Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 19:29
dinsdag 26 januari 2010 om 19:30
Soulcats. Het is heel moeilijk om je lieve poes zo te zien af takelen. Heeft hij pijn? Zou je niet eerst advies aan de da kunnen vragen? Het zou misschien kunnen schelen voor je of het beestje pijn heeft ja of nee.
Het gemis gaat wennen maar het kost tijd, verdriet, soms woede en dan de berusting.
Een rot tijd voor je Soul. Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar als die tijd eenmaal daar is.. bahh
Sterkte
Het gemis gaat wennen maar het kost tijd, verdriet, soms woede en dan de berusting.
Een rot tijd voor je Soul. Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar als die tijd eenmaal daar is.. bahh
Sterkte
dinsdag 26 januari 2010 om 19:31
Liefde voor iemand of een kat is ook te laten gaan. Dat hij al zolang ziek is, en nu niet eet. Zo mager is. En waarschijnlijk erg lijdt. Eigenlijk mag je dit niet zo lang laten doorgaan.
Maar wat doet het pijn je geliefde beestje kwijt te raken.
Sterkte bij het beslissen maar als buitenstaander zeg ik dat hij een mooi leven heeft gehad en nu niet verder meer moet lijden.
Hou je taai. Knuffel voor je kat.
Maar wat doet het pijn je geliefde beestje kwijt te raken.
Sterkte bij het beslissen maar als buitenstaander zeg ik dat hij een mooi leven heeft gehad en nu niet verder meer moet lijden.
Hou je taai. Knuffel voor je kat.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
dinsdag 26 januari 2010 om 19:37
Ach meid, ik ken het gevoel maar al te goed! Afscheid nemen van een poes, een cavia, noem het maar op. Vreselijk! Elke keer dacht ik dat ik nooit meer een "nieuw" huisdier zou nemen omdat ik het afscheid en het gemis niet aan zou kunnen. Zoals summerdance al zei, het gemis wordt minder, op den duur....
Ondanks dat je zolang van je binkie hebt mogen genieten blijft het verschrikkelijk als ie er straks niet meer is. Kijk goed naar het beestje, heeft ie heel veel pijn? dan is het echt zijn tijd, en moet je hem laten gaan, ook uit liefde! Mocht het echt niet meer gaan, je kunt altijd 's avonds bij een dierenarts tercht, hebben wij ook gehad!
Meid, sterkte!
Ondanks dat je zolang van je binkie hebt mogen genieten blijft het verschrikkelijk als ie er straks niet meer is. Kijk goed naar het beestje, heeft ie heel veel pijn? dan is het echt zijn tijd, en moet je hem laten gaan, ook uit liefde! Mocht het echt niet meer gaan, je kunt altijd 's avonds bij een dierenarts tercht, hebben wij ook gehad!
Meid, sterkte!
dinsdag 26 januari 2010 om 19:39
Moeilijk! Maar wel bellen hoor. Op deze manier is het voor je beestje ook niet leuk meer.
Zelf heb ik eind juli eenzelfde telefoontje naar de dierenarts gepleegd. Ik twijfelde ook tot het moment dat ik de telefoon aan mijn oor had. Eigenlijk zelfs nog tot het moment dat de dierenarts hier was. Ik heb er voor gekozen om mijn beestje thuis in te laten slapen zodat ze in ieder geval in een vertrouwde omgeving dood kon gaan. Daar ben ik wel heel blij om dat ik dat gedaan heb, heb daar een goed gevoel aan over gehouden.
En of het went? Ja tuurlijk. Is het leuk? Nee. Ik vind het nog steeds veel te stil in huis en er zijn nog bijna dagelijks dingetjes waardoor ik aan poes moet denken. Of nog steeds uit een reflex dingen doe die ik voor haar deed of om me heen kijk of ze ook geschrokken is van het onweer, die klap buiten of wat dan ook. Maar het besef dat het goed was, maakt dat ik er wel vrede mee heb.
Ik heb een week lang de ogen uit mijn kop gejankt en daarna werd het minder. Daarna kwam er rust en een gevoel dat het goed was.
