Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
woensdag 6 januari 2010 om 17:37
quote:meds schreef op 06 januari 2010 @ 17:23:
het overlaten aan je partner omdat jij er niet goed in bent is ook nemen van verantwoordelijkheidIn theorie wel, maar het kan voor die partner wel anders voelen. Zodra je partner het gevoel krijgt dat op een bepaald gebied zijn partner niet gelijkwaardig want onzelfstandig is, kan dat zeker effect hebben op hoe je naar je partner kijkt. Hoeft niet, maar kan. En als je je dat vantevoren realiseert, dat dat zou kunnen, dan gebeurt t mss minder snel.
het overlaten aan je partner omdat jij er niet goed in bent is ook nemen van verantwoordelijkheidIn theorie wel, maar het kan voor die partner wel anders voelen. Zodra je partner het gevoel krijgt dat op een bepaald gebied zijn partner niet gelijkwaardig want onzelfstandig is, kan dat zeker effect hebben op hoe je naar je partner kijkt. Hoeft niet, maar kan. En als je je dat vantevoren realiseert, dat dat zou kunnen, dan gebeurt t mss minder snel.
woensdag 6 januari 2010 om 17:42
normaal leven? wat is dat? dat is wat wij denken dat normaal is. Maar niemand weet hoe het achter de deur gaat bij piet, marie en klaas. Er zijn zoveel mensen die niet goed zijn met geld, of die niet kunnen koken, of die geen seks hebben of alleen maar ruzie maken. Het gaat erom dat jij het leven neemt zoals het is, dan zal je ook blij zijn
woensdag 6 januari 2010 om 17:47
Onder curatele stellen is in ieder geval nooit gelijkwaardig en leidt gegarandeerd tot gedonder. Als je partner heel slecht is met geld, kun je natuurlijk afspreken dat jij de gezamenlijke/huishoudelijke financiën op je neemt. Maar ik zou in geen geval zijn persoonlijke uitgaven gaan controleren. Hij is toch een volwassen vent? Als hij voor 400 euro skispullen wil kopen, moet hij daar dan gewoon zelf de consequenties van ondervinden.
Het is zoals je zegt, Kreng, je moet je eigen zwakke punten onderkennen en ondervangen.
Het is zoals je zegt, Kreng, je moet je eigen zwakke punten onderkennen en ondervangen.
Ga in therapie!
woensdag 6 januari 2010 om 18:54
quote:dubiootje schreef op 06 januari 2010 @ 17:47:
Onder curatele stellen is in ieder geval nooit gelijkwaardig en leidt gegarandeerd tot gedonder. Als je partner heel slecht is met geld, kun je natuurlijk afspreken dat jij de gezamenlijke/huishoudelijke financiën op je neemt. Maar ik zou in geen geval zijn persoonlijke uitgaven gaan controleren. Hij is toch een volwassen vent? Als hij voor 400 euro skispullen wil kopen, moet hij daar dan gewoon zelf de consequenties van ondervinden.
Het is zoals je zegt, Kreng, je moet je eigen zwakke punten onderkennen en ondervangen.zakgeld constructie dan kan hij zijn geld opmaken waaraan ie wil terwijl ie wel bijdrage levert aan de vaste lasten
Onder curatele stellen is in ieder geval nooit gelijkwaardig en leidt gegarandeerd tot gedonder. Als je partner heel slecht is met geld, kun je natuurlijk afspreken dat jij de gezamenlijke/huishoudelijke financiën op je neemt. Maar ik zou in geen geval zijn persoonlijke uitgaven gaan controleren. Hij is toch een volwassen vent? Als hij voor 400 euro skispullen wil kopen, moet hij daar dan gewoon zelf de consequenties van ondervinden.
Het is zoals je zegt, Kreng, je moet je eigen zwakke punten onderkennen en ondervangen.zakgeld constructie dan kan hij zijn geld opmaken waaraan ie wil terwijl ie wel bijdrage levert aan de vaste lasten
woensdag 6 januari 2010 om 20:19
Bedoel je daarmee dat hij een deel van zijn geld voor privéuitgaven houdt, Meds? Zakgeld klinkt zo... nou ja, als curatele Ik denk eigenlijk dat je gewoon afspraken kan maken over de bijdrage die hij aan "de pot" (vaste/variabele gezamenlijke uitgaven) doet en dat het verder zijn zaak is hoeveel hij daarna overhoudt.
