast aangegeven dat 4 x 6 een optie was, maar dan wel voorkeur in de ochtend, ook weer vanwege de studie. (avondopleiding)
Misschien prematuur om gelijk te beginnen, maar ik had inmiddels geleerd dat het geen zin had om te solliciteren als zoiets bij voorbaat niet kon. Het kostte mij steeds heel veel tijd om op gesprekken te gaan waarbij het dan om dit soort dingen ging. En zelfs nog, als ik het aangaf, kreeg ik uitndoiging tot gesprek omdat ze toch wilden zien hoe flexibel ik was. Ik kan dat best zijn, maar het KDV en mijn avondopleiding nu eenmaal niet.
Afijn, ik op gesprek. Bleek het om 5 x 5 en in de middag te gaan. Ik heb gevraagd waarom ze mij toch lieten komen (de baan was in mijn woonplaats, maar het recruitmentbureau een uur reizen). Ze zeiden: jouw brief was de enige fatsoenlijke. En we hoopten dat je met de studie zou stoppen......om toch die 5 x 5 te doen. En mijn kind dan? Eh, die kon toch ook 5 dagen in het KDV?
Ik was toch wel op zijn zachtjes gezegd verbijsterd......
Dat was nou precies waarom ik dat aangaf. Ik deed dat overigens heel netjes en beleefd, hoor in mijn brief. Ik zette het niet als harde eis neer, maar als vorm van invulling, gebaseerd op mijn omstandigheden.
woensdag 30 december 2009 om 09:58
Ik heb een keer een sollicitatiegesprek gehad waar ik erg zenuwachtig voor was. Daarom had ik bedacht om iets vroeger te komen om van te voren nog even ergens in een restaurantje naar de wc te kunnen gaan. Toen ik na het gesprek weer buiten liep kwam ik er achter dat ik de gulp van mijn rok open had laten staan. Wel aangenomen.
Van de andere kant. Ik heb een keer een sollicitatiegesprek gevoerd met iemand en na 2 minuten in het gesprek kwamen we er achter dat pz de 'goede' kandidaat had afgebeld en de ' foute' had uitgenodigd. Ze hadden allebei dezelfde voornaam nl
Zelf had ik het gesprek met de ' foute' kandidaat gewoon willen afmaken, voor de vorm, maar ik had toen een nogal ehm asociale leidinggevende die de kandidaat na 3 minuten gewoon weer naar huis stuurde. De ' goede' kandidaat bleek achteraf inmiddels al een andere baan te hebben.
Van de andere kant. Ik heb een keer een sollicitatiegesprek gevoerd met iemand en na 2 minuten in het gesprek kwamen we er achter dat pz de 'goede' kandidaat had afgebeld en de ' foute' had uitgenodigd. Ze hadden allebei dezelfde voornaam nl
Zelf had ik het gesprek met de ' foute' kandidaat gewoon willen afmaken, voor de vorm, maar ik had toen een nogal ehm asociale leidinggevende die de kandidaat na 3 minuten gewoon weer naar huis stuurde. De ' goede' kandidaat bleek achteraf inmiddels al een andere baan te hebben.
woensdag 30 december 2009 om 13:35
quote:scheetje25 schreef op 27 december 2009 @ 00:07:
Ik moest een keer voor een sollicitatie naar Purmerend(kom zelf uit Groningen)
Was ik daar ruimschoots op tijd aanwezig.Meldt me netjes aan de balie en die mevrouw zegt mij dat de vrouw met wie ik een gesprek heb er zo aankomt en ik mag plaats nemen in de wachtruimte.Ik een bakje koffie gedronken..daarna nog 1.Nog steeds niemand te vinden.
Heb ik nogmaals aan de baliemevrouw gevraagd of ze misschien iets had gehoord.
Bleek dus dat de mevrouw met wie ik het gesprek zou hebben alleen in het pand was (het was bouwvakantie en er was ziekte)
Dus ze was wel in het pand aanwezig maar kwam 3 kwartier te laat!!!
Lekker dan!!Hadden ze me ook wel van te voren kunnen zeggen,zodat ik niet aldoor voor l*l zat te wachten.
(Het gesprek is overigens na 3 kwartier wel doorgegeaan en verliep positief,alleen het bedrijf liet eerst niet van zich horen,terwijl ze binnen 1 week zo ie zo zouden bellen of je het was geworden of niet.Na 3 weken heb ik op een andere baan gesolliciteerd en daar wel aangenomen.Kreeg ik na 4 weken!! nog eens een brief dat ik door mocht)
Wat een Flutbedrijf dacht ik bij mezelf.
Deze keer lag het dus aan hun kant en niet aan de sollicant...
Omgekeerd had ik een keer samen met een collega een gesprek met een sollicitant. We hadden een locatie in het midden van het land afgesproken die -in principe- voor iedereen goed bereikbaar zou zijn. Ware het niet dat er een ongeluk was gebeurd en die collega vast stond en zeker een half uur tot een uur later zou komen. Dus ik dit de sollicitante verteld met de vraag of zij tijd had om(samen!) op hem te wachten met een kop koffie voor we aan het gesprek begonnen. Zou zeggen mooie kans om jezelf goed te laten zien zonder de stress van een 'echt gesprek'!
