Februari 2010 !!! (met tabel)

Hallo allemaal



Zometeen krijgen we de intake van de kraamzorg om 11 uur, dan ga ik flink opruimen, en vanmiddag wandel ik door de sneeuw naar mijn werk voor eht sollicitatiegesprek. Fijn om zo dichtbij te wonen: normaal zou ik fietsen maar dat is nu niet echt aantrekkelijk, en ook lopend ben ik binnen c.a. 7 minuten binnen.

Vannacht een tijd wakker gelegen en veel korte gemotiveerde zinnetjes/stellingen bedacht voor tijdens het gesprek: natuurlijk had ik liever geslapen, maar ik heb wel een duidelijk beeld wat ik belangrijk vind in twee keer een gesprekje van een half uur (iedere keer met twee personen). Omdat de tijd zo kort is, ga ik beleefdheden over mijn zwangerschap een beetje afkappen: voorstellen om het eerst over mijn ervaring en motivatie te hebben omdat ze daar toch hun oordeel op moeten baseren. Daarna komen we er met die zwangerschap ook wel uit... Natuurlijk wel vast aangeven dat ik na de bevalling weer 36 uur beschikbaar ben en dat het kind lekker bij een huisman zit en we dus weinig opvangproblemen zullen hebben.



Gisteravond samen naar zwangerschapscurus geweest. Lachen om alle partners te zien, maar ik vond de video (met jaren 70 kapsels, ook van onderen) wel een beetje yuck. Volgens mij zou een modernere fatsoenlijke voorlichtings-video een stuk beter te pruimen zijn: ik had bijna het idee dat ze haar eigen homevideo had meegenomen...



Ik ben ook ontzettend benieuwd naar Kaboinkie: vooral naar haar ervaring rond de bevalling en hoe het nu gaat met de kleine.



@marijo, als ik tot 12.00 niets zou voelen, dan hing ik allang weer aan de telefoon met de VK hoor. Gewoon omdat je echt alleen de enige bent die kan doorgeven wat daarbinnen wel of niet gebeurt. Ik maak me dan vaak nog niet eens heel erg zorgen, maar denk gewoon dat als er wel iets is, ze dat liever tijdig constateren: dan is er altijd meer handelingsperspectief. Ik laat het aan de VK over of we het aanzien of niet. Ze maken er dus helemaal geen probleem van om je even te checken, en ik voel me daarna toch altijd wel goed gerustgesteld. Weet nu ook dat vruchtwater en placenta prima zijn: dat is meteen ff gecheckt en het valt me wel op dat zulke dingen verder helemaal niet worden bekeken tenzij ze al denken dat je risico loopt: dan moet je dus tijdig an de bel trekken met mogelijk rare signalen.

Succes Iemand toi toi!



Fijn dames een goede nachtrust is het halve werk!



Super Pluim, dat je ouders komen. Ik hoop dat je het ook goed uit handen kan geven, want daar hebben vrouwen nog wel eens last van hihi....

Heb zojuist achter elkaar twee korte sollicitatiegesprekken gehad voor een interne vacature. Vond het zelf hele leuke gesprekken. Minpunt bij het eerste gesprek was dat ik heel af en toe een zodanig lang antwoord gaf dat ik halverwegen niet meer precies wist waar ik antwoord op gaf: foei! Verder voelde het wel goed. Het tweede gesprek meteen daarna was met twee andere personen waarvan er dus eentje was die me in mei al gepolst had voor de functie. Hij maakte het me wel heel makkelijk door soms zelfs "in de vorm van vragen" mij dingen in de mond te leggen waarop ik in de baan nog zou kunnen uitblinken Nu maar hopen dat als ze met elkaar gaan praten, er voldoende pluspunten t.o.v. de andere twee kandidaten naar boven komen... Meer kan ik er niet aan doen: als dit niets is, wordt het gewoon solliciteren na mijn verlof.

Nou Iemand, dat klinkt goed, die sollie. Wanneer hoor je wat? Spannend! En hoe is het thuis?



Hoe zou het met Kaboinkie zijn? Steeds heen en weer naar het ziekenhuis en switchen tussen blijheid en zorgen.... Ik moet steeds aan je denken in ieder geval en hoop dat je het een beetje trekt allemaal.

Zou je man misschien overspannen zijn, zich niet lekker in zijn vel voelen zitten en het dan op gezinsleven en relatie schuiven? Of is dat erg makkelijk geconcludeerd? Sterkte daar!!!



