Relaties
alle pijlers
Vriend met asperger
zondag 17 januari 2010 om 16:30
Hallo,
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
Kortgeleden ben ik erachter gekomen dat mijn vriend Asperger-syndroom heeft. Enerzijds een moeilijk moment, het is een aandoening zonder hoop/zicht op genezing. Anderzijds een opluchting, er was dus inderdaad 'iets' aan de hand en nu komt er hopelijk meer wederzijds begrip, we zoeken nog naar een 'hoe nu verder'.
Ik ben ook zoek naar mensen die een partner of familielid met Asperger hebben, ik zou graag willen weten hoe zij daar mee omgaan, wat moeilijkheden en beperkingen zijn, of er een manier van samenleven te vinden is en is dat heel moeilijk, moet je veel inleveren? Kan je echt gelukkig worden, als emotioneel mens (ik ben ook nog eens wat emotioneler dan de gemiddelde mens) met iemand met Asperger?
zondag 17 januari 2010 om 22:42
Paloma mijn ervaring was dat de persoon in kwestie zich meestal niet bewust leek te zijn van wat hij deed.
Soms dus wel. Maar over het algemeen legde hij de schuld en verantwoordelijkheid bij de ander.
Als hij er bewust van was ( door mijn confronteren niet omdat dat zelf in hem opkwam) raakte hij erg emotioneel ( huilen). Vervolgens machteloos, niet weten wat te doen.
Zodoende raakte ik langzamerhand in de rol van hulpverlener. Voor hulp stond hij nl weinig tot niet open.
Soms dus wel. Maar over het algemeen legde hij de schuld en verantwoordelijkheid bij de ander.
Als hij er bewust van was ( door mijn confronteren niet omdat dat zelf in hem opkwam) raakte hij erg emotioneel ( huilen). Vervolgens machteloos, niet weten wat te doen.
Zodoende raakte ik langzamerhand in de rol van hulpverlener. Voor hulp stond hij nl weinig tot niet open.
zondag 17 januari 2010 om 22:48
Paloma, het lijkt me ook heel moeilijk om te erkennen. Tuurlijk, ieder mens is anders, maar erkennen dat je Heel Verschrikkelijk Anders dan doorsnee mensen bent..
Ik zou dat niet kunnen. Ik heb dat pdd/nos labeltje, dat verklaart dat er dingen lastiger gaan bij mij dan bij Truus van de Overkant. Maar ik vind mezelf eigenlijk best wel gewoon. Okee, pdd/nos is geen full out Asperger.
Wat TO beschrijft (moeite met emoties, gezamenlijk leven erg langs de lijn van haar partner) lijkt me eerder een mannentrekje dan een Aspergertrekje. Vandaar dat mijn idee is: kijk of deze man bij je past. Vergeet dat labeltje.
Ik zou dat niet kunnen. Ik heb dat pdd/nos labeltje, dat verklaart dat er dingen lastiger gaan bij mij dan bij Truus van de Overkant. Maar ik vind mezelf eigenlijk best wel gewoon. Okee, pdd/nos is geen full out Asperger.
Wat TO beschrijft (moeite met emoties, gezamenlijk leven erg langs de lijn van haar partner) lijkt me eerder een mannentrekje dan een Aspergertrekje. Vandaar dat mijn idee is: kijk of deze man bij je past. Vergeet dat labeltje.
zondag 17 januari 2010 om 22:48
Die mensen zijn ( mijn ervaring) meestal niet zo bezig met zichzelf, als in wat doe ik , wat lok ik uit met mijn gedrag, wat straal ik uit etc., wat kan ik voor een ander doen, verplaats ik mij in een ander, wat heeft die ander nodig.
Zij kijken meer naar wat een ander doet, en vooral in hoeverre zij benadeelt worden door een ander . ( een voorbeeld: zij verslapen zich voor het werk, het is de schuld van de tramconducteur, het is de schuld van vul maar in) zij beleven dat als de realiteit.
Daarnaast gaan ze vooral voor wat ze zelf nodig hebben en doen daar alles voor dat te krijgen.
Zij kijken meer naar wat een ander doet, en vooral in hoeverre zij benadeelt worden door een ander . ( een voorbeeld: zij verslapen zich voor het werk, het is de schuld van de tramconducteur, het is de schuld van vul maar in) zij beleven dat als de realiteit.
Daarnaast gaan ze vooral voor wat ze zelf nodig hebben en doen daar alles voor dat te krijgen.
zondag 17 januari 2010 om 22:52
Mamzelle dan ben ik het toch met je oneens, een mannentrekje?! Ik ken maar 1 zo'n man, alle mannen daarnaast zijn niet zo zoals in de beschrijving. Ik doel op wat je aanduidde met moeite met emoties, langs de lijn van partner leven ( wat bedoel je daarmee eigenlijk denk wel dat ik het weet maar niet zeker) nee het gros van de mannen die ik ken zijn niet zo, wel een exvriendje van mij die ik beschreef.
zondag 17 januari 2010 om 22:56
Mijn ex was beslist neurotypical. Maar vrijwel altijd bezig met zichzelf, met wat hij belangrijk vond, weinig inlevingsvermogen, en afwijzend als het ging om mijn emoties.
