Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
dinsdag 5 januari 2010 om 17:51
quote:return_of_kreng schreef op 05 januari 2010 @ 17:42:
Je hebt groot gelijk om te twijfelen aan zijn beloftes. Veranderen is moeilijk, en zeker als zijn werk echt zijn passie is, doet hij dit alleen voor jou. En veranderen om iemand anders een plezier te doen, werkt slechts voor een tijdje. net zoals jij gemerkt hebt dat je teveel concessies hebt gedaan en jouw toekomst opgaf voor de zijne, zo vraag je nu hetzelfde van hem, en net als bij jou, zal dat ook bij hem wrijving geven.
Dat is precies mijn punt. Ik heb al maanden aangegeven dat hij niet hoef te veranderen voor mij, maar dat hij wel eerlijk moest zijn, omdat anders mijn toekomstbeeld op het spel stond.
Hij is altijd weggelopen hiervoor. Vaak ook letterlijk. Dan wilde ik praten, kregen we ruzie en dan vertrok hij naar zijn atelier.
Nu zegt hij dat hij niet open kon staan voor mij, omdat hij erg gefrustreerd is geweest en diep van binnen wel aanvoelde dat er geen toekomst zat in zijn werk en zijn bedrijf.... Koste wat kost heeft hij willen laten zien dat het wel ging, omdat hij er van jongs af aan al van droomt. Bijna niemand (lees: ouders) geloofde in hem en daarom heeft hij koste wat kost willen laten zien dat hij het wel redde.
Nu snapt hij dat hij eerlijk naar de situatie moet kijken... geen kop meer in het zand.
Je hebt groot gelijk om te twijfelen aan zijn beloftes. Veranderen is moeilijk, en zeker als zijn werk echt zijn passie is, doet hij dit alleen voor jou. En veranderen om iemand anders een plezier te doen, werkt slechts voor een tijdje. net zoals jij gemerkt hebt dat je teveel concessies hebt gedaan en jouw toekomst opgaf voor de zijne, zo vraag je nu hetzelfde van hem, en net als bij jou, zal dat ook bij hem wrijving geven.
Dat is precies mijn punt. Ik heb al maanden aangegeven dat hij niet hoef te veranderen voor mij, maar dat hij wel eerlijk moest zijn, omdat anders mijn toekomstbeeld op het spel stond.
Hij is altijd weggelopen hiervoor. Vaak ook letterlijk. Dan wilde ik praten, kregen we ruzie en dan vertrok hij naar zijn atelier.
Nu zegt hij dat hij niet open kon staan voor mij, omdat hij erg gefrustreerd is geweest en diep van binnen wel aanvoelde dat er geen toekomst zat in zijn werk en zijn bedrijf.... Koste wat kost heeft hij willen laten zien dat het wel ging, omdat hij er van jongs af aan al van droomt. Bijna niemand (lees: ouders) geloofde in hem en daarom heeft hij koste wat kost willen laten zien dat hij het wel redde.
Nu snapt hij dat hij eerlijk naar de situatie moet kijken... geen kop meer in het zand.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:53
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 17:43:
[...]
Klopt helemaal. Daar ben ik me van bewust. Maar toen het naar boven kwam, kreeg ik het gevoel dat ik een sneltrein zat en niet meer terug kon. We waren grote keuzes aan het maken voor onze toekomst en toen.... ja, toen wilde ik denk ik niet dat die niet door zouden gaan. Maar ik besefte me niet dat die verantwoordelijkheid zo op me zou gaan drukken.
maar op zich staat dit toch los van de liefde? Jullie hebben een financieel probleem en daar wordt nu aan gewerkt. Ik snap niet waarom dit je relatie doet wankelen. Je kan de verantwoording wel helemaal bij hem leggen maar dat is niet fair, jij hebt ook niet verder gekeken dan je neus lang was. Natuurlijk moet je voor je huwelijk de financien op een rijtje zetten. Natuurlijk moet je de jaarcijfers van het bedrijf van je vent bestuderen, zeker als je een huis gaat kopen. Dat heb je niet gedaan. Jammer maar nu moeten jullie verder.
Ook heb ik dit nooi tegen iemand gezegd, omdat ik mijn man de hand boven het hoofd wilde houden. Ondertussen loop ik hier al maandan over te piekeren.... Nu heb ik aan mijn omgeving vertelt hoe het er werkelijk voor staat en iedereen is zich een spreekwoordelijk hoedje geschrokken...
Ik voel me eigenlijk al schuldig dat ik dit verhaal hier neerzet.... maar ja.
[...]
Klopt helemaal. Daar ben ik me van bewust. Maar toen het naar boven kwam, kreeg ik het gevoel dat ik een sneltrein zat en niet meer terug kon. We waren grote keuzes aan het maken voor onze toekomst en toen.... ja, toen wilde ik denk ik niet dat die niet door zouden gaan. Maar ik besefte me niet dat die verantwoordelijkheid zo op me zou gaan drukken.
maar op zich staat dit toch los van de liefde? Jullie hebben een financieel probleem en daar wordt nu aan gewerkt. Ik snap niet waarom dit je relatie doet wankelen. Je kan de verantwoording wel helemaal bij hem leggen maar dat is niet fair, jij hebt ook niet verder gekeken dan je neus lang was. Natuurlijk moet je voor je huwelijk de financien op een rijtje zetten. Natuurlijk moet je de jaarcijfers van het bedrijf van je vent bestuderen, zeker als je een huis gaat kopen. Dat heb je niet gedaan. Jammer maar nu moeten jullie verder.