Nou wat ik gister nog had: een keiharde buik met messcherpe steken. Ik was echt half in paniek. Had de vlos gebeld en die zei dat het heel erg pijn kan doen als kleintje aan het draaien is.

Nou pijn deed het (zwakte gelukkig ook weer af) maar helaas, helaas hij is niet gedraaid Hoofdje zit nog op zelfde plek. Morgen naar het ziekenhuis, ben benieuwd wat ze daar gaan zeggen.



Kus voor allemaal

Klinkt goed Iemand, wanneer hoor je iets?



Kes, ik vraag me ook steeds af hoe het met haar gaat en check steeds of ze al gepost heeft. Dan is zo'n forum ineens weer heel lastig he? Eigenlijk wil je haar helpen, maar je kan er niet heen.



Ik wil je geen valse hoop geven, maar ik had dus zaterdag die scherpe steken pijn en maandag bleek ze gedraaid te zijn....ook al dacht ik nog steeds dat ik over haar koppie aaide hahaha, dus wie weet meid! Laat je weten hoe het was in het ziekenhuis?



Hier eindleijk een heel goed bericht; mijn schoonvader heeft van de arts gehoord dat er geen behandeling, maar hij met de situatie zoals hij nu is wel 100 kan worden! Ze geven hem elke maand hormonen die de tumoren inkapselen waardoor ze niet verder groeien, als het goed is....maar eindelijk dus even wat lucht, adem, lichtpuntje pffffffffffff! Merk nu wat er van me af valt aan spanning. Kan ik me echt op de komst van ons meisje richten, even zonder bijzorgen.

Volgende week donderdag is mijn eerste verlofdag, man heeft vrijgenomen dus we hebben echt een vakantie gevoel hihi.



Nou kom misschien strakkies nog even kijken.

Ben heel benieuwd iemand wanneer je iets te horen krijgt, zou toch wel heel erg fijn zijn voor positief bericht! Ga je miss toch anders je verlof in?

Toch ook bijna?



Kaboinkie, inderdaad. Ik denk dat iedereen wel steeds aan haar moet denken! Zo verschrikkelijk

Ze zal toch wel meer in een roes leven omdat je steeds naar het zkh moet, en dan nog een kleine thuis hebt. Maar dan ook nog de zorgen over je relatie.

Wat 1 van de mooiste wkn van je leven moeten zijn kan dus ook zo... Nogmaals dikke kus voor haar.



Wat een eigenwijs ventje he Kessie. Ging jij nou wel of niet iets aan therapie doen? Als hij niet vanzelf draait?

Mijn kleine is wel gedraaid, en hopelijk blijft ze zo liggen,want zowel Gyn als VK zeggen dat een normale bevalling veel beter is voor mijn bekkenklachten dan een keizersnede.

Krijg over 1.5week liggingsecho.



Wat fijn Mebi! Echt super nieuws om te horen, helemaal voor je man natuurlijk!

Reden voor een lekker gebakje vanavond bij de koffie!



Hoeveel dgn moet je nog werken Mebi?



Kroel voor jullie allemaal, en het komt steeds dichterbijh hé!Marij krijgt 21-1 al een keizersnede...Spannend!!!!

Ha Mebi, wat fijn dat jullie toch nog een goed bericht krijgen! Is je schoonvader er zelf ook blij mee, of dacht hij al dat hij naar zijn zoon ging en moet hij nu aan het idee wennen? In ieder geval prachtig dat hij nu weer de geboorte van een kleinkind gaat meemaken



Ik weet niet precies wanneer ik iets hoor van de solli: ze zeiden deze week, maar dat is een ruim begrip... Heb vannacht weer slecht geslapen omdat ik de twee gesprekken nog ontzettend aan het verwerken was in mijn hoofd. Had me er al beetje bij neergelegd (dan vanmiddag maar bijslapen) maar mijn man was zo lief... Eerst lekker een tijd tegen hem aangelegen (wat hem dus wel uit zijn slaap houdt). Toen na een paar uur maar naar beneden omdat ik een beetje honger had om te kijken of een bakje yoghurt zou helpen, en toen was ik van plan om mijn nacht maar gewoon te verrommelen met internet, maar na een half uurtje kwam hij me halen Weer lekker tegen hem aan gelegen en pas de laatste uurtjes nog wat geslapen... Voelde me wel schuldig naar hem toe dat hij er zo door wakker gehouden werd.