De beschrijving van schuldwegschuiven die jij geeft vind ik ook behoorlijk bij hem passen (en bij mijn kinderen, helaas, maar die moeten nog groeien).
Dat an sich vind ik dus niet typisch autistisch.
De beschrijving van schuldwegschuiven die jij geeft vind ik ook behoorlijk bij hem passen (en bij mijn kinderen, helaas, maar die moeten nog groeien).
Dat an sich vind ik dus niet typisch autistisch.
zondag 17 januari 2010 om 23:01
Mamzelle dat hoort ook bij kinderen, schuld weg schuiven.
Als dat nog is als ze 20 jaar zijn dan tja...
Dat exvriendje van mij ook altijd bezig met zichzelf, emoties van andere mensen raakte hij of van in de war, of hij negeerde het.
Liever praatte hij uren over zijn computer belevenissen, autos, het nieuws, met passie.
Diepgang bereikte ik nooit. Hoe hard ik ook mijn best deed.
Als je daar genoegen mee kan nemen de rest van je leven , prima.
Als dat nog is als ze 20 jaar zijn dan tja...
Dat exvriendje van mij ook altijd bezig met zichzelf, emoties van andere mensen raakte hij of van in de war, of hij negeerde het.
Liever praatte hij uren over zijn computer belevenissen, autos, het nieuws, met passie.
Diepgang bereikte ik nooit. Hoe hard ik ook mijn best deed.
Als je daar genoegen mee kan nemen de rest van je leven , prima.
zondag 17 januari 2010 om 23:12
Tja, er zijn natuurlijk gradaties, sommige verhalen zijn hier heel herkenbaar, sommige ook helemaal niet.
Wat ik me afvroeg, ik las ergens een zin van iemand met Asperger: 'Maar weet bijv. niet hoe ik me op een moment voel'. Dat vind ik moeilijk te begrijpen. Gaat het ook om niet herkennen van eigen emoties?
Wat ik me afvroeg, ik las ergens een zin van iemand met Asperger: 'Maar weet bijv. niet hoe ik me op een moment voel'. Dat vind ik moeilijk te begrijpen. Gaat het ook om niet herkennen van eigen emoties?
zondag 17 januari 2010 om 23:20
zondag 17 januari 2010 om 23:54
Wat een heerlijk positieve reacties hier. Hierbij dus mijn eerste post. Mijn vriendin wees me op dit topic, vond ik vast wel interessant als autist met Asperger.
Waarschuwing, lading tekst
Autisme komt in alle soorten en maten. Net als oogaandoeningen. Blindheid is de zwaarste gradatie maar je hebt ook mensen die alleen een leesbril nodig hebben. Zelfde is met autisme. Je maakt dit topic denk ik niet omdat je net heb gehoord dat je vriend een bril moet maar omdat het niet echt lekker liep en je nu een verklaring hebt.
Zal vanuit mijn perspectief beschrijven hoe het er denk ik voor mij anders aan toegaat dan voor mensen zonder autisme.
Emoties heb ik net zo goed. Kan ook huilen bij zielige film. Boos wordt ik ook, en vrolijk, alles komt voorbij. Waar het anders is is dat ik het moeilijk vind de emoties van anderen te lezen. Me inleven in iemand is een van de moeilijkste dingen die er zijn voor mij.
Betekent niet dat ik nooit doorheb als er iets bij iemand mis is. Mensen met Asperger zijn vaak heel intelligent en kunnen heel veel 'trucjes' leren. Je moet accepteren dat je anders bent en leren wat je kan aanvullen met 'trucjes' en kennis. Verder weet ik dat ik slechtere kanten heb. Kanten die waarschijnlijk door het autisme komen maar je hebt ook zat mensen die ze hebben zonder autisme. Hou vaak van regelmaat. Plotselinge veranderingen hou ik niet van en sluit me soms af voor omgeving en problemen.
Je kan prima met mensen samenleven. Je moet er alleen voor zorgen dat je elkaar begrijpt. Als mijn vriendin graag heeft dat ik bij haar ouders met kerst en nieuwjaar kom, is dat logisch. Ze snapt gelukkig ook dat met al bezoeken aan mijn eigen familie dat ik op 2 en 3 januari even mijn eigen ruimte en rust moet hebben.
Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader zijn autisme heeft daar zeker aan begedragen. Het grote verschil is met hem dat hij het niet accepteerde. Officieële diagnose kwam pas rond zijn vijftigste nadat mijn ouders al gescheiden waren.
Mijn moeder weet gelukkig nog wel de mooie kanten, dat je het fijn vond dat hij niet altijd tijd van haar vroeg. Als ze even alleen wilde zijn ging dat prima. Had hij geen problemen mee. Denk alleen dat hij had moeten inzien dat als ze wel bij hem wil zijn dat hij er dan ook moet zijn. Komt allemaal aan op je bewust zijn van wie je bent en dat die persoon naast je heel speciaal is en je daarvoor best af en toe beetje voor mag afzien.
Vraag is dus, wil en kan je vriend dat?