Ook heb ik dit nooi tegen iemand gezegd, omdat ik mijn man de hand boven het hoofd wilde houden. Ondertussen loop ik hier al maandan over te piekeren.... Nu heb ik aan mijn omgeving vertelt hoe het er werkelijk voor staat en iedereen is zich een spreekwoordelijk hoedje geschrokken...
Ik voel me eigenlijk al schuldig dat ik dit verhaal hier neerzet.... maar ja.
dinsdag 5 januari 2010 om 18:06
Toen ik ging trouwen, hebben een paar vrienden mij gewaarschuwd. Zij zetten sterk hun vraagtekens erbij of ik wel gelukkig zou worden met hem. Ze vinden mijn man een aardige vent, maar in sommige opzichten ook egoistisch. Ik heb te sterk willen laten zien dat het wel goed zou komen.
Het gaat natuurlijk jiet alleen om de financien. Als alles verder goed zat, zouden we dat samen redden. Het gaat er ook om dat ik me niet gesteund voel, dat mijn signalen dat het te veel werd niet serieus werden genomen.
Voorbeeld: ik werkte vier dagen in de week en doe daarnaast nog een master in de avond. Ik ben weer fulltime gaan werken, om de boel te redden. Daarnaast help ik hem met zijn aquisitie om de boel op poten te krijgen. Het is me te veel. Mijn man heeft in het verlden gezegd: dat doe je zelf, van mij hoef je niet fulltime te werken. Nee.... maar wie betaalt dan de rekeningen? Het lijkt erg om het geld te gaan, maar het gaat mij meer om de verantwoordelijkheid die op me rust. en ja, natuurlijk heb ik die zelf op me genomen.... Daarom stel ik me nu de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen? Ik besef dat hij niet de enige is die zijn kop in het zand heeft gestoken..... ik stond ernaast met mijn kop mijlenver in de modder.
Maar goed, dat is zoveel genalyseer en daar ben ik al dagen mee bezig. Hoe nu verder? Ik weet het niet....
Het gaat natuurlijk jiet alleen om de financien. Als alles verder goed zat, zouden we dat samen redden. Het gaat er ook om dat ik me niet gesteund voel, dat mijn signalen dat het te veel werd niet serieus werden genomen.
Voorbeeld: ik werkte vier dagen in de week en doe daarnaast nog een master in de avond. Ik ben weer fulltime gaan werken, om de boel te redden. Daarnaast help ik hem met zijn aquisitie om de boel op poten te krijgen. Het is me te veel. Mijn man heeft in het verlden gezegd: dat doe je zelf, van mij hoef je niet fulltime te werken. Nee.... maar wie betaalt dan de rekeningen? Het lijkt erg om het geld te gaan, maar het gaat mij meer om de verantwoordelijkheid die op me rust. en ja, natuurlijk heb ik die zelf op me genomen.... Daarom stel ik me nu de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen? Ik besef dat hij niet de enige is die zijn kop in het zand heeft gestoken..... ik stond ernaast met mijn kop mijlenver in de modder.
Maar goed, dat is zoveel genalyseer en daar ben ik al dagen mee bezig. Hoe nu verder? Ik weet het niet....
dinsdag 5 januari 2010 om 18:16
quote:Serafina schreef op 05 januari 2010 @ 17:34:
Ik denk dat het een goed idee is om die relatietherapie een goede kans te geven.
Jullie moeten samen inzicht gaan krijgen over hoe het zover heeft kunnen komen.
Het klinkt alsof hij van goede wil is. Het is me alleen onduidelijk waarom hij er zo lang over heeft gedaan om e.e.a. in te zien en waarom hij nu ineens de klepel ziet hangen.Ik denk het ook. Natuurlijk hoef ik nu ook niet rigoreus knopen te gaan doorhakken. Ik heb nog wel een tijdje om na te denken en te kijken of ik het echt nog een kans kan geven. Een neutraal iemand kan natuurlijk beter bemiddelen.
Ik denk dat het een goed idee is om die relatietherapie een goede kans te geven.
Jullie moeten samen inzicht gaan krijgen over hoe het zover heeft kunnen komen.
Het klinkt alsof hij van goede wil is. Het is me alleen onduidelijk waarom hij er zo lang over heeft gedaan om e.e.a. in te zien en waarom hij nu ineens de klepel ziet hangen.Ik denk het ook. Natuurlijk hoef ik nu ook niet rigoreus knopen te gaan doorhakken. Ik heb nog wel een tijdje om na te denken en te kijken of ik het echt nog een kans kan geven. Een neutraal iemand kan natuurlijk beter bemiddelen.
dinsdag 5 januari 2010 om 18:18
Misschien moet je eens gaan praten met een man in je omgeving ddie kostwinnaar is en waarvan de partner fulltime thuisblijfmoeder is, of een klein parttime baantje heeft.
Voor veel mannen is het namelijk een redelijk normale situatie dat het huishouden voornamelijk draait op hun inkomen. Mijn vader had ook een fulltime baan, deed avondopleiding HBO en had een vrouw en kinderen om financieel voor te zorgen ( Ok er waren geen schulden, maar mijn moeder was na haar trouwen ontslagen, zoals toen gebruikelijk). Er zullen vast wel mannen zijn die ook het gewicht van die verantwoordelijkheid zwaar vinden, en die dezelfde spanningen en zorgen ervaren van niet weten hoe de rekeningen te betalen.