Straks gaan we kijken naar een woningruilhuis in een leuke wijk (vlak bij de molen voor wie Utrecht kent). Is maar 70m2 groot, dus ik weet het echt nog niet, maar het klonk wel heel leuk qua ligging en inrichting. Het is wel een bovenwoning.

Je merkt dat mensen blijkbaar met de jaarwisseling geinspireerd zijn qua voornemens om van woning te ruilen want ik kreeg ineens weer een aantal mails. Eentje klonk heel erg goed: echt een (erg) grote lichte woning met uitzicht over een parkje aan het water. In de straat staan ook koopwoningen op Funda dus het lijkt me een van de "betere" straten.

Het enige twijfelpunt: het ligt in de wijk Zuilen, die door de woningbouwvereniging zelf als "krachtwijk" wordt omschreven. Als je info zoekt, kom je wel verontrustende rapporten tegen over hangjongeren, werkeloosheid mensen die uit hun woningen zijn getreiterd etc. Niet alle straten zijn even erg en er wordt erg veel gesloopt en vervangen door koopwoningen om de wijk op te peppen, maar ik kan het risico gewoon niet inschatten. Gister op het journaal twee items over overlast in Amsterdam en Culemborg waar de bewoners door niemand geholpen worden, dus dat geeft wel hele grote twijfel... Een collega heeft een koopwoning in een nieuwbouwhofje een aantal straten verderop en zij is erg tevreden met haar woning, maar ik zag ook een rapport op internet dat er rond de jaarwisseling vlak bij 6 auto's in de fik gestoken zijn... lastig dus!

Bewegingen beginnen hier trouwens ook pijn te doen: inderdaad af en toe scherpe steken, vooral wat lager. Op zich nog niet in mijn vagina, wat wel bij indalen wordt genoemd. Maar mijn blaas krijgt af en toe een duw die ik wel voel, terwijl hij tot nu toe de hele zwangerschap buiten schot is gebleven.

Eehm, nou ik voel echt het hoofdje hoor bovenin, dus niks nie gedraaid, ik gil het morgen echt uit als dit wel het geval is. Want wat voel ik dan? Een kontje die voelt als een hoofd??



Mebi wat een fijn nieuws!! Wat een opluchting!



Iemand, spannend die huizenjacht. Ik woonde in Ondiep, nou ja op het randje dan, maar wel in de buurt van de rellen toen. Het kdv van mijn zoontje zat zelfs op 2 meter van de ergste plek daar. Ik zal je zeggen: ik heb er 8 jaar met ontzettend veel plezier gewoond. Nooit last gehad van iets of iemand, alles in de buurt, fietste er midden in de nacht zonder centje angst (omdat het altijd druk is). Ik mis het ' Utregse' nog dagelijks.

Je zou anders even moeten gaan kijken daar in Zuilen. Er zijn minder goede delen inderdaad, maar ook delen die prima zijn. Ik ken meerdere mensen die naar tevredenheid in Zuilen wonen.



Joh en er stond tijdens oud en nieuw ook ME in zeeland. Dat moet je echt niet leidend laten zijn hoor, vaak laaien dat soort dingen op tijdens oud en nieuw. p.s. welke molen?? Staat er molen in Zuilen?

Ha Kessie, wat fijn: een ervaringsverhaal over Ondiep. Ik vind mezelf altijd er naief omdat ik denk dat je er toch wel uitkomt met je buurtbewoners, en ik met zo'n instelling wel eens in een vreselijke kutbuurt zou kunnen trekken waar de andere bewoners dat helemaal niet denken. Dat is een beetje mijn angst... Maar ik zou eigenlijk heel graag informatie krijgen dat de desbetreffende straat superleuk is. De dame van de woningruil was zelf nogal geschrokken van wat ik op internet gevonden had en ze wilde meteen naar een of ander inloopspreekuur om er wat vragen over te stellen. Ik heb aangegeven dat ze me vooral op de hoogte moet houden als er iets positiefs uit komt.



De woning waar ik zo ga kijken is bij de Bemuurde Weerd (ijssalon il Mulino): die molen bedoel ik (Lauwerecht heet de wijk geloof ik?). Adelaarstraat enzo.



nee de molen is bij de bemuurde Weerd

Ah die molen! Nou, dat is echt een superleuk buurtje! De Adelaarstraat is alleen vrij druk, maar die kleine straatjes erachter (vogelenbuurt) zijn echt heel leuk. Er zit ook een goede basisschool (jaja daar moet je ook aan denken nu) en een leuke speeltuin/plein. Lekker hoor Il Mulino in de buurt

En Zuilen heeft echt mooie/groene/ruime delen. Ik zou alleen liever niet in een flattenbuurt gaan wonen of de echte sociale woningbouw met aso's.