Zelf heb ik eind juli eenzelfde telefoontje naar de dierenarts gepleegd. Ik twijfelde ook tot het moment dat ik de telefoon aan mijn oor had. Eigenlijk zelfs nog tot het moment dat de dierenarts hier was. Ik heb er voor gekozen om mijn beestje thuis in te laten slapen zodat ze in ieder geval in een vertrouwde omgeving dood kon gaan. Daar ben ik wel heel blij om dat ik dat gedaan heb, heb daar een goed gevoel aan over gehouden.
En of het went? Ja tuurlijk. Is het leuk? Nee. Ik vind het nog steeds veel te stil in huis en er zijn nog bijna dagelijks dingetjes waardoor ik aan poes moet denken. Of nog steeds uit een reflex dingen doe die ik voor haar deed of om me heen kijk of ze ook geschrokken is van het onweer, die klap buiten of wat dan ook. Maar het besef dat het goed was, maakt dat ik er wel vrede mee heb.
Ik heb een week lang de ogen uit mijn kop gejankt en daarna werd het minder. Daarna kwam er rust en een gevoel dat het goed was.
dinsdag 26 januari 2010 om 19:50
Lieve Soulcats, ik weet precies hoe je je voelt een van mijn favoriete katten is Zondag jl. overleden.Hij was twee weken eerder al opgegeven maar blijkbaar vond hij het nog niet zijn tijd, hij bleef maar min of meer levendig zodat laten inslapen niet aan de orde kwam. Ik heb hem geboren zien worden, ik heb hem zien leven en ik heb hem zien sterven. Ik koester de herinneringen. Soulcats hier een dikke supportknuffel van mij.Het afscheid is vreselijk moeilijk ik leef met je mee hier nog een knuffel.Het gemis zal langzaamaan wennen. Sterkte meid voor jou en het beestje.
Het enige dat het leven draaglijk maakt is de wetenschap dat het tijdelijk is.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:02
Lieve Soulcats,
Het is de moeilijkste beslissing die je als baasje voor je zo geliefde dier nemen moet, ik heb hier een prachtig gedicht over, het gaat hier wel om een hond, maar de strekking is hetzelfde.
Heel veel sterkte, ik voel met je mee.
A DOG'S PRAYER
Treat me kindly , my beloved master,
for no heart in all the world is more
grateful for kindness than the loving
heart of me.
Do not break my spirit with a stick,
for although I should lick your hand between blows, your patience and
understanding will more quickly teach
me the things you would have me do.
Speak to me often, for your voice is
world’s sweetest music, as you must know
by the fierce wagging of my tail when your
footstep falls upon my waiting ear.
When it is cold and wet, please take me
inside, for I am now a domesticated animal,
no longer used to bitter elements.
And I ask no greater glory than the
privilege of sitting at your feet beside
the hearth. Though had you no home,
I would rather follow you through ice and
snow than rest upon the softest pillow in
the warmest home in the land, for you are
my god and I am your devoted worshipper.
Keep my pan filled with fresh water,
for although I should not reproach you
were it dry, I cannot tell you when I
suffer thirst. Feed me clean food so
that I may stay well to romp and play
and do your bidding, to walk by your
side, and stand ready willing and able
to protect you with my life should your
life be in danger.
And beloved master, should the Great Master
see fit to deprive me of my health or sight,
do not turn me away from you. Rather,
hold me gently in your arms as skilled hands
grant me the merciful boon of eternal rest...
and I will leave you knowing with the last
breath I draw, my fate was every safest
in your hands.
--- Beth Norman Harris ---
Het is de moeilijkste beslissing die je als baasje voor je zo geliefde dier nemen moet, ik heb hier een prachtig gedicht over, het gaat hier wel om een hond, maar de strekking is hetzelfde.
Heel veel sterkte, ik voel met je mee.
A DOG'S PRAYER
Treat me kindly , my beloved master,
for no heart in all the world is more
grateful for kindness than the loving
heart of me.
Do not break my spirit with a stick,
for although I should lick your hand between blows, your patience and
understanding will more quickly teach
me the things you would have me do.
Speak to me often, for your voice is
world’s sweetest music, as you must know
by the fierce wagging of my tail when your
footstep falls upon my waiting ear.
When it is cold and wet, please take me
inside, for I am now a domesticated animal,
no longer used to bitter elements.
And I ask no greater glory than the
privilege of sitting at your feet beside
the hearth. Though had you no home,
I would rather follow you through ice and
snow than rest upon the softest pillow in
the warmest home in the land, for you are
my god and I am your devoted worshipper.