Als jij de verantwoordelijkheden echt te zwaar vind, is dat jouw goed recht, maar misschuien helpt het om te ervaren dat je niet de enige bent in dat schuitje.
Is het misschien een optie om hulp te zoeken en eens te kijken of het mogelijk is om die zakenlijke schuld af te lossen. Zou het kunnen lonen om een etra hypotheek op de overwaarde van je huis te nemen, en die te gebruiken om de schuld af te lossen, waarbij je notarieel laat vastleggen dat jij die vordering op je ex hebt bij een eventuele scheiding? of wegen de kosten van zo'n constructie niet op tegen de schuld?
het lijkt mij namelijk zinvol om die schuld zo snel mgelijk kwijt te zijn, want dan is dat in ieder geval een verantwoordelijkheid minder, er van uitgaande dat je man in ieder geval geleerd heeft schulden niet meer te verbergen voor jou en geen nieuwe investeringen te doen zonder overleg en gedegen planning om terug te verdienen.
Voor veel mannen is het namelijk een redelijk normale situatie dat het huishouden voornamelijk draait op hun inkomen. Mijn vader had ook een fulltime baan, deed avondopleiding HBO en had een vrouw en kinderen om financieel voor te zorgen ( Ok er waren geen schulden, maar mijn moeder was na haar trouwen ontslagen, zoals toen gebruikelijk). Er zullen vast wel mannen zijn die ook het gewicht van die verantwoordelijkheid zwaar vinden, en die dezelfde spanningen en zorgen ervaren van niet weten hoe de rekeningen te betalen.
Als jij de verantwoordelijkheden echt te zwaar vind, is dat jouw goed recht, maar misschuien helpt het om te ervaren dat je niet de enige bent in dat schuitje.
Is het misschien een optie om hulp te zoeken en eens te kijken of het mogelijk is om die zakenlijke schuld af te lossen. Zou het kunnen lonen om een etra hypotheek op de overwaarde van je huis te nemen, en die te gebruiken om de schuld af te lossen, waarbij je notarieel laat vastleggen dat jij die vordering op je ex hebt bij een eventuele scheiding? of wegen de kosten van zo'n constructie niet op tegen de schuld?
het lijkt mij namelijk zinvol om die schuld zo snel mgelijk kwijt te zijn, want dan is dat in ieder geval een verantwoordelijkheid minder, er van uitgaande dat je man in ieder geval geleerd heeft schulden niet meer te verbergen voor jou en geen nieuwe investeringen te doen zonder overleg en gedegen planning om terug te verdienen.
dinsdag 5 januari 2010 om 18:18
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 18:06:
Toen ik ging trouwen, hebben een paar vrienden mij gewaarschuwd. Zij zetten sterk hun vraagtekens erbij of ik wel gelukkig zou worden met hem. Ze vinden mijn man een aardige vent, maar in sommige opzichten ook egoistisch. Ik heb te sterk willen laten zien dat het wel goed zou komen.
een relatie, huwelijk of man kan je niet gelukkig maken. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Dus rare opmerking van die "vrienden"
Het gaat natuurlijk jiet alleen om de financien. Als alles verder goed zat, zouden we dat samen redden. Het gaat er ook om dat ik me niet gesteund voel, dat mijn signalen dat het te veel werd niet serieus werden genomen.
Hoe serieus nam jij jezelf? Jij hebt toch zijn financieen niet bestudeerd toen je ging trouwen?
Voorbeeld: ik werkte vier dagen in de week en doe daarnaast nog een master in de avond. Ik ben weer fulltime gaan werken, om de boel te redden. Daarnaast help ik hem met zijn aquisitie om de boel op poten te krijgen. Het is me te veel. Mijn man heeft in het verlden gezegd: dat doe je zelf, van mij hoef je niet fulltime te werken. Nee.... maar wie betaalt dan de rekeningen? Het lijkt erg om het geld te gaan, maar het gaat mij meer om de verantwoordelijkheid die op me rust. en ja, natuurlijk heb ik die zelf op me genomen.... Daarom stel ik me nu de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen? Ik besef dat hij niet de enige is die zijn kop in het zand heeft gestoken..... ik stond ernaast met mijn kop mijlenver in de modder.
Precies jouw probleem ligt bij jou. Je vriend zit in de penarie en jij gaat hem redden en achteraf vind je dat niet eerlijk
Maar goed, dat is zoveel genalyseer en daar ben ik al dagen mee bezig. Hoe nu verder? Ik weet het niet....Maak afspraken over hoe je de financiën gaat oplossen en probeer leuke dingen te doen samen
Toen ik ging trouwen, hebben een paar vrienden mij gewaarschuwd. Zij zetten sterk hun vraagtekens erbij of ik wel gelukkig zou worden met hem. Ze vinden mijn man een aardige vent, maar in sommige opzichten ook egoistisch. Ik heb te sterk willen laten zien dat het wel goed zou komen.
een relatie, huwelijk of man kan je niet gelukkig maken. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Dus rare opmerking van die "vrienden"
Het gaat natuurlijk jiet alleen om de financien. Als alles verder goed zat, zouden we dat samen redden. Het gaat er ook om dat ik me niet gesteund voel, dat mijn signalen dat het te veel werd niet serieus werden genomen.
Hoe serieus nam jij jezelf? Jij hebt toch zijn financieen niet bestudeerd toen je ging trouwen?