Succes daar!



p.s. ik zit nu in het dorpse... moet echt wennen hoor

Nou, ik ging net effe de verwijsbrief halen bij de vlos. Kwam ik haar tegen en ik mocht even tussendoor met de echo kijken hoe ventje nu ligt (hoewel ik gelijk al zei dat het hoofd volgens mij nog steady bovenin ligt). Dus zij voelen, zegt ze ' ja hoor, volgens mij is ie gedraaid' Nou, ik voelde een soort vreugdekriebel opkomen. Echo-apparaat erop en nee hoor, zijn kontje zit onderin

Ergens ook wel fijn dat ik zelf kan voelen hoe hij ligt. Hoef ik me verder geen illusies te maken. Net een collega aan de telefoon gehad die even alle voordelen van een keizersnee opsomde. Haha, was wel even fijn!

Hoi allemaal,



Dank voor jullie steun en lieve berichtjes. Posten hier confronteert me en ik merk dat ik er daarom tegenop zie... Maar het is ook fijn om te lezen dat jullie met me meedenken.



Ik voel me nog steeds k... Inmiddels weten mijn zus en een goede vriendin wat er aan d ehand is, maar voor de rest van de wereld houd ik de schijn op.... en dat kost toch een energie. Dit houd ik niet lang vol..... Ben blij dat ik iets leuks heb om over te praten (kleine zoon), want anders weet ik echt niet wat ik moet zeggen.

Man is niet bijgedraaid. Hij heeft nog geen beslissing genomen. Hij zit ook klem, wil weg, maar weet niet waarheen.Ik denk dat hij ook twijfelt over de consequenties voor onze zoontjes, en hij wil het liefst een woonruimte waar hij hen ook kan ontvangen/zien/co-ouderschap. Ik heb relatietherapie voorgesteld, iets wat ik zelf echt heel moeilijk vind, maar wat ik graag nog wil proberen, maar hij ziet het echt, echt, echt niet zitten. Wat moet ik nou met hem? Hij wil echt niets meer, de spanning is om te snijden, al doen we erg ons best om het voor onze oudste gezellig te houden. Hij wil alleen maar weg.

Het is geen nieuw verwijt, hij heeft dit anderhalf jaar geleden ook al bij me neergelegd. Volgens hem: Ik denk alleen maar aan mezelf, hij telt niet meer mee sinds de oudste er is, alles draait om de kids en mij. We knuffelen niet/zelden, zoenen niet/zelden, en hebben nauwelijks sex. In ieder geval, voor mij voldoende, zo eens in de twee weken tijdens mijn zwangerschap muv de laatste twee maanden toen ik me zo shit voelde met mijn bekken en te grote buik. Voor hem dus veel te weinig.....

Ik zou er graag nog voor gaan, ook al is het verliefde gevoel bij mij ook weg. Ik weet op dit moment niet eens meer of ik nog wel echt van hem houd, maar zou daar wel graag weer naar op zoek gaan, om te kijken of er nog iets te redden is. Maar hij zegt dat hij al zo vaak door mij gekwetst is en dat hij zijn nek niet meer wil uitsteken om dan weer neergesabeld te worden. Hij ziet niet in dat relatietherapie een kans kan zijn, maar ziet dat als geforceerd en nep proberen gezellig tegen elkaar te doen. Dus zie ik het nu helemaal somber in.

Allerlei concrete zaken spelen door mijn hoofd: ik kan waarsch niet in dit huis blijven wonen... ik kan de hypotheek alleen niet opbrengen, waar moet ik dan heen? Ik sta niet ingeschreven bij de gemeente als woningzoekende, ik krijg geen urgentie (want nog niet gescheiden), en een site met huurwoningen geeft aan dat ik met mijn inkomen (op 3 dagen werken) mag huren tot 600 euro. En daarvan is in Hoofddorp niets te vinden. Voor woningen hier moet ik een bruto-inkomen van 40.000 euro hebben, en ik zit daar zeker zo'n 10.000 onder.... Eigenlijk wil ik hier dus gewoon blijven, maar uitkopen is geen optie. Eerst gaf man aan nog wel te willen meebetalen (tenslotte wil hij weg en ik niet), maar ik denk dat hij daarvan gaat terugkrabbelen. Ook hij kijkt rond nar huurwoningen en komt dan op zo'n 1000-1500 euro huur, en dat trekt hij ook niet met de helft van onze hypotheek daarnaast. We zitten volledig klem... Morgen ga ik naar de hypotheker, maar ik heb er ene hard hoofd in. Hoe kom ik aan woonruimte voor mezelf en twee kids? Wat moet ik doen? En natuurlijk wil ik helemaal niet bezig zijn met deze zooi: ik wil gewoon lekker genieten van mijn kersverse zoontje en zijn stoere grote broer!!!!!!