Waarschuwing, lading tekst
Autisme komt in alle soorten en maten. Net als oogaandoeningen. Blindheid is de zwaarste gradatie maar je hebt ook mensen die alleen een leesbril nodig hebben. Zelfde is met autisme. Je maakt dit topic denk ik niet omdat je net heb gehoord dat je vriend een bril moet maar omdat het niet echt lekker liep en je nu een verklaring hebt.
Zal vanuit mijn perspectief beschrijven hoe het er denk ik voor mij anders aan toegaat dan voor mensen zonder autisme.
Emoties heb ik net zo goed. Kan ook huilen bij zielige film. Boos wordt ik ook, en vrolijk, alles komt voorbij. Waar het anders is is dat ik het moeilijk vind de emoties van anderen te lezen. Me inleven in iemand is een van de moeilijkste dingen die er zijn voor mij.
Betekent niet dat ik nooit doorheb als er iets bij iemand mis is. Mensen met Asperger zijn vaak heel intelligent en kunnen heel veel 'trucjes' leren. Je moet accepteren dat je anders bent en leren wat je kan aanvullen met 'trucjes' en kennis. Verder weet ik dat ik slechtere kanten heb. Kanten die waarschijnlijk door het autisme komen maar je hebt ook zat mensen die ze hebben zonder autisme. Hou vaak van regelmaat. Plotselinge veranderingen hou ik niet van en sluit me soms af voor omgeving en problemen.
Je kan prima met mensen samenleven. Je moet er alleen voor zorgen dat je elkaar begrijpt. Als mijn vriendin graag heeft dat ik bij haar ouders met kerst en nieuwjaar kom, is dat logisch. Ze snapt gelukkig ook dat met al bezoeken aan mijn eigen familie dat ik op 2 en 3 januari even mijn eigen ruimte en rust moet hebben.
Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader zijn autisme heeft daar zeker aan begedragen. Het grote verschil is met hem dat hij het niet accepteerde. Officieële diagnose kwam pas rond zijn vijftigste nadat mijn ouders al gescheiden waren.
Mijn moeder weet gelukkig nog wel de mooie kanten, dat je het fijn vond dat hij niet altijd tijd van haar vroeg. Als ze even alleen wilde zijn ging dat prima. Had hij geen problemen mee. Denk alleen dat hij had moeten inzien dat als ze wel bij hem wil zijn dat hij er dan ook moet zijn. Komt allemaal aan op je bewust zijn van wie je bent en dat die persoon naast je heel speciaal is en je daarvoor best af en toe beetje voor mag afzien.
Vraag is dus, wil en kan je vriend dat?
maandag 18 januari 2010 om 00:05
Ik ben normaal altijd een mee lezer maar ik wilde toch wel graag reageren op dit topic.
Ik heb nu bijna een jaar met iemand met een lichte vorm van Asperger, mij valt het tot nu toe juist heel erg mee om een relatie met hem te hebben.
Toen ik het in het begin van hem hoorde dat hij dit had heb ik wel wat getwijfeld, je weet natuurlijk nooit echt wat je te wachten zal staan.
In het begin (en nu soms nog) was er wel eens wat onduidelijkheid tussen ons, maar eigenlijk heeft dit nooit een probleem gevormd. Ik ben altijd duidelijk naar hem toe geweest, ook wat betreft zijn Asperger, en hij naar mij. Ik denk ook juist doordat we er zo open met elkaar over kunnen praten het nooit echt een probleem heeft gevormd. Ik weet wanneer hij even een momentje rust nodig heeft oid.
Daarnaast weet hij ook dat hij het heeft en accepteert hij het.
Ook kan hij eigenlijk bijna altijd wel gevoelens herkennen, zowel die van mij als die van anderen.
Seks is ook geen probleem eigenlijk, ik heb in ieder geval niks te klagen
Ik hoef zelf niet veel in te leveren voor deze relatie, ik krijg in ieder geval veel meer dan in inlever. Ik moet wel zeggen dat ik vrij veel weet van Asperger en hiermee om te gaan, ik vond dit al erg interessant voor ik hem kende en heb gewerkt met meerdere autistische kinderen. (En nee, hij is geen studieobject )
En daarnaast weet ik ook niet hoe alles gelopen zou zijn als hij autistischer was, hoe meet autistisch hoe zwaarder, dan zou ik het denk ik ook niet meer willen.
Ik denk dat het vooral aan je vriend en aan jou ligt hoe het verder zal gaan met jullie. Hij zal het moeten accepteren dat hij het heeft en ik denk dat jullie er goed over moeten praten, wat verwachten jullie allebei? en wat kan hij wel en niet?
Verder zou ik je inderdaad wat meer verdiepen in autisme, dan weet je in ieder geval een beetje wat er in hem om gaat en hoe je er beter mee om kunt gaan.
Dat boek van Daniel Tammet ken ik ook, interessant en leuk, maar geen afspiegeling van de gemiddelde autist.
Er zijn meer boeken van/over mensen met asperger of een andere vorm van autisme, die zijn ook leuk en deels nuttig om te lezen. En daarnaast denk ik dat ' echte' bronnen zoals theorie"en of onderzoeken ook erg nuttig zijn.