Voorbeeld: ik werkte vier dagen in de week en doe daarnaast nog een master in de avond. Ik ben weer fulltime gaan werken, om de boel te redden. Daarnaast help ik hem met zijn aquisitie om de boel op poten te krijgen. Het is me te veel. Mijn man heeft in het verlden gezegd: dat doe je zelf, van mij hoef je niet fulltime te werken. Nee.... maar wie betaalt dan de rekeningen? Het lijkt erg om het geld te gaan, maar het gaat mij meer om de verantwoordelijkheid die op me rust. en ja, natuurlijk heb ik die zelf op me genomen.... Daarom stel ik me nu de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen? Ik besef dat hij niet de enige is die zijn kop in het zand heeft gestoken..... ik stond ernaast met mijn kop mijlenver in de modder.
Precies jouw probleem ligt bij jou. Je vriend zit in de penarie en jij gaat hem redden en achteraf vind je dat niet eerlijk
Maar goed, dat is zoveel genalyseer en daar ben ik al dagen mee bezig. Hoe nu verder? Ik weet het niet....Maak afspraken over hoe je de financiën gaat oplossen en probeer leuke dingen te doen samen
dinsdag 5 januari 2010 om 18:29
Je hebt in bepaalde punten wel gelijk, Meds. Misschien moet ik wat toelichten. Ik wilde hem "redden" onder voorwaarde dat hij zijn leven op orde bracht. Daar wilde ik bij helpen, ook omdat ik van hem houd. en voor onze toekomst samen.
De bom is vorige week gebarsten, toen mijn man thuis kwam en voor 400 euro ski-spullen had gekocht. Hij is dol op skieen, zat er doorheen en vond het beter voor zichzelf om een weekje op wintsersport te gaan. Hij had namelijk gezien dat we er financieel niet zo slecht voor stonden, want hij had op onze spaarrekening gekeken. Hij had even over het hoofd gezien dat ik daar 1000 euro op had gestort... Toen barstte bij mij de bom.
Ik werk aan een buffer en hij gaat van dat geld skieen? Nou ja, toen is er een enorme beerput open gegaan.
Kijk, ik snap wel dat het er nu veel over geld wordt gepraat en dat alles daarop lijkt te berusten. Maar het gaat mij erom dat hij het niet lijkt te overzien. Maar ja, sinds de bom barstte, ziet hij het dus wel..... Maar waarom eerst niet? Hij zegt dat hij het ECHT NIET doorhad en dat ie nu pas ziet hoe ik bezig ben geweest met alle zeilen bijzetten... ZUCHT.
Weet je, mijn man is erg lief en leuk. Geeft mij veel liefde en positieve aandacht. Maar op dit punt is er zo een enorme blinde vlek. En het stomme is dat ik dat pas ben gaan zien, toen we een huis kochten.. Hij zegt nu dat hij het allemaal ziet en wil er hard aan werken en heeft voor zichzelf verklaard hoe hij in de blinde vlek kwam (lees eerdere postings over niet willen zien dat zijn bedrijf niets werd).
De bom is vorige week gebarsten, toen mijn man thuis kwam en voor 400 euro ski-spullen had gekocht. Hij is dol op skieen, zat er doorheen en vond het beter voor zichzelf om een weekje op wintsersport te gaan. Hij had namelijk gezien dat we er financieel niet zo slecht voor stonden, want hij had op onze spaarrekening gekeken. Hij had even over het hoofd gezien dat ik daar 1000 euro op had gestort... Toen barstte bij mij de bom.
Ik werk aan een buffer en hij gaat van dat geld skieen? Nou ja, toen is er een enorme beerput open gegaan.
Kijk, ik snap wel dat het er nu veel over geld wordt gepraat en dat alles daarop lijkt te berusten. Maar het gaat mij erom dat hij het niet lijkt te overzien. Maar ja, sinds de bom barstte, ziet hij het dus wel..... Maar waarom eerst niet? Hij zegt dat hij het ECHT NIET doorhad en dat ie nu pas ziet hoe ik bezig ben geweest met alle zeilen bijzetten... ZUCHT.
Weet je, mijn man is erg lief en leuk. Geeft mij veel liefde en positieve aandacht. Maar op dit punt is er zo een enorme blinde vlek. En het stomme is dat ik dat pas ben gaan zien, toen we een huis kochten.. Hij zegt nu dat hij het allemaal ziet en wil er hard aan werken en heeft voor zichzelf verklaard hoe hij in de blinde vlek kwam (lees eerdere postings over niet willen zien dat zijn bedrijf niets werd).
dinsdag 5 januari 2010 om 18:35
Oke, er is een bom gebarsten. Nou en. Zo te lezen is dat maar goed ook. Kan hij niet naar iemand toe die hem helpt financieel zaken op orde te stellen? En jullie in relatietherapie. Denk dat het ook redelijk gangbaar is dat er andere dingen aan ten grondslag liggen. Daar kunnen jullie dan gezamenlijk naar kijken om eruit te komen. Zo te lezen hoeft dit niet echt op een breuk uit te lopen.
dinsdag 5 januari 2010 om 18:44
Gebrek aan openheid en eerlijkheid over de zakelijke kant van de relatie zouden voor mij een absolute dealbreaker zijn. In het weigeren de financiën te bespreken, het zonder overleg grote sommen geld uitgeven van een gezamenlijk rekening en het gebruiken van de eigen opvoeding als excuus voor zelf gecreëerde wanorde zie ik geen aanwijzingen voor een constructieve en liefdevolle houding. Om over de financiële schade dan nog maar even niet te spreken.
dinsdag 5 januari 2010 om 18:45
Ik ga even wandelen en proberen het wat los te laten. Ik kom vanavond nog even langs hier.