Wat een warrig verhaal......

Ik ga contact op nemen met het maatschappelijk werk, via het ziekenhuis. Wordt standaard aangeboden aan alle ouders van prematuurtjes, dus ik heb besloten dat ik daar maar gebruik van moet maken. Wie weet krijgt zij alles wat helderder voor me, want ik zie letterlijk alles door een waas...





Mebi, kun je wat meer info geven over die therapie? Waar? Wie? Kosten? Wilde jouw man wel uit zichzelf?????



Liefs van een intens verwarde Kaboinkie

Met het kersverse mannetje gaat het trouwens goed: hij is alweer 100 gram zwaarder dan zijn geboortegewicht, probeert uit de borst te drinken (soms met 10 cc succes soms met 20 cc succes, soms niet..), en alle monitoren en draadjes zijn weg, op zijn neussonde na. Gaat goed dus. Gelukkig!

Hee Kaboinkie,



Goed dat je toch post hoor! Zo kan je ook voor jezelf dingen op een rijtje zetten. Hoe heet je zoontje, of wil je dat niet op internet zetten?



Het klinkt wel alsof jullie allebei lucht nodig hebben: niet meteen permanent, maar om het vreselijke gevoel van klem te zitten even van je af te kunnen zetten. Pas als je niet met zo'n alarmgevoel bezig bent, kan je afstand nemen en relativeren: dat zal ook voor je man gelden. Kan hij niet even ergens gaan logeren ofzo? dat is minder drastisch. Misschien kan het maatschappelijk werk van het ziekenhuis jullie dan helpen om begeleiding te vinden, en kunnen ze hem uitleggen dat zijn beeld van relatietherapie te cliche is.



Hoe denkt hij over de geboorte van jullie zoon, los van zijn gevoelens voor jou? Praat hij daar wel over, of lukt dat nu niet?



Ik heb van verschillende kanten gezien dat (relatie)therapie en maatschappelijk werk heel goed kunnen werken. Ga er niet op in ivm. herkenbaarheid, maar Mebi beschreef het dus ook heel goed. Kan het zijn dat jouw man sowieso slecht in zijn vel zit, overspannen is of een midlifecrisis heeft ofzo? Of gaat zijn leven prima buiten de relatie om?



Succes ermee en dikke knuffel!

Kaboink meid, wat leef ik met je mee! Wta goed dat je toch komt schrijven, ook al is het soms pijnlijk, het is ook wel fijn om even wat van je af te schrijven soms.



Mijn man gaf destijds precies dezelfde dingen aan, mijn oudste was 1,5 toen de jongste geboren werd. En al die tijd voelde hij zich zo, alleen zei hij het pas toen de jongste een maand of 4 was. De maanden ertussen was een bonk spanning en veel ruzie of juist negeren. Mijn man zei echt keihard tegen mij dat hij echt niet meer van mij hield. Dat heeft me enorm veel pijn gedaan, maar later bleek dat dat eigenlijk niet zo was, alleen wist hij niet meer hoe we het leuk en goed moesten krijgen, hij zag echt niet in hoe het kon verbeteren, omdat het al zo lang voortduurde. (komt ook omdat hij zolang niks gezegd heeft, hij liep er al langer mee dan ik het wist) Daarom was hij vast besloten om weg te gaan.