Succes er in ieder geval mee!
Ik heb nu bijna een jaar met iemand met een lichte vorm van Asperger, mij valt het tot nu toe juist heel erg mee om een relatie met hem te hebben.
Toen ik het in het begin van hem hoorde dat hij dit had heb ik wel wat getwijfeld, je weet natuurlijk nooit echt wat je te wachten zal staan.
In het begin (en nu soms nog) was er wel eens wat onduidelijkheid tussen ons, maar eigenlijk heeft dit nooit een probleem gevormd. Ik ben altijd duidelijk naar hem toe geweest, ook wat betreft zijn Asperger, en hij naar mij. Ik denk ook juist doordat we er zo open met elkaar over kunnen praten het nooit echt een probleem heeft gevormd. Ik weet wanneer hij even een momentje rust nodig heeft oid.
Daarnaast weet hij ook dat hij het heeft en accepteert hij het.
Ook kan hij eigenlijk bijna altijd wel gevoelens herkennen, zowel die van mij als die van anderen.
Seks is ook geen probleem eigenlijk, ik heb in ieder geval niks te klagen
Ik hoef zelf niet veel in te leveren voor deze relatie, ik krijg in ieder geval veel meer dan in inlever. Ik moet wel zeggen dat ik vrij veel weet van Asperger en hiermee om te gaan, ik vond dit al erg interessant voor ik hem kende en heb gewerkt met meerdere autistische kinderen. (En nee, hij is geen studieobject )
En daarnaast weet ik ook niet hoe alles gelopen zou zijn als hij autistischer was, hoe meet autistisch hoe zwaarder, dan zou ik het denk ik ook niet meer willen.
Ik denk dat het vooral aan je vriend en aan jou ligt hoe het verder zal gaan met jullie. Hij zal het moeten accepteren dat hij het heeft en ik denk dat jullie er goed over moeten praten, wat verwachten jullie allebei? en wat kan hij wel en niet?
Verder zou ik je inderdaad wat meer verdiepen in autisme, dan weet je in ieder geval een beetje wat er in hem om gaat en hoe je er beter mee om kunt gaan.
Dat boek van Daniel Tammet ken ik ook, interessant en leuk, maar geen afspiegeling van de gemiddelde autist.
Er zijn meer boeken van/over mensen met asperger of een andere vorm van autisme, die zijn ook leuk en deels nuttig om te lezen. En daarnaast denk ik dat ' echte' bronnen zoals theorie"en of onderzoeken ook erg nuttig zijn.
Succes er in ieder geval mee!
maandag 18 januari 2010 om 07:27
Mijn ex verschool zich achter zijn pdd nos: alle dingen die niet zo gingen zoals hij wilde, weet hij aan de pdd nos en hij zei dat hij nooit zou veranderen maar hij kon zich daar aan de andere kant niet bij neerleggen. Hij was erg onzeker en vroeg veel aandacht.
Ik werd er op een gegeven moment doodmoe van.
Verder was hij nogal onhandig in sociale situaties met fam. enzo en dan schaamde ik me voor hem. En dit is nog maar een kleine greep uit de problemen.
Ik wil TO niet ontmoedigen en mss is de situatie bij haar heel anders, maar ik ben blij dat het voorbij is.
Ik werd er op een gegeven moment doodmoe van.
Verder was hij nogal onhandig in sociale situaties met fam. enzo en dan schaamde ik me voor hem. En dit is nog maar een kleine greep uit de problemen.
Ik wil TO niet ontmoedigen en mss is de situatie bij haar heel anders, maar ik ben blij dat het voorbij is.
maandag 18 januari 2010 om 09:28
Ik zou het niet kunnen, een relatie met iemand die Asperger heeft. Ik heb zoveel onbegrip voor bepaalde dingen m.b.t. autisme, dat ik zeker weet dat ik me heel vaak zou ergeren.
Jij hebt in deze vier jaar met je vriend al ervaart dat het moeilijk is. Het is nu de vraag of jij zo verder wil, want ik denk niet dat je er vanuit moet gaan dat het ooit nog verandert.
Jij hebt in deze vier jaar met je vriend al ervaart dat het moeilijk is. Het is nu de vraag of jij zo verder wil, want ik denk niet dat je er vanuit moet gaan dat het ooit nog verandert.
maandag 18 januari 2010 om 09:36
Er is 1 lid van dit forum, die asperger heeft, waarvan je op grond van de posts zulks echt niet kunt opmaken. Een normaal intelligent mens, zeg maar. Het is echt bizar om hier te zien dat asperger een of ander onoverkomelijk moeilijk iets is. Het grote voordeel van asperger is de leerbaarheid. Kan me best voorstellen dat je met sommige mensen niet door een deur kunt, maar om nu te stellen dat een relatie met een asperger per definitie onmogelijk en beklemmend is.. er zijn genoeg voorbeelden van relaties tussen aspergers en neurotypicals die wel werken. Ik vraag me af of in de hier genoemde voorbeelden het autisme het probleem is, of de karaktertrekken van de expartner.