Bedankt voor de recaties tot nu toe. Ze werpen een nieuw licht op het geheel. Ouders en een paar vrienden vrienden zijn nu op de hoogte, maar kijken toch meer in het belang van hun eigen zoon/ dochter, vriend/ vriendin. Logisch natuurlijk, maar dat maakt het moeilijker voor mij om de zaken van een afstand te bekijken, wil ik zelf een goede keuze maken.
nogmaals bedankt voor de moeite.
Bedankt voor de recaties tot nu toe. Ze werpen een nieuw licht op het geheel. Ouders en een paar vrienden vrienden zijn nu op de hoogte, maar kijken toch meer in het belang van hun eigen zoon/ dochter, vriend/ vriendin. Logisch natuurlijk, maar dat maakt het moeilijker voor mij om de zaken van een afstand te bekijken, wil ik zelf een goede keuze maken.
nogmaals bedankt voor de moeite.
woensdag 6 januari 2010 om 14:50
quote:wuiles schreef op 05 januari 2010 @ 18:44:
Gebrek aan openheid en eerlijkheid over de zakelijke kant van de relatie zouden voor mij een absolute dealbreaker zijn. In het weigeren de financiën te bespreken, het zonder overleg grote sommen geld uitgeven van een gezamenlijk rekening en het gebruiken van de eigen opvoeding als excuus voor zelf gecreëerde wanorde zie ik geen aanwijzingen voor een constructieve en liefdevolle houding. Om over de financiële schade dan nog maar even niet te spreken.
Ik denk dat je hier wel en punt raakt. Het gaat daarbij niet zozeer om de financien, maar de basis van onze relatie is niet goed, want er is geen openheid. Dat wordt me steeds duidelijker.
Ook het etiketje ADD heb ik wel eens aan gedacht (of licht autistische trekjes), maar ik houd ook niet van etiketjes plakken en vind mezelf daar ook niet toe bevoegd. Daarom leg ik die gedachten maar naast me neer. Feit blijft wel dat ik de vraag of ik daadwerkelijk kan leven met iemand die dergelijke trekjes heeft. Ik baal van mezelf dat deze vraag al lang aan me knaagt en dat ik er nooit (eerder) antwoord op heb durven geven naar mezelf. Ook ik heb als een spreekwoordelijke kip zonder kop keuzes gemaakt en mijn knagende gevoel genegeerd.
Gebrek aan openheid en eerlijkheid over de zakelijke kant van de relatie zouden voor mij een absolute dealbreaker zijn. In het weigeren de financiën te bespreken, het zonder overleg grote sommen geld uitgeven van een gezamenlijk rekening en het gebruiken van de eigen opvoeding als excuus voor zelf gecreëerde wanorde zie ik geen aanwijzingen voor een constructieve en liefdevolle houding. Om over de financiële schade dan nog maar even niet te spreken.
Ik denk dat je hier wel en punt raakt. Het gaat daarbij niet zozeer om de financien, maar de basis van onze relatie is niet goed, want er is geen openheid. Dat wordt me steeds duidelijker.
Ook het etiketje ADD heb ik wel eens aan gedacht (of licht autistische trekjes), maar ik houd ook niet van etiketjes plakken en vind mezelf daar ook niet toe bevoegd. Daarom leg ik die gedachten maar naast me neer. Feit blijft wel dat ik de vraag of ik daadwerkelijk kan leven met iemand die dergelijke trekjes heeft. Ik baal van mezelf dat deze vraag al lang aan me knaagt en dat ik er nooit (eerder) antwoord op heb durven geven naar mezelf. Ook ik heb als een spreekwoordelijke kip zonder kop keuzes gemaakt en mijn knagende gevoel genegeerd.
woensdag 6 januari 2010 om 16:44
quote:radijs schreef op 05 januari 2010 @ 17:16:
Wij zijn getrouwd op huwelijkse voorwaarden, ik kan nooit opdraaien voor zijn (zakelijke) schulden.
Héél verstandig!
Via (vrij naaste) familie heb ik wel wat kunstenaars mogen mee maken. Het was daar bepaald geen zeldzaamheid dat men, erg overtuigd van eigen talent, zonder minimaal zakelijk inzicht, de hele dag de knappe kunstenaar zat/zit uit te hangen, wachtend op de grote doorbraak.
Helaas, die komt niet.
Ook Rembrand moest gewoon werken voor de kost. Van Gogh stierf arm.
Kunst is geinig voor er bij, maar als je er van wil leven zal je moeten werken. Productie maken, maar vooral marketing, marketing, marketing.
En dat hij dan komt vertellen dat jij het ondernemerschap niet begrijpt is, met alle respect verder voor hem, eigenlijk gewoon schattig, of sneu, dat weet ik niet zeker. Een ondernemer die investeert doet dat op basis van een te verwachten terugverdientijd, in zijn geval is die kennelijk "oneindig". Dat is geen ondernemen, dat is met je kop diep in de grond doen waar je lol aan hebt en maar hopen dat je een keer zomaar toevallig een pot goud uit de lucht ziet vallen.
Relatietherapie lijkt me niet fout, maar moet hij niet eens dringend op zoek naar een zakelijk adviseur, een agent, oid?
Wij zijn getrouwd op huwelijkse voorwaarden, ik kan nooit opdraaien voor zijn (zakelijke) schulden.
Héél verstandig!
Via (vrij naaste) familie heb ik wel wat kunstenaars mogen mee maken. Het was daar bepaald geen zeldzaamheid dat men, erg overtuigd van eigen talent, zonder minimaal zakelijk inzicht, de hele dag de knappe kunstenaar zat/zit uit te hangen, wachtend op de grote doorbraak.