Mijn man is ook gelijk weggegaan, naar zijn moeder. Dat gaf wel lucht ook al was ik ook erg alleen, maar ik heb gejankt en geschreeuwd in de avonden en kon daardoor overdag redelijk functioneren voor de kids. Na 4 dagen wilde hij de kids zien en door dat er even ruimte was geweest (en ik wel mensen had ingelicht en hij ook, zodat je erover kan praten) konden we even zonder die spanning praten. Al snel bleek toch dat we het nog niet konden opgeven en toen was die therapie de beste optie. Wij zijn naar de huisarts gegaan en die verwees ons door naar de Geestgronden in het Spaarne. Daar zijn we eerst allebei apart met maatschappelijk werk gaan praten en die zijn later samen met ons gaan zitten. Omdat we niks meer te verliezen hadden durfde we eindelijk alles op tafel te gooien en dat was echt heel goed. Ik ben al vrij open hier en wil er verder niet nog meer op in gaan, maar juist omdat jouw man dezelfde dingen aangaf als mijn man denk ik dat er nog veel hoop is voor jullie. Alleen wilde mijn man wel, alleen pas nadat ik hem eerst uit huis gezet had. Hij mocht de kids zien, maar hem kon ik niet de hele dag om me heen hebben. Ik wilde dat hij kon voelen wat hij zou missen. Ik werd ook heel sterk toen hij weg was, hij kwam bijv met zijn was en toen zei ik: jij moet zo nodig weg, doe dan ook je eigen was maar. Als hij kwam voor de kids, deed ik mijn eigen ding en ook regaeerde ik niet gelijk als hij belde of smste, ik dacht heel sterk; voel maar eens hoe het is zonder mij. Ik deed echt helemaal niks meer voor hem en dat was echt goed voor mijn eigenwaarde, maar ook hij zei later dat hij zich daardoor al snel realiseerde dat het niets te maken had met zijn liefde voor mij, maar dat hij gewoon niet meer wist hoe we dit samen moetsen oplossen. Weggaan is de makkelijkste optie, ook wij hadden hypotheek enzo, dus financieel geen vrijheid, maar dat zou me niet weerhouden. Voor dat soort dingen is altijd een oplossing meid, daar zijn genoeg instanties voor. Zover zou ik nog niet denken als ik jou was. Zolang je niet officieel gescheiden bent moet hij zo en zo zijn deel aan hypotheek betalen dus kun jij blijven wonen, mocht het echt zover komen. Dus maak je over dat stukje alsjeblieft nu geen zorgen,

Maar mijn advies is echt om je man tijdelijk ergens anders te laten wonen, wel samen over de kindjes te blijven praten en spreek bijv een termijn af waarin je hier weer samen over gaat zitten. Laat hem voelen hoe het is zonder jou. Daarnaast en ik zeg dat echt niet om je te kwetsen, maar ik maakte die fout ook; kijk ook naar wat je zelf kunt verbeteren. Ik vergat mijn man ook en leefde ook alleen maar voor de kids en praatte nergens anders over. Ik nam hem voor lief, maar zonder elkaar waren de kids er nooit en over 20 jaar ben je toch weer samen, zijn de kids de deur uit. Jullie huwelijk is de basis. Ik commandeerde mijn man onbewust, ik regelde alles voor hem, ik kleedde me niet meer mooi voor hem, ik vroeg amper naar zijn gevoelens, ideeen, mening, hulp. Deed alles zelf. Echt het is zo confronterend, maar zoveel vrouwen maken deze "fouten", en zoveel mannen maken dezelfde "fouten", maar er zit bij beide een kern van waarheid in, hoe pijnlijk ook.



Mijn man en ik zijn de basis van ons gezin, ik hou net zoveel van hem als van mijn kinderen, niet eerst de kinderen en dan hem, dat klinkt gek misschien, maar zo voelen wij dat en voor ons is dat goed. Wij zijn de kern en samen hebben wij de liefste kinderen van de wereld, maar ik vind mijn man ook heel lief en we besteden nu heel veel bewust tijd aan elkaar. We hebben geleerd om anders met elkaar om te gaan.

Ik realiseer me dat ik erg open ben hierover, en dat dat wellicht vreemd over komt, maar ben eigenlijk ook enorm trots op ons. En dat gun ik jou ook zo, ik zie echt nog wel goede hoop voor jullie. Maar hoe moeilijk ook, probeer toch wat mensen in vertrouwen te nemen, dit kun je niet alleen. En het is gewoon fijn om te praten. Je mag helaas niet drinken, maar ik ben ook 1 avond doorgezakt met een vriendin met veel wijn en sigaretten. Ik kan nog uren doorgaan over wat ik je wil meegeven aan ervaring en tips, maar daar zit je vast niet op te wachten, maar je bent echt echt echt de enige niet meis!



En nogmaals ik weet het niet allemaal beter dan jij, maar wij werden destijds zo veroordeeld, dat ik die lul terug nam en dat hij ons zo liet zieten. Je bent niet alleen, dit gebeurt helaas heel vaak, maar tegenwoordig kun je zo makkelijk scheiden....