As for Sjongejonge: als je al vier keer uit elkaar bent geweest belooft dit niet veel goeds.
As for Sjongejonge: als je al vier keer uit elkaar bent geweest belooft dit niet veel goeds.
maandag 18 januari 2010 om 09:48
quote:Stoeptegel schreef op 17 januari 2010 @ 22:29:
Zou er geen zin in hebben, maar heb die ervaring dan al achter de rug. Wat een gevecht met zo'n man. En ook onze liefde was sterk maar ....niet genoeg. Als je het geen probleem vind jezelf emotioneel weg te cijferen en je vriend als je levensproject te zien, zeg ik, gewoon doorgaan.
Ik denk dat je dit fout ziet. Als je partner een asperger is moet je jezelf zeker niet emotioneel wegcijferen.Zo iemand is ook geen project. Aspergers zijn geen gewone autisten en zijn zeker in staat om bepaalde zaken aante leren.
Maar net zoals de ander respect voor jou moet tonen is dat ook naar de asperger toe. Doordat een asperger op een andere manier denkt moet je veel met hem commnuniceren. Daarbij moet je rekening houden dat er in het hoofd van een "aspie"meer omgaat dan dat er naar buiten komt. Gewoon omdat hij denkt dat die andere info niet relevant is. Soms zijn daardoor meerdere gesprekken nodig.
Probeer daarbij altijd rustig en en evenwichtig te blijven.Een aspie kan niets met enorm heftige emotionele reacties (zoals.bijv.bij een.ruzie kangebeuren) Hij/zij sluit zich dan af.
Ik ben zelf een aspie en prijs mij gelukkig dat ik een hele rustige vriendin heb. Ze is weliswaar een emotoneel type (ik noemhaar mijn emootje)maar is het type dat rustig kan blijven communiceren en probeert ook te relativeren. Zij noemt mij de man die denkt met duizenden knopjes in zijn hoofd. Ik denk inderdaad als een computer en heb daardoor wat moeite met nuances maar het is niet onmogelijk.
Audiofielen begrijpen het waarschijnlijk als ik als voorbeeld de analoge en de digitale versterker neem. De "gewone"mens is de analoge versterker en de aspie de digitale versie. De analoge gaf altijd een mooier geluid maar ondertussenisde digitale net zo ver ontwikkeld. Geef een aspie de tijd om de emoties van een ander te leren interpreteren endicteer daarbij niet de snelheid, dan komt het allemaal goed
Ben je een extrovert type, die flink gaat "stuiteren" bij emoties, geen geduld heeft en zaken daarbij slecht onder woorden kan brengen dan ben je niet de juiste partij voor een aspie.
Maar dat komt dan niet door zijn karaktertrek,maar gewoon dat jullie niet bij elkaar passen.
Beschouw een aspie niet als een levensproject,niemand wil een"project" zijn. Mensen die een partner als een project zien dat naar hun wens aangepast moet worden komen van de koude kermis thuis. Je kiest een partner zoals hij is. Elke partner heeft zijn goede en mindere kanten en je zult beiden moeten accepteren. Als je tegen die mindere kanten aanloopt,vergeet dan vooral die goede kanten niet.Want dat is wat er vaak gebeurt.
Zou er geen zin in hebben, maar heb die ervaring dan al achter de rug. Wat een gevecht met zo'n man. En ook onze liefde was sterk maar ....niet genoeg. Als je het geen probleem vind jezelf emotioneel weg te cijferen en je vriend als je levensproject te zien, zeg ik, gewoon doorgaan.
Ik denk dat je dit fout ziet. Als je partner een asperger is moet je jezelf zeker niet emotioneel wegcijferen.Zo iemand is ook geen project. Aspergers zijn geen gewone autisten en zijn zeker in staat om bepaalde zaken aante leren.
Maar net zoals de ander respect voor jou moet tonen is dat ook naar de asperger toe. Doordat een asperger op een andere manier denkt moet je veel met hem commnuniceren. Daarbij moet je rekening houden dat er in het hoofd van een "aspie"meer omgaat dan dat er naar buiten komt. Gewoon omdat hij denkt dat die andere info niet relevant is. Soms zijn daardoor meerdere gesprekken nodig.
Probeer daarbij altijd rustig en en evenwichtig te blijven.Een aspie kan niets met enorm heftige emotionele reacties (zoals.bijv.bij een.ruzie kangebeuren) Hij/zij sluit zich dan af.
Ik ben zelf een aspie en prijs mij gelukkig dat ik een hele rustige vriendin heb. Ze is weliswaar een emotoneel type (ik noemhaar mijn emootje)maar is het type dat rustig kan blijven communiceren en probeert ook te relativeren. Zij noemt mij de man die denkt met duizenden knopjes in zijn hoofd. Ik denk inderdaad als een computer en heb daardoor wat moeite met nuances maar het is niet onmogelijk.