Helaas, die komt niet.
Ook Rembrand moest gewoon werken voor de kost. Van Gogh stierf arm.
Kunst is geinig voor er bij, maar als je er van wil leven zal je moeten werken. Productie maken, maar vooral marketing, marketing, marketing.
En dat hij dan komt vertellen dat jij het ondernemerschap niet begrijpt is, met alle respect verder voor hem, eigenlijk gewoon schattig, of sneu, dat weet ik niet zeker. Een ondernemer die investeert doet dat op basis van een te verwachten terugverdientijd, in zijn geval is die kennelijk "oneindig". Dat is geen ondernemen, dat is met je kop diep in de grond doen waar je lol aan hebt en maar hopen dat je een keer zomaar toevallig een pot goud uit de lucht ziet vallen.
Relatietherapie lijkt me niet fout, maar moet hij niet eens dringend op zoek naar een zakelijk adviseur, een agent, oid?
woensdag 6 januari 2010 om 16:51
quote:return_of_kreng schreef op 05 januari 2010 @ 18:18:
Zou het kunnen lonen om een etra hypotheek op de overwaarde van je huis te nemen, en die te gebruiken om de schuld af te lossen, waarbij je notarieel laat vastleggen dat jij die vordering op je ex hebt bij een eventuele scheiding? of wegen de kosten van zo'n constructie niet op tegen de schuld?Los daarvan: ik denk dat je op moet passen met het verzilveren van overwaarde, maar vooral dat je moet oppassen dat je niet begint een bodemloze put vol te storten. De eerste optie, zou ik zeggen, zou moeten zijn: beoordeel of zijn onderneming te saneren is, en of hij zijn investeringen kan terugverdienen. Hij heeft tenslotte met dat doel geinvesteerd, mag je hopen.quote:het lijkt mij namelijk zinvol om die schuld zo snel mgelijk kwijt te zijn,Hoewel ik zelf een hekel heb aan financiering met vreemd vermogen, vind ik overhevelen van de zakelijke schuld naar een persoonlijke schuld onder hypotheek, niet echt een manier om schulden kwijt te raken. Een dergelijke actie is alleen zinvol als de leningvoorwaarden daarmee aanmerkelijk verbeteren.quote:want dan is dat in ieder geval een verantwoordelijkheid minderdat is niet helemaal waar. Het enige dat je daarmee bereikt is dat zijn zakelijke leencapaciteit wordt vergroot, en de gezamelijke privé leencapaciteit met hetzelfde bedrag wordt verlaagd.quote:, er van uitgaande dat je man in ieder geval geleerd heeft schulden niet meer te verbergen voor jou en geen nieuwe investeringen te doen zonder overleg en gedegen planning om terug te verdienen.En dat laatste, dáár gaat het om.
Zou het kunnen lonen om een etra hypotheek op de overwaarde van je huis te nemen, en die te gebruiken om de schuld af te lossen, waarbij je notarieel laat vastleggen dat jij die vordering op je ex hebt bij een eventuele scheiding? of wegen de kosten van zo'n constructie niet op tegen de schuld?Los daarvan: ik denk dat je op moet passen met het verzilveren van overwaarde, maar vooral dat je moet oppassen dat je niet begint een bodemloze put vol te storten. De eerste optie, zou ik zeggen, zou moeten zijn: beoordeel of zijn onderneming te saneren is, en of hij zijn investeringen kan terugverdienen. Hij heeft tenslotte met dat doel geinvesteerd, mag je hopen.quote:het lijkt mij namelijk zinvol om die schuld zo snel mgelijk kwijt te zijn,Hoewel ik zelf een hekel heb aan financiering met vreemd vermogen, vind ik overhevelen van de zakelijke schuld naar een persoonlijke schuld onder hypotheek, niet echt een manier om schulden kwijt te raken. Een dergelijke actie is alleen zinvol als de leningvoorwaarden daarmee aanmerkelijk verbeteren.quote:want dan is dat in ieder geval een verantwoordelijkheid minderdat is niet helemaal waar. Het enige dat je daarmee bereikt is dat zijn zakelijke leencapaciteit wordt vergroot, en de gezamelijke privé leencapaciteit met hetzelfde bedrag wordt verlaagd.quote:, er van uitgaande dat je man in ieder geval geleerd heeft schulden niet meer te verbergen voor jou en geen nieuwe investeringen te doen zonder overleg en gedegen planning om terug te verdienen.En dat laatste, dáár gaat het om.
woensdag 6 januari 2010 om 16:54
Radijs, het labeltje is al geplakt, maar ik moet zeggen dat ik al bij het lezen van je eerste posting hetzelfde idee had.
Mijn vriend heeft ADHD, en je posting is een feest der herkenning voor mij. In de zin van: dit had mijn situatie kunnen zijn. Mijn vriend is bovengemiddeld lief en leuk (vind ik), maar emotioneel en inzichtelijk gezien is het soms net alsof hij van een andere planeet komt (erg egocentrisch ook). Soms kan ik hem echt niet begrijpen (en hij mij niet).
Het plakken van een label is natuurlijk zinloos in deze, want het lost je probleem niet op. Ik heb de oplossing ook niet, want dit is een onderwerp waar ik zelf ook mee worstel. Wel wens ik je veel sterkte. Probeer te begrijpen wat er in je man omgaat en waarom hij bepaalde keuzes maakt. Bewaak je eigen grenzen goed, geef ook aan waar JIJ behoefte aan hebt.