Begon mevrouw toch te zeuren dat dit geen stijl was van mijn collega, dat je als bedrijf niet zo met sollicitanten kon omgaan etc. Heb haar eerst nog maar een keer verteld dat die file er normaal echt niet staat, dat ik ook moet wachten en dat ik wat mij betreft met een half uurtje desnoods alleen kon beginnen, maar na nog een paar opmerkingen tijdens het wachten had ik haar eigenlijk al afgeschreven. Ik vond het zo onprofessioneel van haar, doe dat lekker achteraf richting vriendinnen. Voor de vorm nog een 'gesprek' gevoerd en daarna collega verteld dat -ongeacht zijn mening- ik haar niet wilde aannemen.
Ik moest een keer voor een sollicitatie naar Purmerend(kom zelf uit Groningen)
Was ik daar ruimschoots op tijd aanwezig.Meldt me netjes aan de balie en die mevrouw zegt mij dat de vrouw met wie ik een gesprek heb er zo aankomt en ik mag plaats nemen in de wachtruimte.Ik een bakje koffie gedronken..daarna nog 1.Nog steeds niemand te vinden.
Heb ik nogmaals aan de baliemevrouw gevraagd of ze misschien iets had gehoord.
Bleek dus dat de mevrouw met wie ik het gesprek zou hebben alleen in het pand was (het was bouwvakantie en er was ziekte)
Dus ze was wel in het pand aanwezig maar kwam 3 kwartier te laat!!!
Lekker dan!!Hadden ze me ook wel van te voren kunnen zeggen,zodat ik niet aldoor voor l*l zat te wachten.
(Het gesprek is overigens na 3 kwartier wel doorgegeaan en verliep positief,alleen het bedrijf liet eerst niet van zich horen,terwijl ze binnen 1 week zo ie zo zouden bellen of je het was geworden of niet.Na 3 weken heb ik op een andere baan gesolliciteerd en daar wel aangenomen.Kreeg ik na 4 weken!! nog eens een brief dat ik door mocht)
Wat een Flutbedrijf dacht ik bij mezelf.
Deze keer lag het dus aan hun kant en niet aan de sollicant...
Omgekeerd had ik een keer samen met een collega een gesprek met een sollicitant. We hadden een locatie in het midden van het land afgesproken die -in principe- voor iedereen goed bereikbaar zou zijn. Ware het niet dat er een ongeluk was gebeurd en die collega vast stond en zeker een half uur tot een uur later zou komen. Dus ik dit de sollicitante verteld met de vraag of zij tijd had om(samen!) op hem te wachten met een kop koffie voor we aan het gesprek begonnen. Zou zeggen mooie kans om jezelf goed te laten zien zonder de stress van een 'echt gesprek'!
Begon mevrouw toch te zeuren dat dit geen stijl was van mijn collega, dat je als bedrijf niet zo met sollicitanten kon omgaan etc. Heb haar eerst nog maar een keer verteld dat die file er normaal echt niet staat, dat ik ook moet wachten en dat ik wat mij betreft met een half uurtje desnoods alleen kon beginnen, maar na nog een paar opmerkingen tijdens het wachten had ik haar eigenlijk al afgeschreven. Ik vond het zo onprofessioneel van haar, doe dat lekker achteraf richting vriendinnen. Voor de vorm nog een 'gesprek' gevoerd en daarna collega verteld dat -ongeacht zijn mening- ik haar niet wilde aannemen.
Dat zeg ik....
woensdag 30 december 2009 om 13:36
Een keer een sollicitatiegesprek ingegaan, waar de heren nog met hun blackberry aan het spelen waren toen ik binnenkwam. Luchtig grapje overgemaakt, we konden er wel om lachen. Halverwege het gesprek hoorde ik mijn telefoon trillen in mijn tas. Degene die mij belde sprak iets in op voicemail en had voicemail zo ingesteld dat ik steeds werd gebeld door mijn voicemail. Dus tijdens het hele gesprek hoorde ik dat getril van mijn telefoon. De heren dus ook, was zo genant! En ik werd er ook zenuwachtig van en heb waarschijnlijk als kip zonder kop zitten ratelen. Niet aangenomen voor die functie. Nu doe ik mijn telefoon helemaal uit als ik een gesprek in ga, want ik wil niet dat het me een 2e keer overkomt.