Audiofielen begrijpen het waarschijnlijk als ik als voorbeeld de analoge en de digitale versterker neem. De "gewone"mens is de analoge versterker en de aspie de digitale versie. De analoge gaf altijd een mooier geluid maar ondertussenisde digitale net zo ver ontwikkeld. Geef een aspie de tijd om de emoties van een ander te leren interpreteren endicteer daarbij niet de snelheid, dan komt het allemaal goed
Ben je een extrovert type, die flink gaat "stuiteren" bij emoties, geen geduld heeft en zaken daarbij slecht onder woorden kan brengen dan ben je niet de juiste partij voor een aspie.
Maar dat komt dan niet door zijn karaktertrek,maar gewoon dat jullie niet bij elkaar passen.
Beschouw een aspie niet als een levensproject,niemand wil een"project" zijn. Mensen die een partner als een project zien dat naar hun wens aangepast moet worden komen van de koude kermis thuis. Je kiest een partner zoals hij is. Elke partner heeft zijn goede en mindere kanten en je zult beiden moeten accepteren. Als je tegen die mindere kanten aanloopt,vergeet dan vooral die goede kanten niet.Want dat is wat er vaak gebeurt.
maandag 18 januari 2010 om 09:57
quote:Stoeptegel schreef op 17 januari 2010 @ 22:42:
Paloma mijn ervaring was dat de persoon in kwestie zich meestal niet bewust leek te zijn van wat hij deed.
Soms dus wel. Maar over het algemeen legde hij de schuld en verantwoordelijkheid bij de ander.
Als hij er bewust van was ( door mijn confronteren niet omdat dat zelf in hem opkwam) raakte hij erg emotioneel ( huilen). Vervolgens machteloos, niet weten wat te doen.
Zodoende raakte ik langzamerhand in de rol van hulpverlener. Voor hulp stond hij nl weinig tot niet open.
Omdat jij het over schuldvraag hebt ga ik er vanuit dat jij vond dat hij de schuldige was. Daarbij is het natuurlijk de vraag of er sprake is van een feitelijke schuld of een interpretatie waarbij 2 partijen alle bij hun eigen gelijk kunnen hebben.
Als je laat merken dat je er van bewust bent dat het laatste ook mogelijk is en daarbij rustig kan blijven communiceren zulje zien dat een aspie jou kant ook wil bekijken.
Alleen in een aspie zijn hoofd gaat meer om dandat hij zegt. Hij vind sommige zaken op dat moment door zijn extreem rationele manier van denken niet van belang. Maar hij blijft daar langer over nadenken en analyseren dan dat je denkt. Als je dan het onderwerp opgeeft is de zaak verloren. Sommige discussiepunten kosten door de verschillende denkwijzes gewoon meer tijd.
Ga geen hulpverlener zijn.....daar is een aspie veel te intelligent voor!
Paloma mijn ervaring was dat de persoon in kwestie zich meestal niet bewust leek te zijn van wat hij deed.
Soms dus wel. Maar over het algemeen legde hij de schuld en verantwoordelijkheid bij de ander.
Als hij er bewust van was ( door mijn confronteren niet omdat dat zelf in hem opkwam) raakte hij erg emotioneel ( huilen). Vervolgens machteloos, niet weten wat te doen.
Zodoende raakte ik langzamerhand in de rol van hulpverlener. Voor hulp stond hij nl weinig tot niet open.
Omdat jij het over schuldvraag hebt ga ik er vanuit dat jij vond dat hij de schuldige was. Daarbij is het natuurlijk de vraag of er sprake is van een feitelijke schuld of een interpretatie waarbij 2 partijen alle bij hun eigen gelijk kunnen hebben.
Als je laat merken dat je er van bewust bent dat het laatste ook mogelijk is en daarbij rustig kan blijven communiceren zulje zien dat een aspie jou kant ook wil bekijken.
Alleen in een aspie zijn hoofd gaat meer om dandat hij zegt. Hij vind sommige zaken op dat moment door zijn extreem rationele manier van denken niet van belang. Maar hij blijft daar langer over nadenken en analyseren dan dat je denkt. Als je dan het onderwerp opgeeft is de zaak verloren. Sommige discussiepunten kosten door de verschillende denkwijzes gewoon meer tijd.
Ga geen hulpverlener zijn.....daar is een aspie veel te intelligent voor!
maandag 18 januari 2010 om 10:09
quote:Zamirah schreef op 17 januari 2010 @ 22:53:
En nooit hun ongelijk toe willen geven. Lees: nooit.
Dat is niet correct.
Het is wel zo dat een aspie op een bepaalde manier heeft nagedacht over iets en een analyse in zijn hoofd heeft. Je zult een andere mening daardoor heel goed moeten onderbouwen.
Het is niet zo dat hij je géén gelijk wilt geven.Maar als je geen goede onderbouwing hebt kun je het schudden. Je hebt geen idee hoe een aspie een bepaald iets geanalyseerd kan hebben.
Ga maar eens een inhoudelijke discussie met hem aan. Het probleem is dat aspies met harde feiten (zeg maar zwart wit) wil werken en in het dagelijkse leven er veel grijsvlakken zijn. Dat kost wat energie.
Soms hebben 2 partijen allebei gelijk.