Keep my pan filled with fresh water,
for although I should not reproach you
were it dry, I cannot tell you when I
suffer thirst. Feed me clean food so
that I may stay well to romp and play
and do your bidding, to walk by your
side, and stand ready willing and able
to protect you with my life should your
life be in danger.
And beloved master, should the Great Master
see fit to deprive me of my health or sight,
do not turn me away from you. Rather,
hold me gently in your arms as skilled hands
grant me the merciful boon of eternal rest...
and I will leave you knowing with the last
breath I draw, my fate was every safest
in your hands.
--- Beth Norman Harris ---
dinsdag 26 januari 2010 om 20:04
Nu al zoveel reacties en knuffels, wat ontzettend lief! Heel erg bedankt allemaal.
Bosaapje, ik weet niet of hij pijn heeft maar ik zie hem wel lijden. Sinds zo'n twee dagen zwalkt hij met zijn achterlijf en zakt hij door zijn achterpoten.
Het niet meer willen eten is voor mij een teken dat ik hem moet laten gaan. Ik denk dat dat zijn teken is om te laten weten dat hij niet meer wil.
Alles heb ik in huis, 10 soorten brokjes, blikvoer in alle smaken, rosbief, kipfilet, vis, garnalen. Waar hij eerst nog wel wilde, draait hij nu zijn koppie weg en drinkt alleen nog water.
De dierenarts weet hoe de zaken ervoor staan en heeft me enige tijd geleden laten weten dat ik mag bellen als het niet meer gaat. En dat moment is gekomen inderdaad.... dat besef ik me.
En jullie hebben gelijk, echt. Ik moet doen wat het beste is voor mijn lieverd en dat is hem laten gaan.
Mylenevalerie, ik kan dit inderdaad niet langer laten doorgaan. Eigenlijk heb ik al te lang gewacht...
Ik zal al m'n kracht verzamelen en morgenochtend meteen de dierenarts bellen. Hij krijgt een spuitje thuis, dat heb ik lang geleden al besloten. Ik laat hem cremeren en zijn as in een knuffelsteen doen. Kan ik hem in de lente lekker buiten in het zonnetje leggen daar hield hij altijd zo van.
Maar nu hou ik hem nog 1 nachtje dicht bij me en ga ik afscheid nemen.... gelukkig hoef ik morgen niet te werken dus kan m'n tranen de vrije loop laten. Hopelijk geeft het werk me op donderdag en vrijdag weer wat afleiding en barst ik niet op kantoor in tranen uit.
Bedankt voor al jullie lieve woorden, dat sterkt me wel in de beslissing, al vind ik het nog zo moeilijk. Ik weet dat het moet.
Bosaapje, ik weet niet of hij pijn heeft maar ik zie hem wel lijden. Sinds zo'n twee dagen zwalkt hij met zijn achterlijf en zakt hij door zijn achterpoten.
Het niet meer willen eten is voor mij een teken dat ik hem moet laten gaan. Ik denk dat dat zijn teken is om te laten weten dat hij niet meer wil.
Alles heb ik in huis, 10 soorten brokjes, blikvoer in alle smaken, rosbief, kipfilet, vis, garnalen. Waar hij eerst nog wel wilde, draait hij nu zijn koppie weg en drinkt alleen nog water.
De dierenarts weet hoe de zaken ervoor staan en heeft me enige tijd geleden laten weten dat ik mag bellen als het niet meer gaat. En dat moment is gekomen inderdaad.... dat besef ik me.
En jullie hebben gelijk, echt. Ik moet doen wat het beste is voor mijn lieverd en dat is hem laten gaan.
Mylenevalerie, ik kan dit inderdaad niet langer laten doorgaan. Eigenlijk heb ik al te lang gewacht...
Ik zal al m'n kracht verzamelen en morgenochtend meteen de dierenarts bellen. Hij krijgt een spuitje thuis, dat heb ik lang geleden al besloten. Ik laat hem cremeren en zijn as in een knuffelsteen doen. Kan ik hem in de lente lekker buiten in het zonnetje leggen daar hield hij altijd zo van.
Maar nu hou ik hem nog 1 nachtje dicht bij me en ga ik afscheid nemen.... gelukkig hoef ik morgen niet te werken dus kan m'n tranen de vrije loop laten. Hopelijk geeft het werk me op donderdag en vrijdag weer wat afleiding en barst ik niet op kantoor in tranen uit.