Zijn geld, zijn uitgaven, zijn zaak. Ik denk dat dat de enige oplossing is voor iemand die slecht met geld kan omgaan. Radijs, je bent ingedekt tegen schulden door de huwelijkse voorwaarden (althans, check dat nog eens!). De consequenties van zijn financiële gedrag moeten bij hemzelf liggen. Als hij - zoals nu ook weer - steeds uit de nood geholpen wordt door de mensen die van hem houden en hem veel gunnen, dan is er voor hem ook geen stimulans om verstandiger met geld om te gaan. He gets his cake and eats it too, zogezegd.
Dit is uiteraard geen garantie dat hij opeens wel verstandiger met geld zal omgaan. Maar jij kan de discussies dan voeren over de zaken die jou aangaan: niet zijn onverantwoorde uitgaven of het feit dat hij misschien dingen voor jou achterhoudt (dat is dan helemaal niet relevant meer), maar puur het feit dat hij zich niet aan JULLIE afspraak houdt. Boter bij de vis, geen woorden maar daden en zo.
Het is wel belangrijk dat de afspraak realistisch is en niet gebaseerd is op hopelijke meevallers en wishful thinking over zijn inkomsten.
Overigens is het volgens mij geen slimme tactiek om klanten te werven door gratis te werken. Daarmee verkoop je vooral de boodschap dat je werk het niet waard is om voor te betalen. Misschien kan hij een manier bedenken waarop hij gegarandeerd klanten binnenhaalt, bv. het eerste werk tegen een verlaagde prijs, een gratis werk voor iemand die hem aan een betaalde opdracht helpt e.d.
Het is ook een optie dat jij zijn kunstenaarsbestaan daadwerkelijk (deels) financiert. Misschien zal hij er wel nooit volledig de kost mee kunnen verdienen en dan kun je in een situatie komen waarin jullie óf voortdurend ruzie hebben over geld óf hij noodgedwongen ander werk gaat doen waar hij misschien wel doodongelukkig bij is. Als je goede afspraken maakt en als jij je daar goed bij voelt, hoeft dat geen probleem te zijn. Je moet alleen niet, zoals nu, het gevoel hebben dat jíj je toekomstdromen voor hem opgeeft.
Zijn geld, zijn uitgaven, zijn zaak. Ik denk dat dat de enige oplossing is voor iemand die slecht met geld kan omgaan. Radijs, je bent ingedekt tegen schulden door de huwelijkse voorwaarden (althans, check dat nog eens!). De consequenties van zijn financiële gedrag moeten bij hemzelf liggen. Als hij - zoals nu ook weer - steeds uit de nood geholpen wordt door de mensen die van hem houden en hem veel gunnen, dan is er voor hem ook geen stimulans om verstandiger met geld om te gaan. He gets his cake and eats it too, zogezegd.
Dit is uiteraard geen garantie dat hij opeens wel verstandiger met geld zal omgaan. Maar jij kan de discussies dan voeren over de zaken die jou aangaan: niet zijn onverantwoorde uitgaven of het feit dat hij misschien dingen voor jou achterhoudt (dat is dan helemaal niet relevant meer), maar puur het feit dat hij zich niet aan JULLIE afspraak houdt. Boter bij de vis, geen woorden maar daden en zo.
Het is wel belangrijk dat de afspraak realistisch is en niet gebaseerd is op hopelijke meevallers en wishful thinking over zijn inkomsten.
Overigens is het volgens mij geen slimme tactiek om klanten te werven door gratis te werken. Daarmee verkoop je vooral de boodschap dat je werk het niet waard is om voor te betalen. Misschien kan hij een manier bedenken waarop hij gegarandeerd klanten binnenhaalt, bv. het eerste werk tegen een verlaagde prijs, een gratis werk voor iemand die hem aan een betaalde opdracht helpt e.d.