Ik ben van mening dat he leven geen toeval maar een grote levensles is. Een partner vult je zwakke plekken aan en daar kan je wat van leren.Het is natuurlijk de vraag of je zo wijs bent om te willen leren.
Iemand die roept dat de ander altijd gelijk wil hebben vertoont meestal datzelfde gedrag. En dat conflicteert. Het is juist de bedoeling dat men van elkaar leert en het gedrag aan beide zijden wat bijschaaft.
En nooit hun ongelijk toe willen geven. Lees: nooit.
Dat is niet correct.
Het is wel zo dat een aspie op een bepaalde manier heeft nagedacht over iets en een analyse in zijn hoofd heeft. Je zult een andere mening daardoor heel goed moeten onderbouwen.
Het is niet zo dat hij je géén gelijk wilt geven.Maar als je geen goede onderbouwing hebt kun je het schudden. Je hebt geen idee hoe een aspie een bepaald iets geanalyseerd kan hebben.
Ga maar eens een inhoudelijke discussie met hem aan. Het probleem is dat aspies met harde feiten (zeg maar zwart wit) wil werken en in het dagelijkse leven er veel grijsvlakken zijn. Dat kost wat energie.
Soms hebben 2 partijen allebei gelijk.
Ik ben van mening dat he leven geen toeval maar een grote levensles is. Een partner vult je zwakke plekken aan en daar kan je wat van leren.Het is natuurlijk de vraag of je zo wijs bent om te willen leren.
Iemand die roept dat de ander altijd gelijk wil hebben vertoont meestal datzelfde gedrag. En dat conflicteert. Het is juist de bedoeling dat men van elkaar leert en het gedrag aan beide zijden wat bijschaaft.
maandag 18 januari 2010 om 10:16
quote:Stoeptegel schreef op 17 januari 2010 @ 22:48:
Die mensen zijn ( mijn ervaring) meestal niet zo bezig met zichzelf, als in wat doe ik , wat lok ik uit met mijn gedrag, wat straal ik uit etc., wat kan ik voor een ander doen, verplaats ik mij in een ander, wat heeft die ander nodig.
Zij kijken meer naar wat een ander doet, en vooral in hoeverre zij benadeelt worden door een ander . ( een voorbeeld: zij verslapen zich voor het werk, het is de schuld van de tramconducteur, het is de schuld van vul maar in) zij beleven dat als de realiteit.
Daarnaast gaan ze vooral voor wat ze zelf nodig hebben en doen daar alles voor dat te krijgen.
Je kent maar één zo'n man en denkt hier aan te kunnen geven hoe ál die mensen zijn?
Als ik één vervelende vrouw ken, is de rest dan ook vervelend? Dat is nogal kortzichtig gedacht.
Beschouw een mens als een individuen ga niet generaliseren!
Als ik je opmerking lees heb jij je totaal niet verdiept in het begrip asperger. Het kan best zijn dat die toenmalige man zo was maar verwijs niet bij alle karaktertrekken van hem naar asperger.
Die mensen zijn ( mijn ervaring) meestal niet zo bezig met zichzelf, als in wat doe ik , wat lok ik uit met mijn gedrag, wat straal ik uit etc., wat kan ik voor een ander doen, verplaats ik mij in een ander, wat heeft die ander nodig.
Zij kijken meer naar wat een ander doet, en vooral in hoeverre zij benadeelt worden door een ander . ( een voorbeeld: zij verslapen zich voor het werk, het is de schuld van de tramconducteur, het is de schuld van vul maar in) zij beleven dat als de realiteit.
Daarnaast gaan ze vooral voor wat ze zelf nodig hebben en doen daar alles voor dat te krijgen.
Je kent maar één zo'n man en denkt hier aan te kunnen geven hoe ál die mensen zijn?
Als ik één vervelende vrouw ken, is de rest dan ook vervelend? Dat is nogal kortzichtig gedacht.
Beschouw een mens als een individuen ga niet generaliseren!
Als ik je opmerking lees heb jij je totaal niet verdiept in het begrip asperger. Het kan best zijn dat die toenmalige man zo was maar verwijs niet bij alle karaktertrekken van hem naar asperger.
maandag 18 januari 2010 om 10:19
quote:sjongejonge schreef op 17 januari 2010 @ 23:12:
Tja, er zijn natuurlijk gradaties, sommige verhalen zijn hier heel herkenbaar, sommige ook helemaal niet.
Wat ik me afvroeg, ik las ergens een zin van iemand met Asperger: 'Maar weet bijv. niet hoe ik me op een moment voel'. Dat vind ik moeilijk te begrijpen. Gaat het ook om niet herkennen van eigen emoties?Een asperger heeft gewoon gevoel en weet ook best wat hij voelt. Hij vind het alleen verschrikkelijk moeilijk om het te verwoorden.
Tja, er zijn natuurlijk gradaties, sommige verhalen zijn hier heel herkenbaar, sommige ook helemaal niet.