Als je het moeilijk vind om alles hierop te gooien kunnen we misschien ook emailadressen uitwisselen?



Wat fijn dat je zoontje het al zo goed doet! Hoe vind zijn grote broer het? En wanneer mag hij naar huis komen?

Hoe gaat het lichamelijk met jou, is de bevalling zwaar geweest?



Ik hoop dat ik je niet verstik met mijn berichten, maar ik herken je gevoel zo erg en wil je zo graag helpen.



Hele hele hele dikke knuffel meid!

Wat fijn om iets van je te horen Kaboinkie, en wat goed van je ondanks dat je het moeilijk vindt omdat het confronterend is.

Misschien is het ook wel een ontlading als je hier even zonder dat niemand van je naaste omgeving het leest je lekker even kunt ontladen.

Lijkt me nu niet verkeerd.



Wat een roes voor je, en wat moeilijk als je man verder niet in relatietherapie wilt.

Je zegt dat je man 1.5jr geleden dit ook heeft aangegeven, was dat ook rond de geboorte van je andere zoon? En was er een ander in het spel?

Jullie zijn er toen ook goed uitgekomen, deden jullie het toen anders?



Dikke knuffel voor je!

Lieve Kaboinkie, fijn om wat van je te horen. Wat k... dat je man de handdoek in de ring lijkt te hebben gegooid. Misschien is het fijn zelf eens met iemand (psych oid) te gaan praten om dingen op een rij te zetten? Je man kan dan altijd nog aanschuiven.



Hoe is het met de rest? Nogal wisselend geloof ik he

Ik ben het zwanger zijn echt zat... Ik ben zo benieuwd hoe hij eruit ziet! En verlof op zich is fijn, ik vermaak me ook wel, maar nog 4 weken (dan ben ik uitgerekend) niets doen en met die buik rondzeulen heb ik geen zin in. Wel een luxe-probleem natuurlijk. Merk ook dat ik echt nesteldrang heb, ben veel in huis bezig en aan het cocoonen. Herkenbaar?



Tot gauw, knuffel!

Ik hoop zo dat Kaboinkie als ze er behoefte aan heeft echt iets van zichzelf laat horen aan ons.

Vandaag dit verhaal verteld tegen schoonmoeder,zij werkt in het zkh bij de allerkleinste babytjes. Prematuurtjes etc. Dus ook kinderen die lang in het zkh liggen en zij gaf aan dat ze het vorige week ook had meegemaakt.

Ze gaf ook aan dat je het de laatste tijd meer hoort...En dan echt bij de mannen..

Waar hebben ze toch last van?



Mijn man heeft voor de geboorte van onze dochter ( was toen nog niet in verwachting hoor ) ook aan gegeven het niet meer te weten,

We hadden het daar van de week nog over. De dag dat hij mij dat vertelde vergeet ik nooit meer, en kan ik zo voor me halen

We hadden net daarvoor onze housewarming gehad, en daarna kwam hij ermee.

Ik ben toen ongeveer 6wkn bij mijn zwager en schoonzus gaan wonen. Broer van mijn man, maar schoonzus is ook echt een vriendin van me. Zij hebben mij echt door die tijd heen gesleept!!!

Maar voor ons is het dus echt goed geweest om even een time-out te nemen en even uit elkaar te gaan. Toen waren er nog geen kinderen in het spel, dat scheelt zoveel

Verschrikkelijk zoiets vergeet je niet, toen merkte ik ook niks aan hem...En pff soms ga ik er weleens aan denken hoor!!!

Ik heb helaas een man die niet echt een prater is. Het is al wel veranderd, maar ik heb nog weleens angst hoor.

Wij waren heel jong toen we elkaar leerde kennen, en verder ook niet echt partners gehad.. Ik heb daar geen behoefte aan, maar zal het bij een man anders zijn?

Zijn er meer die op jonge leeftijd een relatie hebben gekregen?



Vicky, ik ben het zwanger zijn ook weleens zat hoor! Hoe heerlijk ik het bij de eerste vond en toen ook wel zei nog 10x zwanger ben ik nu de dagen aan het afstrepen.

Gisteren zei ik het nog tegen de VK dat ik in het begin niet eens wist hoeveel weken ik zwanger was, maar hou ik het zo op de kalender bij, ik streep de dagen af.



Ben je er al wel helemaal klaar voor Vicky? Babykamer af?

Zo: eerst even stoom afblazen (copy paste van het maart topic om niet dubbel te typen). Ik wordt vandaag een beetje gek van de oma's!!!