Het is ook een optie dat jij zijn kunstenaarsbestaan daadwerkelijk (deels) financiert. Misschien zal hij er wel nooit volledig de kost mee kunnen verdienen en dan kun je in een situatie komen waarin jullie óf voortdurend ruzie hebben over geld óf hij noodgedwongen ander werk gaat doen waar hij misschien wel doodongelukkig bij is. Als je goede afspraken maakt en als jij je daar goed bij voelt, hoeft dat geen probleem te zijn. Je moet alleen niet, zoals nu, het gevoel hebben dat jíj je toekomstdromen voor hem opgeeft.
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 09:06
quote:meds schreef op 06 januari 2010 @ 22:38:
Constructie deze week nog gelezen op geld en recht, beiden storten inkomen op gez. rekening en krijgen alletwee hetzelfde bedrag om te spenderen naar eigen believen. Geen gezeik over elkaars uitgaven en als het op is is het op
De nadruk ligt hierbij te veel op het geld. Ik ben geschrokken van het feit hoe slecht iemand zijn leven kan organiseren, hoe iemand oogkleppen opzet en doorgaat. Gisteren zijn zus gesproken, dit blijkt een cyclus die zich al vanaf zijn kindertijd herhaalt (niet financieel, maar wel qua organiseren, woedeaanvallen, oogkleppen op etc.).
Ik ben ook blind geweest, dat wil ik benadrukken, want ik heb geloofd in een "plaatje", in een relatie, die er niet gaat komen. Hoe pijnlijk dat ook is. Dus ja, eigenlijk heb ik mijn keuze al gemaakt. Ik ga hieraan onderdoor, niet financieel, maar wel in wat ik aankan en in hoe ik me gedragen/ gesteund voel in een relatie.
Ik kom vandaag nog wel wat uitgebreider langs.
Fijne dag iedereen en groetjes.
Constructie deze week nog gelezen op geld en recht, beiden storten inkomen op gez. rekening en krijgen alletwee hetzelfde bedrag om te spenderen naar eigen believen. Geen gezeik over elkaars uitgaven en als het op is is het op
De nadruk ligt hierbij te veel op het geld. Ik ben geschrokken van het feit hoe slecht iemand zijn leven kan organiseren, hoe iemand oogkleppen opzet en doorgaat. Gisteren zijn zus gesproken, dit blijkt een cyclus die zich al vanaf zijn kindertijd herhaalt (niet financieel, maar wel qua organiseren, woedeaanvallen, oogkleppen op etc.).
Ik ben ook blind geweest, dat wil ik benadrukken, want ik heb geloofd in een "plaatje", in een relatie, die er niet gaat komen. Hoe pijnlijk dat ook is. Dus ja, eigenlijk heb ik mijn keuze al gemaakt. Ik ga hieraan onderdoor, niet financieel, maar wel in wat ik aankan en in hoe ik me gedragen/ gesteund voel in een relatie.
Ik kom vandaag nog wel wat uitgebreider langs.
Fijne dag iedereen en groetjes.
donderdag 7 januari 2010 om 09:36
Het is lief dat zijn ouders hem het geld nu lenen/geven, maar voor hem zal dit niet structureel iets veranderen. Sterker nog, hij denkt nu dat het probleem is opgelost en gaat weer rustig verder met kunstzinnig bezig zijn voor nop.
Mijn man is ook egoistisch, maar hij gaat zo ver als ik hem laat gaan. Dat heeft niets met ADHD te maken, hij is zoals hij is. En als ik hem zijn gang laat gaan is hij erg veel met zijn hobby bezig en ben ik de kinderen aan het verzorgen. In de loop der jaren ben ik meer voor mezelf op gaan komen, de grenzen gaan bewaken en zo is het meer in evenwicht. En als ik hem nodig heb, is hij er, meer nog dan ik vroeger had durven dromen. Dus het zit echt goed tussen ons.
Als je je man nog een kans wilt geven, ga dan afspraken met hem maken. Harde afspraken als een vaste baan zoeken, afbetalingsregelingen, niet meer geld uitgeven aan ski spullen e.d. Kijk of hij zich aan zulke afspraken kan houden. Zo niet, dan weet je genoeg. Zo wel, dan probeert hij echt te veranderen.