woensdag 30 december 2009 om 19:33
Ow Magnolia, brengt ook weer herinneringen boven. In de tijd dat ik nog een buzzer had - jawel, welkom in het Stenen Tijdperk. Mijn oma lag op sterven en ik had die buzzer bij me, vergeten uit te zetten, of althans, hij stond op een soort piepje, zeg maar. Dus ineens een piepje tijdens een sollicitatiegesprek. Wij van: wie is dat en ik was die hele buzzer vergeten. Minuut of vijf later weer dat piepje. Toen ging er een bel rinkelen, dus ik verontschuldigde mij dat dat mijn buzzer was en dat ik hem op 'piep' had omdat mijn oma niet goed ging. Ik mocht even bellen met mijn toen nog vriend (later exman). Vond ik wel heel netjes van het bedrijf. Zegt ex: je bent bij dat en dat bedrijf aangenomen.... Oeps daar had ik dus de dag ervoor gesolliciteerd. Ik heb maar netjes het gesprek afgemaakt, voelde me zo lullig en heb de volgende dag netjes afgebeld. Zij wilden overigens ook een andere kandidaat aannemen, dus uiteindelijk goedgekomen, maar het was wel heel raar.
woensdag 30 december 2009 om 23:01
Heb een paar jaar geleden sollicitatiegesprek gehad bij de gemeente. Kom ik thuis, zegt vriend "wat heb jij jou achter op je broek?". Kijk ik in de spiegel, was mijn linnen broek bij mijn bil van links naar rechts gescheurd. Je kon zó mijn bil zien! Ik heb me zooooooo geschaamd. Ik weet niet zeker of mijn broek al gescheurd was tijdens het gesprek, ik heb niets gemerkt. Ben met m'n rug naar de "gesprekspartners" de kamer uitgelopen, dus als hij al wel gescheurd was hebben ze allemaal mijn bil gezien en zich waarschijnlijk dood gelachen. Ik heb overwogen om terug te bellen, maar het gesprek verliep niet goed (er was geen klik) dus ik wist dat ik ze toch nooit meer zou zien. Maar nog steeds als ik er aan terug denk schaam ik me dood. Wat moeten zij gelachen hebben!!!
donderdag 31 december 2009 om 10:41
Ik ging solliciteren bij bedrijf X. De dag ervoor spreek ik een vriend van mijn broer en die zei: "oh, ik ken iemand die daar werkt en die vind het het stelletje slavendrijvers!".
Tijdens het sollicitatiegesprek vroegen ze helaas het volgende: "Hoe denk je dat het is om hier te werken?"
"Nou, ik heb gehoord dat..."
Ik ben, vreemd genoeg, niet aangenomen
Tijdens het sollicitatiegesprek vroegen ze helaas het volgende: "Hoe denk je dat het is om hier te werken?"
"Nou, ik heb gehoord dat..."
Ik ben, vreemd genoeg, niet aangenomen
donderdag 31 december 2009 om 10:50
Zo'n tien jaar geleden had ik een gesprek voor de buitenschoolse opvang. Bij een grote stichting, in Amsterdam. Ik was bij een opvang afgewezen, maar die leidinggevende wilde me graag nog een keer spreken, ze geloofde in me....
Ik kwam net ven het MBO, en zou nog een zomervakantie als recreatieleiding op de camping werken. En juist die dag ging ik richting camping. Dus de enige optie, het was in het centrum, was dus tas mee, huisdier (rat), alles mee. Ik zou 5 weken wegblijven dus grote rugzak, twee truien en een jas om mijn middel geknoopt, grote doos waar de kooi van mijn rat in zat.
Ik kom binnen, die leidinggevende zegt meteen, o, dus jij ziet een kamp wel zitten? Jaaaaaaaaa graag!!!!
Halverwege het gesprek, waarbij de rat op schoot mocht zitten, zegt ze "ik ga je gewoon aannemen, ik geloof in je". Dus mijn eerste reactie, mooi, mag ik dan nu naar de camping?????
Of ik niet wilde weten waarvoor ik was aangenomen, mocht ik een nieuwe opvang opstarten, vanaf oktober. Maar eerst in de maand september, als ik terug was, moest ik invallen bij een andere opvang... Uiteindelijk is die nieuwe opvang twee jaar later opgestart, en heb ik 8 jaar als "invaller" op die andere opvang wegwerkt...
Ik kwam net ven het MBO, en zou nog een zomervakantie als recreatieleiding op de camping werken. En juist die dag ging ik richting camping. Dus de enige optie, het was in het centrum, was dus tas mee, huisdier (rat), alles mee. Ik zou 5 weken wegblijven dus grote rugzak, twee truien en een jas om mijn middel geknoopt, grote doos waar de kooi van mijn rat in zat.
Ik kom binnen, die leidinggevende zegt meteen, o, dus jij ziet een kamp wel zitten? Jaaaaaaaaa graag!!!!
Halverwege het gesprek, waarbij de rat op schoot mocht zitten, zegt ze "ik ga je gewoon aannemen, ik geloof in je". Dus mijn eerste reactie, mooi, mag ik dan nu naar de camping?????
Of ik niet wilde weten waarvoor ik was aangenomen, mocht ik een nieuwe opvang opstarten, vanaf oktober. Maar eerst in de maand september, als ik terug was, moest ik invallen bij een andere opvang... Uiteindelijk is die nieuwe opvang twee jaar later opgestart, en heb ik 8 jaar als "invaller" op die andere opvang wegwerkt...