Mocht ADD/ADHD in het spel zijn, fixeer je dan niet teveel op het conventionele idee van een "normaal" leven, maar meer wat je allebei kunt en wilt geven voor een relatie waar je allebei gelukkig in bent.
En je weet het denk ik al, maar probeer hem niet te redden. Dat werkt niet, helaas. Het wordt jou nu te veel. Bespreek met hem wat hij kan doen om de last voor jou lichter te maken. En blijf vooral communiceren, als je hier samen uit wilt komen.
Mijn vriend heeft ADHD, en je posting is een feest der herkenning voor mij. In de zin van: dit had mijn situatie kunnen zijn. Mijn vriend is bovengemiddeld lief en leuk (vind ik), maar emotioneel en inzichtelijk gezien is het soms net alsof hij van een andere planeet komt (erg egocentrisch ook). Soms kan ik hem echt niet begrijpen (en hij mij niet).
Het plakken van een label is natuurlijk zinloos in deze, want het lost je probleem niet op. Ik heb de oplossing ook niet, want dit is een onderwerp waar ik zelf ook mee worstel. Wel wens ik je veel sterkte. Probeer te begrijpen wat er in je man omgaat en waarom hij bepaalde keuzes maakt. Bewaak je eigen grenzen goed, geef ook aan waar JIJ behoefte aan hebt.
Mocht ADD/ADHD in het spel zijn, fixeer je dan niet teveel op het conventionele idee van een "normaal" leven, maar meer wat je allebei kunt en wilt geven voor een relatie waar je allebei gelukkig in bent.
En je weet het denk ik al, maar probeer hem niet te redden. Dat werkt niet, helaas. Het wordt jou nu te veel. Bespreek met hem wat hij kan doen om de last voor jou lichter te maken. En blijf vooral communiceren, als je hier samen uit wilt komen.
woensdag 6 januari 2010 om 16:55
quote:radijs schreef op 06 januari 2010 @ 14:50:
[...]
Ik denk dat je hier wel en punt raakt. Het gaat daarbij niet zozeer om de financien, maar de basis van onze relatie is niet goed, want er is geen openheid. Dat wordt me steeds duidelijker.
Ook het etiketje ADD heb ik wel eens aan gedacht (of licht autistische trekjes), maar ik houd ook niet van etiketjes plakken en vind mezelf daar ook niet toe bevoegd. Daarom leg ik die gedachten maar naast me neer. Feit blijft wel dat ik de vraag of ik daadwerkelijk kan leven met iemand die dergelijke trekjes heeft. Ik baal van mezelf dat deze vraag al lang aan me knaagt en dat ik er nooit (eerder) antwoord op heb durven geven naar mezelf. Ook ik heb als een spreekwoordelijke kip zonder kop keuzes gemaakt en mijn knagende gevoel genegeerd.
Zonder me te bemoeien met etiketjes en waar jij wel of niet mee kan leven: een kunstenaar die zichzelf een topondernemer vindt, en zakelijk een druiloor is, komt meer voor. Veel meer. Maar dat zijn zaken die op te lossen zijn, zodra hij erkent waar zijn talenten liggen, waar ze niet liggen, en hoe groot ze echt zijn.
Voor iedere Heleen van Rooyen, zijn er duizenden ongelukkige huisvrouwen met een manuscript waar je hooguit een fikkie mee kan stoken. Artistieke zelfoverschatting is vrij gevaarlijk voor een ondernemer.
[...]
Ik denk dat je hier wel en punt raakt. Het gaat daarbij niet zozeer om de financien, maar de basis van onze relatie is niet goed, want er is geen openheid. Dat wordt me steeds duidelijker.
Ook het etiketje ADD heb ik wel eens aan gedacht (of licht autistische trekjes), maar ik houd ook niet van etiketjes plakken en vind mezelf daar ook niet toe bevoegd. Daarom leg ik die gedachten maar naast me neer. Feit blijft wel dat ik de vraag of ik daadwerkelijk kan leven met iemand die dergelijke trekjes heeft. Ik baal van mezelf dat deze vraag al lang aan me knaagt en dat ik er nooit (eerder) antwoord op heb durven geven naar mezelf. Ook ik heb als een spreekwoordelijke kip zonder kop keuzes gemaakt en mijn knagende gevoel genegeerd.
Zonder me te bemoeien met etiketjes en waar jij wel of niet mee kan leven: een kunstenaar die zichzelf een topondernemer vindt, en zakelijk een druiloor is, komt meer voor. Veel meer. Maar dat zijn zaken die op te lossen zijn, zodra hij erkent waar zijn talenten liggen, waar ze niet liggen, en hoe groot ze echt zijn.
Voor iedere Heleen van Rooyen, zijn er duizenden ongelukkige huisvrouwen met een manuscript waar je hooguit een fikkie mee kan stoken. Artistieke zelfoverschatting is vrij gevaarlijk voor een ondernemer.
woensdag 6 januari 2010 om 17:05
Nu heet het ADD vroeger noemden we zo'n man een vrijbuiter. Het gaat er niet om hoe je het noemt. Als hij zakelijk niet sterk is, neem jij de touwtjes in handen qua financieen en dan kan hij in jullie relatie iets doen waar hij wel goed in is. Daarom zijn jullie een goed duo, hij lief en attent en avontuurlijk, jij zakelijk goed met de centen en misschien wel wat saai
woensdag 6 januari 2010 om 17:09
quote:meds schreef op 06 januari 2010 @ 17:05:
Nu heet het ADD vroeger noemden we zo'n man een vrijbuiter. Het gaat er niet om hoe je het noemt. Als hij zakelijk niet sterk is, neem jij de touwtjes in handen qua financieen en dan kan hij in jullie relatie iets doen waar hij wel goed in is. Daarom zijn jullie een goed duo, hij lief en attent en avontuurlijk, jij zakelijk goed met de centen en misschien wel wat saaihear, hear!