Mijn man is ook egoistisch, maar hij gaat zo ver als ik hem laat gaan. Dat heeft niets met ADHD te maken, hij is zoals hij is. En als ik hem zijn gang laat gaan is hij erg veel met zijn hobby bezig en ben ik de kinderen aan het verzorgen. In de loop der jaren ben ik meer voor mezelf op gaan komen, de grenzen gaan bewaken en zo is het meer in evenwicht. En als ik hem nodig heb, is hij er, meer nog dan ik vroeger had durven dromen. Dus het zit echt goed tussen ons.
Als je je man nog een kans wilt geven, ga dan afspraken met hem maken. Harde afspraken als een vaste baan zoeken, afbetalingsregelingen, niet meer geld uitgeven aan ski spullen e.d. Kijk of hij zich aan zulke afspraken kan houden. Zo niet, dan weet je genoeg. Zo wel, dan probeert hij echt te veranderen.
donderdag 7 januari 2010 om 09:41
quote:meds schreef op 06 januari 2010 @ 17:42:
normaal leven? wat is dat? dat is wat wij denken dat normaal is. Maar niemand weet hoe het achter de deur gaat bij piet, marie en klaas. Er zijn zoveel mensen die niet goed zijn met geld, of die niet kunnen koken, of die geen seks hebben of alleen maar ruzie maken. Het gaat erom dat jij het leven neemt zoals het is, dan zal je ook blij zijnIk bedoel natuurlijk een leven dat voor mij normaal is. Wat ik graag wil is nog een reis maken naar Peru (vraag me niet waarom, heeft me altijd aan getrokken), settelen en een gezin vormen. Gesetteld zijn we op zich wel, maar ik ben erg veel alleen. Dat zou ik niet erg vinden, want ik ben trouwens redelijk graag op mezelf, als het leven daarnaast een stuk minder zorgen had. Geld voor een reis hebben we niet, want veel geld gaat naar het in stand houden van zijn bedrijf en bestaan. Het huishouden komt grotendeels op mij terecht omdat hij veel 'vergeet' of niet ziet. Ik denk, het hele plaatje in ogenschouw genomen, niet dat hij daarbij een kind kan opvoeden. Voor mij zou het te veel verantwoordelijkheid zijn, alles bij elkaar. Dat kan ik niet dragen. Misschien kan een ander dat wel, maar ik gewoon niet. Een normaal leven is voor mij ook gelijkwaardigheid in een relatie, die is er nu niet.
normaal leven? wat is dat? dat is wat wij denken dat normaal is. Maar niemand weet hoe het achter de deur gaat bij piet, marie en klaas. Er zijn zoveel mensen die niet goed zijn met geld, of die niet kunnen koken, of die geen seks hebben of alleen maar ruzie maken. Het gaat erom dat jij het leven neemt zoals het is, dan zal je ook blij zijnIk bedoel natuurlijk een leven dat voor mij normaal is. Wat ik graag wil is nog een reis maken naar Peru (vraag me niet waarom, heeft me altijd aan getrokken), settelen en een gezin vormen. Gesetteld zijn we op zich wel, maar ik ben erg veel alleen. Dat zou ik niet erg vinden, want ik ben trouwens redelijk graag op mezelf, als het leven daarnaast een stuk minder zorgen had. Geld voor een reis hebben we niet, want veel geld gaat naar het in stand houden van zijn bedrijf en bestaan. Het huishouden komt grotendeels op mij terecht omdat hij veel 'vergeet' of niet ziet. Ik denk, het hele plaatje in ogenschouw genomen, niet dat hij daarbij een kind kan opvoeden. Voor mij zou het te veel verantwoordelijkheid zijn, alles bij elkaar. Dat kan ik niet dragen. Misschien kan een ander dat wel, maar ik gewoon niet. Een normaal leven is voor mij ook gelijkwaardigheid in een relatie, die is er nu niet.
donderdag 7 januari 2010 om 09:57
Hoi MarijeMarije,
Bedankt voor je reactie. Fijn dat het tussen jou en je man goed gaat en dat jullie afspraken hebben gemaakt die voor jullie haalbaar zijn.