Bedankt voor al jullie lieve woorden, dat sterkt me wel in de beslissing, al vind ik het nog zo moeilijk. Ik weet dat het moet.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:20
Soulcats, allereerst even die voor jou.
Ik weet hoe moeilijk het is. Ik heb het ook 2 x moeten doen, die beslissing nemen. Het breekt echt je hart.
Mijn moeder staat nu op dit moment voor dezelfde beslissing die jij moet nemen. Haar kat weegt ook nog maar zo'n anderhalve kilo en eet en drinkt bijna niet meer.
Heel veel sterkte bij het nemen van de beslissing.
Ik weet hoe moeilijk het is. Ik heb het ook 2 x moeten doen, die beslissing nemen. Het breekt echt je hart.
Mijn moeder staat nu op dit moment voor dezelfde beslissing die jij moet nemen. Haar kat weegt ook nog maar zo'n anderhalve kilo en eet en drinkt bijna niet meer.
Heel veel sterkte bij het nemen van de beslissing.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:25
Ik was m'n bericht aan het schrijven en intussen alweer zoveel reacties erbij. Jullie zijn geweldig! *barst alweer in huilen uit*.
Lunax, Marels en Stormbrenger: voor jullie en sterkte.
Blijf de mooie herinneringen vooral koesteren, dat zal ik ook doen zodra ik er weer voor open sta.
Het is in ieder geval fijn om te horen dat het gemis ooit minder wordt.
Gelukkeling, wat een prachtig gedicht, dankjewel!
Stond hier op het forum ook niet ooit een zo'n mooi gedicht over een regenboogbrug? Als iemand misschien nog weet waar ik dit kan vinden?
Ik heb nog 3 katten. Zal ik hen afscheid laten nemen van oude poes nadat deze is overleden?
Pffff, weet nu al dat ik vannacht geen oog dicht doe. Ik tel nu de uren nu al af en dan weet ik nog niet eens hoe laat de dierenarts morgen kan komen.
Ontzettend bedankt nogmaals voor al jullie support!
Lunax, Marels en Stormbrenger: voor jullie en sterkte.
Blijf de mooie herinneringen vooral koesteren, dat zal ik ook doen zodra ik er weer voor open sta.
Het is in ieder geval fijn om te horen dat het gemis ooit minder wordt.
Gelukkeling, wat een prachtig gedicht, dankjewel!
Stond hier op het forum ook niet ooit een zo'n mooi gedicht over een regenboogbrug? Als iemand misschien nog weet waar ik dit kan vinden?
Ik heb nog 3 katten. Zal ik hen afscheid laten nemen van oude poes nadat deze is overleden?
Pffff, weet nu al dat ik vannacht geen oog dicht doe. Ik tel nu de uren nu al af en dan weet ik nog niet eens hoe laat de dierenarts morgen kan komen.
Ontzettend bedankt nogmaals voor al jullie support!
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:35
Och arme, veel sterkte
Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge.
When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.
All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.
They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.
You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart.
Then you cross Rainbow Bridge together....
Author unknown...
Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge.
When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.
All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.
They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.
You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart.
Then you cross Rainbow Bridge together....
Author unknown...
dinsdag 26 januari 2010 om 20:38
dinsdag 26 januari 2010 om 20:40
Lieve Soulcats,
een pijnloos einde is het mooiste kadootje wat je je liefste kat kan geven....
Ik heb ook 1maal mijn kat in moeten laten slapen (zij had een tumor op haar tong ) en de beslissing nemen is moeilijk, maar je weet zelf heel goed wanneer het moment aangebroken is dat je je huisdiertje verdere ellende wilt (en kunt!) besparen. Uiteindelijk zul je je beseffen dat je de goede keuze hebt gemaakt
een pijnloos einde is het mooiste kadootje wat je je liefste kat kan geven....
Ik heb ook 1maal mijn kat in moeten laten slapen (zij had een tumor op haar tong ) en de beslissing nemen is moeilijk, maar je weet zelf heel goed wanneer het moment aangebroken is dat je je huisdiertje verdere ellende wilt (en kunt!) besparen. Uiteindelijk zul je je beseffen dat je de goede keuze hebt gemaakt