Wij zitten druk midden in de dozen met inhoud van kasten die we moeten verplaatsen op plek te maken voor babyspullen enzo. Veel moet naar zolder maar die was ook niet leeg, dus het gaat allemaal heel langzaam. Het gevolg is dat allebei onze ouders licht zenuwachtig beginnen te worden en proberen spullen voor ons te kopen als we ze daar maar enigzins ruimte voor laten.



Mijn schoonouders mochten van ons aan de gang met een advertentie op marktplaats voor een goede maxi cosi bij hen in de buurt: met heel veel spulletjes (voetenzak, regenhoes etc.) erbij voor 25 euro. Schoonouders moesten even wennen aan het avontuur dat Maktplaats heet. Er stond "bieden vanaf 25 euro" dus mijn schoonvader belde eerst om vragen of hij 40 euro zou bieden, ha ha. Daarna nog 3x door schoonmoeder gebeld om te horen dat ze hem gingen halen en dat ze hem gehaald hadden (zucht).



Ondertussen ging mijn moeder echt over de schreef: dat ze ongevraagd een aankleedkussen met twee hoezen had gekocht was nog onschuldig, maar ze had ook een kruikje gekocht terwijl ik al duidelijk gezegd dat ik een aantal kruiken van vrienden zou krijgen. Is nog onschuldig, maar van die vrienden zou ik ook een goed (door hun kind gebruikt maar duur) matrasje krijgen, en nu belde ze vandaag mijn man om de afmeting van het ledikantje te vragen. Mijn man dacht dat ze dat met mij had afgestemd, en gaf de maten door zonder vragen. Toen bleek dat ze een matrasje had gekocht "in de aanbieding" bij een of andere vage matrassenboer die een failliesementsuitverkoop had. De enige kwalicifatie was dat het de juiste maat had en "lekker stevig" was. Ik ben behoorlijk pissig: zo zou ik dus NOOIT een matrasje kopen. Daarvoor zou ik wel info van een speciaalzaak willen (of het nou de prenatal of de ikea is: ze voldoen daar wel aan europese eisen enzo). Hoe weet je nu of het goed ademend is, is lekker stevig niet veeeel te hard, is het synthetisch en dus broeierig en ook heel belangrijk: is het een of andere vage partij die uit een lageloonland in massaproductie in een container vol met gifgas naar Nederland is verscheept? Dat wij proberen dingen goedkoop te regelen via Marktplaats enzo, betekent niet dat we daarvoor concessies doen aan de kwaliteit. En mijn moeder moet gewoon geen dingen doen die ik niet vraag!!!! Iemand anders ook last van (schoon) moeder?



Solliciatie blijft trouwens spannend: werd vandaag gebeld dat ze alle 3 de kandidaten goed vonden, en dat ze wat meer tijd willen om een goede beslissing te nemen (hoofd is komende week in buitenland dus dan ligt het een week stil). Ze laten over 2 weken meer weten... Tegen die tijd ben ik echt al zowat met verlof!



Zo: nu even reageren op jullie postings.

@pluimke: hier bij elkaar vanaf dat ik 21 was, en na 4 jaar al getrouwd nadat ik hem gevraagd had. Wij hebben sowieso een relatie die niet met anderen te vergelijken is omdat mijn man dus al voordat ik hem leerde kennen een hersenbeschadiging had gekregen. Dat geeft veel beperkingen, maar je leert ook zo goed naar elkaar luisteren! Ik heb ook nog een burn-out gehad, dus wij hebben over heel veel dingen moeten nadenken. Met beperkte energie en financien moet je gewoon veel bewuster kiezen in het leven, en dat maakt het ook heel waardevol. Al is het dus nu wel even stressen omdat wij niet "zomaar even" het huis herinrichten: alle keuzes zijn een behoorlijke belasting voor mijn man. Aan de andere kant: daardoor lieten we de boel ook een beetje verslonzen voor mijn gevoel, dus ik ben ook wel heel blij dat we nu ondanks bloed, zweet en tranen wel eindelijk weer eens wat doen aan ons woonplezier. Waar zo'n kind al niet goed voor is



@ vicky: wat ben je al ver zeg! Ik vind 8 weken al zo ontzettend kort: moet er niet aan denken dat hij 2 weken te vroeg komt ofzo. Ik ga pas op 1 feb met verlof. Kan me niet voorstellen dat ik me ga vervelen: nog zoveel te doen!