Ik ben alleen bang dat het tussen ons niet lukt. Hij heeft bijvoorbeeld beloofd een baan te zoeken, dat hebben we afgesproken, maar hij zegt daar wel bij dat als hij er ongelukkig van wordt, hij meteen stopt en dat dat dan jammer voor mij is. Als het er op aan komt, kiest hij niet voor mij, maar voor zijn bedrijf en eigen bestaan. Als we het hebben over onze relatie en hoe die beter kan, begint hij over zijn bedrijf. Als dat goed gaat, gaat het tussen ons vanzelf ook goed. Als ik vraag wat er nu echt in hem speelt (emotioneel), begint hij over zijn bedrijf. Dat hij daar zo verweven mee is en dat hij ongelukkig was omdat dat niet goed loopt. Dat onze relatie niet goed kan gaan, omdat zijn bedrijf niet loopt. En zo draaien we de hele tijd in een cirkeltje rond... Hoe moetj edan afspraken maken?
Weet je, ik ben helemaal niet boos ofzo. Ik zie dat hij het echt niet georganiseerd krijgt, emotioneel niet, maar ook zakelijk/ financieel/ huishoudelijk (kortom: organisatorisch) niet. Of dat nu komt door AD(H)D, een egoistisch trekje, een autistisch trekje, maakt voor mij niet uit. Ik ben gewoon op en kan het niet meer. Momenteel zit ik in de ziektewet omdat het me allemaal boven het hoofd is gegroeid. Maandag ga ik weer aan het werk, want thuis zitten kniezen is ook geen oplosing. Maar het geeft wel aan hoe ik er doorheen zit, want ik blijf eigenlijk nooit thuis.
Moraal: ik probeer al heel lang afspraken te maken en trek al maandne aan de bel. Maar het wordt gewoon niet gehoord. Dat doet hij niet expres, hij kan het gewoon niet.
Bedankt voor je reactie. Fijn dat het tussen jou en je man goed gaat en dat jullie afspraken hebben gemaakt die voor jullie haalbaar zijn.
Ik ben alleen bang dat het tussen ons niet lukt. Hij heeft bijvoorbeeld beloofd een baan te zoeken, dat hebben we afgesproken, maar hij zegt daar wel bij dat als hij er ongelukkig van wordt, hij meteen stopt en dat dat dan jammer voor mij is. Als het er op aan komt, kiest hij niet voor mij, maar voor zijn bedrijf en eigen bestaan. Als we het hebben over onze relatie en hoe die beter kan, begint hij over zijn bedrijf. Als dat goed gaat, gaat het tussen ons vanzelf ook goed. Als ik vraag wat er nu echt in hem speelt (emotioneel), begint hij over zijn bedrijf. Dat hij daar zo verweven mee is en dat hij ongelukkig was omdat dat niet goed loopt. Dat onze relatie niet goed kan gaan, omdat zijn bedrijf niet loopt. En zo draaien we de hele tijd in een cirkeltje rond... Hoe moetj edan afspraken maken?
Weet je, ik ben helemaal niet boos ofzo. Ik zie dat hij het echt niet georganiseerd krijgt, emotioneel niet, maar ook zakelijk/ financieel/ huishoudelijk (kortom: organisatorisch) niet. Of dat nu komt door AD(H)D, een egoistisch trekje, een autistisch trekje, maakt voor mij niet uit. Ik ben gewoon op en kan het niet meer. Momenteel zit ik in de ziektewet omdat het me allemaal boven het hoofd is gegroeid. Maandag ga ik weer aan het werk, want thuis zitten kniezen is ook geen oplosing. Maar het geeft wel aan hoe ik er doorheen zit, want ik blijf eigenlijk nooit thuis.
Moraal: ik probeer al heel lang afspraken te maken en trek al maandne aan de bel. Maar het wordt gewoon niet gehoord. Dat doet hij niet expres, hij kan het gewoon niet.
donderdag 7 januari 2010 om 10:01
quote:rider schreef op 07 januari 2010 @ 09:45:
soms dat gevoel dat je een hoop zinnigs schrijft voor jan joker...
Ook jouw reactie heb ik gelezen
Niet op gereageerd, omdat ik het ermee eens ben. Ze belichtten voornamelijk de zakelijke/ organisatorische kant van de zaak, die heel belangrijk is.Ik heb meer twijfels over het emotionele aspect hiervan.
soms dat gevoel dat je een hoop zinnigs schrijft voor jan joker...