Wat ik me afvroeg, ik las ergens een zin van iemand met Asperger: 'Maar weet bijv. niet hoe ik me op een moment voel'. Dat vind ik moeilijk te begrijpen. Gaat het ook om niet herkennen van eigen emoties?Een asperger heeft gewoon gevoel en weet ook best wat hij voelt. Hij vind het alleen verschrikkelijk moeilijk om het te verwoorden.
maandag 18 januari 2010 om 11:06
sjongejonge, kijk naar de persoon en of je daar mee een relatie wilt en kunt hebben. Wellicht dat met wat meer kennis bij hem en jou je sommige stresssituaties kunt vermijden, maar veranderen kun je het niet. Net als bij iemand zonder label of diagnose. Dus ga uit van deze man, zoals je hem kent. En bedenk: liefde is niet altijd genoeg, je moet ook samen kunnen leven, met de leuke en minder leuke dingen die in je leven voorbij komen. Van elkaar houden is een mooie basis, maar niet voldoende.
maandag 18 januari 2010 om 12:21
Eens met aikidoka.
Darkman, ik herken veel in wat je schrijft.
Daarbij ben ik nog steeds van mening dat als iemand met asperger niet leerbaar is ( want die zijn er ook, ondanks de intelligentie) het zeker wel een zeer vermoeiend gebeuren kan zijn om daar een relatie mee te hebben.
Ik generaliseer, maar ken meerdere aspergers hoor, vandaar. Velen herken ik in mijn exvriendje, sommigen niet, zij waren wel leerbaar en staan open daarvoor.
Maar natuurlijk is wat ik schrijf gebaseerd op mijn ervaringen met iemand met asperger in een intieme ( tenminste dat was mijn streven ) relatie.
De communicatie klopt wat je zegt, als je daar als partner van een asperger veel tijd en energie in stopt kan het werken. De vraag voor TO is dan ook of zij daar de tijd en energie voor heeft, mijn ervaring was dat dat stukje alleen al doodvermoeiend was, op de langere termijn. Een ander kan zich er natuurlijk met veel plezier in storten, ik niet.
En dat bedoel ik ook met dta je als partner moet waken niet in een hulpverleningsrol terecht te komen. Mijn exvriendje vond het overigens zeer prettig dat ik hem hielp.Gezien hij nl met zijn hele omgeving problemen had , zijn leven een puinhoop, was hij maar wat blij dat ik er was. Het is onmogelijk alleen alleen conflicten te hebben met de partner als je asperger hebt omdat nu eenmaal het hele leven gebaseerd is op relaties ( dus intimiteit, gevoelens, emoties), of dat nu met je partner is of je werkgever, vrienden, ouders, zus vul maar in. Hoe je het went of keert, een asperger heeft een speciale aanpak nodig, omdat het nu eenmaal anders werkt in zijn/haar hoofd, dat laat je zelf ook ten overvloede in je posts zien.
Dat kan voor mensen zonder aspergers dus zeer vermoeiend zijn. Maar ik weet niet of je in staat bent je daarin in te leven
En bedankt, maar ik heb me meer dan verdiept in asperger, mijn buik ervan vol Ik verdiep me sindsdien liever in mezelf, en mijn dierbaren zonder psychische labels
Darkman, ik herken veel in wat je schrijft.
Daarbij ben ik nog steeds van mening dat als iemand met asperger niet leerbaar is ( want die zijn er ook, ondanks de intelligentie) het zeker wel een zeer vermoeiend gebeuren kan zijn om daar een relatie mee te hebben.
Ik generaliseer, maar ken meerdere aspergers hoor, vandaar. Velen herken ik in mijn exvriendje, sommigen niet, zij waren wel leerbaar en staan open daarvoor.
Maar natuurlijk is wat ik schrijf gebaseerd op mijn ervaringen met iemand met asperger in een intieme ( tenminste dat was mijn streven ) relatie.
De communicatie klopt wat je zegt, als je daar als partner van een asperger veel tijd en energie in stopt kan het werken. De vraag voor TO is dan ook of zij daar de tijd en energie voor heeft, mijn ervaring was dat dat stukje alleen al doodvermoeiend was, op de langere termijn. Een ander kan zich er natuurlijk met veel plezier in storten, ik niet.
En dat bedoel ik ook met dta je als partner moet waken niet in een hulpverleningsrol terecht te komen. Mijn exvriendje vond het overigens zeer prettig dat ik hem hielp.Gezien hij nl met zijn hele omgeving problemen had , zijn leven een puinhoop, was hij maar wat blij dat ik er was. Het is onmogelijk alleen alleen conflicten te hebben met de partner als je asperger hebt omdat nu eenmaal het hele leven gebaseerd is op relaties ( dus intimiteit, gevoelens, emoties), of dat nu met je partner is of je werkgever, vrienden, ouders, zus vul maar in. Hoe je het went of keert, een asperger heeft een speciale aanpak nodig, omdat het nu eenmaal anders werkt in zijn/haar hoofd, dat laat je zelf ook ten overvloede in je posts zien.
Dat kan voor mensen zonder aspergers dus zeer vermoeiend zijn. Maar ik weet niet of je in staat bent je daarin in te leven
En bedankt, maar ik heb me meer dan verdiept in asperger, mijn buik ervan vol Ik verdiep me sindsdien liever in mezelf, en mijn dierbaren zonder psychische labels