Nu heet het ADD vroeger noemden we zo'n man een vrijbuiter. Het gaat er niet om hoe je het noemt. Als hij zakelijk niet sterk is, neem jij de touwtjes in handen qua financieen en dan kan hij in jullie relatie iets doen waar hij wel goed in is. Daarom zijn jullie een goed duo, hij lief en attent en avontuurlijk, jij zakelijk goed met de centen en misschien wel wat saaihear, hear!
woensdag 6 januari 2010 om 17:19
Sja, ik heb ook ADHD, maar ook hersenen.
Ik weet dat ik mijn vaste lasten moet betalen, dat ik moet zorgen voor een inkomen, en dat ik ook heel goed ben in impulsief teveel geld uitgeven. Dus heb ik voor mijzelf een aantal barrieres ingebouwd. Punt 1: Niet meer uitgeven dan ik heb. Ik heb geen creditcards, en als mijn salaris wordt gestort, gaat direct het bedrag dat ik nodig heb voor vaste lasten naar een andere rekening, waar alles met automatische incasso's gaat, zodat ik ook niks kan vergeten.
Labeltje of niet, kenbnelijk heeft je man geen enkel financieel overzicht, en dus moet hij ook zorgen voor het inbouwen van barrieres, of jij moet dat doen in overleg, zodat hij niet meer zomaar veel geld kan uitgeven. want skispullen kopen als je nog en enorme schuld hebt af te betalen kan gewoon niet, en als hij zich niet kan edwingen, dan moeten jullie ervoor zorgen dat hij niet bij het geld kan.
En dan maar hopen dat hem onder curatele stellen niet zorgt voor een dusdanig ongelijkwaardige relatie dat jouw liefde verdwijnt omdat jij in dat opzicht de verantwoordelijkheid alleen draagt.
Ik weet dat ik mijn vaste lasten moet betalen, dat ik moet zorgen voor een inkomen, en dat ik ook heel goed ben in impulsief teveel geld uitgeven. Dus heb ik voor mijzelf een aantal barrieres ingebouwd. Punt 1: Niet meer uitgeven dan ik heb. Ik heb geen creditcards, en als mijn salaris wordt gestort, gaat direct het bedrag dat ik nodig heb voor vaste lasten naar een andere rekening, waar alles met automatische incasso's gaat, zodat ik ook niks kan vergeten.
Labeltje of niet, kenbnelijk heeft je man geen enkel financieel overzicht, en dus moet hij ook zorgen voor het inbouwen van barrieres, of jij moet dat doen in overleg, zodat hij niet meer zomaar veel geld kan uitgeven. want skispullen kopen als je nog en enorme schuld hebt af te betalen kan gewoon niet, en als hij zich niet kan edwingen, dan moeten jullie ervoor zorgen dat hij niet bij het geld kan.
En dan maar hopen dat hem onder curatele stellen niet zorgt voor een dusdanig ongelijkwaardige relatie dat jouw liefde verdwijnt omdat jij in dat opzicht de verantwoordelijkheid alleen draagt.
woensdag 6 januari 2010 om 17:22
woensdag 6 januari 2010 om 17:32
Bedankt voor de reacties. Ik heb niet zo veel tijd om te reageren, misschien vanavond nog.
Overigens hebben de ouders van mijn man besloten om zijn zakelijke schuld af te betalen (als lening) en het is gestort. Dit is afgelopen zondag geregeld. Nou, aardig van zijn ouders. leek me zo. Blijkt vandaag dat ze het niet aan zijn zaak wilden lenen, maar aan hem als prive persoon. Zondag heeft hij het contract ondertekend. Helemaal blij dat hij een oplossing kreeg aangereikt. Ik vroeg hem zojuist of hij had beseft dat hij deze lening ook op mijn naam had afgesloten en ik er nu dus ook verantwoordelijk voor was....
Nee, dat had hij niet gezien.... En ja, nu zag hij het wel en vindt hij het vervelend voor me.... zucht!!!
Meds, ik geloof niet dat hij de zorg voor de kinderen zal dragen later. Zoals ik alles nu zie, kan die verandtwoordleijkheid er niet bij.
Overigens hebben de ouders van mijn man besloten om zijn zakelijke schuld af te betalen (als lening) en het is gestort. Dit is afgelopen zondag geregeld. Nou, aardig van zijn ouders. leek me zo. Blijkt vandaag dat ze het niet aan zijn zaak wilden lenen, maar aan hem als prive persoon. Zondag heeft hij het contract ondertekend. Helemaal blij dat hij een oplossing kreeg aangereikt. Ik vroeg hem zojuist of hij had beseft dat hij deze lening ook op mijn naam had afgesloten en ik er nu dus ook verantwoordelijk voor was....
Nee, dat had hij niet gezien.... En ja, nu zag hij het wel en vindt hij het vervelend voor me.... zucht!!!
Meds, ik geloof niet dat hij de zorg voor de kinderen zal dragen later. Zoals ik alles nu zie, kan die verandtwoordleijkheid er niet bij.