Ook jouw reactie heb ik gelezen
Niet op gereageerd, omdat ik het ermee eens ben. Ze belichtten voornamelijk de zakelijke/ organisatorische kant van de zaak, die heel belangrijk is.Ik heb meer twijfels over het emotionele aspect hiervan.
donderdag 7 januari 2010 om 10:02
quote:heejhallo schreef op 07 januari 2010 @ 09:54:
Jij bent kennelijk ook niet zo open tegen hem, als hij zich niet realiseerde dat jij een bufertje aan het sparen was? Is ook niet echt samenwerken van jou kant.Dat heb ik wel gezegd. Al die tijd. Geloof me, het komt niet aan. De informatie landt simpelweg niet bij hem, lijkt wel.
Jij bent kennelijk ook niet zo open tegen hem, als hij zich niet realiseerde dat jij een bufertje aan het sparen was? Is ook niet echt samenwerken van jou kant.Dat heb ik wel gezegd. Al die tijd. Geloof me, het komt niet aan. De informatie landt simpelweg niet bij hem, lijkt wel.
donderdag 7 januari 2010 om 10:13
Radijs, kun je hem eigenlijk nog wel respecteren? Want, als je het mij vraagt, is dat wel heel belangrijk in een relatie.
Het lijkt erop dat jullie beiden erg in een rol zijn gaan hangen, jij bent de verantwoordelijke verzorger, hij het creatieve kind. Om dat patroon te doorbreken moeten jullie beiden tot inzicht komen en ws. ook begeleiding krijgen.
Het lijkt erop dat jullie beiden erg in een rol zijn gaan hangen, jij bent de verantwoordelijke verzorger, hij het creatieve kind. Om dat patroon te doorbreken moeten jullie beiden tot inzicht komen en ws. ook begeleiding krijgen.
donderdag 7 januari 2010 om 10:20
quote:Serafina schreef op 07 januari 2010 @ 10:13:
Radijs, kun je hem eigenlijk nog wel respecteren? Want, als je het mij vraagt, is dat wel heel belangrijk in een relatie.
Het lijkt erop dat jullie beiden erg in een rol zijn gaan hangen, jij bent de verantwoordelijke verzorger, hij het creatieve kind. Om dat patroon te doorbreken moeten jullie beiden tot inzicht komen en ws. ook begeleiding krijgen.
Nee, dat kan ik niet. Ik kan totaal geen respect opberngen voor iemand die de dertig al enkele jaren is gepasseerd en nog steeds niet voor zichzelf kan zorgen. Daar zit het grote morele verschil tussen ons: ik vind dat je voor jezelf moet zorgen. Hij vindt dat je voor jezelf leeft, dat je dat niet mag verloochenen en dus je dromen moet najagen. Als dat betekent dat je bijvoorbeeld in de bijstand zit, maar wel gelukkig bent, is dat te rechtvaardigen.
Hij respecteert mij trouwens ook niet, want vind dat ik mijn dromen opgeef ten koste van.... ja, hij zegt van geld.
Overigens is mijn zelfrespect momenteel ook ver te zoeken. Ik snap echt niet hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. Anderzijds, er ligt nu een probleem, een groot probleem, dat ik (mede) heb veroorzaakt voor mezelf en dat moet ik nu gaan rechtzetten. Met alle consequenties die daarbij horen.
Radijs, kun je hem eigenlijk nog wel respecteren? Want, als je het mij vraagt, is dat wel heel belangrijk in een relatie.
Het lijkt erop dat jullie beiden erg in een rol zijn gaan hangen, jij bent de verantwoordelijke verzorger, hij het creatieve kind. Om dat patroon te doorbreken moeten jullie beiden tot inzicht komen en ws. ook begeleiding krijgen.
Nee, dat kan ik niet. Ik kan totaal geen respect opberngen voor iemand die de dertig al enkele jaren is gepasseerd en nog steeds niet voor zichzelf kan zorgen. Daar zit het grote morele verschil tussen ons: ik vind dat je voor jezelf moet zorgen. Hij vindt dat je voor jezelf leeft, dat je dat niet mag verloochenen en dus je dromen moet najagen. Als dat betekent dat je bijvoorbeeld in de bijstand zit, maar wel gelukkig bent, is dat te rechtvaardigen.
Hij respecteert mij trouwens ook niet, want vind dat ik mijn dromen opgeef ten koste van.... ja, hij zegt van geld.
Overigens is mijn zelfrespect momenteel ook ver te zoeken. Ik snap echt niet hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. Anderzijds, er ligt nu een probleem, een groot probleem, dat ik (mede) heb veroorzaakt voor mezelf en dat moet ik nu gaan rechtzetten. Met alle consequenties die daarbij horen.
donderdag 7 januari 2010 om 10:38
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 10:01:
[...]
Ook jouw reactie heb ik gelezen
Niet op gereageerd, omdat ik het ermee eens ben. Ze belichtten voornamelijk de zakelijke/ organisatorische kant van de zaak, die heel belangrijk is.Ik heb meer twijfels over het emotionele aspect hiervan.Ik denk dat het één uit het ander volgt. Als de zaken wat beter op de rit staan, zal je ook minder last hebben van de emotionele kant.
[...]
Ook jouw reactie heb ik gelezen
Niet op gereageerd, omdat ik het ermee eens ben. Ze belichtten voornamelijk de zakelijke/ organisatorische kant van de zaak, die heel belangrijk is.Ik heb meer twijfels over het emotionele aspect hiervan.Ik denk dat het één uit het ander volgt. Als de zaken wat beter op de rit staan, zal je ook minder last hebben van de emotionele kant.
donderdag 7 januari 2010 om 10:38
quote:Spinster schreef op 07 januari 2010 @ 10:34:
Hou je nog wel van hem?
Ik weet niet of het houden van is of medelijden. Als ik hem zo zie, breekt mijn hart. Maar waarom? Natuurlijk hou ik van hem. Maar ik denk dat we elkaar niet gelukkig maken. Ik weet het gewoon even allemaal niet. Ik weet alleen dat het al heel lang knaagt en dat er nu een beerput is opengegaan en ik weet niet of die nog wel dicht gaat.
Tsja.... is dit een antwoord op je vraag?
Hou je nog wel van hem?
Ik weet niet of het houden van is of medelijden. Als ik hem zo zie, breekt mijn hart. Maar waarom? Natuurlijk hou ik van hem. Maar ik denk dat we elkaar niet gelukkig maken. Ik weet het gewoon even allemaal niet. Ik weet alleen dat het al heel lang knaagt en dat er nu een beerput is opengegaan en ik weet niet of die nog wel dicht gaat.
Tsja.... is dit een antwoord op je vraag?
donderdag 7 januari 2010 om 10:43
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 10:38:
[...]
Ik weet niet of het houden van is of medelijden. Als ik hem zo zie, breekt mijn hart. Maar waarom? Natuurlijk hou ik van hem. Maar ik denk dat we elkaar niet gelukkig maken. Ik weet het gewoon even allemaal niet. Ik weet alleen dat het al heel lang knaagt en dat er nu een beerput is opengegaan en ik weet niet of die nog wel dicht gaat.
Tsja.... is dit een antwoord op je vraag?Ik denk dat dit vooral een goed antwoord is op jouw eigen vraag .
Uit dit stukje lees ik: overhaast niks!
Je hebt het helemaal gehad en wil nu knopen doorhakken. Doe dat ook op zakelijk gebied (heb je je nu al hierover laten voorlichten?), maar nog niet op emotioneel gebied. Kom eerst weer een beetje tot rust. Overhaast scheiden is namelijk net zo dom als overhaast trouwen.
[...]
Ik weet niet of het houden van is of medelijden. Als ik hem zo zie, breekt mijn hart. Maar waarom? Natuurlijk hou ik van hem. Maar ik denk dat we elkaar niet gelukkig maken. Ik weet het gewoon even allemaal niet. Ik weet alleen dat het al heel lang knaagt en dat er nu een beerput is opengegaan en ik weet niet of die nog wel dicht gaat.
Tsja.... is dit een antwoord op je vraag?Ik denk dat dit vooral een goed antwoord is op jouw eigen vraag .
Uit dit stukje lees ik: overhaast niks!
Je hebt het helemaal gehad en wil nu knopen doorhakken. Doe dat ook op zakelijk gebied (heb je je nu al hierover laten voorlichten?), maar nog niet op emotioneel gebied. Kom eerst weer een beetje tot rust. Overhaast scheiden is namelijk net zo dom als overhaast trouwen.
